ချက်ပြုတ်ရမှာငါ့တာဝန်ပဲထားပါ

နေမင်းကြီး အပြည့်အဝ ထွက်ပေါ်လာချိန်တွင် မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းသည် ရင်သပ်ရှုမောဖွယ် အရောင်စုံ လှပသော ပန်းချီကားတစ်ချပ်အဖြစ် ဖန်တီးပုံဖော်လိုက်ပြီး နံနက်ခင်းကောင်းကင်တစ်ခွင် ရွှေရောင်ခြည်များ ဖြန့်ကျက်ထားသည်။ လီယောင်းသည် သူမ၏ အခန်းမှ လှမ်းထွက်လာပြီး ကြောင်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ကျော့ရှင်းစွာ သူမလက်များကို ခေါင်းပေါ်မြှောက်၍ ဆန့်တန်းလိုက်ရာ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းတွင် ကျေနပ်အားရမှု အထင်းသားပေါ်နေသည်။

“ဒီနေ့ ကျင့်ကြံမှုက အရမ်းကောင်းတယ်”

နိုးထလာသော ငှက်ကလေးများ၏ တေးဆိုသံနှင့် လိုက်ဖက်ညီသည့် သာယာသော အသံဖြင့် သူမသည် လွတ်နေသော တောင်လေကို ကြေညာလိုက်သည်။

ရုတ်တရက် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ် ဝေဝါးသွားချိန်တွင် သူမ၏ နူးညံ့သော မျက်နှာသွင်ပြင်များပေါ်၌ ကောက်ကျစ်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာသည်။

တစ်ခဏတာတွင် သူမ၏ အဆောင်အပြင်၌ ရပ်နေပြီး နောက်တစ်ခဏတွင် သူမစီနီယာအစ်ကို၏ ပြတင်းပေါက်ဆီသို့ သဘာဝလွန် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပေါ်လာသည်။ သူမသည် သူမ၏ မျက်နှာကို အေးစက်သော မှန်နှင့် ဖိကပ်လိုက်ပြီး သူမ၏မျက်လုံးများက ရိုးရှင်းသော အတွင်းခန်းကို ရှာဖွေလိုက်သည်။

“ထူးဆန်းလိုက်တာ”

သူမ၏ ကစားလိုသော စိတ်ကို အမှန်တကယ် စိတ်ရှုပ်ထွေးမှုဖြင့် အစားထိုးကာ ရေရွတ်

လိုက်သည်။

“သူ ဒီမှာ မရှိဘူးပေါါ”

လီယောင်း၏ နဖူးမှာ ရှုပ်ထွေးစွာ တွန့်ချိုးသွားသည်။ သူမ၏ စီနီယာအစ်ကိုသည် မနက်စောစောထတတ်သည့် သဘောထားမျိုး မရှိခဲ့ချေ။ ယခုမူ လုံးဝ ဆန့်ကျင်ဘက်ပင်။ လွတ်နေသော အခန်းသည် သူ၏ အကျင့်စရိုက်ပုံစံအားလုံးကို ချိုးဖောက်နေသည်။

“ဒီအချိန်ဆိုသူဘယ်နေရာမှာ ရှိနေလောက်မလဲ”

သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် မှတ်ဉာဏ်များ လျှပ်တစ်ပြက် ပေါ်လာသည်။ ယခင်ညက သူ ကြိုးကြိုးစားစား လေ့ကျင့်နေသည့် ပုံရိပ်များ၊ ညဉ့်နက်သည်အထိ သူ၏ လေ့ကျင့်ရေးဓားကို မမျှော်လင့်ဘဲ လုံ့လဝီရိယဖြင့် လွှဲနေသည့် ပုံရိပ်များ…. စိုးရိမ်ပူပန်မှု အစေ့အစံတစ်ခု သူမ၏ ရင်ထဲတွင် အမြစ်တွယ်လာသည်။

“သူ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အလွန်အမင်း တွန်းအားပေးခဲ့မိလို့လား။ တောထဲ တစ်နေရာရာမှာ ပင်ပန်းလွန်းလို့ မေ့လဲသွားတာလား။ သူ့ကို ငါ သွားကြည့်ရမယ်”

