ညဘက် စကားပြောခြင်း

အနည်းငယ် ဆူညံပွက်လောရိုက်သွားပြီးနောက်တွင်တော့ မြောင်ရှောင်ရှန်း၊ လျိုကျစ်နှင့် စုန့်ယွိကျား မိန်းကလေးသုံးယောက်လုံး အလွန်အမင်း ပင်ပန်းနွမ်းနယ်သွားကြသည်ဟု ခံစားလိုက်ရပေသည်။

သို့သော်လည်း ယခင်သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်များကြောင့် သူတို့အားလုံး အနည်းငယ် စိတ်မလုံမခြုံ ဖြစ်နေကြသည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့တစ်ယောက်ချင်း သီးသန့်မအိပ်ရဲဘဲ အခန်းတစ်ခန်းတည်းတွင် အတူတကွ အိပ်စက်ရန် စီစဉ်လိုက်ကြလေသည်။

"စောင့်ဦး တစ်ခုခုတော့ မှားနေပြီ"

သူတို့သုံးယောက်သား အိပ်ရာထဲတွင် လဲလျောင်းရင်း အိပ်စက်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်စဉ် လျိုကျစ်က ရုတ်တရက် မျက်လုံးများ ဖွင့်လာပြီး ထပြောလိုက်သည်။

"နင်အခု ဘာဖြစ်ပြန်တာလဲ ငါတို့ကို လန့်အောင်မလုပ်နဲ့" သူမဘေးမှ စုန့်ယွိကျားက မှတ်ချက်ပြုလိုက်၏။

လျိုကျစ်က ဆို၏။

"ငါလန့်အောင်လုပ်နေတာမဟုတ်ဘူး ငါခုမှ ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားတာ မြောင်ရှောင်ရှန်းက အခု ယန်ကျန့်နဲ့ အတူရှိနေသင့်တာမဟုတ်လား ဘာလို့ သူက ငါတို့နဲ့အတူ ဒီမှာ ရှိနေသေးတာလဲ"

"အာ" မြောင်ရှောင်ရှန်းမှာ တစ်ခဏမျှ မှင်တက်သွားလေသည်။

လျိုကျစ်က သူမထံသို့ ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

"မမှန်ဘူးလား ယန်ကျန့်က နင့်ရည်းစားလေ သူငါတို့ကို ကယ်ဖို့ ဒီအထိ လိုက်လာခဲ့ပြီး နေစရာပါ စီစဉ်ပေးခဲ့တာ နင်က သူ့ကို ဘာဂရုစိုက်မှုမှမရှိဘဲ ဒီအတိုင်း ပစ်ထားတော့မှာလား နင်သူ့ကို သွားပြီး အဖော်ပြုပေးသင့်တာမဟုတ်ဘူးလား စုန့်ယွိကျား နင်ငါပြောတာမှန်တယ်လို့ မထင်ဘူးလား"

စုန့်ယွိကျားက ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

"ဒါက တကယ်ပဲ ဒီအတိုင်းပဲ နင်နည်းနည်းပိုဂရုစိုက်ပြသင့်တယ်"

"ဒါဆို နင်ဘာလို့ဒီမှာ ရပ်နေသေးတာလဲ အမြန်ဆုံး နင့်ရည်းစားဆီ သွားတော့ နင်တကယ်ပဲ ငါတို့နဲ့ အတူတူနေဖို့ စီစဉ်နေတာလား ပြီးတော့ ယန်ကျန့်သာ ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ထွက်သွားခဲ့ရင် ငါတို့ကို လာပြီး ညည်းမနေနဲ့"

ဒီစကားကို ပြောပြီးနောက် လျိုကျစ်က မြောင်ရှောင်ရှန်းကို ကုတင်ပေါ်မှ ဆင်းရန် တိုက်တွန်းရင်း တွန်းလိုက်လေသည်။

