ခွဲစိတ်ဓား (၂)

ခွဲစိတ်ဓားလား။

ပန်းပဲဖိုမှ ထွက်လာသော ထိုဓားသည် မိုးမခရွက်ကဲ့သို့သော ဓါးသွားပုံစံရှိပြီး ငါးစင်တီမီတာမှ ခြောက်စင်တီမီတာခန့် ရှည်လျားသည်။ ၎င်း၏ အရွယ်အစားနှင့် ထက်မြက်မှုသည် ယွင်ရှန်း ယခင်ဘဝက ဆေးတက္ကသိုလ်တွင် အသုံးပြုခဲ့သော ဆေးခန်းသုံး ခွဲစိတ်ဓားနှင့် လုံးဝနီးပါး ဆင်တူနေသည်။

သူမ၏ အတိတ်ဘဝတွင် ယွင်ရှန်းသည် အရှေ့တိုင်းဆေးပညာမိသားစုမှ မွေးဖွားလာသော်လည်း သူမ၏ အဘိုးသည် ဉာဏ်ပညာမြင့်မားသူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ အရှေ့တိုင်းနှင့် အနောက်တိုင်း ဆေးပညာ နှစ်ခုစလုံးက နက်နဲကြောင်း သူ ယုံကြည်သည်။ ထို့ကြောင့် ယွင်ရှန်းကို ငယ်စဉ်ကတည်းက အရှေ့တိုင်းဆေးပညာစနစ်၏ အနှစ်သာရကို သင်ကြားပေးရင်း အနောက်တိုင်း ဆေးပညာစနစ်ကိုလည်း တရားဝင် လေ့လာရန် အားပေးခဲ့သည်။

ဆေးတက္ကသိုလ်တွင် ပညာသင်ကြားခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာနှင့် ရှန်းနုန်မျက်လုံးနှင့် ယန်လင်လက်ပညာတို့၏ စွမ်းရည်များ ပေါင်းစပ်မှုကြောင့် ယွင်ရှန်းသည် တက္ကသိုလ်ကာလတွင် ဓားကို အသုံးပြုရာတွင် အလွန်မြန်ဆန်သူအဖြစ် ကျော်ကြားခဲ့သည်။

ခန္ဓာဗေဒအတန်းတွင် ယုန်တစ်ကောင်၏ ကင်ဆာကျိတ်ကို ခွဲထုတ်ပြီး တစ်မိနစ်အတွင်း ပြီးပြည့်စုံစွာ ပြန်ချုပ်နိုင်သည့် စံချိန်ကိုပင် သူမ တင်နိုင်ခဲ့သည်။

ဝူကျိတိုက်ကြီးသို့ ရောက်ရှိပြီးနောက် ခွဲစိတ်ဓားကို ထပ်မံ မြင်တွေ့ရတော့မည် မဟုတ်ဟု သူမ ထင်ခဲ့သည်။ သို့သော် သူမ၏ မျက်စိရှေ့တွင် ရှိသော မိုးမခရွက်ပုံသဏ္ဌာန် ဓားငယ်လေးသည် သူမ၏ အာရုံကို ဖမ်းစားနေသည်။

"အဲဒါက ရွှေကြံ့ဝက်ရဲ့ အစွယ်ရှည်ကနေ လုပ်ထားတဲ့ ကိရိယာပါ။ လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က ရွာက မုဆိုးတစ်ဦး တောင်ပေါ်တက်ပြီး ရွှေကြံ့ဝက်ကို အမဲလိုက်ဖို့ မျှော်လင့်ခဲ့ပေမယ့် ကံမကောင်းစွာနဲ့ပဲ ပါးနပ်တဲ့ အကောင်က လွတ်သွားတယ်။ အစွယ်တစ်ချောင်းရဲ့ တစ်ဝက်ပဲ ကျန်ခဲ့တယ်။ အစွယ်တစ်ဝက်က တန်ဖိုး သိပ်မရှိဘူး။ ဒါကြောင့် မုဆိုးက အသုံးဝင်တဲ့ တစ်ခုခု သွေးလို့ ရမလားဆိုပြီး ကျွန်တော့်ဆိုင်ကို ယူလာခဲ့တာ။ နောက်ဆုံးတော့ ဒီဓားငယ်လေး ဖြစ်လာတယ်။ ထက်တော့ ထက်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် အရမ်းသေးလွန်းတော့ ဘယ်သူမှ အသုံးမပြုနိုင်ဘူး"

