အကဲဖြတ်ပွဲ

ငှက်ပျောဖက်ရွာသည် ကွယ်ဝှက်နေသော တောင်ပေါ်ရွာငယ်လေးတစ်ခု ဖြစ်ပြီး ရွာ၏ မှော်

ဘုရားကျောင်းသို့ မဟာမှော်ဆရာတစ်ဦး ရောက်ရှိလာခြင်းက ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ရွာတစ်ရွာလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားသည်။

ရွာသားများသည် အများအားဖြင့် ဆေးပင်စိုက်ပျိုးသူများဖြစ်ပြီး မှော်ဘုရားကျောင်းကို လက်လှမ်းမမီနိုင်သော အရာအဖြစ် ရှုမြင်ခဲ့ကြသည်။

ငှက်ပျောဖက်ရွာသည် အလွန်သေးငယ်သောကြောင့် ရောဂါများ ကုသရန် ဆေးဝါးများ ဖော်စပ်နိုင်သော ဆေးဆရာများသည် ရွာတွင် နေထိုင်လိုခြင်း မရှိပေ။ ထို့ကြောင့် မှော်ဘုရားကျောင်းမှ မှော်ဆရာများသည် အခြေခံကုသမှုများအတွက် တာဝန်ယူခဲ့ကြရသည်။

ငှက်ပျောဖက်ဘုရားကျောင်းတွင် ယခင်က တာဝန်ကျခဲ့သော မှော်ဆရာဟောင်းသည် အသက်အရွယ်ကြီးရင့်သောကြောင့် ပင်စင်ယူကာ သူ၏ ဇာတိသို့ ပြန်သွားခဲ့ရပြီး အသစ်ရောက်ရှိလာသော မဟာမှော်ဆရာက ငှက်ပျောဖက်ဘုရားကျောင်းကို ဆက်ခံခဲ့သည်။

မဟာမှော်ဆရာ ရောက်ရှိသည့်နေ့တွင် ဆေးခူးသမားခန့်အပ်ရန် ကြေညာချက်ကို ထုတ်ပြန်ခဲ့သည်။

မှော်ဘုရားကျောင်းရှိ ဆေးခူးသမား ရာထူးက အလွန်နှစ်သက်ဖွယ်ရာ ဖြစ်သည်။ ဆေးဖက်ဝင်အပင်အမျိုးမျိုးနှင့် ဓာတုဗေဒအသိပညာကိုပါ ထိတွေ့ခွင့်ရရှိရုံသာမက အသစ်ရောက်ရှိလာသော မဟာမှော်ဆရာ ယန်ကိုပါ အစေခံခွင့်ရရှိမည်ဖြစ်ပြီး တစ်လလျှင် ကြေးဒင်္ဂါးနှစ်ဆယ်ပေးချေမည် ဖြစ်သည်။

ရိုးသားသော ရွာသားများ၏ အမြင်တွင် သူတို့၏ ကလေးကို ရွေးချယ်ခံရပါက ဘိုးဘွားများပင် ဂုဏ်ယူလောက်သည့် မင်္ဂလာရှိသော အခွင့်အရေးတစ်ခု ဖြစ်သည်။

ရွာလူကြီးက ယွင်ရှန်းကို အကြံပြုခဲ့သော်လည်း ရွာသားများ၏ စိတ်အားထက်သန်မှုက အလွန်ပြင်းထန်ခဲ့ပြီး တစ်ဦးစီက သူတို့၏ ကလေးကို မှော်ဘုရားကျောင်းသို့ စေလွှတ်ရန် ဆန္ဒပြသခဲ့ကြသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ရွာလူကြီးသည် မှော်ဘုရားကျောင်းနှင့် ဆွေးနွေးကာ ဆေးခူးသမား ရွေးချယ်မှုအတွက် ကြေညာစာတမ်းကို ထုတ်ပြန်ခဲ့ရပြီး ၎င်းကို ရွာအဝင်ဝရှိ သတိပေးချက်ဘုတ်အောက်တွင် ကပ်ထားခဲ့သည်။

