သားကောင်အားဖမ်းခြင်း

“တောက်”

လီယောင်းသည် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် သူမ၏ လျှာကို ခလောက်လိုက်ရာ တောင်ပေါ်ရှိ ပတ်ဝန်းကျင် ဆူညံသံများနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက် ပြင်းထန်သော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ နှစ်ရက်လုံးလုံး သူမသည် စီနီယာအစ်ကို၏ လေ့ကျင့်မှုကို အနှောင့်အယှက်ပေးနေသော နက်နဲဆန်းကြယ်သည့် သားရဲကို မဆုတ်မနစ် ရှာဖွေခဲ့သော်လည်း သူမ၏ ရှာဖွေမှုက စိတ်ပျက်အားငယ်မှုသာ ဖြစ်စေခဲ့သည်။ သူမ၏ အစွမ်းထက်သော ဝိညာဉ်အာရုံခံစားမှုဖြင့် တောင်ကို အကြိမ်ကြိမ် စစ်ဆေးခဲ့သော်လည်း သူမသည် မည်သည့် ထူးခြားသည့်အရာကိုမျှ မတွေ့ရှိခဲ့ပေ။ ရှန်းယွီကဲ့သို့ လူတစ်ဦးကို ကြောက်လန့်စေနိုင်သော သာမန် တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များသာ ဖြစ်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူမ၏ သည်းခံမှု ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။ ကြီးမားသော စွမ်းအားကို မဖော်ပြဘဲ လှပသော လှုပ်ရှားမှုဖြင့် သူမသည် အနီးဆုံးသစ်ပင်ကို ကန်လိုက်ရာ သူမ၏ နူးညံ့သော ခြေထောက်သည် ကြီးမားသော ပင်စည်ကို ဆက်သွယ်လိုက်သောအခါ သစ်တောတစ်ခုလုံးတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေသော မိုးခြိမ်းသံနှင့်အတူ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားခဲ့သည်။

ပြိုကျသွားသော သစ်ပင်ပတ်လည်တွင် ဖုန်မှုန့်များ ငြိမ်သက်သွားချိန်၌ ထူးခြားသော အသံတစ်ခုက သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

[တစ်ကောင်မှ မရှိရင် ဘာဖြစ်လို့ မဖန်တီးတာလဲ]

လီယောင်းသည် ရပ်တန့်သွားခဲ့ရာ ထိုအကြံပြုချက်က ဆိုင်းငံ့ထားသော နှင်းစက်ကဲ့သို့ သူမ၏ အတွေးများထဲတွင် ရှိနေခဲ့သည်။ ရုတ်တရက် သူမ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားခဲ့ပြီး ပြီးပြည့်စုံသော အဖြေကို တွေ့ရှိလိုက်သည့်အခါ ဆိုးသွမ်းသော တောက်ပမှုဖြင့် အရောင်တောက်လာခဲ့သည်။

“ဟုတ်တယ်။ ဒီမှာ သားရဲတစ်ကောင်မှ မရှိဘူးဆိုရင် ငါ တခြားနေရာကနေ တစ်ကောင် ဖမ်းပြီး အပြစ်တင်လို့ရတယ်”

သူမသည် ဗလာဖြစ်နေသော သစ်တောကို အော်ပြောလိုက်ရာ သူမ၏ မျက်လုံးများက တွက်ချက်ထားသော စိတ်လှုပ်ရှားမှုဖြင့် တောက်ပနေခဲ့သည်။ သူမ၏ အကြောင်းပြချက်က ကောက်ကျစ်သော်လည်း ယုတ္တိရှိသော လမ်းကြောင်းအတိုင်း လိုက်နာခဲ့သည် ာမူလ သတ္တဝါ ထွက်ခွာသွားပြီဆိုလျှင် ရှန်းယွီသည် ကွာခြားမှုကို သိမည်မဟုတ်ပေ။ သူမသည် မည်သည့် ကြောက်မက်ဖွယ် သားရဲကိုမဆို ဖမ်းယူနိုင်ပြီး ၎င်းကို တရားခံအဖြစ် တင်ပြနိုင်ပြီး သူမ၏ သူရဲကောင်းဆန်သော လုပ်ရပ်အတွက် သင့်လျော်သော ဆုလာဘ်ကို တောင်းဆိုနိုင်ပေလိမ့်မည်ပင်။

