မှော်ဒြပ်စင်

သားရဲဂူတောင်မှ ဆင်းလာပြီးနောက် ယွင်ရှန်း အိမ်သို့ ပြန်ရောက်လာသည်။

နေကြတ်ခြင်းပြီးနောက် နေမင်းသည် ပုံမှန်ထက် ပိုမို ထွန်းလင်းနေပုံရသည်။ အိမ်ထဲတွင် ပုန်းအောင်းနေခဲ့သော ရွာသားများသည် အပြင်သို့ စတင် ထွက်လာကြပြီး ရွာသည် တဖြည်းဖြည်း ယခင် တည်ငြိမ်မှုဆီသို့ ပြန်ရောက်လာသည်။

ယန်ခန်းဟိုင် အိမ်တွင် မရှိပေ။ သူသည် ရွာအဝင်ဝရှိ အရက်ဆိုင်သို့ ထပ်ရောက်နေမည်မှာ သေချာသည်။

ယွင်ရှန်းသည် သစ်ကိုင်းများကြောင့် စုတ်ပြဲနေသော အဝတ်အစားများကို လဲလှယ်လိုက်သည်။ သူ၏ လက်ပေါ်ရှိ ဓားရှရာငယ်လေးများသည်လည်း ပျောက်ကင်းနေပြီဖြစ်သည်။

သူမ၏ လက်ချောင်းပေါ်ရှိ သားရဲဘာသာစကားကွင်းသည် ရှိနေဆဲဖြစ်သော်လည်း သွေးနှင့် ထိတွေ့ခဲ့သောကြောင့် အရောင်က အနီရင့်ရောင်သို့ ပြောင်းသွားသည်။

ယွင်ရှန်းသည် ၎င်းကို သိပ်ဂရုမစိုက်ပေ။ သူမသည် အိမ်ရှိ ကုတင်အောက်မှ သစ်သားသေတ္တာအတွင်း ဝှက်ထားသော ဆေးပညာကျမ်း အထူကြီးတစ်အုပ်ကို ဆွဲထုတ်ပြီး လရောင်မြက်နှင့်ပတ်သက်သည့် အချက်အလက်များကို ရှာဖွေရန် ကြိုးစားသည်။

ယန်မိသားစုမှ ထိန်းသိမ်းထားသော ဆေးပညာကျမ်းသည် သာမန်ကျမ်းများထက် အများကြီး ပိုကြီးသည်။ ထူသော်လည်း မလေးလံဘဲ ရှေးဟောင်းဆန်သော ဆွဲဆောင်မှုကို ဖော်ပြနေသည်။ ဆေးပညာကျမ်းတွင် စာမျက်နှာ တစ်ထောင်နီးပါး ပါဝင်ပြီး ၎င်းကို မည်သည့် ပစ္စည်းများဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည်ကို မသိရသော်လည်း ကောင်းမွန်စွာ ထိန်းသိမ်းထားနိုင်သည်။

ယွင်ရှန်းသည် ငှက်ပျောဖက်ရွာရှိ မှော်ဘုရားကျောင်းမှ ဆေးပညာကျမ်းသည်ပင် သူ၏ မိသားစုမှ ဆေးကျမ်းနှင့် နှိုင်းယှဉ်၍ မရနိုင်ဟု သေချာနေသည်။

ယွင်ရှန်း သိသလောက်ဆိုလျှင် ယန်ခန်းဟိုင်သည် ဆေးပညာကို ကျွမ်းကျင်ခြင်း မရှိပေ။ ဤဆေးပညာကျမ်းကို သူမ၏ ကွယ်လွန်သူ မိခင်က ချန်ထားခဲ့ပုံရသည်။

မည်သည့် အကြောင်းများကြောင့်မှန်းမသိပေ။ ယန်ခန်းဟိုင်သည် ကွယ်လွန်သူ ဇနီးသည်အကြောင်းကို ခဲယဉ်းစွာ ပြောဆိုလေ့ရှိပြီး ဤဆေးပညာကျမ်းသည်လည်း ဖုန်များ ဖုံးလွှမ်းနေခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။

