မသေနိုင်သောခန္ဓာကိုယ်။ ဓားသွားကျင့်ကြံခြင်းအတတ်။ (၂)

စူးချန်ခုန်းသည် ရင်ဘတ်ရှိ ဒဏ်ရာများမှ လောင်ကျွမ်းပြီး ပုပ်သိုးနေသည့် ခံစားချက်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး ဖုန်းမော့၏ လက်သည်းများတွင် အဆိပ်တစ်မျိုးမျိုး ရှိနေမည်ကို စိုးရိမ်မိသည်။ သူ ဒါကို အမြန်ဖြေရှင်းဖို့ လိုသည်။

"အင်း၊ ဂရုစိုက်ပါ။"

ကုန်းပါးသည် သူ၏ညာဘက်လက်မောင်းမှ အသားအတုံးလိုက်ကြီး အကိုက်ခံရကာ သည်းမခံနိုင်သောဝေဒနာကို ခံစားနေရပြီး ကုသမှုခံယူရန် လိုအပ်နေပြီဖြစ်သည်။

"သွားကြရအောင်။"

စူးချန်ခုန်းသည် စိတ်ရှုပ်ထွေးနေဆဲဖြစ်သော စစ်ခုန်းဟွမ်နှင့် စစ်ခုန်းကျန့်တို့အား ပြောလိုက်ပြီး သူက ထိုနေရာမှ ပထမဆုံး ထွက်လာခဲ့သူဖြစ်သည်။

သုံးယောက်သား အရှိန်ပြင်းပြင်းဖြင့် ဧရာမဝေလငါးဂိုဏ်းသို့ အမြန်ပြန်သွားကြသည်။

“အဲဒီနတ်ဆိုးက… ငါတို့အဖေကိုသတ်ခဲ့တဲ့ အဓိကတရားခံပဲ”

စစ်ခုန်းကျန့်က သူ့အဖေရဲ့ လူသတ်သမားက ဘယ်သူလဲဆိုတာ နောက်ဆုံးတော့ သိလိုက်ရပြီး အံတကြိတ်ကြိတ်နှင့် ဖြစ်နေ၏။

"သူ့ကြောင့် ငါတို့ရဲ့ စန်းတိတောင် ဒဏ်ရာရသွားတယ်။ သူ့ကို လက်စားချေဖို့ မျှော်လင့်ချက်ရော တကယ်ရှိပါ့မလား။"

စစ်ခုန်းဟွမ် တော်ဝောာ်လေး ကူကယ်ရာမဲ့သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

စူးချန်ခုန်းနှင့် ကုန်းပါးတို့လို ထိပ်တန်းကျွမ်းကျင်သူများ ပေါင်းတိုက်တာတောင် ဖုန်းမော့ထက် မသာလွန်နိုင်ခဲ့။

ဖုန်းမော့က သူ့အထွတ်အထိပ်ကာလကိုပင် မရောက်သေး။ သူတို့အဖေအတွက် လက်စားချေဖို့ စွမ်းအား မရှိသလောက်ပင်။

"ဖုန်းမော့သာ ငါ့နောက်ကို တကယ်လိုက်လာခဲ့ရင် ဒုက္ခရောက်လိမ့်မယ်…" စူးချန်ခုန်းလည်း စိတ်တွေလေးလံနေ၏။ သူ၏ လိပ်အသက်ရှူနည်းချီသံချပ်ကာသည် ဖုန်းမော့၏ လက်သည်းများကို တစ်ချက်ပွတ်ဆွဲလိုက်ခြင်းဖြင့် သူ့အား အမှန်တကယ်ပင် အသက်အန္တရာယ်ခြိမ်းခြောက်နိုင်ခဲ့သည်။

ထို့အပြင် ဖုန်းမော့သည် မိစ္ဆာနတ်ဆိုးဖြစ်သည့်အတွက် ချီစွမ်းအင်အပေါ် အလွန်စူးရှသော အမြင်ရှိသည်။ စူးချန်ခုန်းသည် စစ်ခုန်းယုံ အသွင်ပြောင်းထားသည့်တိုင် ဖုန်းမော့က အယောင်ဆောင်သူအဖြစ် ချက်ချင်း မှတ်မိခဲ့သည်။ ရန်သူသည် သူ၏ ချီစွမ်းအင်ကို ခြေရာခံရန် နည်းလမ်းများပင် ရှိလာနိုင်သည်။

