တောင်နှလုံးသားကျမ်းစာ

နေ့လယ်စာ ပြင်ဆင်ရန်အတွက် ရှန်းယွီသည် သူ၏ လေ့ကျင့်မှုကို ခဏရပ်နားရန် ဆုံးဖြတ်ပြီးနောက် သူ၏ လက်များက ဟင်းသီးဟင်းရွက်များကို လှီးဖြတ်ခြင်းနှင့် အသားများကို အရသာထည့်ခြင်းတို့၏ ရင်းနှီးသော လှုပ်ရှားမှုများတစ်လျှောက် စနစ်တကျ ရွေ့လျားနေသော်လည်း သူ၏ စိတ်သည် နံနက်ခင်း၏ စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ဖွယ် အဖြစ်အပျက်များဆီသို့ အကြိမ်ကြိမ် ပြန်လည် ရောက်ရှိနေခဲ့သည်။ ဂူဝူချင်း၏ ဓားသည် သူ၏ အကာအကွယ်မဲ့ နောက်ကျောကို ပစ်မှတ်ထားနေသော ပုံရိပ်က သူ့ကို ခြောက်လှန့်နေခဲ့သည်။ လီယောင်း၏ အချိန်မီ ကြားဝင်စွက်ဖက်မှုမရှိပါက သူသည် ယခုအချိန်တွင် အေးခဲနေသော အလောင်းတစ်ခုမျှသာ ဖြစ်နေမည်ဟူသော အေးစက်သည့် အသိတရားက သူ၏ စိတ်ထဲတွင် စွဲမြဲနေခဲ့သည်။

“ငါ အားပိုရှိလာအောင် လုပ်ရမယ်။ ပိုပြီးမြန်မြန်လုပ်ရမယ်”

သူ၏ ဓားက အပြစ်မဲ့သော မုန်လာဥတစ်ခုကို မလိုအပ်သော အင်အားဖြင့် လှီးဖြတ်နေစဉ် သူက စိတ်မကောင်းစွာ တွေးလိုက်သည်။ သူ၏ ရှင်သန်မှု ဗျူဟာသည် အလွန်အမင်း မလုံလောက်ကြောင်း သက်သေပြခဲ့သည်။ ယဉ်ကျေးစွာ ငြင်းပယ်ခြင်းများပင် လူသတ်လိုသော ရည်ရွယ်ချက်ကို ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်သည့် ဤရက်စက်သော ကျင့်ကြံမှုလောကတွင် ဒုက္ခကို ရှောင်ရှားရုံဖြင့် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မလုံလောက်ပေ။

မကြာမီတွင် ဟင်းရည်နံ့ သင်းပျံ့လာပြီး ဆရာကောင်းနှင့် လီယောင်း နှစ်ဦးစလုံးကို ဘုံထမင်းစားခန်းဆီသို့ ဆွဲဆောင်လာခဲ့သည်။ ထိုသုံးဦးသည် သူတို့၏ ပုံမှန်နေရာများတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်ကြပြီး ပန်းကန်များကို ရှင်းလင်းပြီးသည်အထိ သက်သောင့်သက်သာ တိတ်ဆိတ်စွာ အစားအစာကို အရသာခံ စားသုံးနေခဲ့ကြသည်။ နောက်ဆုံးတွင် တည်ငြိမ်အေးချမ်းသော လေထုကို ဆရာကောင်းက ချိုးဖျက်လိုက်ပြီး သူ၏ ထိုးဖောက်မြင်တတ်သော အကြည့်က လီယောင်းအပေါ်တွင် စွဲမြဲနေခဲ့သည်။

“ကလေးမလေး မင်း ကောင်းကောင်း ပုန်းကွယ်ထားခဲ့တာပဲ”

သူ၏ မုတ်ဆိတ်ရှည်ကို စဉ်းစားဟန်ဖြင့် ပွတ်သပ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