ဝူကျိတိုက်ကြီး၏ ဆေးပညာစနစ်သည် အလွန် ရှုပ်ထွေးပြီး ရှေးဟောင်းဆေးပညာကျွမ်းကျင်မှုနှင့် မှော်ဖြင့် ကုသခြင်းဟူ၍ အဓိက အမျိုးအစား နှစ်ခုပါဝင်သည်။

မှော်ဖြင့် ကုသခြင်းသည် မှော်ပညာနှင့် သက်ဆိုင်ပြီး မြို့နယ်အဆင့် သို့မဟုတ် ထို့ထက်ပိုသော မှော်ဘုရားကျောင်းရှိ မဟာမှော်ညွှန်ကြားရေးမှူးများသာ လေ့ကျင့်သည်ဟု ကောလာဟလများ ရှိသည်။ ၎င်းကို မြင့်မြတ်သော မှော်ပညာဟု လူသိများသည်။ တော်ဝင်မင်းမျိုးမင်းနွယ်ဝင်များ၊ ဂိုဏ်းမှ လူငယ်အချို့နှင့် ထူးချွန်သော ပါရမီရှင်အချို့သာ သင်ယူခွင့်ရရှိသည်။

မှော်ဒြပ်စင်များကို ခံစားနိုင်စွမ်းမရှိသော သာမန်လူမျိုးဖြစ်သည့် ယွင်ရှန်းသည် မှော်ဖြင့် ကုသခြင်းကို သင်ယူရန် နည်းလမ်းမရှိပေ။

ကံကောင်းစွာဖြင့် သူမ၏ ယခင်ဘဝက ထူးချွန်သော ဆေးပညာအသိဖြင့် မှော်ဖြင့် ကုသခြင်းကို မသင်ယူနိုင်သော်လည်း ရှေးဟောင်းဆေးပညာကျွမ်းကျင်မှုကို လေ့လာနိုင်သည်။

ရှေးဟောင်းဆေးပညာကျွမ်းကျင်မှုကို အခြေခံ ဆေးဖက်ဝင်အပင်ပညာနှင့် ဓာတုဗေဒပညာ ဟူ၍ အမျိုးအစား နှစ်မျိုး ခွဲထားသည်။ ယန်မိသားစု၏ ဆေးပညာကျမ်းသည် အခြေခံ ဆေးဖက်ဝင်အပင်များ အများအပြားကို မှတ်တမ်းတင်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

အပင်ပေါင်း တစ်သောင်း၏ အကြမ်းဖော်ပြချက်ဟု အမည်ရသည့် ဤဆေးပညာကျမ်းသည် ရိုးရာ အရှေ့တိုင်း ဆေးဖက်ဝင်အပင်ဆိုင်ရာ ကျမ်းများနှင့် အလွန်ဆင်တူသည်။ ၎င်းတွင် သာမန်နှင့် ရှားပါးသော ဆေးဖက်ဝင်အပင်များကို မိတ်ဆက်ထားပြီး ၎င်းတို့၏ အမည်များ၊ ဝိသေသလက္ခဏာများ၊ ဆေးဖက်ဝင်အာနိသင်များနှင့် ပုံပန်းသဏ္ဌာန်များကို ဖော်ပြထားသည်။

သူမသည် အသက်နှစ်နှစ် သုံးနှစ်အရွယ်တွင် ဝူကျိတိုက်ကြီး၏ စာလုံးနှင့် ရင်းနှီးလာပြီးနောက် အခြေခံ ဆေးဖက်ဝင်အပင်ပညာကို စတင် လေ့လာခဲ့သည်။

စာမျက်နှာ တစ်ဒါဇင်ခန့် လှန်ကြည့်ပြီးနောက် သူမသည် လရောင်မြက်အကြောင်း မှတ်တမ်းကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။

