ထောင်စုနှစ် မျိုးနွယ်စု။ မိစ္ဆာနတ်ဆိုး ပုံဆောင်ခဲဖွဲ့စည်းခြင်း။ (၁)

စူးချန်ခုန်းသည် လေရှူသွင်းပြီး သူ့ရင်ထဲတွင် စိတ်သက်သာရာရသည့် လှိုင်းတံပိုးများကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ဤကာလအတွင်း စူးချန်ခုန်းသည် ဖိအားများစွာအောက်တွင် ရှိနေခဲ့ပြီး ဖုန်းမော့ သူ့နောက်သို့ လိုက်လာမည်ကို စိုးရိမ်နေခဲ့ရသည်။ ထို့အတွက်ကြောင့် လုံ့လစိုက်ထုတ်ရန်မှတစ်ပါး ရွေးချယ်စရာမရှိခဲ့။ သူသည် ပြင်းပြင်းထန်ထန် လေ့ကျင့်လေ့ရှိသော်လည်း အတင်းအကြပ် လုပ်ခိုင်းတာနဲ့ လွတ်လွတ်လပ်လပ် လုပ်ရတာတို့ ကြားမှာ ကွာခြားချက် ရှိသည်။

ယခုမူ သူသည် နတ်ဆိုး ဖုန်းမော့ကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ သတ်ပစ်နိုင်ခဲ့ပြီ။

နတ်ဆိုးများကဲ့သို့ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အရာများသည် အမှန်တကယ်ပင် မသေနိုင်ပေ။ သူ့လက်ထဲမှ ဓားနဲ့ ခုတ်ပိုင်းနိုင်ရုံသာဖြစ်သည်။

"သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို မီးရှို့မယ်။"

ခေတ္တအနားယူပြီးနောက် စူးချန်ခုန်း သည် ဖုန်းမော့၏ အကြွင်းအကျန်များကို လုံးလုံးလျားလျား ဖျက်ဆီးရန် ပြင်ဆင်ခဲ့သည်။ တကယ်တော့ ဖုန်းမော့ဟာ နတ်ဆိုးတစ်ကောင်ဖြစ်ပြီး စူးချန်ခုန်းဟာ သူတကယ်သေသွားပြီလားဆိုတာ မသေချာပါ။ သူ့ကို ပြာဖြစ်အောင်လုပ်လိုက်ပါက အမှားအယွင်းမရှိမှာ သေချာပါသည်။

စူးချန်ခုန်းသည် လွင်တီးခေါင်တွင် ထင်းအချို့ကို အမြန်စုဆောင်းပြီး ဧရာဝလေငါးဂိုဏ်းမှ ယူဆောင်လာသော မီးဆီအချို့ကို လောင်းချလိုက်သည်။ မီးဆီ၏အကူအညီဖြင့် စူးချန်ခုန်းသည် ခန္ဓာကိုယ်ကို မီးရှို့ရန် လုံလောက်သောကြီးမားသောမီးကို အလွယ်တကူ မီးညှိကာ ဖုန်းမော့၏ အကြွင်းအကျန်အားလုံးကို စုဆောင်းပြီး မီးထဲသို့ ပစ်ချလိုက်သည်။

စူးချန်ခုန်းသည် မိစ္ဆာနတ်ဆိုး၏ ဖျက်ဆီးမရနိုင်ပုံရသော ခန္ဓာကိုယ်၏ လျှို့ဝှက်ချက်က နတ်ဆိုးစွမ်းအားတွင်ရှိကြောင်း တွေ့ရှိခဲ့သည်။ စွမ်းအားကုန်ဆုံးသွားသည်နှင့်အမျှ နတ်ဆိုး၏ခန္ဓာကိုယ်သည်လည်း အလားတူ လောင်ကျွမ်းသွားနိုင်သည်။

"ဟမ်၊ ဒါက ဘာလဲ"