ထိုအတွေးသည် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများအား ပျော်ရွှင်သော အပြုံးတစ်ခုအဖြစ် ကွေးညွှတ်စေခဲ့ရာ သူမ မည်မျှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းနေသည်ကို သတိမမူမိဘဲ ရှိနေခဲ့သည်။ သူ၏ အခန်းများမှ စောင့်ကြည့်နေသော ဆရာကောင်းပင်လျှင် ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားခဲ့သည်။

“အဲဒီ ကောင်မလေး အခု ဘာလုပ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာလဲ”

ဆရာသည် သူ၏ မုတ်ဆိတ်ရှည်ကို စဉ်းစားဟန်ဖြင့် ပွတ်သပ်ရင်း တွေးလိုက်သည်။ ခဏတာ စဉ်းစားပြီးနောက် သူသည် ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခြင်း မပြုရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ထိုမိန်းကလေးသည် ရှင်းရှင်းလင်းလင်းပင် သူမ၏ စိတ်နှင့် မဆိုင်တော့ဘဲ သူမ၏ အကြံအစည်များတွင် ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ပြီး ဖြေရှင်းသည်ထက် ပြဿနာ ပိုမိုဖန်တီးလေ့ရှိကြောင်း အတွေ့အကြုံက သူ့ကို သင်ကြားပေးခဲ့သည်။

သူ၏ အာရုံသည် သူ၏ လူသူကင်းမဲ့သော နေရာတွင် ကြိုးစားပမ်းစား လေ့ကျင့်နေသော ရှန်းယွီဆီသို့ ပြောင်းသွားခဲ့သည်။ ဆရာ၏ ယခင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုနေရာတွင် သဘောတူညီမှု အပြုံးတစ်ခု ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။ မူလက သူသည် ကောင်လေးသည် သူ၏ ခက်ခဲမှုကြောင့် တောင်နှလုံးသားကျမ်းစာကို စွန့်လွှတ်ခဲ့သည်ဟု ယုံကြည်ခဲ့သည်။ သူ၏ ကန့်သတ်ချက်များအရ စိတ်ပျက်စရာကောင်းသော်လည်း မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင်။ သို့သော် သူတို့ အတူတကွ စားသောက်ခဲ့သော အစားအစာများအတွင်းတွင် ဆရာကောင်းသည် ကောင်လေး၏ ကိုယ်ခန္ဓာတွင် မတူညီသော ဇာတ်လမ်းကို ပြောပြနေသော သိမ်မွေ့သည့် ပြောင်းလဲမှုများကို သတိပြုမိခဲ့သည်။ ရှန်းယွီသည် တိုတောင်းသော တစ်ပတ်အတွင်းတွင် ကိုယ်ခန္ဓာ သန့်စင်ခြင်း နယ်ပယ်သို့ အမှန်တကယ် ဖောက်ထွင်းဝင်ရောက်ခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

“တော်တော်လေး အထင်ကြီးစရာပဲ”

ဆရာသည် ဤမမျှော်လင့်သော တိုးတက်မှုအတွက် စစ်မှန်စွာ ကျေနပ်ရင်း တွေးလိုက်သည်။ ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်သည်မှာ သူသည် ကောင်လေး၏ အလားအလာကို လုံးဝ မှားယွင်းစွာ အကဲဖြတ်ခဲ့ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ ရှန်းယွီ၏ ဓားနည်းစနစ် အလယ်အလတ်အဆင့်သို့ တိုးတက်မှုကိုလည်း သတိပြုမိခဲ့သော ဆရာကောင်းသည် နောက်ထပ် မည်သည့် နည်းစနစ်ကို သူ့ကို ပေးမည်ကို စဉ်းစားလာခဲ့သည်။

ဆရာသည် ရှန်းယွီ၏ အရည်အချင်းကို အသိအမှတ်ပြုခဲ့သော်လည်း ကောင်လေး၏ ကန့်သတ်ချက်များအပေါ် လက်တွေ့ကျနေဆဲဖြစ်သည်။ အလယ်အလတ်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိခြင်းက ချီးကျူးစရာကောင်းသော်လည်း တိုတောင်းသော အချိန်အတွင်း ပိုမိုတိုးတက်ရန်မှာ လီယောင်းကဲ့သို့ ပါရမီရှင်အဆင့် စွမ်းရည်ကို ပုံမှန်အားဖြင့် လိုအပ်သည်။ ရှန်းယွီသည် အရည်အချင်းရှိနိုင်သော်လည်း သူသည် ထိုအဆင့်၏ ထူးခြားသော စွမ်းရည်ကို မပြသရသေးပေ။