“လရောင်မြက်သည် အဆိပ်မရှိသလို အပူအရသာရှိသည်။ သာမန် တောမြက်ရိုင်းနှင့် မကွာခြားဘဲ မှော်ကျင့်ကြံမှုကို အထောက်အကူပြုသော ဆေးဖက်ဝင်အပင် အမျိုးအစား ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် စိုစွတ်ပြီး ယင်စွမ်းအင်များပြားသော နေရာများတွင် ပေါက်ရောက်သည်။ ၎င်း၏ အရွက်များကို အစိမ်းစားနိုင်သည် သို့မဟုတ် အခြောက်ခံ၍ လရောင်မြက်လက်ဖက်ရည် ပြုလုပ်နိုင်သည်။ အာနိသင်က အတူတူပင် ကောင်းမွန်သည်” ဟု ယွင်ရှန်း ဖတ်လိုက်ပြီး သူ ခူးဆွတ်ခဲ့သော လရောင်မြက်အနည်းငယ်ကို ထုတ်လိုက်သည်။

နေရောင်ခြည်အောက်တွင် လရောင်မြက်က ကြည်လင်လုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။ ယွင်ရှန်းသည် အရွက်တစ်ရွက်ကို စားလိုက်ရာ ငရုတ်သီးရည်တစ်ဖလားကို သောက်လိုက်ရသကဲ့သို့ အလွန်အပူရှိန် ပြင်းသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူမသည် ခြေထောက်နှစ်ဖက်ကို ချိတ်ထိုင်လိုက်ပြီး ငှက်ပျောဖက်ဘုရားကျောင်းမှ သင်ကြားပေးခဲ့သည့်အတိုင်း မှော်တရားထိုင်ခြင်းကို စတင် လုပ်ဆောင်တော့သည်။

တရားထိုင်ခြင်းသည် တိုက်ကြီးမှ မှော်ဆရာများ မှော်ဒြပ်စင်များကို စုဆောင်းရန်အတွက် အသုံးပြုသော အသုံးအများဆုံး နည်းလမ်းဖြစ်သည်။

သူမသည် သုံးနှစ်အရွယ်တွင် ပထမဆုံး မှော်ပညာ ထွန်းလင်းပွဲကို တက်ရောက်ခဲ့ချိန်မှစ၍ ငှက်ပျောဖက်ရွာရှိ အခြားကလေးများကဲ့သို့ တရားထိုင်နည်းကို သင်ယူခဲ့သည်။

ကလေးအများစုသည် သူတို့၏ ပင်ကို မငြိမ်မသက်ဖြစ်တတ်သည့် သဘောကြောင့် ဝိဉာဉ်

စွမ်းအင်ကို အာရုံစူးစိုက်ပြီး တရားထိုင်ခြင်း အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိရန် မှော်ကျောက်သလင်း၏ အကူအညီကို လိုအပ်သည်။

သို့သော် ယွင်ရှန်းက ခြွင်းချက်ဖြစ်သည်။ သူမသည် မှော်ပညာ ထွန်းလင်းပွဲကို တစ်ကြိမ်သာ တက်ရောက်ဖူးသော်လည်း တရားထိုင်ခြင်း အတတ်ပညာကို ကျွမ်းကျင်နေပြီဖြစ်သည်။

သူမ တရားထိုင်ခြင်းသို့ ဝင်ရောက်နိုင်သည့် စွမ်းရည်သည် သာမန်လူများထက် အဆများစွာ ပိုမိုမြန်ဆန်ပြီး မှော်ကျောက်သလင်းကို အသုံးပြုရန် မလိုအပ်ပေ။

ယွင်ရှန်းသည် ထိုတိကျသော အကြောင်းအရင်းကို သူ၏ အတိတ်ဘဝ ဆရာဝန်ဘဝတွင် အာရုံစူးစိုက်မှု မြင့်မားခြင်းကို အမြဲတမ်း ထိန်းသိမ်းထားရခြင်းကြောင့်ဟု ယူဆသည်။