ရုတ်တရက်ဆိုသလိုပင် စူးချန်ခုန်းသည် မီးတောက်ထဲတွင် ဖုန်းမော့၏ ကွဲနေသော ဦးခေါင်းကို မီးလောင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ အသားများ လောင်ကျွမ်းသွားသောအခါ ဦးခေါင်းခွံအတွင်းမှ အလင်းရောင်တစ်ခု တောက်ပနေပုံရသည်။

စူးစမ်းချင်စိတ်ကြောင့် စူးချန်ခုန်းပို သတိထားလိုက်သည်။ သူက ဖုန်းမော့ရဲ့ခေါင်းကို မီးထဲကနေ ထုတ်ယူပြီး အတွင်းထဲမှ တောက်ပနေတဲ့ အရာဝတ္ထုကို ထုတ်ယူဖို့ ဓားဖျားကို အသုံးပြုလိုက်သည်။

“ဒါက…”

စူးချန်ခုန်းသည် အနီးကပ်စစ်ဆေးပြီးနောက်တွင် အတွင်းမှ ပုံမှန်မဟုတ်သည့် လက်မထိပ်အရွယ် သုံးမြှောင့်ဖန်တုံးပုံသဏ္ဍာန်ရှိပြီး လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သောစွမ်းအားများ စီးဝင်နေသော နီကျင့်ကျင့်နှင့် ခမ်းနားသောကျောက်မျက်ရတနာတစ်ခုနှင့် ဆင်တူသည့် ပုံဆောင်ခဲတစ်ခုကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။

ထူးဆန်းသည်မှာ ဖုန်းမော့၏ဦးခေါင်းမှ ထုတ်ယူထားသော်လည်း ပုံဆောင်ခဲအမြုတေသည် အညစ်အကြေးမရှိပေ။

"ဒါက နတ်ဆိုးအမြုတေလိုမျိုးများလား။"

စူးချန်ခုန်း အံ့သြသွားသည်။ ပုံဆောင်ခဲအမြုတေကို နတ်ဆိုးရဲ့ဦးခေါင်းကနေ ထုတ်ယူရရှိပြီး ဒါကစွမ်းအားအမြုတေလို တစ်ခုခုဖြစ်ရမည်။

"ဒုတ် ဒုတ် ဒုတ်!"

စူးချန်ခုန်းသည် ၎င်းကို သူ့လက်ဖဝါးတွင် တင်ထားစဉ် ပုံဆောင်ခဲအမြုတေ၏ အေးမြသော အထိအတွေ့နှင့် ၎င်း၏ လေးနက်သော အလင်းတန်းများက ပဲ့တင်ထပ်နေပုံရပြီး အမြုတေကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် တောင့်တနေသကဲ့သို့ သူ့နှလုံးခုန်နှုန်း မြန်သွားလေ၏။

"ထူးဆန်းတဲ့အရာပဲ" ဒါက စူးချန်ခုန်းရဲ့ နှလုံးသားကို အေးခဲသွားစေသည်။ မိစ္ဆာနတ်ဆိုးအတွင်းမှ ပုံဆောင်ခဲအမြုတေသည် အမှန်တကယ်ပင် ထူးခြားပါသည်။

“သိမ်းထားလိုက်မယ်…”

ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် စူးချန်ခုန်းသည် အနှီ ပုံဆောင်ခဲအမြုတေကို မစွန့်ပစ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ၎င်းသည် ထူးခြားသောသဘောသဘာဝရှိသော်လည်း အလွန်တန်ဖိုးရှိပြီး နတ်ဆိုးအတွင်းမှအစပြုသည့်အရာတစ်ခုအဖြစ် သံသယဖြစ်ဖွယ်ရှိပြီး အလွန်ရှားပါးလှသည်။ သူ့ရဲ့ လုပ်ဆောင်ချက်နဲ့ တန်ဖိုးကို နောက်မှ လေ့လာကြည့်နိုင်ပါသည်။ ဒါက ဆုလာဘ်ကြီးတစ်ခုဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်သည်။