စူးချန်ခုန်းသည် ဧရာမဝေလငါးဂိုဏ်းမှ ထွက်ခွာပြီး တောင်တန်းများနှင့် သစ်တောနက်ကြီးများတွင် ပုန်းအောင်းနေလျှင်ပင် သူသည် အမဲလိုက်ခံရနိုင်ဆဲဟု ခန့်မှန်းမိသည်။ သူ့အဆုံးသတ်သည် နာကျည်းမှုများဖြင့် သေဆုံးသွားခဲ့ရသည့် စစ်ခုန်းယုံနှင့် အတူတူပင် ဖြစ်နိုင်သည်။

ခဏအကြာတွင် သူတို့သုံးယောက်သား ဧရာမဝေလငါးဂိုဏ်းသို့ ပြန်ရောက်လာကြသည်။ စစ်ခုန်းကျန့်က အမြန်ထွက်သွားလေ၏။ ဒီည ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာတွေကို သတင်းပို့ဖို့ စစ်ခုန်းဝမ်ကို သွားရှာတာ ဖြစ်နိုင်သည်။

“စန်းတိ၊ မင်းရဲ့ ဒဏ်ရာ…”

အခန်းထဲတွင် စူးချန်ခုန်း၏ အနက်ရောင်အင်္ကျီ ရင်ဘတ်တွင် သွေးများရွှဲနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသောအခါ စစ်ခုန်းဟွမ်၏ မျက်နှာထက်မှာ စိုးရိမ်မှုများအပြည့်။

စူးချန်ခုန်းသည် စကားမဆိုဘဲ ခေါင်းယမ်းကာ အင်္ကျီအပေါ်ပိုင်းကို ချွတ်လိုက်သည်။

အနီးကပ်စစ်ဆေးပြီးနောက် စူးချန်ခုန်း ၏ရင်ဘတ်တွင် အရှည်တစ်ပေခွဲခန့်ရှည်လျားသော ဒဏ်ရာငါးခု ရှိနေ၏။ သူ့ရဲ့ လိပ်အသက်ရှူနည်းချီသံချပ်ကာရဲ့ ခိုင်ခံ့တဲ့ ခုခံအားကြောင့်သာ မဟုတ်ရင် ဖုန်းမော့ရဲ့ လက်သည်းတွေက သူ့နှလုံးသားကို ကွဲကြေသွားစေနိုင်သည်။

သို့ပေမယ့်လည်း စူးချန်ခုန်းရဲ့ ဒဏ်ရာက အချိန်တိုလေးအတွင်းမှာပဲ ပုပ်စော်နံတဲ့ အနံ့တွေ ထွက်လာပြီး ပုပ်ပွတဲ့ အရိပ်အယောင်တွေ ထွက်လာသည်။ နားမလည်နိုင်သော စွမ်းအားတစ်ခုက သူ့အသားကို တိုက်စားနေ၏။ အမြင်အရတော့ ဒဏ်ရာကို အနက်ရောင် စွမ်းအင်စီးကြောင်းတွေနဲ့ ဖုံးအုပ်ထားပြီး ဆံချည်မျှင်ထက်တောင် ပါးလွှာကာ စီးကျနေတဲ့ သွေးတွေတောင် မည်းနက်သွားခဲ့သည်။ ၎င်းကို မကုသပါက ဒဏ်ရာသည် ပိုဆိုးလာပြီး ခန္ဓာကိုယ်အနှံ့ ပျံ့နှံ့သွားကာ အသက်အန္တရာယ်ကိုပါ ခြိမ်းခြောက်လာနိုင်သည်။

“ဒဏ်ရာတဝိုက်က အသားတွေကို ဖြတ်ပစ်ရမယ်…” စူးချန်ခုန်းက လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"အစ်မ မင်းကို ကူညီပေးမယ်။"