မြောင်ရှောင်ရှန်း၏ မျက်နှာက အနည်းငယ် နီမြန်းသွားသည်။

"နင်တို့ဘာတွေပြောနေတာလဲ ပြီးတော့ ညဉ့်နက်နေပြီ ယန်ကျန့် အိပ်နေလောက်ပြီ သူဒီနေ့ နည်းနည်းအလျင်လိုနေပုံပဲ ဒါကြောင့် ငါသူ့ကို မနှောင့်ယှက်သင့်ဘူး"

"အဲဒါကို ငါ့ကိုလာမပြောနဲ့ ငါနားမထောင်ဘူး သွားပြီး သူ့ကိုကိုယ်တိုင်ပြော" လျိုကျစ်က သူမ၏နားများကို ပိတ်လိုက်ပြီး စောင်ထဲသို့ ခေါင်းမြှုပ်ထားလိုက်သည်။

စုန့်ယွိကျားကလည်း ဆို၏။

"နင်က ပိုပြီးတက်ကြွသင့်တယ် တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် တွေ့ဆုံဖို့က မလွယ်ဘူး နောက်ဆုံးတစ်ခါက သူဒီကို အလုပ်ကိစ္စနဲ့ လာခဲ့လို့ပဲ ပြီးတော့ နင့်ရဲ့အကူအညီတောင်းသံသာ မဟုတ်ခဲ့ရင် နင်တို့နှစ်ယောက် ခြောက်လလောက် တွေ့ဖြစ်မှာမဟုတ်ဘူး"

"နင်သူ့ကို အပြင်မှာ တစ်ယောက်တည်း ထားခဲ့ရတာ တကယ်အဆင်ပြေလို့လား တခြားမိန်းကလေးတစ်ယောက်ယောက်က သူ့ကိုလုသွားမှာကို နင်မစိုးရိမ်ဘူးလား"

"ယန်ကျန့်က အဲဒီလိုလူစားမျိုးမဟုတ်ပါဘူး သူက သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်တွေကို ဖြေရှင်းရတယ် ပြီးတော့ သူကိုယ်တိုင်ကလည်း..."

မြောင်ရှောင်ရှန်းက ရှင်းပြရန် ကြိုးစားရင်း ထစ်ငေါ့သွားလေသည်။

လျိုကျစ်က စောင်အောက်မှ နောက်တစ်ကြိမ် ထွက်ပေါ်လာသည်။

"အဲဒါ နင်မှားနေတာပဲ ယန်ကျန့်လို လူတစ်ယောက်ကို အပေါင်းအသင်းထဲမှာ အသိဉာဏ်ရှိတဲ့ ဘယ်မိန်းကလေးမဆို သူ့ကိုတက်ကြွစွာ ချဉ်းကပ်ဖို့ ကြိုးစားလိမ့်မယ် နင်တို့ရဲ့လက်ရှိဆက်ဆံရေးက သူငယ်ချင်းထက် ပိုနေပြီ ဒါပေမဲ့ ချစ်သူတွေအထိ မရောက်သေးဘူး ပြီးတော့ လိုအပ်နေတာက တွန်းအားသေးသေးလေးတစ်ခုပဲ နင်သာအခု နင့်ရဲ့ဆက်ဆံရေးကို အတည်ပြုဖို့ အစမပြုဘူးဆိုရင် နောက်တစ်ခါ နင်တို့တွေ့တဲ့အခါ ဘယ်သူသိမလဲ သူကလေးတောင် ရနေလောက်ပြီ"

"အဲဒီအခါကျ နင်နောင်တရနေမှာမဟုတ်ဘူးလား ကံကောင်းလို့ သူက နင့်ရည်းစားဖြစ်နေတာ မဟုတ်ရင် ငါကိုယ်တိုင် ဒီညသူ့တံခါးကို သွားခေါက်မိမှာ"

