ကမ္ဘာနှစ်ခု

စခန်းအတွင်း၌။

တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွား၏။ လီချန်သည် မီးပုံဘေး၌ တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်နေပြီး မီးရောင်မှ ပေးသော နွေးထွေးမှုသည် အအေးဓာတ်ကို နှင်ထုတ်လျက် ရှိ၏။

အခြားလူများအားလုံးသည် သစ်သားတဲအိမ်များအတွင်းသို့ ဝင်ရောက် အနားယူနေကြပြီ ဖြစ်၏။

မီးပုံပေါ်မှ စင်ပေါ်၌ မီးကင်ထား၍ ဝါညစ်နေသော သားရဲအသားတစ်ဖဲ့ကို ချိတ်ဆွဲထား၏။

လီချန်သည် သားရဲအရိုးဖြင့် သွေးထားသော ဓားငယ်တစ်ချောင်းကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး အသားကင်ပေါ်မှ အတုံးငယ်တစ်တုံးကို လှီးဖြတ်ကာ ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်၍ ဖြည်းညှင်းစွာ ဝါးစားလိုက်၏ အနည်းငယ် စားရခက်သော်လည်း ၎င်းမှာ ကျက်နေပြီး အစိမ်းစားခြင်းထက် အရသာ ပိုမို ကောင်းမွန်လှ၏။

ထို့အပြင် ကင်ထားသော သားရဲအသားကို ဝမ်းဗိုက်ထဲသို့ စားသောက်လိုက်ခြင်းသည် ဝမ်းဗိုက် ကြွက်တက် ပြင်းထန်စွာ နာကျင်ခြင်းကို မဖြစ်ပေါ်စေခဲ့ပေ။

ထော့ပေါ၏ ပြောကြားချက်အရ ဤသည်မှာ ဤကမ္ဘာမှ အရာများ၌ မူလသန္ဓေ သာမန်ခန္ဓာကိုယ်မှ မခံနိုင်သော အရာများ ပါဝင်နေသောကြောင့် ဖြစ်ပြီး ချက်ပြုတ်ခြင်း စသည့် နည်းလမ်းများဖြင့် ၎င်းတို့ကို ဖယ်ရှားနိုင်၏ သို့သော် ဝိညာဉ်စွမ်းအင် တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကို ဆုံးရှုံးသွားစေလိမ့်မည်။

ထို့အပြင်... သာမန်ခန္ဓာကိုယ် မူလသန္ဓေ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် စုပ်ယူနိုင်စွမ်းမှာ မူလကတည်းက မမြင့်မားလှပေ။

ဤတစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကို ဆုံးရှုံးသွားခြင်းသည်လည်း ပြောပလောက်စရာမဟုတ်ပေ။

အသားတုံးငယ်တစ်တုံးကို စားသောက်ပြီးနောက် သူသည် သစ်သားပန်းကန်တစ်လုံးကို ထပ်မံ ယူလိုက်ပြီး ရေတစ်ငုံ သောက်လိုက်၏။

ဤရေသည် အိုအေစစ်အတွင်းမှ ရေအရင်းအမြစ်မှ လာခြင်းဖြစ်ပြီး ဆူပွက်အောင် ကျိုထားပြီးလည်း ဖြစ်၏။

သဲကန္တာရထဲ၌ ဤမျှ ဖြတ်သန်းခဲ့ပြီးနောက် လီချန်သည် တည်ငြိမ်သော စခန်းငယ်တစ်ခု လုံလောက်သော အစားအစာနှင့် ရေသည် မည်မျှ တန်ဖိုးရှိလှကြောင်း သိရှိ၏။

သူသည် ပတ်တီးစည်းထားသော ညာဘက်လက်မောင်းကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။ အရိုးများ ကြေမွနေပြီး ကြွက်သားများ ဗရပွ ဖြစ်လျက် ယခုအချိန်အထိ အလွန် နာကျင်နေဆဲ ဖြစ်၏။

သို့သော် ဘာမှမဖြစ်ပေ။ ဗလာသို့ပြန်ခြင်း အဆုံးသတ်သွားသည်နှင့် ဤသို့သော ဒဏ်ရာသည် ပျောက်ကွယ်သွားပေလိမ့်မည်။

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် လီချန်သည် စားသောက်လိုက်သည်မှာ ဗိုက်အနည်းငယ်ပြည့်တင်းသွား၏။

ဤအချိန်၌ လူပုံရိပ်တစ်ယောက် သစ်သားတဲအိမ်အတွင်းမှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ကိုယ်လုံးကိုယ်ထည် ပိန်ရှည်ပြီး လက်လေးဖက် ပေါက်နေကာ ဦးခေါင်း၌ ဆံပင် မရှိဘဲ ဆန့်ကျင်ဘက်အားဖြင့် ချိုအမာလွှာတစ်ခုဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေ၏။

ဤသူကို ရွှီအောင်းဟု ခေါ်၏။ အမတနယ်မြေမှ လာရောက်ခြင်း ဖြစ်၏။

အိုအေစစ်အတွင်းမှ လူ ဆယ်ဂဏန်းကျော်လုံးသည် လူသားပုံသဏ္ဌာန်များသာ ဖြစ်ကြသည်... အများဆုံးမှာ ခန္ဓာကိုယ် အစိတ်အပိုင်း အသီးသီး၌ အနည်းငယ် ထင်ရှားသော လက္ခဏာများ ရှိနေခြင်းမျှသာ ဖြစ်၏။

"တာအိုရောင်းရင်း ချန်ယွမ် ခင်ဗျားက အမတနယ်မြေက ဘယ်မင်းဆက်က လာတာလဲ မသိဘူး။"

ရွှီအောင်းသည်လည်း ဘေး၌ ထိုင်ချလိုက်ပြီး ပြုံးစိစိဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"ထာဝရမင်းဆက်။"

