ပထမဆုံးလုပ်ဆောင်ချက်

လီယောင်းသည် တောင်ထိပ်မှ သစ်ကိုင်းတစ်ခုပေါ်တွင် ဂရုတစိုက် နားနေရင်း ဝေးကွာသော နေရာမှ ရှန်းယွီ၏ ပုံရိပ်ကို စူးရှသော မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူမ၏ စီနီယာအစ်ကိုသည် ယခင်က သူမတစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့သော ပြင်းထန်မှုဖြင့် သူ၏ ဓားခုတ်နည်းစနစ်ကို လေ့ကျင့်နေသည်။ ယနေ့မနက်ခင်းကစ၍ သူ့ထံတွင် တစ်စုံတစ်ရာ ပြောင်းလဲသွားသလိုပင်။

ဤကဲ့သို့ ရုတ်တရက်အသွင်ကူးပြောင်းမှုက သူမကို အံ့အားသင့်စေပြီး စိုးရိမ်ပူပန်စေခဲ့သည်။

“သူ အခုထိ နေသိပ်ကောင်းသေးတာမဟုတ်ဘူး”

သူမသည် အစောပိုင်း ထူးဆန်းသောအပြုအမူကို သတိရရင်း တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။ သူမ သိခဲ့သော စီနီယာအစ်ကိုသည် နေပူရှိန်အောက်တွင် ချွေးထွက်အောင် လေ့ကျင့်ခြင်းထက် အရိပ်ထဲတွင် အနားယူခြင်းကို ပိုနှစ်သက်သည်။ ယခုကဲ့သို့ လေ့ကျင့်မှုမျိုးက မမျှော်လင့်ထားသလို စိတ်ဝင်စားစရာလည်း ဖြစ်နေသည်။

သူမသည် သူမ၏ စောင့်ကြည့်ရာနေရာမှ ခုန်ဆင်းရန် ကိုယ်အလေးချိန်ကို ရွှေ့လိုက်စဉ်တွင် မတည်မငြိမ်သော ခံစားမှုတစ်ခုက သူမအား လွှမ်းမိုးသွားသည်။ သူမ၏ ခြေထောက်များက သစ်ကိုင်းကိုပင် မထိတော့ချေ။ သူမသည် လေထဲတွင် ဆိုင်းငံ့ထားခြင်း ခံနေရသည်။

သူမသည် စိုးရိမ်ထိတ်လန့်မှုဖြင့် ဖြည်းညှင်းစွာ လှည့်လိုက်ရာ အကြီးအကဲကောင်း၏ ခက်ထန်သော မျက်နှာနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ အကြီးအကဲ ကောင်းရှန်ထျန်းသည် သူမကို ဆိုးသွမ်းသော ကြောင်ငယ်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ သူမ၏ ဝတ်ရုံလည်ပင်းမှ မြှောက်ကိုင်ထားသည်။

“မင်း ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ”

အကြီးအကဲသည် စိတ်မကျေနပ်မှုဖြင့် သူ၏ ထူထဲသော မျက်ခုံးမွှေးများကို ကျုံရင်းမေးလိုက်သည်။

လီယောင်း၏ ပါးပြင်များပင် နီရဲသွားသည်။

“ဆရာ တပည့် ရှင်းပြနိုင်ပါတယ်”

“မလိုဘူး”

အကြီးအကဲက လျစ်လျူရှုဟန်ဖြင့် လက်ဝှေ့ယမ်းကာ သူမ၏စကားကို ဖြတ်လိုက်သည်။ “သွားလေ့ကျင့်ပြီး စီနီယာအစ်ကိုကို စိတ်ရှုပ်အောင် မလုပ်နဲ့တော့”

ထပ်မံ၍ သတိမပေးတော့ဘဲ သူသည် သူမကို အားထုတ်မှုမရှိသော ခွန်အားဖြင့် ကောင်းကင်သို့ ပစ်လွှတ်လိုက်ရာ သူမသည် တိမ်များကို ဖြတ်၍ ပျံဝဲသွားခဲ့သည်။

“ဆရာ ခဏလေး….နေပါဦး တပည့်က မပျံနိုင်ဘူးလေ”