လီယောင်း၏ နှုတ်ခမ်းများသည် “ဆရာက ဒီအကြောင်းကို သိပြီးသားဖြစ်မှာပါ” ဟု ပြန်ဖြေလိုက်စဉ် ကစားဟန်အပြုံးတစ်ခုအဖြစ် ကွေးညွှတ်သွားခဲ့သည်။ သူတို့ ကိုယ်ပိုင် ရယ်စရာတစ်ခုခုကို ဝေမျှနေသည့်အလား သူမ၏ လေသံသည် ပေါ့ပါးပြီး စနောက်သည့် သဘောမျိုးပင်။

ဆရာကောင်းသည် ၎င်းကို မထီမဲ့မြင်ပြုလိုက်ကာ သူ၏ မာနထိခိုက်သွားကြောင်း ထင်ရှားသည်။

“သေချာတာပေါ့ ငါသိတာပေါ့။ ငါက မင်းရဲ့ ဆရာပဲလေ”

ခုခံကာကွယ်လိုသည့် စကားလုံး၏ အစွန်းထွက်မှုသည် တပည့်နှစ်ဦးစလုံးအတွက် မပျောက်ပျက်ခဲ့ပေ။

လီယောင်းသည် သူမ၏ အပြစ်ကင်းစင်သော အပြုံးကို ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းထားသော်လည်း စိတ်ထဲမှ ကျေနပ်စွာဖြင့် “ဟွန်း အဘိုးကြီး ကျွန်မ ရှင့်ကို မြင်ခွင့်ပေးထားတဲ့ အရာကိုပဲ ရှင်မြင်ရတာပါ” ဟု တွေးလိုက်သည်။

ထိုတိကျသော အခိုက်အတန့်တွင် ဆရာကောင်း၏ မျက်လုံးများက သံသယဖြင့် ကျဉ်းမြောင်းသွားခဲ့သည်။

“မင်း ခုနက ရိုင်းစိုင်းတဲ့အရာ တစ်ခုခုကို စဉ်းစားလိုက်တယ်မလား”

သူက ပြင်းထန်စွာ မေးလိုက်ရာ လီယောင်းကို ခဏတာ တောင့်တင်းသွားစေခဲ့သည်။

သူမ၏ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော မျက်နှာသွင်ပြင်တွင် စိုးရိမ်စိတ်တစ်ခု လျင်မြန်စွာ လင်းလက်သွားခဲ့သော်လည်း သူမက ချက်ချင်း စိတ်ကို ပြန်လည်ထိန်းချုပ်လိုက်သည်။

ဆရာက စိတ်ကို တကယ်ဖတ်နိုင်တာလား။

“ဆရာ ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ”

ရှန်းယွီကို မျက်လုံးလှန်သွားစေနိုင်သည့်အထိ ဖုံးကွယ်၍မရသော အလွန်အမင်း အပြစ်ကင်းစင်ဟန်ဆောင်မှုဖြင့် သူမ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

“မင်း အရမ်း သံသယဖြစ်စရာ ကောင်းနေတာပဲ”

သူ၏ အာရုံရှုပ်ထွေးဟန်ဆောင်မှု အားနည်းချက်ကို ကြည့်ရင်း ရှန်းယွီက တွေးလိုက်သည်။

သူ၏ ရဲတင်းသော တပည့်နှင့် ထပ်မံ ရင်ဆိုင်လိုခြင်းမရှိဘဲ ဆရာကောင်းသည် လျစ်လျူရှုသော လက်ဝှေ့ယမ်းခြင်းဖြင့် “တောင်တစ်ဝိုက်ကို ပတ်ပြီး အပတ်အနည်းငယ် ပြေးလိုက်” ဟု အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

လီယောင်းသည် ချက်ချင်း ထရပ်လိုက်ပြီး ရိုသေစွာ ဂါရဝပြုလိုက်သည်။

“ဟုတ်ကဲ့ပါ ဆရာ” ဟု သူမသည် ဖျတ်ခနဲ လှုပ်ရှားမှုဖြင့် ပျောက်ကွယ်သွားခြင်းမပြုမီ ပြောလိုက်သည်။