ယန်မိသားစု၏ မြက်ခင်းအိမ်ငယ်တွင် ယွင်ရှန်းသည် ကုတင်ပေါ်တွင် တစ်ယောက်တည်း ထိုင်နေသည်။ ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်မှ တောက်ပသော နေရောင်ခြည်နှင့် ငှက်များ၏ အော်သံများအားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

သူမသည် လုံးဝ မှောင်မိုက်မှုထဲတွင် နှစ်မြုပ်နေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။

ယွင်ရှန်းသည် တရားထိုင်ရင်း ရွာလူကြီး အဘိုးက ရှင်းပြခဲ့သည့်အတိုင်း မှော်ပညာ၏ သဘောတရားကို ပြန်လည် အမှတ်ရနေသည်။

တိုက်ကြီး၏ နယ်မြေများတွင် သဘာဝ ဒြပ်စင် လေးမျိုးရှိကာ လေ၊ မြေ၊ ရေနှင့် မီးတည်ရှိနေပြီး ၎င်းတို့သည် ဒြပ်စင် စွမ်းအား၏ အစိမ်း၊ အဝါ၊ အပြာ၊ အနီ အရောင်လေးမျိုးနှင့် သက်ဆိုင်သည်။

လူတစ်ဦးစီသည် သူတို့၏ တရားထိုင်ခြင်း အခြေအနေနှင့် ဒြပ်စင်များအပေါ် ရင်းနှီးမှုအပေါ် မူတည်၍ ကွဲပြားသော သဘာဝဒြပ်စင်များကို မြင်တွေ့ခံစားရလိမ့်မည်ပင်။

ယေဘုယျအားဖြင့် မှော်ဒြပ်စင်ကို သိမြင်ခြင်းက လူတစ်ဦး၏ ပင်ကိုစရိုက်နှင့် ဆက်စပ်နေသည်။

ဥပမာအားဖြင့် ဒေါသကြီးသူများသည် အနီရောင် မီးဒြပ်စင်ကို ဖမ်းယူနိုင်သည့် အစွမ်းအထက်ဆုံး စွမ်းရည်ရှိသည်။

ပြောင်းလွယ်ပြင်လွယ်နှင့် ဇွဲသတ္တိရှိသူများသည် အပြာရောင် ရေဒြပ်စင်ကို သိမြင်ရာတွင် ထူးခြားသော အားသာချက်ရှိသည်။

စိတ်ပြောင်းလွယ်ပြီး ထိလွယ်ရှလွယ်သူများသည် အစိမ်းရောင် လေဒြပ်စင်ကို ပြတ်ပြတ်သားသား ခံစားနိုင်သည်။

ရိုးသားပြီး ဖြူစင်သော စိတ်နှလုံးရှိသူများသည် မြေဒြပ်စင်ကို သဘာဝအတိုင်း နှစ်သက်ကြသည်။

သို့သော် သိမြင်နိုင်စွမ်းသည် ပင်ကိုစရိုက်နှင့် လုံးဝ ဆက်စပ်နေခြင်း မဟုတ်ပေ။ အချို့သော ကိစ္စများတွင် ခြွင်းချက်များ ရှိနိုင်သည်။ ဥပမာအားဖြင့် ရွာလူကြီး အဘိုးသည် လေနှင့် ရေဒြပ်စင် နှစ်ခုလုံးကို သိမြင်နိုင်သည်။

လွန်ခဲ့သော သုံးနှစ်အတွင်း ယွင်ရှန်းသည် အမှောင်ထုကိုသာ မြင်တွေ့ခဲ့ရသော်လည်း ယနေ့လရောင်မြက်စားပြီးနောက် ထိုအမှောင်ထုတွင် ပြောင်းလဲမှုတစ်ခုကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