သူမ၏ ထိတ်လန့်သော အော်သံက တောင်နံရံတစ်လျှောက် ပဲ့တင်ထပ်သွားသော်လည်း အကြီးအကဲကောင်းက ရှန်းယွီ လေ့ကျင့်နေသည်ကို ခဏမျှ စူးစိုက်ကြည့်နေပြီးမှ လှုပ်ရှားမှုမှုန်ဝါးခြင်းဖြင့် ပျောက်ကွယ်သွားရာ သူ၏ တပည့်မဖြစ်သူကို လေထုထဲမှ ဒုက္ခနှင့်အတူ ထားခဲ့သည်။

အောက်ဘက်တွင် အထက်ဘက်၌ ဖြစ်ပျက်နေသော ဇာတ်လမ်းကို သတိမမူမိဘဲ ရှန်းယွီသည် သူ၏ ဓားကို စက်ကဲ့သို့ တိကျမှုဖြင့် ဝှေ့ယမ်းနေသည်။ သူ၏ လက်မောင်းများက ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုဖြင့် ပူလောင်နေပြီး သူ၏ လက်ဖဝါးများပင် အနာဖုများဖြင့် ကြမ်းတမ်းနေသည်။ ချွေးများသည် သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ရေစီးကြောင်းကဲ့သို့ စီးကျလာပြီး သူ၏ အဝတ်အစားများကိုပင် သူ၏ တုန်ယင်နေသော ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ကပ်တွယ်သည်အထိ စိုစွတ်စေခဲ့သည်။ သူ့အမြင်အာရုံ၏ အစွန်းများတွင် မှောင်မိုက်မှုက ခြိမ်းခြောက်နေသဖြင့် အသက်ရှူတိုင်း မောဟိုက်နေခဲ့သည်။

ပူပြင်းလွန်းလှသော နေလုံးက သူ့အပေါ်သို့ ကျရောက်နေသော်လည်း ရှန်းယွီသည် အရှုံးမပေးရန် ဆုံးဖြတ်ထားသည်။

“ငါ ဒီကမ္ဘာမှာ ရှင်သန်ချင်ရင်”

သူသည် အံကြိတ်ထားကာ တီးတိုးပြောလိုက်သည်။

“ငါ အသက်ရှင်သမျှ စက္ကန့်တိုင်းကို ကြိုးစားပြီးသင်ယူရမယ်”

တစ်ချက်ပြီး တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းရင်း နာရီပေါင်းများစွာကြာအောင် သူ ဆက်လက်လေ့ကျင့်နေခဲ့ရာ နေသည် မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းဆီသို့ စတင်နိမ့်ဆင်းလာသည်။ ရွှေရောင်နှင့် လိမ္မော်ရောင်ကဲ့သို့ အရောင်အဆင်းများဖြင့် ကောင်းကင်ကို ပန်းချီဆွဲနေပြီး တစ်နေ့တာ၏ အဆုံးကို အချက်ပြနေသည့်တိုင် သူ၏ စိတ်ပိုင်းဖြတ်မှုက မယိမ်းယိုင်ခဲ့ချေ။ သူ၏ ကြွက်သားများက သက်သာရာရရန် အော်ဟစ်နေသော်လည်း သူ တည်ဆောက်ခဲ့သော အရှိန်ကို လက်လွှတ်မခံလိုဘဲ ဆက်လက် တိုးမြှင့်လုပ်ဆောင်နေခဲ့သည်။

“အခုထိ တိုးတက်မှု မရှိသေးဘူး”

စိတ်ပျက်အားငယ်မှုဖြင့် ရှုံ့မဲ့လိုက်သော်လည်း သူ၏ ဓားသည် မှောင်မိုက်မှုက တောင်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဝန်းရံနေသကဲ့သို့ လေကို ဆက်လက်ဖြတ်တောက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ အနီးအနားရှိ သစ်ပင်တစ်ပင်မှ လီယောင်းသည် သူမ၏ စောင့်ကြည့်လေ့လာမှုကို ပြန်လည်စတင်ရန် ပြန်ရောက်လာခဲ့ပြီး သူမဆရာ၏ အချိန်မရွေးဖြစ်ပွါးနိုင်သော ပျံသန်းရေး သင်ခန်းစာမှ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ရှင်သန်လာခဲ့သည်။ သူမ၏ နဖူးသည် အာရုံစူးစိုက်မှုဖြင့် တွန့်လိမ်နေပြီး သူမ၏ စီနီယာအစ်ကိုဖြစ်သူ၏ ထူးခြားသော အပြုအမူကို လေ့လာနေခဲ့သည်။