ဆရာကောင်းသည် သူမ ထွက်ခွာသွားသည်ကို ရှုပ်ထွေးသော အမူအရာဖြင့် ကြည့်နေခဲ့သည်။ ဤမိန်းကလေးကို စိတ်ဖတ်ရခက်သည်။

သူမသည် သူမ ဖော်ထုတ်ပြသသည်ထက် ပိုမိုများပြားစွာ ဖုံးကွယ်ထားဖွယ်ရှိသည်။ သူသည် နွမ်းလျသော မျက်နှာသွင်ပြင်တွင် ထင်ရှားသော စိတ်ပျက်အားငယ်မှုဖြင့် ပြင်းထန်စွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

သူ ဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ။

ကျင့်ကြံမှုလောကတွင် လူတိုင်းသည် သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင် လျှို့ဝှက်ချက်များကို ဖုံးကွယ်ထားကြသည်။ ထို့နောက် သူ၏ အကြည့်သည် ရှန်းယွီဆီသို့ ရောက်သွားပြီး အဓိပ္ပာယ်ရှိရှိ စူးစိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။

“မင်းအတွက် အရင်က မရပ်တည်ပေးခဲ့လို့ မင်းရဲ့ဆရာကို အပြစ်မတင်ပါနဲ့”

သူက ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။

မမျှော်လင့်ဘဲ ထွက်ပေါ်လာသော စကားကြောင့် ရှန်းယွီ အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။ သူသည် ခေါင်းကို ရိုသေစွာ ငုံ့၍ လျင်မြန်စွာ အရိုအသေပေးလိုက်သည်။

“တပည့် မလုပ်ရဲပါဘူး”

ဆရာကောင်းသည် စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောဘဲ စက္ကန့်အနည်းငယ်ကြာ သူ့ကို စိုက်

ကြည့်နေခဲ့ပြီးမှ ဆက်ပြောသည်။

“အကြီးအကဲမျိုးနွယ်က မင်းကို အနိုင်ကျင့်တဲ့အခါ ငါ အမြဲတမ်း ကြားဝင်ပေးနိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ တပည့်ချင်း အချင်းချင်းဆိုရင်တော့…”

သူသည် ခဏရပ်နားလိုက်ပြီး သူ၏ မုတ်ဆိတ်ကို စဉ်းစားဟန်ဖြင့် ပွတ်သပ်လိုက်သည်။

“ငါ ဘာမှ လုပ်မပေးနိုင်ဘူး။ တစ်ခုတည်းသော ဖြေရှင်းနည်းကတော့ မင်း အနိုင်မကျင့်ခံရအောင် ပိုအားကောင်းလာဖို့ပဲ”

ရှန်းယွီသည် ပိုမိုနက်ရှိုင်းစွာ အရိုအသေပေးလိုက်ရာ သူ၏ အသံတွင် စစ်မှန်သော နားလည်မှုရှိနေခဲ့သည်။

“တပည့် နားလည်ပါတယ်”

ဆရာကောင်းသည် သူ၏ တုံ့ပြန်မှုကို နှစ်သက်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ အနည်းဆုံးတော့ သူ၏ ဤပျင်းရိသော တပည့်သည် ကျင့်ကြံမှုလောက မည်သို့လည်ပတ်ပုံကို စတင် နားလည်လာခဲ့ပြီ။ ထို့နောက် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လက်ဟန်ဖြင့် သူသည် သူ၏ အင်္ကျီလက်ထဲသို့ လက်လှမ်းလိုက်ပြီး အိုဟောင်းနေသော ကျမ်းလိပ်တစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ စားပွဲပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်သည်။

“ဒါကို ယူလိုက်”