သူမသည် ခိုင်မာစွာ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီး ချက်ချင်းပင် အလျင်အမြန် လှုပ်ရှားလိုက်တော့သည်။

သူမသည် တောင်စောင်းတစ်လျှောက် အားထုတ်မှုကင်းစွာ ကျွမ်းကျင်ပေါ့ပါးစွာဖြင့် သစ်ပင်တစ်ပင်မှ တစ်ပင်သို့ ခုန်ကူးလျက် လှုပ်ရှားသွားသည်။ သူမ ဖြတ်သန်းသွားသည့်အခါ သစ်ကိုင်းများသည် တိုးတိုးလေးသာ တီးတိုးမြည်ဟီးပြီး သူမ၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ နံနက်ခင်း၏ တိတ်ဆိတ်မှုကိုပင် မနှောင့်ယှက်နိုင်လောက်အောင် ချောမွေ့နေသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူမသည် လေ့ကျင့်ရေး ကွင်းပြင်သို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ အံ့ဩတုန်လှုပ်စွာဖြင့် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားကာ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်လိုက်သည်။

သူမ၏ စီနီယာအစ်ကိုသည် ထိုနေရာ၌ ရပ်လျက် သူ၏ဓားကို ဇွဲနပဲကြီးစွာ တိကျသေချာမှုဖြင့် လေထဲသို့ ခုတ်ပိုင်းရင်း ဆက်လက် လေ့ကျင့်နေဆဲပင်။ နံနက်ခင်း၏ အေးမြမှုကြားမှပင် သူ၏ နဖူးပေါ်တွင် ချွေးများ စိုစွတ်တောက်ပနေခြင်းက ကြာရှည်စွာ အားထုတ်ခဲ့ရသည့် သက်သေပင်။

“သူ တစ်ညလုံး ဒီမှာ ရှိနေခဲ့တာလား”

လှုပ်ရှားမှုတစ်ခုစီကို အကောင်အထည်ဖော်နေချိန်တွင် သူ၏ မျက်နှာသွင်ပြင်များပေါ်၌ ထင်ရှားနေသော စိတ်အားထက်သန်မှု ပြင်းပြမှုကို အကဲခတ်ရင်း သူမ တိတ်ဆိတ်စွာ တွေးလိုက်သည်။

လီယောင်းသည် သူ့ထံ ချဉ်းကပ်ရန် စဉ်းစားလိုက်ပြီး နှုတ်ဆက်ရန်အတွက် သူမ၏လက်

တစ်ဝက်ကို မြှောက်လိုက်သော်လည်း ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်ချလိုက်သည်။ အတန်ကြာအောင် ဆုံးဖြတ်ချက် မချနိုင်ဘဲ ရှိနေပြီးနောက် သူမသည် ခေါင်းခါလိုက်ကာ တိတ်ဆိတ်စွာ ဆုတ်ခွာသွားပြီး သစ်တော၏ သစ်ရွက်ဖုံးအုပ်မှုအတွင်းသို့ ပြန်လည် ခုန်တက်ကာ သူမ ရောက်ရှိလာသကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

အောက်ဘက်တွင် သူ့ထံသို့လာရောက်လည်ပတ်သူ ရှိခဲ့သည်ကို လုံးဝမသိရှိလိုက်သော ရှန်းယွီသည် သူ၏ မနားမနေ လေ့ကျင့်မှုကို ဆက်လက်ပြုလုပ်နေသည်။ သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများသည် ယနေ့တွင် ပိုမို သဘာဝကျလာပြီး ဓားကို လွှဲခုတ်လိုက်တိုင်း မနေ့က မကျွမ်းကျင်သေးသည့် အားထုတ်မှုများထက် ပိုမို ပြေပြစ်လာသည်။ သူသည် လက်ဖမိုးဖြင့် နဖူးမှ ချွေးများကို သုတ်

ရန် ခေတ္တခဏ ရပ်နားလိုက်ပြီး ကျေနပ်အားရမှု အနည်းငယ်က သူ့ရင်ဘတ်အတွင်း၌ နွေးထွေးစွာ လှုပ်ရှားသွားသည်။

“ငါ ဒီအကျင့်ကို ကျင့်သားရလာပြီ”