မှုန်ဝါးဝါးအားဖြင့် အမှောင်ထုအတွင်းတွင် အလင်းအစက်အပြောက်ပေါင်းများစွာ ရှိနေပုံရသည်။

ကြယ်များကဲ့သို့ တောက်ပနေသော ထိုအစက်အပြောက်များသည် တဖြည်းဖြည်း များပြားလာပြီး ယွင်ရှန်း၏ တရားထိုင်ရာ နေရာတစ်ခုလုံးကို ဖြည့်ဆည်းလာသည်။

မီးတိမ်များကဲ့သို့ အနီရောင်သည် ယွင်ရှန်း၏ တရားထိုင်ရာ နေရာအတွင်းတွင် ကခုန်နေသည်။

ရွာလူကြီး အဘိုးက ဒြပ်စင် စွမ်းအားများလေ မှော်ပါရမီမြင့်လေဟု တစ်ချိန်က ဖော်ပြခဲ့ဖူးသည်။

လုံးဝ အမှောင်ထုမှ မီးဒြပ်စင်များစွာသို့ ကြီးမားသော အပြောင်းအလဲသည် ပုံမှန် တည်ငြိမ်သော ယွင်ရှန်းကို တိုင်းတာမရနိုင်အောင် ဝမ်းမြောက်စေခဲ့သည်။

အဓိက သဘာဝဒြပ်စင် လေးမျိုးထဲတွင် မီးဒြပ်စင်သည် အပြင်းထန်ဆုံးဖြစ်ပြီး တိုက်ခိုက်နိုင်

စွမ်းလည်း အမြင့်ဆုံးဖြစ်သည်။

ယွင်ရှန်းသည် ဝူကျိတိုက်ကြီးသို့ ပထမဆုံး ရောက်ရှိစဉ်က သူ၏ ဖခင် ယန်ခန်းဟိုင် ထုတ်လွှတ်ခဲ့သော မီးပင်လယ်ကို အမြဲတမ်း မှတ်မိနေသည်။

သူမသည် သူ၏ ဖခင်ကြောင့် မီးဒြပ်စင်နှင့် သဟဇာတဖြစ်သော မှော်ကိုယ်ခန္ဓာဖွဲ့စည်းပုံကို အမွေဆက်ခံရခြင်း ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်သည်။

ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာဖြစ်ပြီးနောက် ယွင်ရှန်းသည် သူ၏ တရားထိုင်ခြင်း၏ နောက်တစ်ဆင့်ကို ဆက်လက် လုပ်ဆောင်တော့သည်။

မှော်ဒြပ်စင်များကို သိမြင်ခြင်းက ပထမအဆင့်သာ ဖြစ်သည်။ ဆိုလိုသည်မှာ ယွင်ရှန်းသည် မှော်ပညာ သင်တန်းသားတစ်ဦး ဖြစ်လာခြင်းမျှသာ ဖြစ်သည်။

မှော်ဒြပ်စင်များကို သိမြင်ရုံဖြင့် မှော်ပညာ အသုံးပြုရန် မလုံလောက်ပေ။ သိမြင်လာသော မီးဒြပ်စင်ကို မှော်မီးလျှံမျိုးစေ့အဖြစ် စုဆောင်း၍ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ သိုလှောင်ထားရမည်ပင်။

ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ အရောင်တစ်မျိုး၏ မှော်ဒြပ်စင်များကို စုဆောင်းနိုင်ပါက မှော်ပညာ သင်တန်းသားအဆင့်မှ မှော်ဆရာအဆင့်သို့ တက်လှမ်းနိုင်ပြီး အခြေခံမှော်ပညာကို စတင်သင်ယူနိုင်သည်။

တရားထိုင်ခြင်း၏ စွမ်းအားကို သတိကြီးစွာ အသုံးပြု၍ သူမသည် အနီရောင် မှော်ဒြပ်စင်များကို ဆက်လက် ဖိသိပ်ကာ စုစည်းနေသည်။