“သူက အမြဲတမ်း ပျင်းရိနေခဲ့တာလေ”

သူမ တွေးလိုက်သည်။

“သူ့မှာ စိတ်ဝိညာဉ်အမြစ် ချို့တဲ့မှုကြောင့် ကျင့်ကြံခြင်းကို အမြဲတမ်း ရှောင်လွှဲခဲ့တာ။ သူ့ကို ဒီလို သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားအောင် ဘာများ ဖြစ်ပျက်ခဲ့ပါလိမ့်”

သူ၏ မနားမနေ လေ့ကျင့်မှုကို အချိန်အတော်ကြာ ကြည့်ရှုပြီးနောက် သူမသည် အသစ်တွေ့ရှိထားသော စိတ်ပိုင်းဖြတ်မှုဖြင့် သူမကိုယ်သူမ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“စီနီယာအစ်ကိုက သူ့ရဲ့ ကန့်သတ်ချက်တွေ ရှိရဲ့သားနဲ့ ဒီလောက်တောင် ကြိုးစားနိုင်ရင် ငါက ဘယ်လိုလုပ် ပျင်းရိနိုင်မှာလဲ”

ထိုအတွေးဖြင့် သူမသည် သူ၏ ကိုယ်ပိုင် ကျင့်ကြံရေး စည်းမျဉ်းကို ပြန်လည်စတင်ရန် တိတ်တဆိတ် ဆုတ်ခွာသွားခဲ့သည်။

တောင်နှလုံးသားခန်းမ၏ အမြင့်ဆုံးနေရာတွင် အကြီးအကဲ ကောင်းရှန်ထျန်းသည် သူ၏ တပည့်နှစ်ဦးကို တိတ်ဆိတ်သော ကျေနပ်မှုဖြင့် စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။ လီယောင်းသည် ဂိုဏ်း၏ အငြင်းပွားဖွယ်မရှိသော ဉာဏ်ကြီးရှင်ဖြစ်ကာ မျိုးဆက်တစ်ခုတွင် တစ်ကြိမ်သာ ပေါ်ထွက်တတ်သော အရည်အချင်းဖြင့် ကောင်းချီးပေးခံထားရသူ ဖြစ်သည်။ သူမသည် ယခင်က ကျင့်ကြံခြင်းအတွက် အချိန်ပေးနိုင်မည့် အဖိုးတန်သော နာရီများကို အမြဲတမ်း ဖြုန်းတီးခဲ့သည်။ ယခုမူ သူမစီနီယာအစ်ကို၏ မမျှော်လင့်သော စူးစိုက်လေ့ကျင့်မှုက လှုံ့ဆော်ပေးသောကြောင့် သူမသည်လည်း အသစ်သော စိတ်အားထက်သန်မှုကို ရှာတွေ့ခဲ့သည်။

အကြီးအကဲ၏ အကြည့်သည် ရှန်းယွီထံသို့ ပြောင်းသွားရာ သူ၏ မျက်နှာတွင် စူးစမ်းလိုစိတ်တို့ ပေါ်လာသည်။ ထိုကောင်လေးကို အခြေခံ ဓားခုတ်နည်းစနစ် ပေးလိုက်စဉ်က တိုးတက်မှုနှေးကွေးခြင်းကို ရင်ဆိုင်ရပါက မလွဲမသွေ ညှိုးနွမ်းသွားမည့် ခဏတာ စိတ်အားထက်သန်မှုသက်သက်ထက် ပို၍ သူ မျှော်လင့်မထားခဲ့ပေ။ သို့သော် ဤကောင်လေးသည် တစ်နေ့တာလုံး နီးပါးကြာသည်အထိ သူ၏ ဓားကို မလျော့သော စိတ်ထက်သန်မှုဖြင့် ဆက်လက် ဝှေ့ယမ်းနေသည်ကို မြင်နေရသည်။

အကြီးအကဲကို အထူးခြားဆုံး ထိမိစေခဲ့သည်မှာ ထိုလူငယ်၏ မျက်နှာတွင် ထင်ဟပ်နေသော အမူအရာပင်။ ၎င်းသည် ရိုးရှင်းသော စိတ်ပိုင်းဖြတ်မှု မဟုတ်ပေ ၎င်းသည် စိတ်ပျက်အားငယ်မှုဖြစ်ပြီး နောက်ထပ် ဓားခုတ်ချက် တစ်ချက်ကို မလုပ်ဆောင်နိုင်ပါက သူ သေဆုံးနိုင်သည်ဟု လုံးဝ သေချာစွာ ယုံကြည်သူတစ်ဦး၏ အသွင်အပြင်ဖြစ်သည်။