လီချန်သည် သဘာဝအတိုင်း အမှန်အတိုင်း ပြောမည် မဟုတ်ပေ။ သို့သော် သူ အမတနယ်မြေအပေါ် နားလည်ထားသည်မှာလည်း ထိုလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော သက်ရှိထံမှ လာခြင်း ဖြစ်၏။ ထာဝရမင်းဆက်တစ်ခုတည်းကိုသာ သိရှိ၏။ ဤသည်မှာ လုံလောက်နေပြီ ဖြစ်၏။

"ကျွတ်ကျွတ် ထာဝရမင်းဆက်ကကိုး။"

ရွှီအောင်းသည် ထူးဆန်းစွာ ရယ်မောလိုက်၏။

လီချန်မှာမူ ဤ ရွှီအောင်း၏ လေသံထဲ၌ ပါဝင်သော ထူးခြားသည့် ရည်ရွယ်ချက်ကို ကြားသိလိုက်ရပြီး စိတ်ထဲ၌ လှုပ်ရှားမှုတစ်ချက် ဖြစ်ပေါ်သွားသည်။ ဤ ရွှီအောင်းသည် ထာဝရမင်းဆက်၏ ရန်သူ အင်အားစုမှ လာရောက်ခြင်း ဖြစ်နိုင်လေမလား။

"တာအိုရောင်းရင်း ချန်ယွမ် ခင်ဗျားနဲ့ ကျွန်တော် နှစ်ယောက်လုံးက အမတနယ်မြေက လာကြတာ ဇာတိတူသူတွေလို့ သတ်မှတ်နိုင်တယ် နောက်ပိုင်းမှာ ပိုပြီး ရင်းနှီးအောင် နေထိုင်သင့်တယ် ဒီလိုမှ အားကိုးရာ ရှိမှာပေါ့။"

ရွှီအောင်းက တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်၏။

"တာအိုရောင်းရင်း ရွှီအောင်း ပြောတာ မှန်ပါတယ်။"

လီချန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်- "ဒီ ဗလာသို့ပြန်ခြင်းအခြေအနေထဲမှာ ကျင့်ကြံလို့ရတဲ့ နည်းလမ်း တစ်ခုခုများ ရှိသေးလား မသိဘူး။"

ဤသည်မှာ သူ အသိချင်ဆုံးသော အရာ ဖြစ်၏။

"ဟဲဟဲ ကျင့်ကြံလို့ရတဲ့ နည်းလမ်း မရှိဘူး ကျင့်ကြံခဲ့ရင်တောင် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကလွဲလို့ ဘာမှ ယူဆောင်သွားလို့ မရဘူး။"

ရွှီအောင်းက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး "ဒါပေမဲ့ သာမာန်အကျဆုံး ခန္ဓာကိုယ်သန့်စင်ခြင်း သိုင်းပညာကတော့ အစွမ်းကို တိုးတက်စေရာမှာ တကယ့် လက်တွေ့တိုက်ခိုက်မှု အကျိုးသက်ရောက်မှု အနည်းငယ် ရှိတယ်။"

"တာအိုရောင်းရင်း ရွှီအောင်း ကျွန်တော့်မှာ သံသယတစ်ခု ရှိတယ် ဒီကမ္ဘာက သက်ရှိတွေက အထူးတလည် အစွမ်းထက်နေပုံ မပေါ်ဘူးမလား။"

လီချန်က ထပ်မံ မေးလိုက်၏။ ထိုတောရိုင်းသတ္တဝါများသည် ထင်ရှားစွာပင် အလွန် အစွမ်းထက်ခြင်း မရှိဘဲ သူတို့ကဲ့သို့သော ဗလာသို့ပြန်သူများ၏ သတ်ဖြတ်ခြင်းကိုပင် ခံလိုက်ရ၏။ ပုံမှန်အခြေအနေအရ ဤသို့သော အဆင့်မြင့်ကမ္ဘာမှ သက်ရှိများသည် အလွှာပေါင်းစုံ၌ သူတို့ကဲ့သို့သော ဗလာသို့ပြန်သူများထက် များစွာ သာလွန်နေသင့်သည် မဟုတ်လား။

"ဘယ်သူက ခင်ဗျားကို ဒီကမ္ဘာက သက်ရှိတွေက ငါတို့ထက် သေချာပေါက် ပိုအစွမ်းထက်ရမယ်လို့ ပြောတာလဲ။ ငါတို့ ခန္ဓာကိုယ်က ဒီကမ္ဘာနဲ့ လိုက်လျောညီထွေ မဖြစ်သေးတာ ငါတို့ ဗလာသို့ပြန်ခြင်း ပြည့်စုံသွားပြီး ခန္ဓာကိုယ် လုံးဝ ပြောင်းလဲပြီး သက်ရှိအဆင့်အတန်း တက်သွားတဲ့အခါ ငါတို့ ဒီကမ္ဘာမှာလည်း နေရာတစ်နေရာ သေချာပေါက် ရနိုင်မှာပါ။"

ရွှီအောင်းက ဟဲဟဲ ရယ်မောလျက် ပြောလိုက်၏။

လီချန်သည် တွေးတော စဉ်းစားဟန် ပြုလိုက်၏။

........

မိုးလင်းပြီးနောက် အပူချိန် တက်လာခဲ့၏။ လီချန် မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း ဗလာသို့ပြန်ခြင်း အဆုံးမသတ်ခဲ့ပေ။ ထို့အပြင် သူ၌ ခံစားချက်တစ်ခု ရှိနေသည်။ မိမိ ဆန္ဒရှိသရွေ့ အချိန်မရွေး ဗလာသို့ပြန်ခြင်းကို အဆုံးသတ်နိုင်ပြီး လက်တွေ့ကမ္ဘာသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိနိုင်၏။

နောက်ဆက်တွဲ လီချန်သည် ဤအိုအေစစ်အပေါ်၌ များစွာ နားလည်လာခဲ့၏။ ဧရိယာသည် အထူးတလည် ကြီးမားခြင်း မရှိဘဲ ဧက တစ်ရာကျော်ခန့်သာ ရှိပြီး သစ်ပင်အမျိုးမျိုးနှင့် အပင်များ ပေါက်ရောက်နေကာ... အလယ်ဗဟို၌ ကြည်လင်သော ကန်ငယ်လေးတစ်ခု ရှိနေပြီး ၎င်းမှာ သဲကန္တာရထဲမှ အလွန် တန်ဖိုးရှိသော ရေအရင်းအမြစ် ဖြစ်၏။