ရှန်းယွီသည် ၎င်းကို ကျွမ်းကျင်စွာ ဖမ်းယူလိုက်ပြီး လက်များဖြင့် ဂရုတစိုက်ဖြန့်လိုက်ရာ သားရေပေါ်တွင် ထွင်းထုထားသော ရှေးဟောင်း စာလုံးများကို ဖော်ထုတ်လိုက်သည်။

“ဒါက တောင်နှလုံးသားကျမ်းစာပဲ”

ဆရာကောင်းသည် ပုံမှန်မဟုတ်သော ခန့်ညားမှုဖြင့် ရှင်းပြလိုက်သည်။

“ဒါက ကိုယ်ခန္ဓာ သန့်စင်နည်းတစ်ခုပဲ။ ငါတို့ ဂိုဏ်းတစ်ခုလုံးရဲ့ အကောင်းဆုံး ကိုယ်ခန္ဓာ သန့်စင်နည်းစနစ်ပဲ။ ဒီကျမ်းနဲ့ဆိုရင် မင်း ကိုယ်ခန္ဓာ သန့်စင်ခြင်းရဲ့ ဆယ့်နှစ်ဆင့်အထိ ကျင့်ကြံနိုင်လိမ့်မယ်”

ရှန်းယွီ၏ မျက်လုံးများက စစ်မှန်သော တုန်လှုပ်မှုဖြင့် ပြူးကျယ်သွားခဲ့သည်။ ကျင့်ကြံမှုလောကတွင် နယ်ပယ်တစ်ခုစီကို ပုံမှန်အားဖြင့် ဆယ်ဆင့်အထိ ပိုင်းခြားထားသည်။ ဤရိုးရာ ဘောင်များကို ကျော်လွန်၍ ကိုယ်ခန္ဓာ သန့်စင်ခြင်း၏ ဆယ့်နှစ်ဆင့်အထိ ကျင့်ကြံနိုင်သော နည်းစနစ်က အမှန်တကယ် ထူးခြားသည်။ ကျင့်ကြံသူများသည် ချီ စုစည်းခြင်းအဆင့်သို့ တက်လှမ်းသောအခါ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို သန့်စင်ခြင်းအပေါ် ပိုမိုအာရုံစိုက်ကာ သူတို့၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခွန်အားကို တိုးမြှင့်ခြင်းကို ရပ်တန့်လေ့ရှိသည်။ ထို့ကြောင့် ကိုယ်ခန္ဓာ သန့်စင်ခြင်းတွင် ပိုမိုမြင့်မားသော အဆင့်များကို ဖြတ်ကျော်ခဲ့သူတစ်ဦးသည် တူညီသော နယ်ပယ်ရှိ ပြိုင်ဘက်များနှင့် တိုက်ပွဲများတွင် သိသာထင်ရှားသော အားသာချက်ကို ပိုင်ဆိုင်ပေလိမ့်မည်။

ရှန်းယွီ၏ မျက်နှာတစ်လျှောက် ကျေးဇူးတင်ကြောင်း အပြုံးတစ်ခု ပျံ့နှံ့သွားခဲ့ပြီး သူသည် နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း အရိုအသေပေးလိုက်သည်။

“တပည့် ဆရာကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”

ဤလက်ဆောင်၏ အရေးပါမှုကို သူ သဘောပေါက်ခဲ့သည်။

တောင်နှလုံးသားနည်းစနစ်သည် သူတို့၏ တောင်ထိပ်နှင့် နာမည်တူပြီး ၎င်းကို အလွန်အမင်း တန်ဖိုးရှိသော အဓိက နည်းစနစ်တစ်ခုအဖြစ် မှတ်သားစေသည်။ အကယ်၍ သူသည် ကျမ်းဂန်နားနေဆောင်သို့ သွားခဲ့ပါက အပြင်တပည့်များအတွက် သင့်တော်သည်ဟု ယူဆရသော အမှိုက်နည်းစနစ်ကိုသာ ရရှိခဲ့ဖွယ်ရှိသည်။