“မင်းကို ဘာက လှုံ့ဆော်နေလဲတော့ ငါ မသိဘူး ကောင်လေး”

အကြီးအကဲကောင်းက အပြုံးဖြင့် တီးတိုးပြောလိုက်သည်။

“ဒါပေမယ့် ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အဲဒါက မင်းကို အကျိုးပြုတယ်။ စိတ်ဝိညာဉ်အမြစ် မရှိရင်တောင် မင်းရဲ့ လမ်းဆုံးမှာ မဟုတ်သေးဘူး”

ဆည်းဆာရောင်သည် ညအဖြစ် နက်ရှိုင်းလာသည်နှင့်အမျှ ရှန်းယွီသည် သူ၏ မနားတမ်း လေ့ကျင့်မှုကို ဆက်လက်လုပ်ဆောင်နေခဲ့ရာ ရုတ်တရက် အလင်းပေါက်နေသည့် အပြာရောင် ဖန်သားပြင်တစ်ခုသည် သူ၏ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော မျက်လုံးများရှေ့တွင် ပေါ်လာသည်။

[စာရင်းရှင်းတမ်း တွက်ချက်နေသည်]

...

အလင်းပေါက်သည့် အပြာရောင် ဖန်သားပြင်သည် မှောင်မိုက်မှုထဲတွင် ညင်သာစွာ မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ်ဖြစ်နေစဉ် ရှန်းယွီ၏ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော မျက်လုံးများက အံ့သြခြင်းဖြင့် ပြူးကျယ်လာသည်။

[တွက်ချက်မှု ပြီးဆုံးပါပြီ]

[အခြေခံ ဓားခုတ်နည်းစနစ်: ၂ (+၂)]

[အတွေ့အကြုံမှတ်များ နှစ်ဆတိုးပြီးပါပြီ]

[အခြေခံ ဓားခုတ်နည်းစနစ်: ၂ → ၄]

[နောက်ထပ် စာရင်းရှင်းချိန်: ၂၃:၅၉:၅၉]

ရှန်းယွီသည် ထိုအသိပေးချက်ကို မယုံနိုင်သလို တစ်ဖက်ကလည်း ပျော်ရွှင်တက်ကြွမှုများ ရောပြွမ်းလျက် ကြည့်နေမိသည်။

တကယ် အလုပ်ဖြစ်သွားပြီ။

သူ၏စနစ်က သူ၏ နည်းပါးလှသော အတွေ့အကြုံမှတ်များကို အမှန်တကယ် နှစ်ဆတိုးပေးခဲ့ပြီး တစ်နေ့တာလုံး ခက်ခဲကြမ်းတမ်းစွာ ကြိုးပမ်းခဲ့ရသမျှကို ပိုမို အနှစ်သာရရှိသော အရာတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲပေးလိုက်သည်။ ဂဏန်းအရေအတွက်အားဖြင့် ၂ မှ ၄ သို့သာ တိုးလာခဲ့သော်ငြားလည်း သူသည် ထိုကျင့်စဉ်အား နားလည်မှုတွင် သိသိသာသာ တိုးတက်လာသည်ကို ခံစားမိသည်။ ဓားသည် သူ၏လက်ထဲတွင် အရင်ကထက် အနည်းငယ်မျှပင် ပိုမို သဘာဝကျနေပြီး လှုပ်ရှားမှုများမှာလည်း အရင်ထက် အနည်းငယ်မျှပင် ပိုမို ချောမွေ့နေသည်။

“ဒါပေမဲ့ နှစ်ဆတိုးလည်း အလကားပဲ။ ဒါပေမဲ့ တစ်ခုခုကို နှစ်ဆတိုးတာကတော့...”