တိုင်ဂန်းသည် ဓားငယ်လေးကို ကြည့်ရင်း ခေါင်းခါကာ ပြောလိုက်သည်။

ဝူကျိတိုက်ကြီးသည် ထူးခြားသော တိုက်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ဝိဉာဉ်စွမ်းအင် များပြားသောကြောင့် ခေတ်သစ်ကမ္ဘာက ရှင်းပြလို့မရနိုင်သော မှော်အမျိုးအစားပေါင်းများစွာနှင့် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော စွမ်းအားများကို မွေးထုတ်ပေးသည်။

ဤတိုက်ကြီးပေါ်တွင် မှော်ဆရာနှင့် ကိုယ်ခံပညာရှင်များသာမက ဤနေရာတွင် နေထိုင်သော သားရဲများသည်လည်း ကြောက်စရာကောင်းသည်။ ရုပ်ဆင်းသဏ္ဌာန်အားဖြင့်ပင် ခေတ်သစ် အိမ်မွေးနှင့် တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များထက် အဆများစွာ ကြီးမားကြသည်။

အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန် အနည်းငယ်မှလွဲ၍ အန္တရာယ်ရှိသော သားရဲများစွာက မသိနားမလည်သော တောင်နက်ကြီးများနှင့် တောအိုကြီးများတွင် နေထိုင်ကြသည်။ ဤသားရဲများ၏ အန္တရာယ်

အဆင့်ကို အခြေခံ၍ ၎င်းတို့အား ရိုင်းစိုင်းသော သားရဲ၊ နတ်ဆိုးသားရဲနှင့် စစ်သားရဲဟူ၍ ခွဲခြားထားသည်။

တိုင်ဂန်းပြောပြသော ရွှေကြံ့ဝက်သည် ထိုကဲ့သို့သော နတ်ဆိုးသားရဲတစ်မျိုးဖြစ်သည်။ ဒုတိယနှင့် တတိယအဆင့် မှော်သားရဲဖြစ်ပြီး ဝက်ပုံသဏ္ဌာန်နှင့်တူသော်လည်း ပါးစပ်မှ ပြန်ကောက်နေသော အစွယ်တစ်စုံ ထွက်နေသည်။

ရွှေကြံ့ဝက်သည် သဘာဝအားဖြင့် ကြမ်းတမ်းပြီး သီးနှံနှင့် မွေးမြူရေးတိရစ္ဆာန်များအပေါ် ကြီးမားသော ဖျက်ဆီးနိုင်စွမ်း ရှိသည်။ ကံကောင်းစွာဖြင့် ၎င်းသည် တောင်များနှင့် သစ်တောများ၏ နက်ရှိုင်းသောနေရာများတွင်သာ အများဆုံးနေထိုင်ပြီး ရွာများတွင် ရှားရှားပါးပါးသာ ပေါ်လာသည်။

ရွှေကြံ့ဝက်၏ အစွယ်များသည် အလွန်မာကျောပြီး သန့်စင်ထားသော သတ္တုများနှင့်ပင် နှိုင်းယှဉ်နိုင်သည်။ အရင်းအမြစ် ရှားပါးသော တောင်ပေါ်ရွာငယ်လေးများတွင် ရွှေကြံ့ဝက်

အစွယ်များသည် ဓားမြှောင်ပြုလုပ်ရန်အတွက် တန်ဖိုးရှိသော ကုန်ကြမ်းပစ္စည်းများ ဖြစ်ကြသည်။

ရွှေကြံ့ဝက်၏ အစွယ်အပြည့် တစ်ချောင်းသည် ရွာအဆင့် ပန်းပဲဖိုတွင် ငွေဒင်္ဂါးတစ်ပြား ရနိုင်သည်။

ဝူကျိတိုက်ကြီး၏ ငွေကြေးစနစ်တွင် ကြေးဒင်္ဂါး ဆယ်ပြားလျှင် ငွေဒင်္ဂါးတစ်ပြား၊ ငွေဒင်္ဂါး ဆယ်ပြားလျှင် ရွှေဒင်္ဂါးတစ်ပြားနှင့် ရွှေဒင်္ဂါး ဆယ်ပြားလျှင် ဧကရာဇ်ရွှေဒင်္ဂါး တစ်ပြား ဖြစ်သည်။ ငွေင်္ဒဂါးတစ်ပြားက သာမန် လယ်သမားမိသားစုအတွက် တစ်လစာ လုံလောက်သည်။

ကံမကောင်းစွာဖြင့် ဤရွှေကြံ့ဝက်အစွယ်သည် ရောက်လာချိန်တွင် ကျိုးပဲ့နေပြီဖြစ်သောကြောင့် တန်ဖိုးမရှိတော့ပေ။