ထို့သို့သူတွေးလိုက်သော်လည်း သူ၏ သတိစိတ် အစွန်းအဖျားတွင် တစ်ခုခုက လာရောက်

နှောင့်ယှက်နေသည်။ မေ့လျော့သွားသောအရာ သို့မဟုတ် လျစ်လျူရှုထားမိသောအရာ တစ်ခုခုကြောင့် ဖြစ်နိုင်သော ဝိုးတိုးဝါးတား ခံစားချက်တစ်ခုပင်။

“သိပ် အရေးမကြီးလောက်ပါဘူး”

ထိုခံစားချက်ကို ပယ်ချရင်း သူ နိဂုံးချုပ်လိုက်သည်။

သူ မည်မျှ မှားယွင်းနေခဲ့သည်ကိုတော့ သူမသိခဲ့ပေ။

အရေးပေါ် အချက်ပေးမှု တစ်စုံတစ်ရာမရှိဘဲ ရှန်းယွီသည် မည်သို့မည်ပုံဖြင့် ထိုနေရာကိုရောက်လာသည်ကို မသိဘဲ သူ၏ကျောပြင်ဖြင့် ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်ရင်း လဲလျောင်းနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ရုတ်တရက် ရှုထောင့်ပြောင်းသွားခြင်းကို နားလည်အောင် ကြိုးစားနေစဉ် စိတ်ရှုပ်ထွေးမှုက သူ့အတွေးများကို ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။

ငါပဲ မူးမေ့လဲသွားတာလား။ ကိုယ့်ခြေထောက်နဲ့ကိုယ် ခလုတ်တိုက်မိသလား။

သူ၏ အာရုံများ တဖြည်းဖြည်း ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာသည်နှင့်အမျှ ချိုမြိန်ပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိသောရနံ့တစ်ခုက လေထဲတွင် လွင့်ပျံလာပြီး သူ့နှာခေါင်းကို ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ကတိတစ်ခုဖြင့် နှောင့်ယှက်ခဲ့သည်။ ရှင်းလင်းမြေတစ်ဝိုက်တွင် ပဲ့တင်ထပ်နေပုံရသည့် ဒေါသတကြီး ဗိုက်ဆာသံဖြင့် သူ၏ဗိုက်က ချက်ချင်း တုံ့ပြန်ခဲ့သည်။

ကြီးမားသော အားထုတ်မှုဖြင့် ရှန်းယွီသည် သူ့ကိုယ်သူ မတ်တပ်ထိုင်လိုက်ပြီး မတ်တပ်ရပ်ရင်း အနည်းငယ်ယိမ်းထိုးသွားသည်။ ပိုင်ရှင်မဲ့သူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ရနံ့ကို လိုက်၍ သူသည် နောက်ထပ်ရှင်းလင်းမြေတစ်ခုထဲသို့ ရောက်ရှိလာသည်အထိ သစ်တောကိုဖြတ်ကာ တိုက်မိခိုက်မိ သွားခဲ့သည်။

"စီနီယာအစ်ကို ရောက်လာပြီပဲ"

လီယောင်းသည် သူမ၏ အလုပ်မှ မော့ကြည့်ရင်း ဝမ်းသာအားရ အသံဖြင့် နှုတ်ဆက်လိုက်

သည်။

"ကျွန်မ စီနီယာအစ်ကိုကို လာရှာတော့မလို့"

ရှန်းယွီ၏ အကြည့်သည် သူ့ရှေ့မှ မြင်ကွင်းကိုသာ စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ လီယောင်းသည် တောဝက်တစ်ကောင်ကို မီးလျှံများပေါ်တွင် ဖြည်းညှင်းစွာ လှည့်နေသော ယာယီအကင်တံတစ်ချောင်းကို ဂရုစိုက်နေသည်။ ထိုနားလည်သဘောပေါက်မှုက သူ့ကို ဝိညာဉ်ရေးရာ တိုက်ခိုက်မှု၏ စွမ်းအားဖြင့် ရိုက်ခတ်ခဲ့သည်။ လေ့ကျင့်ရေးအပေါ် သူ့စိတ်အားထက်သန်မှုကြောင့် သူသည် စားဖို့ကို လုံးဝမေ့သွားခဲ့ခြင်းပင်။