သူ၏ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော နှုတ်ခမ်းထောင့်များတွင် အပြုံးတစ်ခု သမ်းလာရင်း သူ့ကိုယ်သူ တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။

လေ့ကျင့်ရေးသစ်ပင်အောက်ရှိ အေးမြသော မြေကြီးကို ကျောနှင့်ဖိလျက် အောက်သို့ ထိုင်ချလိုက်သောအခါ နာကျင်နေသော သူ၏ခန္ဓာကိုယ်က ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်ကာ တုံ့ပြန်လာသည်။ ကြွက်သားမျှင်တိုင်းက သက်သာရာရရန်အတွက် အော်ဟစ်နေကြပြီး သူ၏လက်များမှာလည်း လေ့ကျင့်ရေးဓား၏ သစ်သားလက်ကိုင်ကြောင့် ကြမ်းတမ်းပြီး အရည်ကြည်ဖုများ ဖြစ်ပေါ်နေသည်။ သို့သော်လည်း ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဆင်းရဲဒုက္ခများအောက်တွင် မျှော်လင့်ချက်အစေ့အစံတစ်ခုအဖြစ် တန်ဖိုးရှိလှသည်။ ထိုအရာသည် အနည်းငယ်မျှသာ ဖြစ်သော်လည်း သူ တိုးတက်ခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

အားနည်းသူများက ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ပျက်စီးသွားကြရသော လောကတစ်ခုတွင် အသေးငယ်ဆုံး တိုးတက်မှုသည်ပင် နောက်ထပ် တစ်ရက်ရှင်သန်နိုင်ခြင်းကို ဆိုလိုခြင်းပင်။

“ဒီနေ့အတွက်တော့ လုံလောက်ပြီ”

သူ၏မျက်ခွံများက မယုံနိုင်လောက်အောင် လေးလံလာရင်း သူ ရေရွတ်လိုက်သည်။

“ငါ ကောင်းကောင်း အနားမယူဘူးဆိုရင် မနက်ဖြန်ရဲ့ တိုးတက်မှုတွေ နစ်နာလိမ့်မယ်”

သူ၏ ယခင် ရုံးဝန်ထမ်းဘဝမှ နည်းဗျူဟာပိုင်းဆိုင်ရာ ကျိုးကြောင်းဆင်ခြင်မှုသည် သူ၏ နဂိုအခြေခံမဟုတ်သော ကျင့်ကြံမှုဆိုင်ရာ စိတ်နေသဘောထားနှင့် ချောမွေ့စွာ ပေါင်းစပ်သွားသည်။ စာရင်းဇယားများကို အကောင်းဆုံးဖြစ်အောင် လုပ်သည်ဖြစ်စေ စိတ်ဝိညာဉ်တိုးတက်မှုကို အားဖြည့်သည်ဖြစ်စေ ထိရောက်မှုက အရာရာပင်။

အိပ်စက်ခြင်းသည် သူ့ကို ချက်ချင်း ဆွဲခေါ်သွားပြီး အိပ်မက်မဲ့၍ နက်ရှိုင်းလှသည်။

နံနက်ခင်းငှက်ကလေးများ၏ သာယာချိုမြသော တေးသံသည် ရှန်းယွီ၏ သတိစိတ်ထဲသို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာပြီး သဘာဝ၏ နှိုးစက်နာရီက သူ့အား နိုးကြားမှုဆီသို့ ပြန်လည် ဆွဲခေါ်လာသည်။ အချို့ ငှက်သံများသည် သဟဇာတဖြစ်ပြီး စိတ်ကို သက်သာစေသော်လည်း အချို့မှာမူ စူးရှပြီး အတင်းအကြပ် နှိုးဆော်နေသော ငှက်သံများဖြစ်ရာ အနက်ရှိုင်းဆုံး အိပ်ပျော်နေသူကိုပင် နိုးထလာစေရန် ဆင့်ကဲပြောင်းလဲလာမှုက ဖန်တီးထားခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော် ရှန်းယွီသည် သူ၏ တစ်နေ့တာကို စတင်ရန် ထိုသို့သော အားပေးမှုမျိုး လုံးဝမလိုအပ်ခဲ့ချေ။

သူသည် အံ့ဩစရာကောင်းလောက်အောင် နိုးနိုးကြားကြားဖြင့် ထထိုင်လိုက်ပြီး သူ့အောက်ရှိ ခိုင်မာသော အရာကြောင့် ခဏတာမျှ နေရာမှားနေသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ တစ်ညလုံး

မြေပြင်ပေါ်တွင် အိပ်စက်ခဲ့သည်မှာ အမှန်ပင်။ သူ၏ကျောရှိ တင်းမာမှုက ထိုအချက်ကို အတည်ပြုပေးနေသည်။ အိပ်ချင်စိတ်၏ နောက်ဆုံးအကြွင်းအကျန်များကို ရှင်းထုတ်ပစ်