“ထွက်ခွါဖို့ အချိန်ရောက်ပြီ။”

မီးတောက်လောင်လုနီးပါးရှိသော နတ်ဆိုး၏ အကြွင်းအကျန်များကို ပြန်ကြည့်ရင်း စူးချန်ခုန်းသည် တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ ကျက်တီးတောင်ပေါ်မှ ချက်ချင်းထွက်ခွာကာ ဧရာမဝေလငါးဂိုဏ်းဆီသို့ ပြန်သွားခဲ့သည်။

တောကန္တာရသည် တိတ်ဆိတ်နေပြီး စူးချန်ခုန်း၏ အကြွင်းအကျန်အများစု လောင်ကျွမ်းသွားပြီး လောင်စာဆီကုန်ခမ်းသွားတော့ များ တဖြည်းဖြည်း မီးငြိမ်းသွားကာ မီးခိုးအငွေ့များ ထွက်လာသည်။

စူးချန်ခုန်းထွက်သွားပြီး နာရီဝက်အကြာတွင် ဖျတ်လတ်သော အသွင်အပြင်နှင့် လူနှစ်ယောက် အလျင်အမြန် ရောက်လာသည်။

တစ်ယောက်က မျိုးရိုးမြင့်တို့၏ အမူအရာဖြင့် လူငယ်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး နောက်တစ်ဦးမှာ ကြံ့ခိုင်သန်မာသူဖြစ်သည်။

"သေစမ်း! ဒီမိစ္ဆာနတ်ဆိုးမှာ ငါစိုက်ထားတဲ့ အမှတ်အသားမျိုးစေ့ ပျောက်သွားပြီ။ နတ်ဆိုးသေသွားပြီ!"

အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူငယ်လေးက တော်တော်လေး မကျေမနပ်ဖြစ်နေပုံရသည်။

အဖြူရောင် လူငယ်လေးနှင့် လူသန်ကြီးတို့သည် တောနက် စီရင်စုရှိ နတ်ဆိုးဖုန်းမော့၏ဘေးအန္တရာယ်ကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းဖို့ တာဝန်ပေးခံထားရသူများဖြစ်သည်။

ဒါပေမဲ့ အဖြူရောင်နှင့်လူငယ်လေးက ဖုန်းမော့ ကို သူ့အထွတ်အထိပ်ရောက်အောင် လုပ်ချင်သလို ရင့်မှည့်တဲ့အခါမှ သတ်ပစ်ချင်ခဲ့သည်။ အဲဒါမှ အကြီးမားဆုံး ဆုလာဘ်ကို ရိတ်သိမ်းလို့ရမှာပင်။

ဖုန်းမော့သည် သူ၏ ထိန်းချုပ်မှုမှ မလွတ်မြောက်စေဖို့ အဖြူရောင်၀တ်စုံနှင့် လူငယ်လေးက ခြေရာခံ အမှတ်အသား မျိုးစေ့ကို လျှို့ဝှက်စွာ စိုက်ခဲ့သည်။ ဖုန်းမော့သည် သူ၏ခွန်အားကို ပြန်လည်ရရှိရန် ကြိုးပမ်းနေသောကြောင့် အမှတ်အသားမျိုးစေ့ကို လူသားစစ်သည်တော်တွင် ဦးစွာ ထည့်သွင်းခဲ့ပြီး ထိုအမှတ်အသားကို ဖုန်းမော့ထံသို့ တိတ်တဆိတ်လွှဲပြောင်းပေးခဲ့သည်။

အမှတ်အသားမျိုးစေ့ကို ခြေရာခံလိုက်ခြင်းဖြင့် ဖုန်းမော့သည် သူ့လက်ထဲမှ လွတ်မြောက်ရန် နည်းလမ်းမရှိသောကြောင့် အဖြူရောင်နှင့် လူငယ်လေးတို့က သူ့ကို တောနက်စီရင်စုမြို့၌ ကျင်လည်ကျက်စား သွားလာခွင့် ပေးထားခဲ့သည်။