သူ၏ လေ့ကျင့်ရေးမြေတွင် သူ့ဆရာ၏ အတွေးများကို လုံးဝ သတိမထားမိဘဲ ရှန်းယွီသည် သူ၏ လေ့ကျင့်မှုကို စနစ်တကျ တိကျမှုဖြင့် ဆက်လက်လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။ အကယ်၍ သူသည် ဆရာ၏ အကဲဖြတ်ချက်ကို သိခဲ့လျှင်ပင် ဂရုစိုက်မည်မဟုတ်ပေ။ တကယ်တမ်းကျတော့ သူ၏ ဆရာက သူ့ကို ဆက်လက် လျှော့တွက်နေစေလိုသည်။ လူများက မင်းကို အထင်ကြီးသောအခါ သူတို့သည် မင်းထံမှ ပို၍ မျှော်လင့်လာကြသည်။ ရှန်းယွီ အသည်းအသန် ရှောင်ရှားလိုသော အာရုံစူးစိုက်မှုမျိုးပင်။

ကြီးမားသော ခြင်္သေ့တစ်ကောင်သည် ထူထပ်သော သစ်တောကို ဖြတ်၍ ပြေးလွှားနေခဲ့ရာ ၎င်း၏ အစွမ်းထက်သော ကြွက်သားများက ငါးမီတာ ရှည်လျားသော ၎င်း၏ ကိုယ်ခန္ဓာကို အံ့အားသင့်ဖွယ် လျင်မြန်မှုဖြင့် ရှေ့သို့ တွန်းပို့နေခဲ့သည်။ ၎င်း၏ နယ်မြေအတွင်းရှိ သတ္တဝါအားလုံးထံမှ လေးစားမှုကို ပုံမှန်အားဖြင့် ရရှိမည့် ကြောက်မက်ဖွယ် သားကောင်ဖြစ်လင့်ကစား ခမ်းနားထည်ဝါသော ထိုသားရဲသည် မမှားနိုင်သော ထိတ်လန့်မှုဖြင့် အရူးအမူး ခုန်ပျံကျော်လွှားနေခဲ့သည်။ ၎င်း၏ ရွှေရောင် မိုနက်မွှေးများသည် ရိုင်းစိုင်းစွာ လွင့်နေခဲ့ပြီး ချုံပုတ်များကို ဖြတ်၍ ပြေးလွှားနေစဉ် သစ်ကိုင်းများကို ဘေးဖယ်ပစ်ကာ သေးငယ်သော တိရစ္ဆာန်များကို ပုန်းအောင်းရန် ပြေးလွှားစေခဲ့သည်။

မည်သည့် စောင့်ကြည့်သူမဆို အစာကွင်းဆက်၏ ထိပ်ဆုံးတွင် ရပ်တည်နေသော သတ္တဝါတစ်ကောင်ကိုပင် ထိုမျှလောက် ကြောက်ရွံ့စေနိုင်သည့် မည်သည့် ကြောက်မက်ဖွယ် အင်အားစုက ရှိနိုင်သနည်းဟု မေးခွန်းထုတ်မိပေမည်။ အဖြေသည် စီးဆင်းနေသော အပြာရောင် ဝတ်ရုံများဖြင့် နူးညံ့သိမ်မွေ့ပုံရသည့် အမျိုးသမီးငယ်တစ်ဦး၏ ပုံစံဖြင့် ရောက်ရှိလာခဲ့ရာ သူမ၏ လှပသော ပုံပန်းသဏ္ဌာန်သည် သူမ၏ သားကောင်ကို လိုက်လံရှာဖွေနေသည့် မဆုတ်မနစ်သော စိတ်ပိုင်းဖြတ်မှုကို ဖုံးကွယ်ထားသည်။

“တော်ပါတော့။ ဘာဖြစ်လို့ မင်း လဲကျသွားပြီး ငါ့ကို အလွယ်တကူ ဖမ်းခွင့်မပေးတာလဲ။ ငါ မင်းကို ဘာမှ လုပ်မှာ မဟုတ်ဘူး”