လိုက်ရင်းသူသည် နံနက်ခင်းအငွေ့အသက်ကို ရှူရှိုက်လိုက်သည်။

“မနက်ငါးနာရီလောက်တော့ ရှိပြီထင်တယ်”

သူသည် စိတ်ထဲမှ တွက်ချက်လိုက်ရာ ငါးနာရီခန့်သာ အိပ်စက်ခဲ့ရသေးသည်။ သို့သော် ထူးဆန်းစွာပင် သူ့ကို ဒုက္ခပေးသင့်သည့် အရိုးထဲစိမ့်ဝင်နေသော ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုက သိသိသာသာ ပျောက်ကွယ်နေသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် သူ့မျှော်လင့်ချက်များကို ဆန့်ကျင်လျက် လန်းဆန်းပြီး ပြန်လည် နုပျိုသလို ခံစားနေရသည်။

သူ၏စိတ်က ကမ္ဘာမြေပေါ်မှ ယခင်ဘဝသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားသလိုပင်။ သူ နောက်တစ်နေ့တွင် နေမကောင်းဖြစ်ကြောင်း ဖုန်းဆက်ခွင့်ယူခဲ့ရသည်အထိ ချည့်နဲ့သွားစေခဲ့သော ကိုယ်လက်ကြံ့ခိုင်မှုအတွက် ကံမကောင်းသည့် တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ ကြိုးပမ်းခဲ့ဖူးသည့် မှတ်ဉာဏ်။ ထိုမှတ်ဉာဏ်က ယခုအခါ ရယ်စရာပင် ဖြစ်နေသည်။

လက်သီးကို စမ်းသပ်သည့်သဘောမျိုးဖြင့်ဆုပ်ကြည့်လိုက်သောအခါ အားနည်းမှုရှိသင့်

သည့်နေရာတွင် ခွန်အားကို သူ ခံစားလိုက်ရသည်။

“ငါ့မှာ ဒဏ္ဍာရီလာ သူတော်စင်ခန္ဓာကိုယ်များ ပိုင်ဆိုင်နေတာလား”

ကျိုးကြောင်းဆင်ခြင်နိုင်သော အတွေးက သူ့ကိုယ်သူ ပြန်လည် အတည်ပြုခြင်းမပြုမီ သူ၏မျက်နှာတစ်လွှား အပြုံးတစ်ခု ပျံ့နှံ့သွားသည်။

“မဖြစ်နိုင်တာ”

"ရှည်လျားစွာ ဆန့်တန်းရင်း မတ်တပ်ထရပ်လိုက်သောအခါ ရှန်းယွီသည် ဤကမ္ဘာ၏ ပတ်ဝန်းကျင်ဆိုင်ရာ စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင်သည် သူ၏ အရှိန်အဟုန်မြှင့် ပြန်လည်နာလန်ထူမှုအတွက် တာဝန်ရှိသည်ဟု ဆင်ခြင်တွေးတောလိုက်သည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ချီစွမ်းအင်ကို တက်ကြွစွာ စုပ်ယူနိုင်စွမ်း မရှိသော်လည်း လေထုထဲတွင် ထိုစွမ်းအင်ရှိနေရုံမျှနှင့် ကြွက်သားပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုကို သက်သာစေရန်နှင့် အနာကျက်ခြင်းကို အရှိန်မြှင့်ရန် လုံလောက်သည်မှာ ထင်ရှားသည်။

“ဒါ တကယ် ကောင်းတာပဲ”

သူ၏လက်ချောင်းများကို အံ့ဩစွာ ဆုပ်လိုက်ရင်း သူ တွေးလိုက်သည်။

“ဒီနေ့တော့ ငါ့ကိုယ်ငါ ပိုပြီးတောင် တွန်းအားပေးလို့ ရပြီ”

သူသည် သူ၏ ပထမဆုံး အတွေ့အကြုံမှတ်များကို အောင်မြင်စွာ ရရှိခဲ့ပြီးဖြစ်ကာ ယခုအခါ စနစ်၏ လုပ်ဆောင်ချက်မှတစ်ဆင့် နေ့စဉ် နှစ်ဆတိုးလာမည့် မှတ်များဖြစ်သော်လည်း သူသည် ဤအောင်မြင်မှုများပေါ်တွင် သက်သက် အနားယူလိုစိတ်မရှိပေ။ တက်ကြွစွာ လေ့ကျင့်မှုက သူ၏ ရရှိမှုများကို အဆပေါင်းများစွာ တိုးပွါးစေလိမ့်မည်ပင်။ သူ၏ တိုးတက်မှုများ ရပ်