ဆရာကောင်းသည် လျစ်လျူရှုဟန်ဖြင့် လက်ဝှေ့ယမ်းခြင်းကို ပြုလုပ်ပြီးနောက် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရာ ရှန်းယွီကို သူ၏ အဖိုးတန် ကျမ်းလိပ်အသစ်နှင့်အတူ တစ်ယောက်တည်း ထားခဲ့သည်။ သူသည် ၎င်းကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး သူ၏ မျက်လုံးများတွင် စိတ်ပိုင်းဖြတ်မှု ခိုင်မာနေခဲ့သည်။ ယခု သူသည် ကျမ်းဂန်တစ်ခုကို ရရှိပြီဖြစ်သောကြောင့် စစ်

မှန်သော ကျင့်ကြံမှုကို စတင်ရန် အချိန်တန်ပြီဖြစ်သည်။ သူ့ကို ထိခိုက်နစ်နာစေလိုသူများ၏ သနားညှာတာမှုအောက်တွင် ဘယ်တော့မှ မကျရောက်တော့စေရန် သေချာစေရန် အချိန်တန်ပြီပင်။

ရှန်းယွီသည် သူ၏ ရင်းနှီးသော လေ့ကျင့်ရေးမြေသို့ ပြန်လာခဲ့သော်လည်း ယခုတစ်ကြိမ်တွင် သူ၏ လေ့ကျင့်ရေးဓားသည် ဘေးနားတွင် ထိုးသွင်းလျက် ကျန်နေခဲ့သည်။ ထို့အစား သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွက် လုံးဝစိမ်းသက်နေသော နှေးကွေးပြီး တည်ငြိမ်သည့် လှုပ်ရှားမှုများကို လုပ်ဆောင်နေသည်ကို သူ တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။ သူ၏ လက်များသည် လေထဲတွင် လှပသော အကွေ့အဝိုက်များကို ဆွဲနေခဲ့ပြီး သူ၏ ခြေထောက်များက အနေအထားအမျိုးမျိုးကို ရွေ့လျားနေခဲ့ကာ အနေအထားတစ်ခုစီသည် နောက်တစ်ခုဆီသို့ အပင်ပန်းခံ တိကျမှုဖြင့် စီးဆင်းနေခဲ့သည်။

ဤထူးဆန်းသော ပုံစံများကို သူလုပ်ဆောင်နေစဉ် ရှက်ရွံ့မှု အပူရှိန်သည် သူ၏ လည်ပင်းတစ်လျှောက် ဆန်တက်လာသည်ကို သူ မထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့ပေ။ ထိုလှုပ်ရှားမှုများသည် သူ၏ ယခင်ဘဝက မြို့ပန်းခြံများတွင် သက်ကြီးရွယ်အိုများ ထိုက်ချိ လေ့ကျင့်နေသည်ကို ပြတ်ပြတ်သားသား သတိရစေခဲ့သည်။ အပြင်လူတစ်ဦး၏ အမြင်မှ အမြဲတမ်း ရယ်စရာကောင်းနေခဲ့သော နူးညံ့ပြီး စီးဆင်းနေသည့် လေ့ကျင့်ခန်းများပင် ဖြစ်သည်။ ယခု သူသည် ဤထင်ယောင်ထင်မှားဖြစ်ဖွယ် ကိုယ်ဟန်များကို လုပ်ဆောင်နေသူဖြစ်ပြီး ကိုယ်တိုင်

သတိပြုမိမှုက အလွန်အမင်း ပြင်းထန်နေခဲ့သည်။

“ငါ တော်တော် ရယ်စရာကောင်းနေမှာပဲ”