ကြေညာစာတမ်း၏ အကြောင်းအရာမှာ အောက်ပါအတိုင်းဖြစ်သည်။

"ငှက်ပျောဖက်ဘုရားကျောင်းသည် ဆေးခူးသမားတစ်ဦးကို ခေါ်ယူနေသည်။ အသက် ခြောက်နှစ်မှ တစ်ဆယ့်သုံးနှစ်အတွင်း၊ ကျား/မ ခွဲခြားခြင်း မရှိ၊ ဆေးဖက်ဝင်အပင်များ ခွဲခြားနိုင်စွမ်းနှင့် ဆေးပင်ခူးဆွတ်ရာတွင် အတွေ့အကြုံရှိရမည်။ ရွေးချယ်ပွဲတွင် ပါဝင်လိုသော ကလေးအားလုံးသည် အကဲဖြတ်စစ်ဆေးသည့်နေ့တွင် ငှက်ပျောဖက်ဘုရားကျောင်း အပြင်ဘက်၌ စုဝေးရမည်။ မှော်ဘုရားကျောင်းသို့ အသစ်ရောက်ရှိလာသော မဟာမှော်ဆရာ ယန်က စစ်ဆေးမည် ဖြစ်သည်"

အကဲဖြတ်စစ်ဆေးသည့်နေ့တွင် ယွင်ရှန်းသည် မနက်စောစော ထကာ နံနက်စာကို ချက်ပြုတ်ပြီးနောက် ယန်ခန်းဟိုင်၏ အိပ်ရာသို့ လျှောက်သွားသည်။

"အဖေ သမီး ဒီနေ့ မှော်ဘုရားကျောင်းကို သွားပြီး ဆေးခူးသမား ရွေးချယ်ပွဲမှာ ပါဝင်တော့မယ်"

ယွင်ရှန်းသည် မျှော်လင့်ချက်အရိပ်အမြွက်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ ဆေးခူးသမားအတွက် အကဲဖြတ်စစ်ဆေးခြင်းက ယခင်ဘဝက တက္ကသိုလ်ဝင်တန်း စာမေးပွဲ ဖြေဆိုသကဲ့သို့ အရေးကြီးသည်ဟု ခံစားရသည်။

ယန်ခန်းဟိုင်သည် မကြားသကဲ့သို့ ဆက်လက် အိပ်စက်နေသည်။

ယွင်ရှန်းသည် မျှော်လင့်ထားသည့် အဖြေကို သိသော်လည်း သူမ၏ မျက်ဝန်းများတွင် စိတ်ပျက်မှုအရိပ်အယောင်တစ်ခု ပျက်ကနဲ ပေါ်လာဆဲပင်။

"ဒါဆို သမီး အရင်သွားလိုက်ဦးမယ်။ သမီး ဆေးခူးသမား သေချာပေါက် ဖြစ်လာမှာပါ"

ယွင်ရှန်း အသာအယာ ထွက်သွားသည်ကို နားထောင်ပြီးနောက် အခန်းတွင်းသို့ တည်ငြိမ်မှု ပြန်ရောက်လာသည်။

ယန်ခန်းဟိုင်သည် ရုတ်တရက် ထိုင်ချလိုက်ပြီး သူ့အတွေးများထဲတွင် နစ်မြုပ်နေသည်။

ယွင်ရှန်းသည် ငှက်ပျောဖက်ဘုရားကျောင်းသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ ထိုနေရာတွင် လှုပ်လှုပ်ရှားရှားရှိနေပြီး နှစ်စဉ်ကျင်းပနေကျ မှော်ပညာ ထွန်းလင်းပွဲထက်ပင် လူစည်ကားနေသည်။

ငှက်ပျောဖက်ရွာသည် အိမ်ခြေ သုံးရာကျော်ရှိသော အရွယ်အလတ်စား ရွာဖြစ်ပြီး ယနေ့ အိမ်ခြေတစ်ရာခန့် အနည်းဆုံး မှော်ဘုရားကျောင်းရှေ့တွင် စုဝေးနေကြသည်။