ယွင်ရှန်းသည် များပြားသော မှော်မီးဒြပ်စင်ကို အောင်မြင်စွာ ဆွဲသွင်းလိုက်ချိန်တွင် အနီရောင် မီးဒြပ်စင်က ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ မမြင်နိုင်သော လက်တစ်ဖက်က မှော်ဒြပ်စင်အားလုံးကို တစ်ချက်တည်း လှဲကျင်းယူသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။

ယွင်ရှန်း၏ ခေါင်းသည် သံတူကြီးဖြင့် ရိုက်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ၏ သတိသည် ဖန်ကဲ့သို့ တစ်စစီ ကွဲကြေသွားသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ငယ်လေးသည် ပြင်းထန်စွာ တုန်ယင်သွားပြီး မျက်နှာသည် သေမင်း၏ အရောင်ကဲ့သို့ ဖြူဖျော့ကာ စိတ်ပျက်မှုနှင့် နာကျင်မှုတို့ဖြင့် ပြည့်နေသော မျက်လုံးများဖြင့် ဖွင့်လိုက်သည်။

တရားထိုင်ခြင်း ပြတ်တောက်သွားခြင်း။

သူမ ကျရှုံးခဲ့သည်။

မှော်ပညာ သင်တန်းသားအဆင့်မှ မှော်ဆရာအဆင့်သို့ ကူးပြောင်းရာတွင် အရေးပါသော အဆင့်ဖြစ်သည့် မှော်ဒြပ်စင် စုဆောင်းခြင်းတွင် သူမ ကျရှုံးခဲ့သည်။

ယွင်ရှန်းသည် သူမ ဘာမှားသွားသည်ကို နားမလည်ပေ။

မှော်ဒြပ်စင်များကို သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ ဘာလို့ စုဆောင်း၍ မရနိုင်တာလဲ။

တရားထိုင်ခြင်း ပြတ်တောက်ခြင်း၏ ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးများမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည်။ ဆိုလိုသည်မှာ သူမသည် နောက်တစ်နေ့အထိ တရားထိုင်ခြင်းကို ထပ်မံ ပြုလုပ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

သူမ မသတိပြုမိလိုက်သည်မှာ လွန်ခဲ့သော ခဏတာက သူ၏ လက်ပေါ်ရှိ သားရဲဘာသာစကားကွင်းသည် အနီရောင် လင်းလက်သွားပြီးနောက် မူလအရောင်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားခြင်းပင်။

လေးလံသော စိတ်နှလုံးဖြင့် လရောင်မြက်တစ်ပင်ကို ထပ်မံ မျိုချပြီးနောက် ယွင်ရှန်းသည် ကျန်ရှိနေသော မြက်ပင်များကို ဆေးကြော၍ ခြောက်သွေ့စေသည်။

နောက်ရက်များတွင် ယန်ခန်းဟိုင် အပြင်ထွက်နေချိန်၌ ယွင်ရှန်းသည် တရားထိုင်ခြင်းကို အကြိမ်များစွာ ထပ်မံ ကြိုးစားခဲ့သည်။

တရားထိုင်ခြင်းတိုင်းတွင် သူမသည် မီးဒြပ်စင်ကို ပို၍ ပို၍ မြင်တွေ့လာသော်လည်း နောက်ဆုံး အချိန်ရောက်သည်နှင့် မှော်ဒြပ်စင်များ ပျောက်ကွယ်သွားသည်မှာ မလွဲမသွေ ဖြစ်သည်။

ရက်ပေါင်းများစွာ ကုန်လွန်သွားသော်လည်း ယွင်ရှန်းသည် မှော်ဒြပ်စင်များကို စုဆောင်းနိုင်ခြင်း မရှိသေးပေ။ သို့သော် ငှက်ပျောဖက်ဘုရားကျောင်းတွင် ဆေးခူးသမားရွေးချယ်မည့် နေ့မှာ နီးကပ်လာပြီဖြစ်သည်။