သူသည် ကြည့်ရှုနေသူမည်သူမဆို သူ့ကို မည်သို့ မြင်နေမည်ကို စိတ်ကူးရင်း တွေးလိုက်သည်။ ခဏတာမျှ သူသည် စိုးရိမ်တကြီး ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး တောင်နှလုံးသားကျမ်းစာ၏ ညွှန်ကြားချက်များကို လိုက်နာရန် သူ၏ ပုံမကျပန်းမကျ ကြိုးပမ်းမှုများကို မည်သူမျှ ကြည့်ရှုနေခြင်းမရှိသောကြောင့် ကျေးဇူးတင်နေခဲ့သည်။

သူ၏ ရင်ဘတ်ထဲတွင် လောင်ကျွမ်းနေသော ရှက်ရွံ့မှုကြားမှပင် ရှန်းယွီသည် သူ၏ လေ့ကျင့်မှုကို စွန့်လွှတ်ရန် ငြင်းဆန်ခဲ့သည်။

“ငါ အောင်မြင်သူဖြစ်လာတဲ့အခါ”

သူက သူ့ကိုယ်သူ ကတိပေးလိုက်သည်။

“ဒီခဏတာ ရှက်ရွံ့မှုက အရေးမကြီးတော့ဘူး”

ထိုအတွေးသည် သူ၏ စိတ်မသက်မသာဖြစ်မှုကို တွန်းအားပေးရန် လုံလောက်သော စိတ်အားထက်သန်မှုကို ပေးခဲ့သည်။

ညနေပိုင်းတွင် ရှန်းယွီသည် သေးငယ်သော ခန်းမအတွက် ညစာပြင်ဆင်နေစဉ် သူ၏ ခြေလက်များတွင် ပုံမှန်မဟုတ်သော လေးလံမှုကို သတိပြုမိသွားသည်။ သူ၏ ကြွက်သားများက နာကျင်မှုကြောင့် တုန်ယင်နေပြီး သူ၏ အရိုးများအထိ ရောက်ရှိနေပုံရသည်။ သူသည် မိုးလင်းမှ သန်းခေါင်ယံအထိ သူ၏ လေ့ကျင့်ရေးဓားကို ရက်ပေါင်းများစွာ ဝှေ့ယမ်းခဲ့ပြီးနောက်တွင်ပင် ဤအဆင့်၏ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုကို တစ်ခါမျှ မခံစားခဲ့ရပေ။ တောင်နှလုံးသားကျမ်းစာသည် သူ၏ ဓားလေ့ကျင့်မှု တစ်ခါမျှ မလုပ်ဖူးသော နည်းလမ်းများဖြင့် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို တွန်းအားပေးကာ မတူညီသော ကြွက်သားအုပ်စုများကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပစ်မှတ်ထားခဲ့သည်။

ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုက သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများကို ဖိစီးနေသော်လည်း ရှန်းယွီသည် ညစာစားပြီးနောက် သူ၏ လေ့ကျင့်မှုကို ခေါင်းမာစွာ ပြန်လည်စတင်ခဲ့သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများရှေ့တွင် ရင်းနှီးသော ဖန်သားကဲ့သို့ အပြာရောင် မျက်နှာပြင်ပေါ်လာသည်အထိ မရင်းနှီးသော ပုံစံများကို ဆက်လက်လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။

[အခြေချနေထိုင်မှု တွက်ချက်ခြင်း]

[တွက်ချက်မှု ပြီးမြောက်ပါပြီ]

[တောင်နှလုံးသားကျမ်းစာ: (၀/၁၀၀)]

[အခြေခံဓားနည်းစနစ်- အသေးစားအောင်မြင်မှု (၁၂/၂၀၀) (+၆/၂၀၀)]

[အတွေ့အကြုံရမှတ်များ နှစ်ဆတိုးခဲ့သည်]

[အခြေခံဓားနည်းစနစ်- အသေးစားအောင်မြင်မှု (၁၂/၂၀၀) → (၂၄/၂၀၀)]

[နောက်ထပ် စာရင်းရှင်းချိန်- ၂၃:၅၉:၅၉]