"နင်ပြောသလောက် ပိုမိုချဲ့ကားထားတာတော့ မဟုတ်ပါဘူး" မြောင်ရှောင်ရှန်းက ပြောလေသည်။

သို့သော် စုန့်ယွိကျားက ထပ်ပြောလိုက်သည်

။ "လုံးဝပိုမိုချဲ့ကားထားတာမဟုတ်ဘူး လျိုကျစ်က ဒီလိုအရာမျိုးကို သေချာပေါက် လုပ်လိမ့်မယ်"

သူမက လျိုကျစ်၏ စရိုက်အရ သူမတကယ်ပဲ လုပ်လိမ့်မည်ကို သိလောက်အောင် လျိုကျစ်ကို ကောင်းကောင်းသိပေသည်။ ထို့အပြင် သူတို့က အမှန်တကယ်ပင် ကြောက်လန့်ခဲ့ကြရပြီး သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်များကို ရင်ဆိုင်ခြင်းက သူတို့အသက်ကို ဆုံးရှုံးစေနိုင်ရာ ထိုကဲ့သို့သော ရည်းစားတစ်ယောက်ရှိခြင်းက လုံခြုံမှုအာရုံခံစားချက်ကို ယူဆောင်လာပေး၏။

"ငါထင်တာတော့ နင်တို့နှစ်ယောက်လုံးက ယန်ကျန့်အပေါ်မှာ စိတ်ရှိနေကြတာ" မြောင်ရှောင်ရှန်းက ပါးများဖောင်းလိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။

လျိုကျစ်က ထပ်ပြောသည်။

"ငါတို့က နင့်အတွက် စိတ်ပူနေရုံပဲ စောစောထတဲ့ငှက်က ပိုးကောင်ကို ရတယ် နင်ဒါကိုသိတယ် မဟုတ်ဘူးလား နင့်ပြိုင်ဘက်တွေက ငါတို့မဟုတ်ဘူး အပြင်မှာရှိတဲ့ မရေမတွက်နိုင်တဲ့ လှပပြီး ချစ်စရာကောင်းတဲ့ မိန်းကလေးတွေအားလုံးပဲ နင်သာဆက်ပြီး တွန့်ဆုတ်နေရင် နင့်ရဲ့အားသာချက်က လျော့ပါးသွားလိမ့်မယ် နောက်ဆုံးတော့ နင်တို့က အနာဂတ်မှာ တွေ့ဆုံဖို့ အခွင့်အရေးနည်းသွားလိမ့်မယ် နင်တို့ကျောင်းမှာ နေ့တိုင်းအတူတူရှိခဲ့သလိုမျိုး မဟုတ်တော့ဘူး"

ဒီစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ မြောင်ရှောင်ရှန်းမှာ အနည်းငယ် ထိတ်လန့်သွားရ၏။ သူမက ဒီနေ့ကျန်းဝေ့နှင့် စကားပြောဆိုမှုကို ပြန်အမှတ်ရလိုက်ပြီး ယန်ကျန့်က ဒီနေ့ချိန်းတွေ့သွားသည်ဟု ဆိုခဲ့သည်။

ဘယ်သူနဲ့ ဘယ်လိုမိန်းကလေးမျိုးလဲဆိုတာကိုတော့ သူမ လုံးဝမသိရှိပေ။ သို့သော် အခြေအနေများက ဒီအတိုင်းဆက်သွားလျှင် သူမက ယန်ကျန့်နှင့် တဖြည်းဖြည်း ပို၍ပို၍ ဝေးကွာသွားမည်ဖြစ်ပြီး အထူးအကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ တွေ့ဆုံရန် ခက်ခဲလိမ့်မည်ဖြစ်ကြောင်းကိုတော့ သူမ၏နှလုံးသားထဲတွင် သိနေလေသည်။

နောက်ဆုံးတော့ ယန်ကျန့်သည် တစ္ဆေဆရာတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်များကို ဖြေရှင်းရန် နိုင်ငံတစ်ဝှမ်း ခရီးသွားလာနေရသူ ဖြစ်၏။