ဤလူများထဲမှ အချို့မှာ ပျော်စရာကြည့်ရန် ရောက်လာကြခြင်းဖြစ်သော်လည်း အများစုမှာ သူတို့၏ ကလေးများကို ဆေးခူးသမား ရွေးချယ်ပွဲတွင် ပါဝင်ရန် လိုက်ပါလာကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤသို့ ခမ်းနားသော မြင်ကွင်း ဖြစ်ရခြင်း၏ အကြောင်းရင်းမှာ မှော်ဘုရားကျောင်းအတွင်းသို့ မဟာမှော်ဆရာအသစ်တစ်ဦး ရောက်ရှိလာခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။

သူတို့၏ ဘဝတစ်လျှောက်လုံးတွင် အိမ်မှ တစ်ကြိမ်တည်းပင် ခဲယဉ်းစွာ ထွက်ခွာဖူးသူများဖြစ်သည့် ရွာသားများ၏ အမြင်တွင် မှော်ဆရာဖြစ်သော ရွာလူကြီးနှင့် ဘုရားကျောင်းမှ မှော်ဆရာဟောင်းသည်ပင် အံ့မခန်း ဖြစ်နေသည်။ ယခုအခါ မဟာမှော်ဆရာတစ်ဦး ရောက်ရှိလာခြင်းကြောင့် လူအုပ်ကြီးကို ဆွဲဆောင်နေခြင်းမှာ သဘာဝကျသည်။

သို့သော် ယွင်ရှန်းသည် တန်းစီစောင့်ဆိုင်းနေသူများကြားတွင် မရင်းနှီးသော မျက်နှာများစွာကို မြင်တွေ့ရသဖြင့် အံ့အားသင့်သွားသည်။ ၎င်းတို့သည် အနီးပတ်ဝန်းကျင် ရွာများမှ လူများဖြစ်နေသည်မှာ ရှင်းလင်းနေသည်။

ငှက်ပျောဖက်ဘုရားကျောင်း၏ ဆေးခူးသမား ရွေးချယ်ပွဲတွင် အခြားရွာများမှ လူများ ဘာလို့ လာပြီးပါဝင်နေကြတာလဲ။

၎င်းတို့အထဲတွင် ဟူယန်ရွာမှ လူများပင် ပါဝင်နေသည်။

ရွာလူကြီးသည်လည်း အခြားရွာများမှ လူများ ရွေးချယ်ပွဲတွင် ပါဝင်လာသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

ကြေညာစာတမ်းကို ကပ်ထားစဉ်က သူသည် ငှက်ပျောဖက်ရွာမှ ရွာသားများသာ ဤ ဆေးခူးသမား ရွေးချယ်ပွဲတွင် ပါဝင်ခွင့်ရှိကြောင်း မရည်ရွယ်ဘဲ သတ်မှတ်ရန် မေ့လျော့ခဲ့သည်။

ကံကောင်းခြင်းသည် ပြင်ပလူများ၏ နယ်ပယ်ထဲသို့ စီးဝင်မသွားသင့်ပေ။ ငှက်ပျောဖက်ဘုရားကျောင်းအတွက် ဆေးခူးသမား ရွေးချယ်ခြင်းက ရွာတွင်းသားတစ်ဦးကိုသာ ရွေးချယ်သင့်သည်မှာ သဘာဝကျသည်။

ပြောရလျှင် ဟူယန်ရွာသည် ငှက်ပျောဖက်ရွာ၏ ကျိန်ဆိုထားသော ရန်သူဖြစ်သည်။

ဟူယန်ရွာသည် ငှက်ပျောဖက်ရွာနှင့် ကပ်လျက်တည်ရှိပြီး ရွာနှစ်ရွာလုံးသည် သွေးတိတ်ပန်း စိုက်ပျိုးခြင်းကို အဓိက အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းပြုကြသည်။