စစ်ခုန်းဟွမ် ချက်ချင်း အကူအညီကမ်းလှမ်းလိုက်ပြီး စူးချန်ခုန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

စစ်ခုန်းဟွမ်သည် မီးနှင့် ပိုးသတ်ထားသော ဓားထက်ထက်တစ်ချောင်းကို ကိုင်ကာ စူးချန်ခုန်းသည် ဒဏ်ရာတစ်ဝိုက်ရှိ အသားများကို လှီးဖြတ်ရန် ကူညီပေးခဲ့သည်။

ဓါးသည် အရေပြားကို ထိလိုက်သည်နှင့် အသားများ ပွင့်ထွက်လာပြီး စူးချန်ခုန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် အနည်းငယ် တုန်ခါသွားသော်လည်း စကားတစ်လုံးမှ မပြောဘဲ နာကျင်မှုကို တိတ်တိတ်တဆိတ် ခံစားနေလိုက်သည်။

စစ်ခုန်းဟွမ်လည်း ထိုနာကျင်မှုကို ခံစားမိပါ၏။ အချိန်အကြာကြီးနာကျင်ရတာက ခဏတာနာကျင်ခြင်းထက် ပိုဆိုးကြောင်း သိသဖြင့် သူက ဒဏ်ရာတစ်ဝိုက်ရှိ အသားပုပ်များကို အမြန်ဖြတ်ပစ်လိုက်သည်။ သွေးစိမ်းများက စူးချန်ခုန်း၏ ရင်ဘတ်မှာ ရဲကနဲ။

ကုသမှုပြီးနောက် စစ်ခုန်းဟွမ်သည် ဒဏ်ရာကို သွေးတိတ်စေဖို့နဲ့ ပြင်ပဒဏ်ရာများအတွက် ဆေးမှုန့်အချို့ကို လိမ်းကာ ပတ်တီးပတ်ပေးလိုက်သည်။

ဒါတွေပြီးသွားတော့ စစ်ခုန်းဟွမ်နဲ့ စူးချန်ခုန်းတို့ နှစ်ယောက်စလုံး နဖူးကနေ ချွေးတသီးသီးနှင့်။

“ဟူး…” စူးချန်ခုန်း အသက်ပြင်းပြင်းရှူထုတ်လိုက်သည်။

စစ်ခုန်းဟွမ်က "စန်းတိ၊ အစ်မတို့က မင်းကို ပြဿနာထဲ ဆွဲခေါ်ခဲ့တဲ့သူတွေပဲ..."

စူးချန်ခုန်းသာ ဒီည အပြင်မထွက်ခဲ့ရင် ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ မိစ္ဆာနတ်ဆိုး ဖုန်းမော့ရဲ့ ပစ်မှတ်ထားခံရမှာ မဟုတ်ပေ။ စစ်ခုန်းဟွမ်က အပြစ်ရှိတယ်လို့ ခံစားမိသည်။

"ဆန့်ကျင်ဘက်အနေနဲ့ ဒါက ကောင်းတဲ့အရာပါ။ မှောင်ရိပ်ထဲမှာ ပုန်းအောင်းနေတဲ့ ဒီကြောက်စရာကောင်းတဲ့ တည်ရှိမှုအကြောင်း ကျွန်တော်သာ မသိခဲ့ရင် ကျွန်တော့်ဘက်က ဘာမှကြိုတင်မပြင်ဆင်ထားဘဲ ကျွန်တော့်ရှေ့မှာ ပေါ်လာခဲ့မယ်ဆိုရင် ပိုတောင်အန္တရာယ်များလိမ့်မယ်" စူးချန်ခုန်းက ခေါင်းခါပြလိုက်ပေမယ့် သူ့ကို အပြစ်မတင်ပါ။

ယနေ့ ဖုန်းမော့နှင့်တွေ့ဆုံရာတွင် စူးချန်ခုန်း ဒဏ်ရာရခဲ့သော်လည်း ထိုက်တန်ပါသည်။ အနည်းဆုံး အခုဆိုရင် ထိုကဲ့သို့သော ကြောက်စရာကောင်းသော ခြိမ်းခြောက်မှုကို သူသိလိုက်ရပြီး အန္တရာယ် နီးကပ်လာသောအခါတွင် လုံးဝ သတိမလွတ်ရဲတော့ပေ။ ဖြစ်သွားပါက အလွန်နောက်ကျသွားလိမ့်မည်။