စခန်းသည် ကန်နှင့် အနည်းငယ် အကွာအဝေး ရှိ၏။ အဓိကအားဖြင့် လုံခြုံရေးအတွက် စဉ်းစားခြင်း ဖြစ်၏။ ဤကန်သည် သဲကန္တာရ သက်ရှိများစွာတို့၏ ရေအရင်းအမြစ် ဖြစ်သဖြင့် သက်ရှိများ မကြာခဏ လာရောက်လေ့ ရှိသည်... စောင့်ကြပ် ကာကွယ်ရန်မှာမူ သေချာပေါက် မလွယ်ကူပေ။

စခန်းတစ်ခုလုံး၏ ဖွဲ့စည်းပုံ အထားအသိုသည် ခုခံ ကာကွယ်ရန် အလွန် အကျိုးရှိစေပြီး ဤသည်မှာလည်း စခန်း ဤမျှ နှစ်များစွာတိုင် တည်ရှိနိုင်ခဲ့ခြင်း၏ အဓိက အကြောင်းရင်း ဖြစ်၏။

လက်မောင်း ဒဏ်ရာ ရရှိထားသောကြောင့် လီချန်သည် လောလောဆယ် မိမိပိုင် သစ်သားတဲအိမ်ကို တည်ဆောက်ရန် ပြင်ဆင်ခြင်း မရှိသေးသော်လည်း နေရာကိုမူ ရွေးချယ်ထားပြီး ဖြစ်၏။ အပြင်ဘက် အစွန်ဆုံး၌ ဖြစ်၏။ ဤသို့ဖြင့် စခန်း တိုက်ခိုက်ခံရသည်နှင့် သူ တည်ဆောက်ထားသော သစ်သားတဲအိမ်သည် ပထမဆုံး ရင်ဆိုင်ရပေလိမ့်မည်။ သို့သော် သူသည် နောက်မှ ရောက်ရှိလာသူ ဖြစ်ရာ ဤသည်မှာလည်း ကျိုးကြောင်းဆီလျော်ပြီး ပုံမှန်ပင် ဖြစ်၏။

........

နှစ်ရက် ကြာပြီးနောက်။ ဒုတိယအသုတ်မှ လူများ ဗလာသို့ပြန်ခြင်းမှ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာကြ၏။ ထော့ပေါသည် လီချန်အား ဒုတိယအသုတ်မှ လူများကို အကျဉ်းချုံး မိတ်ဆက်ပေးခဲ့ပြန်သည်။ လီချန်သည် ဤဒုတိယအသုတ်မှ လူများထဲ၌ ရှန်လျိုဟု ခေါ်သော လူသားမျိုးနွယ်တစ်ဦး ရှိသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရသော်လည်း အခြားသူများ၏ ပါးစပ်မှ သိရှိရသည်မှာ ဤသူ၏ စိတ်နေသဘောထားသည် တစ်ကိုယ်တည်း နေတတ်ပြီး အစုအဖွဲ့နှင့် မနေတတ်ဘဲ လူသားမျိုးနွယ်တူ လီချန်အပေါ်၌ပင် ရှန်လျိုသည် အလွန် အေးစက်လှ၏။

"တာအိုရောင်းရင်း ချန်ယွမ် ဗလာသို့ပြန်ခြင်းရဲ့ အချိန်ကာလကို မှတ်ထားပါ တတ်နိုင်သလောက် မလွဲချော်စေနဲ့။"

ဗလာသို့ပြန်ခြင်း မပြီးဆုံးမီ ကြမ်းတမ်းသော ယောက်ျားကြီး ထော့ပေါက သတိပေးလိုက်၏။

"ကောင်းပါပြီ။"

လီချန်သည် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် အသက်ကို ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းလိုက်ကာ မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်သည်။ ခဏအကြာတွင် သူ မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ မြေအောက်နန်းတော်အတွင်းသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်၏။

ချက်ချင်းပင် သူသည် ဝမ်းဗိုက်အတွင်းမှ လှိမ့်တက်လာသော ပူနွေးသည့် စီးကြောင်းများကို ခံစားမိလိုက်ရပြီး တစ်ကိုယ်လုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားကာ သူ့တစ်ကိုယ်လုံးအား ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုတစ်ရပ်အတွင်းသို့ ကျရောက်သွားစေခဲ့၏။ သို့သော် သူသည် သွားကြိတ်ကာ အံတင်းထားပြီး ဦးနှောက်အတွင်းမှ အချိန်ခေါင်းလောင်းကို တုန်ခါစေလျက် ခေါင်းလောင်းသံများ ထုတ်လွှတ်ကာ သက်သာစေသည်... တဖြည်းဖြည်း ဤဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို သန့်စင်လိုက်၏။

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် သူသည် မျက်လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖွင့်လိုက်ပြီး သက်ပြင်းရှည်တစ်ချက် ချလိုက်၏။

သူသည် စနစ်ကို ဆင့်ခေါ်လိုက်ပြီး နောက်ဆုံးအချက်အလက်များကို ကြည့်ရှုလိုက်၏။

အိမ်ရှင်- လီချန် (ဘုံအဆင့်တက်ခြင်း ၉/၁၀၀)။

သိုင်းသူတော်စင် (နောက်ပိုင်းအဆင့် ၃၅/၁၀၀)။

ရှေးဟောင်းဝိညာဉ်လေ့လာမှု (၇၂/၁၀၀) [ဉာဏ်အလင်းပွင့်ခြင်း] [ဗလာသို့ပြန်ခြင်း]။

အချိန်ခေါင်းလောင်း (ဝိညာဉ် ၄၆၀၁၅/၁၀၀၀၀၀)။

ကောင်းကင်ဘုံတတိယဓား [ဗလာနယ်ဖောက်ခွဲခြင်း သံချပ်ကာဖောက်ခွဲခြင်း နယ်မြေချိုးဖျက်ခြင်း] ကောင်းကင်ဘုံစတုတ္ထဓား (ဝင်ရောက်ခြင်း ၁/၁၀၀)။

နှလုံးသားမဲ့ဓားရည်ရွယ်ချက် (အနတ္တပုံရိပ် နဝမအလွှာ ၃၃/၁၀၀)။

အစွမ်းထက်စွမ်းရည်: ခန္ဓာကိုယ်ချုပ်တည်းခြင်းနတ်ပုလဲလုံး။

ချန်ယွမ်အစီအရင်ကျမ်း (ဒဿမအခြေခံ ၄၁/၁၀၀)။

မြေခွေးရုပ်သေး (...)