ငှက်ပျောဖက်ရွာ၏ ရိုးသားသော ဓလေ့များနှင့် မတူဘဲ ဟူယန်ရွာမှ လူများက ကြမ်းတမ်းပြီး အကျိုးအကြောင်း နားမလည်တတ်ကြပေ။ ဟူယန်ရွာ၏ ရွာလူကြီးသည်လည်း မီးမှော်ပညာတွင် ကျွမ်းကျင်သော မှော်ဆရာတစ်ဦးဖြစ်ပြီး၊ လွန်ခဲ့သော နှစ်များက သူတို့၏ ရွာမှ မဟာမှော်ညွှန်ကြားရေးမှူးနှင့် အဆင့်တူသော ကိုယ်ခံပညာရှင်တစ်ဦးပင် ပေါ်ထွက်ခဲ့ဖူးသောကြောင့် သူတို့သည် ပို၍ပင် စိတ်ကြီးဝင်နေကြသည်။

ဆေးဝါးဈေးတွင် သူတို့သည် ငှက်ပျောဖက်ရွာ၏ ဆေးဖက်ဝင်အပင်များ အရောင်းအဝယ်ကို မကြာခဏ ဖိနှိပ်ခဲ့ကြသည်။

"လူကြီးမင်းတို့ ငှက်ပျောဖက်ဘုရားကျောင်းမှ ရွေးချယ်မှုက ကျွန်တော်တို့ရွာက ကလေးတွေအတွက်ပါ။ ကျေးဇူးပြု၍ ဒီနေရာကနေ ထွက်ခွာပေးပါ"

ရွာလူကြီးသည် ဆယ်နှစ်ဝန်းကျင်ရှိ ကလေးအချို့ကို ယဉ်ကျေးစွာ ထွက်ခွာရန် တောင်းဆိုလိုက်သည်။

ထိုကလေးများထဲတွင် ခုနစ်နှစ် သို့မဟုတ် ရှစ်နှစ်ဝန်းကျင်ရှိ မျက်နှာရွှင်သော မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦး ပါဝင်ပြီး ဟူယန်ရွာမှ ရွာသားအချို့က ဝန်းရံထားသည်။

သူမသည် ဟူယန်ရွာ၏ ရွာလူကြီး၏ မြေးမလေးဖြစ်သူ တင်းလိုင်ဖြစ်သည်။

"ရှင်တို့ရဲ့ ကြေညာစာတမ်းမှာ တခြားရွာက ကလေးတွေကို ကြိုဆိုခြင်း မရှိဘူးလို့ တိတိကျကျ မဖော်ပြထားဘူး။ ကျွန်မတို့ မနက်စောစော ထပြီး တောင်နှစ်လုံးကို ဖြတ်ကျော်ကာ ငှက်ပျောဖက်ရွာကို ရောက်လာခဲ့ပြီ။ အခုမှ ကျွန်မတို့ကို ထွက်သွားဖို့ ပြောနေတာလား။ ကျွန်မတို့ မသွားဘူး"

တင်းလိုင်သည် ငယ်ရွယ်သော်လည်း ကလေးဘဝကတည်းက အလိုလိုက်ခံထားရသူဖြစ်ပြီး ဟူယန်ရွာ၏ ရွာလူကြီး၏ မြေးမလေးဖြစ်သည်ဟူသော နောက်ခံအားကြောင့် ခေါင်းမာပြီး မကြောက်မရွံ့ ဖြစ်နေသည်။

ရယ်စရာပဲ။

ငှက်ပျောဖက်ဘုရားကျောင်းမှ မဟာမှော်ဆရာယန်သည် မှော်ပညာတွင်သာမက ဆေးဖက်ဝင် ဖော်စပ်မှုအမျိုးမျိုးတွင်လည်း ကျွမ်းကျင်ကြောင်း သူမ စုံစမ်းထားပြီးဖြစ်သည်။