"ဦးလေးတိုင်ဒီဓားငယ်လေးကို ကျွန်မကို ရောင်းပေးလို့ ရမလား။ ဒါပေမယ့် ကျွန်မမှာ ကြေးဒင်္ဂါးနှစ်ပြားပဲ ကျန်တော့တယ်"

ယွင်ရှန်းသည် အရိုးအပ်ဆယ်ချောင်းအတွက် ကြေးဒင်္ဂါးတစ်ပြား သုံးစွဲခဲ့ပြီး ကျန်နှစ်ပြားကို သွေးတိတ်ဆေး ဝယ်ရန်အတွက် ငွေစုနိုင်ဖို့ ချန်ထားလိုသောကြောင့် ကြေးဒင်္ဂါးနှစ်ပြားသာ ကျန်တော့သည်။

"ဒါက တန်ဖိုးမရှိတဲ့ ဓားငယ်လေးပါ။ ဘာပိုက်ဆံမှ မတန်ပါဘူး။ မီးဖိုချောင်သုံးဓား ဒါမှမဟုတ် ထင်းခုတ်ဓားလုပ်ဖို့လည်း မသင့်တော်ဘူး။ ဦးလေးတိုင်က နင်ကို ဆော့ကစားဖို့ လက်ဆောင်ပေးတာလို့ သဘောထားလိုက်ပါ"

တိုင်ဂန်းသည် ပြုံးကာ ပြောပြီး ဓားငယ်လေးကို ယွင်ရှန်းကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"ဦးလေးတိုင်ဒီနေရာမှာ အရာငယ်လေးတစ်ခု ထွင်းပြီး သံထင်းရှူးသား လက်ကိုင်တစ်ခု တပ်ပေးလို့ ရမလား"

ယွင်ရှန်းသည် ခေတ်မီ ခွဲစိတ်ဓား၏ ဒီဇိုင်းကို အတုခိုးကာ တိုင်ဂန်းကို အသေးစိတ် ရှင်းပြလိုက်သည်။

တိုင်ဂန်းသည် ယွင်ရှန်းသည် ဤပုံသဏ္ဌာန်ဆန်းသော ဓားငယ်လေးဖြင့် ဘာလုပ်ရန် ရည်ရွယ်သည်ကို မသေချာသော်လည်း သူ၏ ညွှန်ကြားချက်များကို ဆက်လက်လိုက်နာကာ ခွဲစိတ်ဓားတစ်ချောင်းကို ပြုလုပ်ပေးလိုက်သည်။

ပြုပြင်ပြီးသော ခွဲစိတ်ဓားကို လက်ထဲတွင် ကိုင်ဆောင်ရင်း ယွင်ရှန်း၏ မျက်နှာက ပြုံးရွှင်နေသည်။ သူမသည် ဦးလေးတိုင်ကို ကျေးဇူးတင်စကား ပြောကြားပြီး ပန်းပဲဖိုမှ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။ ထို့နောက် ယွင်ရှန်းသည် ဆန်ဖွပ်စက်နှင့် ကျည်ပွေ့ ဝယ်ရန် ငှက်ပျောဖက်ရွာ၏ စတိုးဆိုင်သို့ သွားရောက်ကာ သူ၏ အခြေခံဆေးဝါး ဖော်စပ်ကိရိယာများကို ပြည့်စုံစေလိုက်သည်။

အိမ်ပြန်ရောက်ပြီး နေမဝင်သေးခင်တွင် ယွင်ရှန်းသည် သူ အသစ်ရရှိသော သုံးပွင့်ဆိုင် မဏ္ဍလာကြာပန်း၏ အပင်ငယ်များကို နေရာရွှေ့ပြောင်း စိုက်ပျိုးလိုက်သည်။ အချို့ကို ဆေးခင်းသို့ ရွှေ့ပြီး အချို့ကို သူ၏ ပထမဆုံး ထုံဆေး ဖော်စပ်ခြင်း စမ်းသပ်မှုအတွက် ချန်လှပ်ထားလိုက်သည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ သုံးပွင့်ဆိုင် မဏ္ဍလာကြာပန်းသည် ငှက်ပျောဖက်ရွာတွင် ရှားပါးသောကြောင့် ရေရှည်အသုံးပြုနိုင်ရန် စနစ်တကျ စိုက်ပျိုးခြင်းက အကျိုးရှိမည်ဖြစ်သည်။

ထုံဆေးများကို ဖော်စပ်ရန် ရိုးရှင်းသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း သတိထားရန် လိုအပ်သည်။ အမှားအယွင်း အနည်းငယ်မျှသာ ဖြစ်ပါက မကြာသေးမီက အဘွားလျူ ဖြစ်ခဲ့သကဲ့သို့ တစ်စုံတစ်ဦးကို သတိလစ်သွားစေနိုင်သည်။