လီယောင်းသည် စိတ်တိုသောအသံဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်ရာ သူမသည် သားရဲ၏ စိတ်ပျက်အားငယ်သော အရှိန်အဟုန်နှင့် လွယ်ကူစွာ လိုက်ဖက်ညီနေခဲ့သည်။ သူမ၏ ချိုမြိန်သော ပုံပန်းသဏ္ဌာန်နှင့် သူမ၏ မျက်နှာသွင်ပြင်များကို ပုံပျက်သွားစေသော ခြိမ်းခြောက်သည့် အပြုံးကြား ကွာခြားချက်က မည်သူ့ကိုမဆို ကျောရိုးတစ်လျှောက် အေးစိမ့်သွားစေရန် လုံလောက်ခဲ့သည်။

ခြင်္သေ့၏ အတွေးများကိုသာ ကြားနိုင်ပါက “မင်းရဲ့ မျက်နှာအမူအရာနဲ့ ဘယ်သူက ယုံမှာလဲ။ ငါငတုံးမဟုတ်ဘူး” ဟု မယုံနိုင်အောင်ပင် တွေးမိပေမည်။

သို့သော် ဗီဇသည် ဒေါသထွက်မှုကို လွှမ်းမိုးသွားခဲ့ပြီး ထိုသားရဲသည် ၎င်း၏ ရှင်သန်လိုစိတ်သည် ၎င်း၏ မာနထက် ပို၍ ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်နေလျက် ထွက်ပြေးခြင်းကို ဆက်လက်လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။

လီယောင်း၏ စိတ်သည် လိုက်လံရှာဖွေနေစဉ် လျင်မြန်စွာ လုပ်ဆောင်နေခဲ့သည်။ သူမသည် တောင်နှင့် အလွန်နီးကပ်သော နေရာတွင် ဤမျှ ပြီးပြည့်စုံသော ကိုယ်စားလှယ်လောင်းကို တွေ့ရှိလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။ အဆင့်နှစ် သားရဲဖြစ်ကာ အဆင့်မြင့် အမျိုးအစားပင်။ ကျင့်ကြံမှုလောက၏ အဆင့်ဆင့် စနစ်တွင် သားရဲများကို လူသားကျင့်ကြံမှု နယ်ပယ်များနှင့် တိုက်ရိုက် သက်ဆိုင်သည့် အဆင့်များအဖြစ် ခွဲခြားထားသည်။ အဆင့်တစ်သည် ကိုယ်ခန္ဓာ သန့်စင်ခြင်းနယ်ပယ်နှင့် ကိုက်ညီပြီး အဆင့်နှစ်သည် ချီ စုစည်းခြင်းနှင့် ကိုက်ညီသည်။ အဆင့်တစ်ခုစီကို ထပ်မံ၍ အနိမ့်၊ အလယ်အလတ်၊ အမြင့်၊ နှင့် အထွတ်အထိပ် အမျိုးအစားများအဖြစ် ထပ်မံ ခွဲခြားထားရာ အနိမ့်သည် ပထမဆုံး အလွှာ သုံးခု ပါဝင်ပြီး အထွတ်အထိပ်သည် ထိုကျင့်ကြံမှုနယ်ပယ်၏ ဒသမအလွှာကို ကိုယ်စားပြုသည်။

ဤခြင်္သေ့သည် သူမ လိုအပ်သည့်အရာပင်။ စီနီယာအစ်ကို၏ လေ့ကျင့်မှုကို အနှောင့်အယှက်ပေးသည့် ယုံကြည်စိတ်ချရသော တရားခံဖြစ်ရန် လုံလောက်သော စွမ်းအားရှိပြီး သူမ၏ ဆရာ၏ အာရုံကို ဆွဲဆောင်နိုင်လောက်အောင် ကြီးမားသော စွမ်းအား မရှိပေ။ ၎င်းသည် သူမ၏ အကြံအစည်အတွက် ပြီးပြည့်စုံသော ဆိတ်သူငယ်ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် စိတ်ပျက်စရာကောင်းလောက်အောင် မမြန်လွန်းလျှင်ပေါ့။

သားရဲတို့ရဲ့ မာနက ဘယ်မှာလဲ။

သူမသည် စိတ်ပျက်အားငယ်မှုဖြင့် တွေးလိုက်ရာ ခြင်္သေ့သည် သူမ၏ သားကောင်ရှာဖွေသည့် ရနံ့ကို ခံစားမိပြီး သူမ၏ ကြောက်မက်ဖွယ် အမူအရာကို မြင်လိုက်သည့်အခါ ပြေးစပြုနေပြီဖြစ်သည်ကို သူမ သတိမမူမိခဲ့ပေ။ ထိုသားရဲ၏ ရှုထောင့်မှကြည့်လျှင် ထွက်ပြေးခြင်းက ထိုသို့သော ရှင်းရှင်းလင်းလင်း အန္တရာယ်ရှိသော သားကောင်နှင့် ရင်ဆိုင်ရသည့်အခါ တစ်ခုတည်းသော ဆင်ခြင်တုံတရားရှိသော တုံ့ပြန်မှုပင်။