သူ့ပါးစပ်မှ အစာတစ်စွန်းတစ်စပင် မဝင်ခဲ့သည်မှာ... ဘယ်တုန်းကလဲ။ မနေ့မနက်ကလား။

ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တစ်ခုတည်းဖြင့် မိမိကိုယ်ကို ထိန်းသိမ်းနိုင်သော စွမ်းအားကြီးသော ကျင့်ကြံသူများနှင့် မတူဘဲ သူ၏ သေမျိုးဖြစ်သော ကိုယ်ခန္ဓာသည် သာမန် အာဟာရကို လိုအပ်နေဆဲဖြစ်သည်။ သူ့ဂျူနီယာညီမလေး၏ စဉ်းစားပေးမှုမရှိပါက သူသည် ကျင့်ကြံခြင်း ဘေးဥပဒ်ကြောင့် မဟုတ်ဘဲ ရိုးရိုးဆာလောင်မှုကြောင့် သေဆုံးရသည့် သမိုင်းတစ်လျှောက် ပထမဆုံးသော ကူးပြောင်းလာသူ ဖြစ်လာနိုင်သည်။

သူသည် လီယောင်းနှင့်အတူ အလျင်အမြန် ပူးပေါင်းခဲ့ပြီး သူမက သူ့အား ရက်ရောစွာ ခွဲဝေပေးခဲ့ပြီး သူ အစားအစာကို အငမ်းမရ စားနေစဉ် သူ့ပါးပြင်ပေါ်မှ မျက်ရည်များ စီးကျနေသည်ကို စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် ကြည့်နေခဲ့သည်။

"စီနီယာအစ်ကိုက ကျွန်မချက်တာကို အဲဒီလောက်တောင် နှစ်သက်တာလား"

သူမက တွေးမိပြီး သူမ၏ ရိုးရှင်းသော အမူအရာက ထိုသို့သော စိတ်ခံစားမှုကို နှိုးဆွနိုင်သည်ဟူသော အတွေးကြောင့် သူမ၏ရင်ထဲတွင် နွေးထွေးသွားသည်။

သို့သော်လည်း အမှန်တရားသည် သူမ၏ အနက်ဖွင့်ဆိုချက်နှင့် ဝေးကွာနေခဲ့သည်။ ရှန်းယွီ၏ မျက်ရည်များသည် ပျော်ရွှင်မှု သို့မဟုတ် ကျေးဇူးတင်မှုကြောင့် မဟုတ်ဘဲ သူမ၏ အချင်အပြုတ်စွမ်းရည်ကြောင့်ပင်။

အသားကလည်း မီးခိုးနှင့် ပြာများဖြင့်ရောယှက်နေပြီး သူ၏လျှာပေါ် ရောက်သွားတိုင်း အမည်ဖော်ပြ၍မရနိုင်သော အရသာတစ်ခုပင်။ သို့တိုင် ဆာလောင်မှုက သူ့ကို ရှေ့သို့ တွန်းပို့ခဲ့ပြီး သူ၏ဗိုက်ဆီမှ ပုန်ကန်ရန် ခြိမ်းခြောက်ခြင်းကို နောက်ဆုံး ရပ်တန့်သွားသည်အထိ တစ်

ကိုက်ကိုက်လိုက်တိုင်း မီးခိုးနံပြင်းပြင်းနှင့် ပြာမှုန့်များက သူ့အားအော်ဂလီဆန်စေသည်။

သူအနည်းငယ်လောက်စားပြီးသွားသောအခါ ရှန်းယွီသည် လီယောင်း၏ ပခုံးပေါ်တွင် သူ၏လက်များကို ရိုသေလေးစားစွာ တင်လိုက်ပြီး သူမ၏ မျှော်လင့်နေသော အကြည့်ကို လေးလေးနက်နက်ဖြင့် ပြန်စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"ဂျူနီယာညီမလေး"

သူက သူ၏စကားလုံးများကို ဂရုတစိုက်ရွေးချယ်ရင်း စတင်ခဲ့သည်။

"အခုကစပြီး ချက်ပြုတ်မဲ့တာဝန်ကို ငါ့တာဝန်လို့ပဲ ထားလိုက်ပါ"