ယွင်ရှန်းသည် သားရဲအရေခွံဖြင့် မျက်နှာဖုံးနှင့် လက်အိတ်တစ်စုံကို ပြုလုပ်ပြီး သူမ၏ ဆံပင်ကို စည်းနှောင်ကာ ဆေးဝါးများကို ထောင်းရန်နှင့် ကြိတ်ရန် စတင်တော့သည်။ တစ်နာရီကြာ ပင်ပန်းကြီးစွာ အလုပ်လုပ်ပြီးနောက် ယန်ခန်းဟိုင် ညစာစားရန် အိမ်မပြန်မီလေးတွင် သူမသည် ပထမဆုံး ထုံဆေးရည်ကို ထုတ်ယူနိုင်ခဲ့သည်။

ယန်ခန်းဟိုင် အရက်မူးနေပြန်သည်။ အိမ်ပြန်ရောက်ပြီးနောက် ညစာပင် မစားဘဲ ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲအိပ်ကာ အိပ်မောကျသွားသည်။

နောက်တစ်နေ့ မနက်စောစော နေမမြင့်မီတွင် ယန်ခန်းဟိုင်သည် ခေါင်းကိုက်ခြင်းနှင့်အတူ နိုးလာသည်။ သို့သော် မီးဖိုပေါ်တွင် ဆန်ပြုတ်ကို နွှေးထားပြီးသား ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ဆန်ပြုတ်လောက် အရက်ပြေစေရန် ကောင်းသော အရာမရှိပေ။ မီးဖိုပေါ်တွင်လည်း စာရေးမှတ်စုလေးတစ်ခု ရှိနေသည်။ ၎င်းတွင် "အဖေ သမီး ရွာလူကြီးအိမ်ကို လယ်ယာအလုပ် ကူညီဖို့ သွားပြီ။ နေ့လယ်စာအတွက် ပြန်မလာနိုင်ဘူး။ ဆန်ပြုတ်ကို ပူတုန်း သောက်ဖို့ သတိရပါ" ဟု ရေးသားထားသည်။

ယွင်ရှန်းသည် မှော်ဘုရားကျောင်းသို့ မသွားရောက်မီ အဘွားလျူကို ကူညီရန် သွားခြင်းဖြစ်သည်။

မှတ်စုကို ချထားပြီး ဆန်ပြုတ်ကို နှစ်ငုံ သောက်လိုက်ပြီးနောက် ယန်ခန်းဟိုင်သည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ကြည်လင်လန်းဆန်းမှု ဝင်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး အမူးပြေသွားသလိုပင်။

သူသည် အံ့အားသင့်စွာ နှာခေါင်းသံပြုလိုက်ပြီး ပန်းကန်ကို အနီးကပ် စစ်ဆေးကြည့်လိုက်ရာ ၎င်းသည် ဆေးဆန်ပြုတ်ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ကျိုးရှန်း ငါတို့သမီးက မင်းရဲ့ ဆေးပညာပါရမီကို အမွေဆက်ခံထားပုံရတယ်။ ကောင်းပြီလေသူ့ကို ဆေးပညာလမ်းကြောင်းမှာ လျှောက်ပါစေ။ မှော်ဆရာဖြစ်ဖို့ လက်လျှော့လိုက်တာက သူ့အတွက် ကောင်းချီးတစ်ခု ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်ပါတယ်"

ယန်ခန်းဟိုင်သည် တံခါးဝသို့ လျှောက်သွားပြီး မော့ကြည့်လိုက်ရာ မရည်ရွယ်ဘဲ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

ကောင်းကင်တွင် နေမင်းသည် အနည်းငယ် မှေးမှိန်နေပြီး ပုံမှန်မဟုတ်သော အနီရောင် တိမ်တိုက်တစ်ခုက လွှမ်းမိုးထားသည်။

"အဲဒါ..."