လီယောင်းသည် ရှည်ကြာသော လိုက်လံမှုကြောင့် ပင်ပန်းလာသဖြင့် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်လိုက်သည်။ သူမ၏ နူးညံ့သော မျက်နှာသွင်ပြင်များသည် စူးစိုက်မှုဖြင့် ခက်မာသွားခဲ့ပြီး သူမ၏ အုတ်မြစ် တည်ဆောက်ခြင်းစွမ်းအင်ကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ရာ ဖိအားလှိုင်းတစ်ခုသည် မမြင်ရသော ဆူနာမီကဲ့သို့ သစ်တောကို ဖြတ်၍ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်။

ခြင်္သေ့သည် လျှောက်လှမ်းနေရင်း ရုတ်တရက် တုံ့ဆိုင်းသွားခဲ့ရာ ၎င်း၏ ပင်ကို ဗီဇက ၎င်း၏ နားလည်နိုင်စွမ်းထက် ကျော်လွန်သော စွမ်းအားကို အသိအမှတ်ပြုလိုက်သည်။

ဒီကောင်မလေးက အမှန်တကယ်ပဲ အခြေခံအုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်မှာလား။

သူမ၏ ကြီးမားသော ခွန်အားကို ခံစားမိသောအခါ ထိတ်လန့်မှုသည် ၎င်း၏ တိရစ္ဆာန် သတိထဲတွင် မှတ်တမ်းတင်သွားခဲ့သည်။ ပို၍ ဆိုးသည်မှာ သူမသည် ထိုနယ်ပယ်၏ အနိမ့်ပိုင်းအဆင့်တွင် မရှိပုံရပေ။ ထိုသားရဲ၏ ရွှေရောင်မျက်လုံးများသည် ဤရင်ဆိုင်တွေ့ဆုံမှုကို သူအသက်ရှင်နိုင်မည်မဟုတ်ဟူသော အသိတရားဖြင့် ပြူးကျယ်သွားခဲ့သည်။

လီယောင်းသည် ထိုသားရဲ၏ မျက်လုံးများပင် ခြေရာမခံနိုင်သော မှုန်ဝါးဝါး လှုပ်ရှားမှုဖြင့် အကွာအဝေးကို ပိတ်ပစ်လိုက်သည်။

တောင်နှလုံးသားခန်းမတွင် ရှန်းယွီသည် နေ့လယ်စာအတွက် အနားမယူမီ သူ၏ ဓားလေ့ကျင့်မှု၏ နောက်ဆုံးလုပ်ဆောင်ချက်များကို လုပ်ဆောင်နေခဲ့သည်။ လေထဲတွင် သူ၏ဓား လှုပ်ရှားနေသည့် စည်းချက်ကျသော အသံကို သူ၏ ဝတ်ရုံများကို လှုပ်ခတ်စေပြီး ပြုတ်ကျနေသော အရွက်များကို သူ့ပတ်လည်တွင် လှည့်ပတ်သွားစေသည့် ကြီးမားသော လေပြင်းတစ်ခုက အနှောင့်အယှက်ပေးလိုက်သည်။ သူသည် အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ရာသို့ လှည့်လိုက်သောအခါ လီယောင်းသည် သူ့ဘေးတွင် လှပစွာ ဆင်းသက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရပြီး ကြီးမား၍ ဒဏ်ရာရနေသော ခြင်္သေ့တစ်ကောင်သည် မည်သည့် အလေးချိန်မှ မရှိသည့်အလား သူမ၏ လက်မှ ချိတ်ဆွဲလျက် ရှိနေသည်။

“စီနီယာအစ်ကို အစ်ကို့ကို ဒုက္ခပေးနေတဲ့ သားရဲကို ကျွန်မ ဖမ်းမိပြီ”