တန့်သွားမည့်အချိန်၌ ထပ်မံကြိုးပမ်းခြင်းက အကျိုးအမြတ် လျော့နည်းလာမည့်အချိန် ရောက်လာလိမ့်မည်ပင်။ ထိုအခါမှသာလျှင် သူသည် စနစ်၏ အလိုအလျောက် နှစ်ဆတိုးခြင်းအပေါ်တွင် သက်သက် မှီခိုတော့မည်။ သို့သော် ယခုကြိုးပမ်းအားထုတ်မှုမှတစ်ဆင့် တိုးတက်မှု ဖြစ်နိုင်နေသေးသမျှ သူသည် အခွင့်အရေးတိုင်းကို ဖမ်းဆုပ်ထားမည်ဖြစ်သည်။

နောက်ထပ် စဉ်းစားထစ်ငေါ့နေခြင်းမရှိဘဲ သူသည် သူ၏ လေ့ကျင့်ရေးဓားကို ပြန်ယူကာ ကျင့်စဉ်များကို ပြန်လည်စတင်လိုက်ရာ သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ မနေ့ကထက် အနည်းငယ် ပို၍ တိကျနေသည်။

တောင်နှလုံးသားခန်းမပေါ်ရှိ သီးသန့် အခန်းများအတွင်းတွင် အကြီးအကဲ ဂူရွှမ်ထျန်း၏ ကျင့်ကြံခြင်းအား ထင်ရှားသော ဓားလေ့ကျင့်သံများက အနှောင့်အယှက်ပေးလိုက်သည်။ နံနက်ခင်းလေထဲသို့ ဓားသွားဖြတ်သွားသည့် စည်းချက်ကျသော တရှဲရှဲမြည်သံက သူ၏ ထိလွယ်ရှလွယ်သော နားများဆီသို့ ရှင်းလင်းစွာ သယ်ဆောင်လာသည်။

“ဒီကောင်လေးကတော့”

စိတ်ဆိုးဒေါသထွက်မှုနှင့်အတူ အံ့ဩချီးကျူးမှု ရောပြွမ်းလျက် သူ တွေးလိုက်သည်။ ယခုမှမိုးလင်းစပြုသေးသော်လည်း ရှန်းယွီသည် တောင်၏ အေးချမ်းမှုကို အနှောင့်အယှက်ပေးသည့် ပြင်းထန်မှုမျိုးဖြင့် လေ့ကျင့်နေခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ အကြီးအကဲသည် ပုံမှန် အိပ်စက်ရန် လိုအပ်မှုကို ကြာမြင့်စွာ ကျော်လွန်ပြီးဖြစ်သော်လည်း သူသည် နံနက်ခင်း၏ တိတ်ဆိတ်သော နာရီများကို စဉ်းစားတွေးတောရန်နှင့် ဝိညာဉ်ရေးရာ သန့်စင်မှုအတွက် အမြတ်တနိုး သုံးစွဲလေ့ရှိသူဖြစ်သည်။

သူသည် စိတ်အားထက်သန်လွန်းသော တပည့်အား ပြစ်တင်ဆုံးမရန် သူ၏ဆောင်မှ ဆင်းသွားရန် စဉ်းစားလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ၏လက်သည် သူ၏ မုတ်ဆိတ်ကို စဉ်းစားဟန်ဖြင့် ပွတ်သပ်လိုက်သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ကြားဝင်ဆောင်ရွက်ခြင်း မပြုရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်

သည်။

“ကောင်းပြီ”

သူသည် တရားထိုင်သည့် ကိုယ်ဟန်သို့ ပြန်ထိုင်လိုက်ရင်း ညည်းတွားလိုက်သည်။

“သူ့ကို ဒီတစ်ခဏတာလုံး လုံ့လဝီရိယရှိစေတဲ့ အချိန်လေး ပေးလိုက်ပါမယ်။ သူ ဒီလို စိတ်အားထက်သန်မှုကို နေ့တိုင်း ဆက်ထိန်းထားနိုင်မှာမှ မဟုတ်တာ။ ဟုတ်တယ်မလား”