သူ ဤတစ်ကြိမ် သဲကန္တာရကမ္ဘာအတွင်း၌ နှစ်ရက်ကျော် နေထိုင်ခဲ့ပြီး လက်တွေ့ကမ္ဘာ၌မူ နှစ်နှစ်ကျော် ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။ ဤတစ်ကြိမ် ဗလာသို့ပြန်ခြင်း ပြီးဆုံးသောအခါ သူ၏ဘုံအဆင့်တက်ခြင်း တိုးတက်မှုသည် ကိုးမှတ်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့၏။ ဆယ်မှတ်ဟူသော အဆင့်သို့ မဝေးကွာတော့ပေ။

"ဒီတစ်ကြိမ် ဗလာသို့ပြန်ခြင်းကနေ ယူဆောင်လာတဲ့ဝိညာဉ်စွမ်းအာက အရင်ကထက် သိသိသာသာ ပိုများလာတယ်။ ကြည့်ရတာ ငါအကြိမ်တိုင်းစုပ်ယူတဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအားပမာဏက ခန္ဓာကိုယ်က စုပ်ယူနိုင်တဲ့ အမြင့်ဆုံးအတိုင်းအတာသက်သက်မဟုတ်ဘဲ အပိုဆောင်းရင်းမြစ်တွေလည်း ရှိနေနိုင်တယ်။"

လီချန်သည် စိတ်ထဲ၌ တိတ်တဆိတ် တွေးလိုက်၏။

အကြောင်းမှာ သူသည် ဤမျှ တိုတောင်းသော အချိန်အတွင်း၌ ဘုံအဆင့်တက်ခြင်း ကိုးရာခိုင်နှုန်းအထိ တိုးတက်နိုင်ခြင်းသည် သာမန်အသိနှင့် လုံးဝ မကိုက်ညီသောကြောင့်ပင်။

ထင်ရှားသည်မှာ ဤအရာအားလုံးသည် စနစ်နှင့် သက်ဆိုင်သင့်၏။

ဖြစ်နိုင်သည်မှာ သူ အဆင့်မြင့်ဘုံကမ္ဘာအတွင်း၌ စားသောက်ခဲ့သော အရာများသည် ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ သိုလှောင်ထားသော ဝိညာဉ်စွမ်းအင် တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းအပြင် အခြားတစ်စိတ်တစ်ပိုင်းသည် အချိန်ခေါင်းလောင်း၏ စုပ်ယူခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး ဗလာသို့ပြန်ခြင်း ပြီးဆုံးသောအခါ သူ့ထံသို့ ပြန်လည် ပေးအပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေမည်။

.......

အချိန်သည် လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးသွား၏။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ဆယ်နှစ်ကျော် ကုန်လွန်သွားခဲ့၏။

ဤအချိန်အတောအတွင်း သူသည် နောက်ထပ် အကြိမ်များစွာ ဗလာသို့ပြန်ခြင်းကို ပြုလုပ်ခဲ့သော်လည်း သဲကန္တာရကမ္ဘာအတွင်း၌ နေထိုင်ရသော အချိန် ကြာမြင့်လာသော်လည်း အိုအေစစ် စောင့်ကြပ်ရမည့် အချိန်ကို ခွဲခြားထားရသဖြင့် သူသည် အကြိမ်တိုင်း ဗလာသို့ပြန်ခြင်း အချိန်ကို များစွာ နောက်ဆုတ်ခဲ့ပြီး အကြိမ်တိုင်း ဗလာသို့ပြန်ခြင်း၏ ကြားကာလသည်လည်း ရှည်ကြာလာခဲ့၏။

ဤနှစ်များအတွင်း သူသည် ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ကို သိုင်းသူတော်စင်အဆင့်အထွတ်အထိပ်သို့ ချောမွေ့စွာ မြှင့်တင်နိုင်ခဲ့၏။

အနတ္တပုံရိပ်ဓားရည်ရွယ်ချက်သည်လည်း နဝမအလွှာ (၉၉/၁၀၀) သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့၏။

သို့သော် ကောင်းကင်ဘုံစတုတ္ထဓား၏ ကျင့်ကြံမှုမှာမူ အတော်လေး နှေးကွေးလှသည်။ ကိုးဆသော ကျင့်ကြံမှု အစွမ်းမြှင့်တင်မှု ရှိနေစေကာမူ ဝင်ရောက်ခြင်းအဆင့်မျှသာ ဖြစ်စေကာမူ လဝက်ကျော် ဆက်တိုက် သုံးသပ်ပြီးမှသာ တိုးတက်မှု တစ်မှတ် တိုးတက်နိုင်၏။

လီချန်သည် လောလောဆယ် ထာဝရအသက်ရှင်ခြင်းလျှို့ဝှက်နယ်ပယ်သို့ တိုးတက်ခြင်း မရှိသေးပေ။

အကြောင်းမှာ သူ၏အနတ္တပုံရိပ်ဓားရည်ရွယ်ချက်သည် အနည်းငယ်မျှသာ လိုအပ်နေသေးပြီး ပြည့်စုံမှုသို့ မရောက်ရှိနိုင်သေးသောကြောင့်ပင်။

.....