အရိပ်တစ်ခု ယန်ခန်းဟိုင်၏ မျက်နှာကို ဖြတ်ကျော်သွားသော်လည်း သူသည် ခါးခါးသီးသီး ရယ်မောလိုက်ပြီး "ယန်ခန်းဟိုင် မင်း ကိုယ့်အတွက်တောင် ရုန်းကန်နေရတာ ဘာလို့ တခြားကိစ္စတွေကို ဝင်စွက်ဖက်ချင်နေရတာလဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

သူသည် ပခုံးတွန့်လိုက်ပြီး ရွာအဝင်ဝရှိ အရက်ဆိုင်ငယ်လေးဆီသို့ လျှောက်သွားတော့သည်။

လှိမ့်တက်နေသော တောင်ကုန်းများကြားတွင် ယွင်ရှန်းသည် ဆေးခြင်းတောင်းကို ကျောပိုးကာ မီတာတစ်ထောင်ခန့် မြင့်သော တောင်လယ်ဆီသို့ လျှောက်လှမ်းနေသည်။

ဤတောင်၏ အမည်မှာ သားရဲဂူတောင်ဖြစ်သည်။ ဤနေရာတွင် တောရိုင်းသားရဲများ များပြားသောကြောင့် မဟုတ်ဘဲ အနိမ့်ဆုံးအဆင့် နတ်ဆိုးသားရဲနှင့် တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များသာ ရှိသည်။ ဤအမည်ကို ပေးရခြင်းမှာ လွန်ခဲ့သော ကာလများက ဤတောင်ပေါ်တွင် သားရဲဂူကြီးတစ်ခု ရှိခဲ့သည်ဟူသော ဒဏ္ဍာရီကြောင့် ဖြစ်သည်။

သားရဲဂူ၏ တည်နေရာနှင့် ဇာစ်မြစ်ကို မသိရပေ။

တောင်ပေါ်သို့ စွန့်စားသွားလာသော ရွာသားများပင် သားရဲဂူကြီးကို တစ်ခါမျှ မတွေ့ခဲ့ကြပေ။ အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ စာမတတ်သော ရွာသားများသည် ၎င်းကို သားရဲဂူတောင်ဟု ခေါ်ဝေါ်ခြင်းကို အကျင့်ရသွားကြသည်။

ယွင်ရှန်းသည် ယနေ့ သားရဲဂူတောင်သို့ ရောက်လာခြင်းမှာ ခန္ဓာကိုယ်ကို သန်မာစေနိုင်သော ဆေးဖက်ဝင်အပင်များကို ရှာဖွေရန် ဖြစ်သည်။ ရွာလူကြီး ပြောခဲ့သော မှော်ကိုယ်ခန္ဓာဖွဲ့စည်းပုံကို မြှင့်တင်ပေးနိုင်သော လရောင်မြက်ကို တွေ့ရှိရန် မျှော်လင့်ချက်ဖြင့်ပင်။

ဒုတိယအချက်မှာ သူမ မနေ့က ဖော်စပ်ခဲ့သော ထုံဆေးအသစ်ကို စမ်းသပ်လိုခြင်း ဖြစ်သည်။

သားရဲဂူတောင် ပတ်ဝန်းကျင်သည် သစ်ပင်များ စိမ်းစိုနေပြီး အပင်များ၏ ရနံ့မှာ ပြင်းထန်သည်။ ကြည့်လိုက်သည့်နေရာတိုင်း အစိမ်းရောင်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေပြီး ရွှဲစိုနေသကဲ့သို့ ထင်ရသည်။

ဤဒေသတွင် အနိမ့်အဆင့် နတ်ဆိုးသားရဲငယ် အနည်းငယ်လည်း လှည့်လည်နေပြီး ငှက်ပျောဖက်ရွာထက် ပိုမိုများပြားသော တောရိုင်းဆေးဖက်ဝင်အပင်များ ရှိသည်။

ယွင်ရှန်းသည် ပတ်ဝတ်လည်ကို ရှာဖွေလိုက်ရာ သာမန် ဆေးဖက်ဝင်အပင်အချို့ကို တွေ့ရှိခဲ့သော်လည်း ရွာလူကြီး ပြောခဲ့သော လရောင်မြက်ကိုမူ မတွေ့ခဲ့ပေ။

ဆေးဖက်ဝင်အပင်အချို့ကို တူးယူပြီးနောက် ယွင်ရှန်းသည် သူမ၏ နောက်ဘက်မှ တရွတ်တိုက်ရွေ့လျားသံကို ရုတ်တရက် ကြားလိုက်ရပြီး အန္တရာယ်တစ်ခု လှိုင်းဂယက် ထလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

မြက်ပင်များကြားမှ လက်မလုံးခန့် ထူသော မိုးမခရွက် မြွေစိမ်းတစ်ကောင် ထွက်ပေါ်လာသည်။ ၎င်းသည် ပထမအဆင့် နတ်ဆိုးသားရဲဖြစ်သည်။

မြွေသည် ခေါင်းကို မြှောက်လိုက်ပြီး ယွင်ရှန်းကို တွေ့ရှိသောအခါ ဖူးခနဲ အသံနှင့်အတူ အစိမ်းရောင် လေဓားတစ်ခုကို ပန်းထုတ်လိုက်သည်။