ရှန်းယွီသည် စိတ်ပျက်အားငယ်မှုမရှိဘဲ အသိပေးချက်ကို လေ့လာခဲ့သည်။ ကျမ်းဂန်တစ်ခုကို ကျင့်ကြံခြင်းသည် အခြေခံနည်းစနစ်တစ်ခုကို ကျွမ်းကျင်အောင် လုပ်ဆောင်ခြင်းထက် သိသိသာသာ ပိုမိုခက်ခဲကြောင်း သူ ကြိုတင်မျှော်လင့်ထားခဲ့ခြင်းပင်။

ထို့ကြောင့် တောင်နှလုံးသားကျမ်းစာဖြင့် တိုးတက်မှုမရှိခြင်းက သူ့ကို အံ့သြစေခြင်းမရှိပေ။

သို့သော် သူ့ကို အံ့အားသင့်စေသည်မှာ သူ၏ ဓားနည်းစနစ်တွင် မမျှော်လင့်ဘဲ တိုးတက်လာခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ထိုနံနက်က ခဏတာမျှသာ လေ့ကျင့်ခဲ့သော်လည်း နောက်ထပ် ခြောက်မှတ် တိုးလာခဲ့သည်။ သူ၏ ဓားနည်းစနစ် တိုးတက်မှုသည် အမှန်တကယ် တိုက်ခိုက်မှုက ရိုးရှင်းသော လေ့ကျင့်မှုထက် သိသိသာသာ ပိုမိုကြီးမားသော အကျိုးကျေးဇူးများကို ပေးကြောင်း သဘောပေါက်သွားသည်အထိ အဓိပ္ပာယ်မရှိခဲ့ပေ။

“ဒါဆိုရင် တိုက်ခိုက်ခြင်းက တိုးတက်မှုကို အရှိန်မြှင့်ပေးတယ်ပေါ့”

သူသည် ဤရှာဖွေတွေ့ရှိမှုကို စဉ်းစားရင်း တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ ခဏတာမျှ သူသည် အကျိုးသက်ရောက်မှုများကို စဉ်းစားခဲ့သော်လည်း သူ့ခေါင်းကို ခိုင်မြဲစွာ ခါယမ်းလိုက်သည်။ “မဖြစ်ဘူး။ ပိုမြန်အောင် တိုးတက်ဖို့အတွက်ပဲ ပဋိပက္ခတွေကို တမင်တကာ ရှာဖွေမှာ မဟုတ်ဘူး”

ထိုသို့သော အပြုအမူသည် သူ၏ ရှင်သန်မှု ဗျူဟာနှင့် တိုက်ရိုက် ဆန့်ကျင်ပြီး အစောပိုင်း သေဆုံးခြင်းကို ဖြစ်စေနိုင်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် စိတ်ပိုင်းဖြတ်မှုကို အနိုင်ယူလိုက်သော ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုဖြင့် ရှန်းယွီသည် သူ၏ နှိမ့်ချသော နေအိမ်သို့ ဆုတ်ခွာသွားခဲ့သည်။ သူ၏ အရွက်ခြောက်အိပ်ရာပေါ်တွင် ထိုင်ချလိုက်စဉ် ခိုင်မာသော အတွေးတစ်ခုသည် သူ၏စိတ်ထဲတွင် ပုံပေါ်လာခဲ့သည်။ မနက်ဖြန်တွင် သူသည် ဆရာကောင်း၏ ရက်ရောသော လက်ဆောင်မှ ဖြစ်နိုင်သည့် အကျိုးကျေးဇူးတိုင်းကို ရယူရန်အတွက် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ မသက်မသာဖြစ်မှုနှင့် ရှက်ရွံ့မှု နှစ်ခုလုံးကို တွန်းအားပေးကာ ပိုမိုကြီးမားသော စိတ်အားထက်သန်မှုဖြင့် ကျမ်းဂန်ကို ချဉ်းကပ်တော့မည်။