မြေအောက်နန်းတော်အတွင်း၌။

လီချန်သည် နောက်တစ်ကြိမ် ဗလာသို့ပြန်ခြင်းကို အဆုံးသတ်လိုက်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ ထွက်ပေါ်လာသော စွမ်းအင်ကို ခံစားမိကာ မျက်နှာ၌ အပြုံးတစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာလျက် ချက်ချင်းပင် စွမ်းအင်ကို သန့်စင်ခြင်း စတင်လိုက်၏။

သူ အိုအေစစ်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ပြီးနောက်ပိုင်း အကြိမ်တိုင်း ဗလာသို့ပြန်ခြင်း အချိန် တိုးပွားလာသော်လည်း အတော်လေး လုံလောက်သော အစားအစာနှင့် ရေအရင်းအမြစ် ရှိနေသဖြင့် နေထိုင်မှု ပတ်ဝန်းကျင် များစွာ တိုးတက် ကောင်းမွန်လာပြီး သဲကန္တာရထဲ၌ ပင်ပန်းဆင်းရဲခံရစရာ မလိုတော့ပေ။

ဒေါင်! ခေါင်းလောင်းသံတစ်ချက်နှင့်အတူ လီချန်၏ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ခါသွားပြီး ဦးနှောက်အတွင်းမှ အနတ္တပုံရိပ်ဓားရည်ရွယ်ချက် အနည်းငယ် တုန်ခါသွားကာ အမြင့်ဆုံးအဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီး ပြောင်းလဲမှုတစ်ရပ် ဖြစ်ပေါ်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရ၏။

ဤမျှသာမက သူ၏အာရုံခံစားမှု အတွေးအခေါ်သည် ပတ်ဝန်းကျင်မှ လေဟာာနယ် လွန်စွာ ကမောက်ကမ ဖြစ်သွားသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရ၏။

ထပ်ဆင့်နေသော ထင်ယောင်ထင်မှား မြင်ကွင်းများသည် မျက်စိရှေ့၌ မရပ်မနား ဖြတ်သန်းသွားပြီး သူအား လေဟာာနယ် ကမောက်ကမ အခြေအနေတစ်ရပ်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားစေသကဲ့သို့ ရှိ၏။

"ဒါက ဘယ်လို ဖြစ်တာလဲ။"

လီချန်သည် အသက်ကို ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းလိုက်ပြီး စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အသိစိတ်၏ မသက်မသာ ဖြစ်မှုကို အတင်း ကြိတ်မှိတ် ခံစားလျက် စနစ်မျက်နှာပြင်ပေါ်မှ အချက်အလက်များကို စတင် ကြည့်ရှုလိုက်၏။

သူသည် မိမိ၏အနတ္တပုံရိပ်ဓားရည်ရွယ်ချက် (ပြည့်စုံခြင်း) အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး တိုးတက်မှုကို ဆက်လက် ပြသတော့ခြင်း မရှိသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရ၏။

ထို့အပြင် သူ၏ဘုံအဆင့်တက်ခြင်း တိုးတက်မှုသည် အဆင့် ၁၀သို့ တိုးတက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

"ဘုံအဆင့်တက်ခြင်း တိုးတက်မှုက အဆင့် ၁၀ကို ရောက်သွားလို့ အနတ္တပုံရိပ်ဓားရည်ရွယ်ချက်က ပြည့်စုံသွားတာလား။

လီချန် စိတ်လှုပ်ရှားသွား၏။

သူသည် အနတ္တပုံရိပ်ဓားရည်ရွယ်ချက်မှာ မူလကတည်းက ပြည့်စုံလုနီးပါး ဖြစ်နေသည်ဟု ထပ်မံ တွေးမိ၏။ တိုက်ဆိုင်မှုတစ်ခုမျှသာ ဖြစ်နိုင်၏။

သို့သော် သူ မျက်လုံး ဖွင့်၍ ပတ်ဝန်းကျင်ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ရာ ချက်ချင်းပင် ပြင်းထန်သော ပျို့အန်ချင်သည့် ခံစားချက်တစ်ရပ် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ပတ်ဝန်းကျင် လေဟာာနယ်သည် ကမောက်ကမ ဖြစ်နေဆဲဖြစ်ပြီး မရေမတွက်နိုင်သော ပုံရိပ်များ တစ်ချက် ဖြတ်သန်းသွားကာ ရှုပ်ထွေး လျက် သူအား တစ်ခဏအတွင်း လိုက်လျောညီထွေ မဖြစ်နိုင်အောင် ပြုလုပ်၏။

သူ ခန့်မှန်းမိသည်မှာ ဤအခြေအနေသည် ဘုံအဆင့်တက်ခြင်း တိုးတက်မှု ဆယ်မှတ်သို့ ရောက်ရှိသွားသောကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်နိုင်မလား။

အတန်ကြာမှ သူသည် နောက်ဆုံး၌ အနည်းငယ် နေသာထိုင်သာ ရှိလာသည်ဟု ခံစားလိုက်ရပြီး မျက်လုံးများကို ထပ်မံ ဖွင့်လိုက်ရာ ကမောက်ကမ ဖြစ်နေသော ပုံရိပ်များ နောက်ဆုံး၌ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရပြီး သူသည် မြေအောက်နန်းတော်အတွင်း၌ ရှိနေဆဲ ဖြစ်၏။

သို့သော် ရုတ်တရက် သူ၏ဝိညာဉ်အာရုံ တစ်စုံတစ်ခုကို ထိတွေ့မိလိုက်သကဲ့သို့ အမြဲ ခံစားနေရ၏။

သူ၏အနတ္တပုံရိပ်ဓားရည်ရွယ်ချက် တစ်ချက် တုန်ခါသွားသည်နှင့် အလွှာပါးတစ်လွှာကို ဆုတ်ဖြဲလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး ချက်ချင်းပင် မြေအောက်နန်းတော်၏ မြင်ကွင်းသည် တဖြည်းဖြည်း ဝေဝါးသွားကာ အသစ်စက်စက် မြင်ကွင်းတစ်ခု တဖြည်းဖြည်း ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။