သူမသည် မာနကြီးစွာဖြင့် ကြေညာလိုက်ပြီး သူ၏ ဆုဖလားကို ပြသနေစဉ် ဂုဏ်ယူဝံ့ကြွားနေသည့်ဟန်အပြည့်ပင်။ သူမ၏ မျှော်လင့်နေသော အကြည့်သည် သူ့အပေါ် စူးစိုက်နေခဲ့ပြီး သူမ၏ အောင်မြင်မှုအတွက် ချီးမွမ်းခြင်းကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။

ရှန်းယွီသည် သူမ ကိုင်ထားသည့် သနားစရာကောင်းသော သတ္တဝါကို စိုက်ကြည့်နေခဲ့ရာ သူ၏ ပါးစပ်ထောင့်က အလိုအလျောက် တုန်လှုပ်သွားခဲ့သည်။

ဒါကို ဖမ်းတယ်လို့ ခေါ်တာလား။

တစ်ချိန်က ခမ်းနားထည်ဝါခဲ့သော ထိုသားရဲသည် အတော်လေး အရိုက်ခံထားရပုံပေါ်သည်။ ၎င်း၏ ရွှေရောင် အမွေးများသည် ဖုန်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေခဲ့ပြီး မျက်လုံးတစ်လုံးသည် ရောင်ရမ်းပိတ်နေခဲ့ကာ သူမ၏ လက်ထဲတွင် ပျော့ခွေစွာ ချိတ်ဆွဲနေခဲ့ပြီး ထွက်ပြေးရန်ပင် မကြိုးစားနိုင်လောက်အောင် စိတ်ဒဏ်ရာ ရနေခဲ့သည်။

သူ၏ မကျေနပ်မှုများကြားမှပင် ရှန်းယွီသည် သူ၏ လက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး လီယောင်း၏ ခေါင်းကို ညင်သာစွာ ပုတ်ပေးလိုက်ရာ သူမ၏ မျက်နှာသွင်ပြင်ကို လုံးဝ ပြောင်းလဲစေသော တောက်ပသည့် အပြုံးတစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။ သူသည် သူမ၏ သဘာဝနှစ်မျိုး ကွဲပြားမှုကို အံ့သြမိသည်။ ဤမျှ အပြစ်ကင်းစင်ပုံရပြီး ဝမ်းသာနေသော မိန်းကလေးသည် အဆင့်မြင့် သားရဲတစ်ကောင်ကို ဤမျှ ရက်စက်စွာ လက်အောက်ခံစေခဲ့သော ထိုလူပင် ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား။

သူမသည် အရောင်တောက်နေသော မျက်လုံးများဖြင့် သူ့ကို မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ သူမ၏ အပြုံးက ပိုမို တောက်ပလာခဲ့သည်။

“အစ်ကို ကျွန်မ အစ်ကို့အတွက် သားရဲကို ဖမ်းပေးခဲ့တာဆိုတော့ ကျွန်မကို ဆုလာဘ် ပေးသင့်တယ်မဟုတ်လား” ဟု သူမ၏ အသံသည် ချိုမြိန်စွာ ဆွဲဆောင်မှုရှိနေလျက် မေးလိုက်သည်။

ရှန်းယွီသည် သူမ၏ တောင်းဆိုချက်ကို စဉ်းစားနေစဉ် စေ့စေ့စပ်စပ် ကြည့်နေပုံရသည်။ သူမသည် သူ၏ လေ့ကျင့်မှုအတွင်း စိတ်မသက်မသာဖြစ်စေခဲ့သော အရင်းအမြစ်ကို ဖယ်ရှားပေးခဲ့ခြင်းကြောင့် သူသည် စောင့်ကြည့်ခံနေရသည့် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ဖွယ် ခံစားမှုမရှိဘဲ လေ့ကျင့်နိုင်ခဲ့ခြင်းမှာ မှန်ပါသည်။ သို့သော် အခြေအနေတစ်ခုလုံးနှင့်ပတ်သက်၍ ထူးဆန်းစွာ ကွာဟနေသည့် ခံစားချက်တစ်ခုရှိနေသည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူသည် တိုင်းတာသော ကျေးဇူးတင်မှုဖြင့် တုံ့ပြန်ခဲ့သည်။

“ကျေးဇူးအများကြီးတင်ပါတယ်။ မင်း ဘာဆုလာဘ် လိုချင်လဲ”

လီယောင်း၏ တုံ့ပြန်မှုသည် မဆိုင်းမတွပင် ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများက မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် တောက်ပနေခဲ့သည်။

“ကျွန်မနဲ့ ချိန်းတွေ့ပါ”