"နင်ဘာလို့အဲဒီမှာ ရပ်နေသေးတာလဲ တွန့်ဆုတ်မနေနဲ့တော့ သွားလိုက်တော့။ ယန်ကျန့်က တတိယထပ်က အစွန်ဆုံးဘယ်ဘက်က အခန်းမှာပဲ။ သူအခုထိ အိပ်မပျော်သေးလောက်ဘူး ဒါပေမဲ့ ခဏကြာရင်တော့ ဘယ်သူသိနိုင်မလဲ"

လျိုကျစ်က မြောင်ရှောင်ရှန်းအတွက် စိုးရိမ်ပူပန်နေပြီး ကုတင်ပေါ်မှ ခုန်ဆင်းကာ သူမကိုတံခါးဆီသို့ တွန်းပို့လိုက်သည်။

"ငါ့ကိုမတွန်းနဲ့"

မြောင်ရှောင်ရှန်းက မျက်နှာပါးပြီး နီရဲနေကာ တံခါးအပြင်ဘက်သို့ တွန်းထုတ်ခံလိုက်ရ၏။

ဘုန်း

တံခါးပိတ်သွား၏။ လျိုကျစ်၏ အသံက အတွင်းမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"မအောင်မြင်ဘဲနဲ့ ပြန်မလာနဲ့။ ကံကောင်းပါစေ"

မြောင်ရှောင်ရှန်းက တံခါးဝတွင် တစ်ခဏမျှ တွန့်ဆုတ်စွာ ရပ်နေပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် သွားကြိတ်ကာ တတိယထပ်သို့ ဦးတည်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်လေသည်။

သူမအဝေးသို့ မလျှောက်ရသေးပေ။ တံခါးက ပြန်ပွင့်လာ၏။ လျိုကျစ်နှင့် စုန့်ယွိကျားတို့က ခေါင်းများပြူထွက်လာကြသည်။

"ကံကောင်းပါစေ ငါတို့နင့်ကို အားပေးနေတယ်"

"ငါသိပြီ နင်တို့သွားအိပ်ကြတော့" မြောင်ရှောင်ရှန်းက အော်လိုက်သည်။

နှစ်ယောက်သားက တခစ်ခစ်ရယ်မောပြီး တံခါးကို နောက်တစ်ကြိမ် ပိတ်လိုက်ကြ၏။

မြောင်ရှောင်ရှန်းက အသက်ကိုပြင်းပြင်းရှူပြီး တတိယထပ်သို့ တိတ်တဆိတ် လျှောက်လှမ်းသွားသည်။ သူမက အစွန်ဆုံးဘယ်ဘက်မှ အခန်းသို့ ရောက်ရှိပြီး ၎င်းရှေ့တွင် ရပ်ကာ အတွင်းစိတ်က တစ်ခဏမျှ ရုန်းကန်နေသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် တံခါးခေါက်လိုက်သည်။

"ယန်ကျန့် နင်အဲဒီမှာရှိလား"

ထိုအခိုက်အတန့်တွင်…အတွင်းတွင် ယန်ကျန့်က ကုလားထိုင်တစ်လုံးတွင် မျက်လုံးမှိတ်လျက် အနားယူနေ၏။ သူ၏ရှေ့တွင် ပိတ်ထားသော အခန်းငယ်လေးတစ်ခန်းရှိပြီး တစ္ဆေပန်းချီကားပါဝင်သော လုံခြုံသောအိမ်တစ်လုံးဖြစ်၏။