ကံဆိုးတာက အကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် သူသည် ငှက်ပျောဖက်ရွာကို လာရောက်ဖို့ ကိုယ်တိုင် ဆန္ဒပြုခဲ့ခြင်းပင်။

မဟုတ်ရင် ဒီလို ရွာသားအုပ်စုကို ခေါ်လာဖို့ ဒုက္ခခံနေစရာ မလိုဘူး။

တင်းလိုင်စကားပြောပြီးသည်နှင့် သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဟူယန်ရွာမှ ရွာသားများနှင့် ကလေးများက ဆူညံသံများကို စတင် ဖန်တီးကြသည်။

ရှုပ်ထွေးမှုကို အခွင့်ကောင်းယူ၍ တင်းလိုင်သည် "ဒါက ရှုံးနိမ့်တာကို ဝန်မခံနိုင်လို့ ဖြစ်ရမယ်။ ကျွန်မတို့ မိသားစုက မျိုးဆက်နဲ့ချီပြီး ဆေးဖက်ဝင်အပင် စိုက်ပျိုးလာတာ။ ပြီးတော့ ကျွန်မက မှော်ပညာ သင်တန်းသားတစ်ဦးပါ။ ကျွန်မကို မောင်းထုတ်ချင်ရင် ကျွန်မနဲ့ ယှဉ်ပြိုင်မယ့်သူ တစ်ယောက်ယောက်ကို ရှာပါ။ ကျွန်မထက် ပိုတော်တဲ့သူ တစ်ယောက်ယောက်ရှိရင် ကျွန်မတို့ ထွက်သွားမယ်။ မဟုတ်ရင် ဘယ်သူမှ ကျွန်မတို့ကို မောင်းထုတ်ဖို့ မတွေးပါနဲ့" ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်။

တင်းလိုင်၏ မိသားစုသည် မျိုးဆက်နဲ့ချီပြီး ဆေးဖက်ဝင်အပင် စိုက်ပျိုးခဲ့ကြကြောင်းနှင့် သူမသည်လည်း မှော်ပညာ သင်တန်းသား ဖြစ်ကြောင်း ကြားသိရသောအခါ ငှက်ပျောဖက်ရွာမှ ရွာသားများမှာ ချက်ချင်း စိတ်ဓာတ်ကျသွားသည်။

ဆေးဖက်ဝင်အပင်တွင်လည်း ကျွမ်းကျင်သော မှော်ပညာ သင်တန်းသားတစ်ဦး ပြီးတော့ ခုနစ်နှစ် သို့မဟုတ် ရှစ်နှစ်သာ ရှိသေးသည်။ ထိုကဲ့သို့သော ကလေးမျိုးသည် ရွာနှစ်ရွာပေါင်း၍ပင် ဆယ်နှစ်အတွင်း ပေါ်ထွက်လာနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

ထို့အပြင် ဟူယန်ရွာ၏ ရွာလူကြီးမှာ အငြိုးအတေးကြီးကြောင်း လူသိများသည်။ တင်းလိုင်ကို ဆန့်ကျင်ပါက အခြေအနေဆိုးဖြင့် အဆုံးသတ်မည်မှာ သေချာသည်။ ထိုအချက်ကို စဉ်းစားမိကြ၍ မည်သူမျှ ရှေ့ထွက်ရဲခြင်း မရှိကြပေ။

ဤအရာကို မြင်သော် ရွာလူကြီး၏ မျက်မှောင်တွန့်ချိုးသွားသည်။

"ဘာလဲ ကျွန်မနဲ့ ယှဉ်ပြိုင်ရဲသူ တစ်ယောက်မှ မရှိဘူးလား။ ငှက်ပျောဖက်ရွာက ဒီလောက်ပဲလား။ ကြောက်တတ်သူတွေချည်းပဲ။ ဒီနေ့ ယှဉ်ပြိုင်ဖို့ မလိုတော့ဘူး ထင်တယ်။ ဆေးခူးသမားဘွဲ့က ကျွန်မရဲ့ဟာ ဖြစ်သွားပြီ"