ယခုအချိန်၌ သူသည် မြေအောက်နန်းတော်၌ ရှိမနေတော့ပေ။

ပျက်စီးယိုယွင်းနေပုံရသော တာအိုကျောင်းတော်တစ်ခုအတွင်း၌သာ ဖြစ်ပြီး ခန်းမကြီးအတွင်းမှ နတ်ဘုရားရုပ်တုသည် ဆေးများ ကွာကျလျက် ပင့်ကူအိမ်များပင် တွယ်ကပ်နေ၏။

သူ ရှိနေသော နေရာသည် မျှော်စင်ခေါင်းလောင်းစင်မြင့်တစ်ခုဖြစ်ပြီး အချိန်ခေါင်းလောင်းတစ်လုံးကို ချိတ်ဆွဲထားကာ သာမန်မျှသာ ဖြစ်ပုံရ၏။

သူ၏စိတ်အာရုံ တစ်ချက် လှုပ်ရှားလိုက်သည်နှင့် အချိန်ခေါင်းလောင်းနယ်ပယ် တည်ရှိနေဆဲဖြစ်ကြောင်း အာရုံခံစားမိလိုက်၏။ လေဟာာနယ်တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံထားလျက် ရှိ၏။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ၏ဝိညာဉ်အာရုံသည် ပတ်ဝန်းကျင်မှ ပတ်ဝန်းကျင်ကို အာရုံခံစားမိလိုက်သည်။ လုံးဝ မရင်းနှီးသော နေရာဖြစ်ပြီး တာအိုကျောင်းတော် တည်ရှိသော နေရာမှာ ခပ်နိမ့်နိမ့်တောင်ကုန်းတစ်ခုအပေါ်၌ ဖြစ်ကာ ရှေ့ဘက်၌ ကြီးမားလှသော ဆက်စပ်နေသည့် အဆောက်အအုံများ ရှိနေပြီး တောင်ကို မှီ၍ တည်ဆောက်ထားကာ အတိုင်းအတာ မသေးလှသော မြို့ငယ်လေးတစ်မြို့ကို ဖွဲ့စည်းထား၏။

မြို့ငယ်လေး၏ ပတ်ပတ်လည်၌ မြို့ရိုးများလည်း ရှိနေသေး၏။

သောင်းနှင့်ချီသော လူသားများသည် ဤမြို့ငယ်လေးအတွင်း၌ နေထိုင်ကြပြီး အတော်လေး စည်ကား သာယာလှ၏။

ထို့အပြင် ဤလူသားများသည် လူတိုင်း သိုင်းပညာ လေ့ကျင့်ကြပုံရသည်။ သူ၏ဝိညာဉ်အာရုံ အနည်းငယ် အာရုံခံစားလိုက်ရုံမျှဖြင့် အခြေခံအားဖြင့် ဆုံးဖြတ်နိုင်သည်မှာ အားအနည်းဆုံးသူပင်လျှင် မွေးရာပါအဆင့် ကျင့်ကြံမှု ရှိနေပြီး ကောင်းကင်ဘုံသားအဆင့် ကောင်းကင်ပုံရိပ်အဆင့်မှာမူ နေရာတိုင်း၌ ရှိနေကာ သိုင်းသူတော်စင်နှင့် မဟာသူတော်စင်များပင် ရှိနေ၏။

အအစွမ်းထက်ဆုံး ထိပ်တန်းမဟာသူတော်စင်မှာမူ ဆယ်ဂဏန်းကျော်မျှပင် ရှိ၏။

အကြွင်းမဲ့သူတော်စင်အဆင့်သာလျှင် မရှိခြင်း ဖြစ်၏။

ဤမျှ သေးငယ်သော မြို့ငယ်လေးတစ်မြို့၏ အစွမ်းသည်။ အကြွင်းမဲ့သူတော်စင် မရှိခြင်းမှလွဲ၍ တာအိုဂိုဏ်းထက်ပင် များစွာ သာလွန် အစွမ်းထက်နေ၏။

"ဒါ ဘာအခြေအနေကြီးလဲ ငါ ဘယ်လိုလုပ် ဒီနေရာကို ရောက်နေရတာလဲ အချိန်ခေါင်းလောင်းကလည်း ဒီနေရာကို ရောက်နေတာလား။"

လီချန်သည် မျက်မှောင် ကြုတ်လိုက်၏။

သို့သော် သူ မျက်လုံးများကို ပြန်လည် မှိတ်လိုက်ရာ ဝိညာဉ်အာရုံ ခံစားမှုအောက်၌ ယခင် ကမ္ဘာကို အာရုံခံစားမိနိုင်သကဲ့သို့ ရှိ၏။

ချက်ချင်းပင် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်သည် တဖြည်းဖြည်း ဝေဝါးသွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် ပျောက်ကွယ်သွား၏။

သူ မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ မြေအောက်နန်းတော်အတွင်းသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်၏။

သူ၏ဝိညာဉ်အာရုံ တစ်ချက် လှုပ်ရှားလိုက်သည်နှင့် ခေါင်းလောင်းမျှော်စင်အပေါ်မှ အချိန်ခေါင်းလောင်း ရှိနေဆဲဖြစ်ကြောင်း အာရုံခံစားမိလိုက်ပြီး အချိန်ခေါင်းလောင်းနယ်ပယ်သည် နတ်ဘုရားဓားဂိုဏ်းတစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံထားဆဲ ဖြစ်၏။

ဤသည်မှာ သူ့အား အလွန် ထူးဆန်းသွားစေ၏။

အချိန်ခေါင်းလောင်း ရှိနေသေးလျှင် ထိုကမ္ဘာမှ အချိန်ခေါင်းလောင်းက ဘယ်လိုဖြစ်ရတာလဲ။

သူသည် ထို အချိန်ခေါင်းလောင်း အစစ်အမှန် ဖြစ်ကြောင်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း အာရုံခံစားမိခဲ့ပြီး အချိန်ခေါင်းလောင်းနယ်ပယ်သည် မည်သို့မျှ ထင်ယောင်ထင်မှား မဟုတ်သည်မှာ သေချာ၏။

"ကမ္ဘာနှစ်ခု အချိန်ခေါင်းလောင်း တစ်လုံးတည်း..."