သူက ဒီညမှာ ဘာအံ့ဩစရာမှ မလိုလားသောကြောင့် သတိထားသည့်အနေဖြင့် ဒီတစ္ဆေပန်းချီကားကို သူကိုယ်တိုင် စောင့်ကြည့်နေခြင်းဖြစ်သည်။ ဒါက တစ္ဆေက ပန်းချီကားထဲမှ ထွက်လျှောက်လာပြီး ဗီလာထဲတွင် သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်တစ်ခုခု ဖြစ်ပေါ်စေခြင်းမှ ကာကွယ်ရန် ဖြစ်ပေသည်။

သူ၏လက်ရှိစွမ်းရည်နှင့် သူက ဒီကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ပန်းချီကားကို ဖြေရှင်းနိုင်မည်ဟု မသေချာနိုင်ဘဲ မည်သည့်သဘာဝလွန်လက်နက်မှမပါဘဲ ဒီနေရာသို့ အလျင်စလိုလာခဲ့ရသည်ကို ပြောစရာ မလိုတော့ပေ။

တံခါးခေါက်သံက စတင်လာ၏။

ယန်ကျန့်က ချက်ချင်းမျက်လုံးဖွင့်လိုက်ပြီး သူ၏တစ္ဆေမျက်လုံးက တံခါးကိုထိုးဖောက်ကာ အပြင်ဘက်တွင် ရပ်နေသော မြောင်ရှောင်ရှန်းကို မြင်လိုက်ရသည်။

"ယန်ကျန့် နင်အိပ်ပျော်သွားပြီလား"

မြောင်ရှောင်ရှန်းက တံခါးကို နောက်တစ်ကြိမ် ခေါက်လိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းစေ့ကာ အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားနေပုံရ၏။

မကြာမီ… တံခါးပွင့်လာသည်။

ယန်ကျန့်က မှိန်ဖျော့စွာ လင်းနေသော အခန်းထဲမှ ထွက်လျှောက်လာပြီး သူအနီးသို့မရောက်မီမှာပင် အေးစက်သော အငွေ့အသက်တစ်ခုက လေထဲတွင် ပြည့်နှက်သွားကာ လူများကို အလွန်မသက်မသာ ဖြစ်စေသည်။

"ငါမအိပ်သေးဘူး။ နင့်မှာလိုအပ်တာတစ်ခုခုရှိလို့လား"

မြောင်ရှောင်ရှန်းက ယန်ကျန့်ကို ကြည့်ရင်း အနည်းငယ်စိမ်းသက်သွားသည်ဟု ခံစားလိုက်ရပြီး သူမသာအခုအခွင့်အရေးကို မဆုပ်ကိုင်ထားလျှင် လျိုကျစ်ပြောသလို သူမ ကျောင်းမပြီးမီမှာပင် ယန်ကျန့်က ကလေးများရသွားလောက်ပြီဖြစ်ကြောင်း နားလည်စပြုလာ၏။

"ငါ ငါနင့်ကိုတွေ့ဖို့ ဒီကိုလာခဲ့တာ နင်နဲ့စကားပြောချင်လို့"

သူမက ပြောင်းလဲသွားပြီး သူမ၏စကားများက အနည်းငယ်ထစ်ငေါ့နေသည်။

ယန်ကျန့်က မေးလိုက်လေသည်။

"အစောက ဖြစ်ခဲ့တာတွေကြောင့် နင်အိပ်မပျော်တာလား။ ငါနင်အဲဒီလောက်ကြောက်သွားလိမ့်မယ်လို့ မထင်ခဲ့ဘူး။ နောက်ဆုံးတော့ ဒါက နင်သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်တွေနဲ့ ပထမဆုံးအကြိမ် ကြုံတွေ့ရတာမှ မဟုတ်တာ။ နင်ကျောင်းမှာ တံခါးခေါက်တစ္ဆေဖြစ်ရပ်ကို ဖြတ်သန်းခဲ့ဖူးတယ် ပြီးတော့ လအနည်းငယ်က တစ္ဆေပန်းချီကားဖြစ်ရပ်ရောပဲ ပြီးတော့ ဒီတစ်ခါက စစ်မှန်တဲ့ သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်တောင် မဟုတ်ဘူး၊ တစ်ယောက်ယောက်က သတ်ဖြတ်ဖို့ တစ္ဆေကြမ်းတစ်ကောင်ရဲ့ စွမ်းအားကို သုံးနေတာပဲ"