မာနထောင်လွှားမှု အပြည့်ဖြင့် တင်းလိုင်သည် သူမ၏ ပတ်ဝန်းကျင်ကို လှည့်ပတ် ကြည့်ရှုလိုက်သည်။

"ငှက်ပျောဖက်ရွာမှာ လူမရှိဘူးလို့ ဘယ်သူပြောတာလဲ။ ဒါက ဆေးဖက်ဝင်အပင်ကို ယှဉ်ပြိုင်တာပဲ။ ကျွန်မ ယှဉ်ပြိုင်မယ်"

ကြည်လင်သည့် ကလေးသံတစ်ခုသည် တင်းလိုင်၏ နားထဲသို့ ရုတ်တရက် ဝင်ရောက်လာသည်။

ဟန်ဆောင်မှုမရှိသော ခြောက်နှစ်အရွယ် မိန်းကလေးတစ်ဦးက လူအုပ်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

သူမသည် အရပ်မရှည်သော်လည်း နူးညံ့သိမ်မွေ့သော ပုံပန်းသဏ္ဌာန်ရှိပြီး မဲနက်နေသော မျက်လုံးများက သူမကို ဝိဉာဉ်စွမ်းအင်အပြည့်ဖြင့် ပြည့်ဝနေသကဲ့သို့ ဖြစ်စေသည်။

သူမသည် ယွင်ရှန်းပင်။

သူမကို မြင်သောအခါ ရွာလူကြီး၏ မျက်နှာပြေလျော့သွားသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် တင်းလိုင်နှင့် ယှဉ်ပြိုင်ရဲသူ တစ်ယောက်မှ မရှိမည်ကို သူ အမှန်တကယ် စိုးရိမ်နေခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

"နင်လား"

တင်းလိုင်သည် သူ၏ ရှေ့မှ မိန်းကလေးကို အရွယ်အစား တိုင်းတာလိုက်သည်။ သူမသည် အသက်ပိုငယ်ပြီး အဝတ်အစား ညံ့ဖျင်းစွာ ဝတ်ဆင်ထားသော်လည်း သူ၏ အမူအရာသည် သာမန် ရှက်တတ်သော ကလေးတစ်ဦးနှင့် မတူကြောင်း သတိပြုမိလိုက်သည်။

ခဏတာအတွင်း တင်းလိုင်သည် ယွင်ရှန်း၏ စစ်မှန်သော အဆင့်အတန်းကို မသိနိုင်ခဲ့ပေ။

ဟူယန်ရွာမှ ရွာသားတစ်ဦးသည် ချက်ချင်းပင် တင်းလိုင်၏ နားနားသို့ တိုးတိုးလေး ကပ်ပြောလိုက်သည်။

နားထောင်ပြီးနောက် တင်းလိုင်၏ မျက်နှာတွင် မာနကြီးသော မထီမဲ့မြင်ပြုမှုကို ပြသလိုက်

သည်။

"မှော်ဆရာ အတုအယောင်ရဲ့ သမီးတဲ့လား။ မှော်ဒြပ်စင်ကို မသိမြင်နိုင်တဲ့ အလေအလွင့်တစ်ယောက်။ နင်က ငါနဲ့ ယှဉ်ပြိုင်ဖို့ ဘယ်လို အရည်အချင်းရှိလို့လဲ။ ထွက်သွား"

"ဒီနေ့ ခေါ်ယူတာက ဆေးခူးသမားအတွက်လေ။ မှော်ပညာ သင်တန်းသားအတွက် မဟုတ်ဘူး" ပျင်းရိသည့် ယောက်ျားသံတစ်သံသည် ဘုရားကျောင်းဘက်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ရွာသားများသည် မော့ကြည့်လိုက်ရာ ငှက်ပျောဖက်ဘုရားကျောင်း၏ တံခါးများ ပွင့်နေပြီး အဝတ်အစားနက် ဝတ်ဆင်ထားသော လူငယ်တစ်ဦး ထွက်ပေါ်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။