လီချန်သည် တိုးညှင်းစွာ ရေရွတ်လိုက်၏။ သူသည် ၎င်းတို့အကြား၌ မလွဲမသွေ ဆက်စပ်မှုတစ်ရပ် ရှိနေမည်ဟု အမြဲ ခံစားနေရ၏။

နောက်ဆက်တွဲ သူသည် နောက်ထပ် အကြိမ်အနည်းငယ် ကြိုးစားကြည့်လိုက်ရာ ကမ္ဘာများကို ကြိုက်သလို ပြောင်းလဲနိုင်သည်။ မြေအောက်နန်းတော်အတွင်း၌ ဖြစ်စေ သို့မဟုတ် ခန်းမကြီးအတွင်း၌ ဖြစ်စေ လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားသော ကမ္ဘာများ ဖြစ်သော်လည်း အချိန်ခေါင်းလောင်းနှင့် အချိန်ခေါင်းလောင်းနယ်ပယ်မှာမူ အတူတကွ ရှိနေသကဲ့သို့ ရှိ၏။

"အဲ့ဒီ အမတနယ်မြေက လာတဲ့ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့ သက်ရှိ ပြောစကားအရဆိုရင် ဗလာသို့ပြန်ခြင်း ဆယ်လှမ်းအထက်ကို ရောက်တာနဲ့ အမတနယ်မြေရဲ့ တည်ရှိမှုကို အာရုံခံစားမိနိုင်တယ်... ငါ ဝင်ရောက်သွားတဲ့ ဒီကမ္ဘာက အမတနယ်မြေ ဖြစ်နေတာများလား။"

ရုတ်တရက် လီချန်သည် ဖြစ်နိုင်ခြေတစ်ခုကို တွေးမိလိုက်၏။

ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးမှ ယွမ်ချီ၏ သိပ်သည်းမှုအပေါ်၌ ထို လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော မြို့ငယ်လေးကမ္ဘာအတွင်းမှ သိပ်သည်းမှုသည် ဆယ်ဆမက ပိုမို များပြား၏။

လုံးဝ နှိုင်းယှဉ်နိုင်စရာ မရှိပေ။

ထို့အပြင် ထိုမြို့ငယ်လေးအတွင်းမှ နေထိုင်သူများသည်။ အားအနည်းဆုံးသူပင်လျှင် မွေးရာပါအဆင့် ရှိနေ၏။

သို့သော် သူ အလွန် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်မိသည်မှာ သူဘယ်လိုကြောင့် အမတနယ်မြေထဲကို ဒီလောက်လွယ်လွယ်ကူကူ ဝင်ရောက်သွားနိုင်တာလဲ။

ထို့အပြင် လွယ်ကူစွာ အပြန်အလှန် သွားလာနိုင်သေး၏။

ကမ္ဘာနှစ်ခုက စက္ကူတစ်ရွက်ရဲ့ မျက်နှာပြင်နှစ်ဖက်လိုမျိုးလား။

ငါက အချိန်ခေါင်းလောင်းနယ်ပယ်ကြောင့် လွယ်လွယ်ကူကူ သွားလာနိုင်တာလား။

ဤသည်ကို တွေးမိသောအခါ လီချန်သည် အချိန်ခေါင်းလောင်းနယ်ပယ်မှ ထွက်ခွာ၍ စမ်းသပ်ကြည့်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။

ထို့ကြောင့် သူသည် မြေအောက်နန်းတော်မှ ထွက်ခွာသွားပြီး အချိန်ခေါင်းလောင်းနယ်ပယ်၏ အပြင်ဘက်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့၏။

သူသည် ဝိညာဉ်အာရုံဖြင့် ထိုကမ္ဘာကို အာရုံခံစားမိရန် ကြိုးစားလိုက်၏။

အမှန်တကယ်ပင် အာရုံခံစားမိနိုင်၏။

သို့သော် သူ ဤကမ္ဘာသို့ ဝင်ရောက်လိုပါက ထိုမျှ လွယ်ကူခြင်း မရှိတော့ဘဲ ပိုမို အစွမ်းထက်သော အလွှာပါး အတားအဆီးတစ်ခု ရှိနေသကဲ့သို့ ရှိသည်။ မိမိသည် ဤအလွှာပါးကို ချိုးဖျက်မှသာ ဝင်ရောက်နိုင်ပေမည်။

ထို့အပြင် သူ သံသယဝင်မိသည်မှာ အကယ်၍ မိမိ အလွှာပါးကို ချိုးဖျက်၍ ထိုကမ္ဘာသို့ ဝင်ရောက်သွားပါက ပြန်လာရန် ခက်ခဲသွားမည်လား။

"ကြည့်ရတာ ငါက အချိန်ခေါင်းလောင်းနယ်ပယ်ထဲမှာ ကမ္ဘာနှစ်ခုကို လွယ်လွယ်ကူကူ သွားလာနိုင်ပြီး ဘာကန့်သတ်ချက်မှ မရှိဘူး။"

လီချန်၏မျက်လုံးများ အရောင်တောက်သွား၏။

ဤသည်မှာ သေချာပေါက် အလွန် ကောင်းမွန်သော ကိစ္စတစ်ရပ် ဖြစ်၏။

ထို့ကြောင့် သူသည် အချိန်ခေါင်းလောင်းနယ်ပယ်အတွင်းသို့ ပြန်ဝင်လိုက်ပြီး သူ၏စိတ်အာရုံ တစ်ချက် လှုပ်ရှားလိုက်သည်နှင့် မျက်စိရှေ့မှ မြင်ကွင်း ဝေဝါးသွားကာ သူသည် ထို ခန်းမကြီးအတွင်းသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားပြီ ဖြစ်၏။

ဘေးမှ အချိန်ခေါင်းလောင်းကို ကြည့်ရင်း လီချန်၏ မျက်နှာ၌ ဝမ်းမြောက်သော အရိပ်အယောင်များ ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။