"ငါအဲဒါကို စိုးရိမ်နေတာမဟုတ်ဘူး။ ငါတို့တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် မတွေ့ရတာ အချိန် အကြာကြီးရှိပြီလို့ ငါခံစားမိရုံပဲ။ ဘာမှားနေလို့လဲ ငါနဲ့အတူမနေချင်ဘူးလား"

မြောင်ရှောင်ရှန်းက အနည်းငယ်စိတ်မကောင်းဟန်ဖြင့် ဆို၏။

"အဲဒီလိုမဟုတ်ပါဘူး။ နင်အိပ်မပျော်ရင် ဝင်ပြီးထိုင်လေ။ ငါနင့်ကို အဖော်လုပ်ပေးမယ်"

ယန်ကျန့်က ဆို၏။

"ဒါမှပေါ့"

မြောင်ရှောင်ရှန်းက ဆိုရင်း အခန်းထဲသို့ လျှောက်ဝင်သွားရာ အမှောင်ကျပြီး ကြည့်ရခက်ခဲကာ ပြတင်းပေါက်မှ အပြင်ဘက်မှ မှိန်ဖျော့သော အလင်းတန်းတစ်စသာ ဝင်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

"နင်မီးတောင်မဖွင့်ဘူးလား။ ငါအရင်က ဒီထဲမှာ ဘယ်သူမှမရှိဘူးလို့ ထင်ခဲ့တာ"

ယန်ကျန့်က ဆို၏။

"ငါဒါကိုကျင့်သားရနေပြီ ပြီးတော့ အလင်းရောင်ရှိသည်ဖြစ်စေ မရှိသည်ဖြစ်စေ ငါ့ကိုတကယ် မသက်ရောက်ဘူး..."

သို့သော် သူစကားမဆုံးမီမှာပင် သူ၏နောက်မှ တံခါးပိတ်သံသဲ့သဲ့ ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် မှိန်ဖျော့သော ပတ်ဝန်းကျင်တွင် မြောင်ရှောင်ရှန်းက ရုတ်တရက် သတ္တိမွေးကာ ယန်ကျန့်၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ပစ်ဝင်ပြီး သူ့ကိုတင်းကျပ်စွာ ပွေ့ဖက်လိုက်၏။ သူမ၏အသက်ရှုသံက အနည်းငယ်မြန်ဆန်နေပြီး သူမ၏တစ်ကိုယ်လုံးက အနည်းငယ်တုန်ယင်နေကာ အလွန်အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားနေပုံရလေသည်။

"ငါ ငါဒီနေ့နင်နဲ့ အတူရှိချင်တယ် ငါ့ကိုနင့်ရည်းစားဖြစ်ခွင့်ပေးပါ"

ထိုကဲ့သို့သော စာကြောင်းတိုလေးဖြစ်သော်လည်း ၎င်းကိုနှလုံးသား၏ နက်ရှိုင်းသောနေရာမှ ထုတ်ဖော်ပြောဆိုရန် ကြီးမားသော သတ္တိပမာဏကို ယူခဲ့ရသကဲ့သို့ ထစ်ငေါ့စွာ ပြောဆိုခဲ့ရ၏။

ယန်ကျန့်က တစ်ခဏမျှ အေးခဲသွားပြီး သူ၏ရှေ့မှ မြောင်ရှောင်ရှန်းကို ကြည့်ကာ ထို့နောက် ဖြည်းညင်းစွာ ဆိုလိုက်သည်။

"တကယ်တော့ ငါက နင်နဲ့တကယ်မသင့်တော်ဘူး"