"ငါ မင်းကို နည်းနည်း သန့်ရှင်းအောင် ကူညီပေးမယ်။" စစ်ခုန်းဟွမ်သည် ပုဝါသန့်သန့်လေးကို ယူလိုက်ပြီး စူးချန်ခုန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ချွေးများနှင့် သွေးစွန်းများကို ဂရုတစိုက် သုတ်ပေးလိုက်သည်။ စူးချန်ခုန်း အနည်းငယ် ပင်ပန်းနေသဖြင့် သူ့ကို ဆက်လုပ်ခွင့်ပြုထားလေ၏။

"စန်းတိရဲ့ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်က... ကောင်းလိုက်တာ။ အစ်မတို့ရဲ့ အစ်ကိုကြီးထက်တောင် ပိုကောင်းပြီး ပိုလှသေးတယ်!" စစ်ခုန်းဟွမ်သည် စူးချန်ခုန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်အပေါ်ပိုင်းကို သုတ်နေရင်း သူ၏ အကြည့်များက ရင်ဘတ်ပေါ်တွင် မရည်ရွယ်ဘဲ ရောက်နေပြီး ကောင်းကောင်းမွန်မွန်နှင့် လှလှပပ ပုံဖော်ထားသော ရင်အုံ ကြွက်သားများကို သဘောကျကာ တအံ့တဩ ပြောမိသည်။

"အ... အရမ်းတောင့်တာပဲ!"

စစ်ခုန်းဟွမ်သည် ဆွဲဆောင်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ စူးချန်ခုန်း၏ ဘယ်ဘက်ရင်အုံကို ထိရန် သူမ၏ နူးညံ့သော လက်ဖဝါးကို ဆန့်ထုတ်ကာ တောင့်တင်းခိုင်မာသော ကြွက်သားများကို ခံစားလိုက်သည်။ သူ သည်းမခံနိုင်ဘဲ တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ညှစ်လိုက်မိသည်။

"ငါဘာလုပ်နေတာလဲ။"

စစ်ခုန်းဟွမ်သည် သူ၏ မရိုးမဖြောင့်သော လုပ်ရပ်ကြောင့် ရှက်ရွံ့သွားပြီး လျင်မြန်စွာ သတိဝင်လာကာ အမြန်မော့ကြည့်လိုက်သည်။ စူးချန်ခုန်းသည် ကုလားထိုင် နောက်မှီတွင် မျက်လုံးမှိတ်ထားရင်း ရုတ်တရက် လှုပ်ရှားမှုများကို သတိမထားမိသည့်ပုံပင်။ သူ စိတ်သက်သာရာရသွားကာ သက်ပြင်းတစ်ချက်ချရင်း စိတ်‌ထဲ ကိုယ့်ကိုယ်ကို အပြစ်တင်လိုက်သည်။

"စန်းတိ၊ မင်း အခု အနားယူသင့်ပြီ"

ပြီးတာနဲ့ စစ်ခုန်းဟွမ်က စူးချန်ခုန်းကို ပြောလိုက်လေ၏။

“အင်း။”

စူးချန်ခုန်း ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

စစ်ခုန်းဟွမ် ထွက်သွားပြီးနောက် အခန်းသည် တိတ်ဆိတ်သွားသော်လည်း စူးချန်ခုန်းသည် လေးလံသော အတွေးများထဲတွင်သာ နစ်မြုပ်နေဆဲ။

" ဖုန်းမော့က တကယ်ပဲ ငါ့ကို လာရှာမယ်ဆိုရင် ငါ့ရဲ့ လက်ရှိ ခွန်အားနဲ့ သူ့ကို မယှဉ်နိုင်မှာစိုးတယ်။"

စူးချန်ခုန်းသည် ဖိအားတစ်ခု၊ သေခြင်းတရား၏ ခြိမ်းခြောက်မှုကို ခံစားနေရသည်။