နတ်ဘုရားဓားဂိုဏ်း ရှိနေသော ကမ္ဘာနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက ဤကမ္ဘာ၏ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးမှ ယွမ်ချီသည် ပိုမို သိပ်သည်းလှရာ ကျင့်ကြံရာ၌ များစွာ ပိုမို လွယ်ကူပေလိမ့်မည်ဟု တွေးထင်ရ၏။

ဤအချိန်၌ ခန်းမအပြင်ဘက်မှ ခြေသံတစ်စုံ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။

ချက်ချင်းပင် ၁၇ ၁၈နှစ်အရွယ် လူငယ်စုံတွဲတစ်တွဲ ပြေးဝင်လာခဲ့သည်။ အမျိုးသားမှာ သာမန်အဝတ်အစား ဝတ်ဆင်ထားပြီး ရုပ်ရည်သန့်ပြန့်ကာ အမျိုးသမီး၏ ကိုယ်ပေါ်မှ အဝတ်အစားမှာမူ ပိုးထည်များ ဖြစ်သည်မှာ ထင်ရှားပြီး ရုပ်ရည်မှာလည်း ချောမောလှပ၏။

သူတို့နှစ်ဦး၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်သည် ကောင်းကင်ဘုံသားအဆင့်ခန့်၌ ရှိ၏။

သူတို့နှစ်ဦး ဝင်ရောက်လာသည်နှင့် အတူတကွ ပွေ့ဖက်လိုက်ကြပြီး ခေါင်းလောင်းစင်မြင့်ပေါ်၌ တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်နေသော လီချန်အား အနည်းငယ်မျှပင် မမြင်တွေ့ကြပေ။

သို့မဟုတ်ပါက သူတို့နှစ်ဦးသည် မူလကတည်းက မမြင်တွေ့နိုင်ခြင်း ဖြစ်၏။

အချိန်ခေါင်းလောင်းနယ်ပယ်၏ လွှမ်းမိုးမှုအောက်၌ ကောင်းကင်ဘုံသားနှစ်ဦးမျှကို မဆိုထားဘိ မြို့ငယ်လေးအတွင်းမှ အအစွမ်းထက်ဆုံး ထိပ်တန်းမဟာသူတော်စင်ပင်လျှင် သူ၏တည်ရှိမှုကို ရှာဖွေ တွေ့ရှိနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

"အစ်ကိုကျင့် အဖေက ကျွန်မကို လော်မိသားစုက ဒုတိယသခင်လေးနဲ့ ပေးစားတော့မယ် ရှင် ကျွန်မကို ခေါ်ပြီး ထွက်ပြေးပါတော့။"

မိန်းကလေးငယ်၏ လေသံထဲ၌ အလျင်စလို ဖြစ်သော အငွေ့အသက်များ ပါဝင်နေ၏။

"ဒါပေမဲ့ ငါတို့ရဲ့ ဒီကျင့်ကြံမှုအဆင့်လေးနဲ့ တောနက်ထဲ ဝင်သွားတာနဲ့... အရမ်း အန္တရာယ်များလိမ့်မယ်။"

လူငယ်လေးက တုံ့ဆိုင်းလျက် ပြောလိုက်၏။

"အစ်ကိုကျင့် ရှင်က ကျွန်မ တခြားလူနဲ့ လက်ထပ်တာကို မျက်စိစုံမှိတ် ကြည့်နေချင်လို့လား။"

မိန်းကလေးငယ်က ပြောလိုက်၏။

"ယွမ်းအာ ကိုယ် သေချာပေါက် ဆန္ဒမရှိပါဘူး... ဒါပေမဲ့ ကိုယ် မင်းကို ကိုယ်နဲ့အတူ လိုက်ပြီး စွန့်စားစေချင်စိတ် ပိုမရှိဘူး အန္တရာယ်နဲ့ တွေ့ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။"

လူငယ်လေးက လေးနက်စွာ ပြောလိုက်၏။ ယွမ်းအာသည် မြို့ထဲ၌ အမြဲ နေထိုင်ခဲ့ပြီး ငယ်စဉ်ကတည်းက အပြင်သို့ မထွက်ဖူးသဖြင့် တောနက်၏ အန္တရာယ်ကို မသိရှိပေ သို့သော် သူသည် သာမန်လူတန်းစားမှ မွေးဖွားလာသူ ဖြစ်ရာ ရှင်သန်ရန်အတွက် တောနက်သို့ သွားရောက်ခဲ့ဖူး၏။ သူ၏အဘပင်လျှင် တောနက်ထဲ၌ သေဆုံးခဲ့ရ၏။

"အစ်ကိုကျင့် ကျွန်မ မကြောက်ပါဘူး... သေရင်တောင် ကျွန်မ ရှင်နဲ့ အတူတူ သေချင်တယ်။"

မိန်းကလေးငယ် ယွမ်းအာက ပြောလိုက်၏။

"ယွမ်းအာ ကောင်းပြီ ကိုယ် မင်းကို ခေါ်သွားမယ်။"

လူငယ်လေးသည် မိန်းကလေးငယ်၏ တောင်းပန်သော မျက်နှာအမူအရာကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည့်အပြင် မိမိ ချစ်မြတ်နိုးရသော မိန်းကလေးငယ် တခြားသူနှင့် လက်ထပ်သွားသည်ကိုလည်း မကြည့်ရှုလိုသဖြင့် ချက်ချင်းပင် သွားကြိတ်ကာ ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်၏။

သူတို့နှစ်ဦး မည်သို့ ပြင်ဆင်ရမည်ကို ဆွေးနွေးနေစဉ်မှာပင် ရုတ်တရက် လေခွင်းသံတစ်ချက် အပြင်ဘက်မှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး ချက်ချင်းပင် အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။

"သခင်မလေး ဒီမှာပဲ။"

သူတို့နှစ်ဦးသည် ချက်ချင်းပင် ထိတ်လန့်ကာ မျက်နှာများ ပြောင်းလဲသွားပြီး ဘေးဘက်မှ ပြေးထွက်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း လူ ဆယ်ဂဏန်းကျော်၏ တာအိုကျောင်းတော်အတွင်း၌ ပိတ်ဆို့ခြင်းကို ခံလိုက်ရလေသည်။

***