သူက ငြင်းဆန်နေခြင်းဖြစ်သည်။

"ငါလက်မလွှတ်ချင်ဘူး"

မြောင်ရှောင်ရှန်းက ခေါင်းမာစွာ ဆိုပြီး သူ့ကိုပို၍ပင် တင်းကျပ်စွာ ပွေ့ဖက်လိုက်၏။

ယန်ကျန့်က ဆို၏။

"ငါနဲ့အတူရှိနေတာက နောက်ဆုံးမှာ နင့်ကိုနာကျင်စေလိမ့်မယ်"

"နင်ငါ့ကို အခုချက်ချင်း နာကျင်စေနေပြီ"

မြောင်ရှောင်ရှန်းက ဆို၏။

"အနာဂတ်က နာကျင်မှုနဲ့ နှိုင်းယှဉ်ရင် ဒါကဘာမှမဟုတ်ဘူး။ နင်ငါက တစ္ဆေဆရာတစ်ယောက်ဆိုတာ သိတယ် ငါအသက်ရှည်မှာမဟုတ်ဘူး ငါ့မှာအနာဂတ်မရှိဘူး။ ငါတာချန်းမြို့မှာ ကျန်းဟန်လို့ခေါ်တဲ့ တစ်ယောက်ယောက်ကို သိခဲ့တယ် သူ့မှာဇနီးတစ်ယောက်ရှိတယ် ပြီးတော့ တစ်နှစ်ကျော်အရွယ် ကလေးတစ်ယောက်ရှိတယ် ပြီးတော့ မကြာသေးခင်က သူသေဆုံးသွားတယ် သဘာဝလွန်တိုက်ခိုက်မှုတစ်ခုကြောင့် အသတ်ခံလိုက်ရတာ။ ငါသူ့ဇနီးနဲ့ ကလေးကို သွားမတွေ့ခဲ့ဘူး ငါမသွားချင်လို့မဟုတ်ဘူး ဒါပေမဲ့ ငါမလုပ်ရဲလို့ပဲ"

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါအဲဒီလို ကြေကွဲစရာကောင်းတဲ့ မြင်ကွင်းမျိုးကို စိတ်ကူးမကြည့်နိုင်လို့ပဲ"

သူက လက်မြှောက်လိုက်ပြီး မြောင်ရှောင်ရှန်း၏ ပါးပြင်ကို ညင်သာစွာ တို့ထိလိုက်၏။ နွေးထွေး၊ နူးညံ့ပြီး သိမ်မွေ့လှသည်။ လောကကြီးထဲမှ အလှပဆုံးအရာတစ်ခုကဲ့သို့ပင် ၎င်းကိုတို့ထိခြင်းကပင် သတိထားရန် လိုအပ်ပြီး အနည်းငယ်ကြမ်းတမ်းမှုက ၎င်းကိုကြွေထည်ကဲ့သို့ ကြေမွသွားစေနိုင်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေ၏။

"ငါနင့်ကို နားလည်တယ် နင်က အရမ်းကြင်နာတတ်တယ် နင့်ပတ်ဝန်းကျင်က ဘယ်သူ့ကိုမှ မနာကျင်စေရက်လောက်အောင် ကြင်နာတတ်တယ်။ နင်ကျန်းဝေ့ကို ကယ်ဖို့ အရာအားလုံးကို စွန့်စားခဲ့သလိုပဲ ကျောက်လေ့ကို ကယ်ဖို့လည်း စွန့်စားခဲ့တယ်။ နင်သိတာ တစ်လမပြည့်သေးတဲ့ ကျန်းယန်အတွက်တောင် နင်သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်တစ်ခုထဲကို စွန့်စားဝင်ရောက်ခဲ့တယ်။ ပြီးတော့ အဲဒီတုန်းက နင်ငါ့ဝမ်းကွဲကိုတောင် ကယ်တင်ခဲ့သေးတယ်"