အဖြူရောင် လူငယ်လေး၏အမြင်တွင် တောနက်စီရင်စုမြို့ကဲ့သို့သော သေးငယ်သောအရပ်မှ သူရဲကောင်းတစ်ဦးသည် မသေနိုင်သော ခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ဆိုင်ထားသည့် ‌ဖုန်းမော့ကို ခြိမ်းခြောက်နိုင်သည့် အခွင့်အရေးမရှိဟု ထင်ခဲ့သည်။

သို့သော် သူ ဘယ်တုန်းကမှ မမျှော်လင့်ထားသည့်အရာမှာ ဖုန်းမော့တွင် သူစိုက်ခဲ့သော အမှတ်အသားမျိုးစေ့သည် မကြာသေးမီကပင် ကွယ်ပျောက်သွားခဲ့တာပင်။

ဖြစ်နိုင်ခြေ နှစ်ခုရှိသည်။ တစ်ခုက ဖုန်းမော့သည် အမှတ်အသားမျိုးစေ့ကို ရှာတွေ့သွားပြီး ခွဲထုတ်ဖို့ နည်းလမ်းရှာခဲ့သည်။ ဖြစ်နိုင်ချေ ပိုများတာက သူသေသွားခဲ့ပြီ။ တစ်ယောက်ယောက်က သတ်လိုက်တာပင်။

ယင်းကြောင့် သူတည်းခိုရာ တည်းခိုခန်းမှ အဖြူရောင်၀တ်စုံနှင့် လူငယ်လေးသည် အမှတ်အသားမျိုးစေ့ ပျောက်ကွယ်သွားသည့်နေရာသို့ အမြန်သွားကာ သူ့ရှေ့က အခင်းဖြစ်ရာသို့ ရောက်လာခဲ့သည်။

"မိစ္ဆာနတ်ဆိုးက တကယ်သေသွားပြီလား။ တောနက်စီရင်စုမြို့ရဲ့ ဒေသခံ သိုင်းပညာရှင်တစ်ယောက်က သတ်လိုက်တာလား။"

အဖြူရောင်နှင့် လူငယ်လေး၏ တုန်လှုပ်ချောက်ချားမှုနှင့် မတူဘဲ လူသန်ကြီးက ပို၍ ထိတ်လန့်သွားခဲ့သည်။

တောနက်စီရင်စုမြို့တော်တွင် မိစ္ဆာနတ်ဆိုးကို ခုတ်ထစ်နိုင်စွမ်းရှိသူ ရှိနေသည်။ အဲဒါ မထင်မှတ်ထားသည့်အရာပင်။

"ဒီမှာ ခြေရာတွေရှိတယ်!"

မြန်မြန်ဆန်ဆန်ဖြင့် အဖြူရောင် လူငယ်လေးနှင့် လူသန်ကြီးတို့သည် သဲကန္တာရတောင်တန်းများအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာကာ မီးငြိမ်းလုနီးပါးဖြစ်နေပြီဖြစ်သော ထင်းပုံနှင့် လုံးလုံးမလောင်ရသေးသော အရိုးအချို့ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ဝူး!

အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူငယ်လေးက သူ့အင်္ကျီလက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ မမြင်နိုင်သည့်အားကောင်းသော စွမ်းအားတစ်ခုက ထင်းပုံကြီးကို ကွဲထွက်သွားစေခဲ့သည်။

ထိုလူငယ်လေးက မီးလောင်ကျွမ်းနေသော အကြွင်းအကျန်များကို ဂရုတစိုက် ရှာဖွေနေတော့သည်။

ခဏအကြာတွင် အဖြူရောင်မျက်နှာရှိ လူငယ်သည် ရေကဲ့သို့ မည်းမှောင်လာ၏။ “ပါသွားပြီ… နတ်ဆိုးအမြုတေကို ယူသွားပြီ”