"ဒါကြောင့် ပြိတ္တာဖြစ်ရပ်အတွင်းမှာ နင်ရှေ့ထွက်လာလိမ့်မယ်ဆိုတာကို ငါဘယ်တော့မှ သံသယမဝင်ခဲ့ဘူး"

မြောင်ရှောင်ရှန်းက ယန်ကျန့်ကို ပွေ့ဖက်ရင်း သူ၏ရင်ဘတ်ထဲတွင် သူမ၏ခေါင်းကို မြှုပ်ထားလျက် ဆိုလိုက်သည်။

"နင်ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက်အများကြီး သိနေရတာလဲ" ယန်ကျန့်က အနည်းငယ်အံ့ဩသွား၏။

"ဝမ်ရှန်းရှန်းက ငါ့ကိုပြောပြတာ။ ငါဝမ်ရှန်းရှန်းနဲ့ မကြာခဏ အဆက်အသွယ်လုပ်တယ် ငါနင့်ကိုဘယ်တော့မှ မပြောခဲ့ရုံပဲ"

မြောင်ရှောင်ရှန်းက ဆက်ပြောသည်။

"ငါ့ရဲ့ဒီနေ့ဆုံးဖြတ်ချက်က မဆင်မခြင်နိုင်ဘဲ စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားတာမဟုတ်ဘူးလို့ နင်ဘာလို့ထင်ရတာလဲ"

"ဒါ့အပြင် ဒီနေ့ဖြစ်ခဲ့တာကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားရင် နင်ကိုယ်တိုင်လည်း တွေ့ခဲ့တယ်မလား။ နင်သာမရှိခဲ့ရင် ငါဒီနေ့သေဆုံးနှင့်နေလောက်ပြီ ကျောင်းကနေ ဒီကိုအထိ ငါအန္တရာယ်အတော်များများနဲ့ ရင်ဆိုင်ခဲ့ရတယ်။ မသေချာမရေရာတဲ့ အနာဂတ်က နင်မဟုတ်ဘဲ ငါဖြစ်နိုင်တယ်"

"အနာဂတ်မှာ ဘာဖြစ်မလဲဆိုတာ ဘယ်သူမှမသိဘူး ဒါကြောင့် နင်ဒါကိုစိတ်ပူစရာမလိုဘူး"

"မတော်တဆ တစ်နေ့မှာ တစ်ခုခုတကယ်ဖြစ်လာခဲ့ရင် ငါတို့ရဲ့အတူတကွဘဝက အလယ်တန်းကျောင်းတုန်းကတည်းက စတင်ခဲ့တာပဲလို့ ငါတွေးလိုက်ရုံပဲ"

ယန်ကျန့်က တစ်ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီး ဘာပြောရမှန်းမသိတော့ပေ။ သူက အတွင်းစိတ်က ရုန်းကန်နေရ၏။

တစ်ဖက်တွင် မြောင်ရှောင်ရှန်းက သူ၏နှလုံးသားကို ထိမှန်ခဲ့ပြီး အခြားတစ်ဖက်တွင် ဆင်ခြင်တုံတရားက သူ့ကို တစ္ဆေဆရာတစ်ယောက်က သာမန်လူများနှင့် ဝေးဝေးနေသင့်သည်ဟု ပြောနေသည်။ နီးကပ်သွားခြင်းက အန္တရာယ်ကိုသာ ဖြစ်ပေါ်စေလိမ့်မည်။ သူတို့က ကမ္ဘာတစ်ခုတည်းက မဟုတ်ကြပေ။

သာမန်လူတစ်ယောက်အနေဖြင့် မြောင်ရှောင်ရှန်းက အနာဂတ်တွင် ကြေကွဲစရာတစ်ခု ဖြစ်လာရန် ကံပါလာပြီးဖြစ်၏။ သူမက ထက်မြက်သည်၊ လှပသည်၊ နူးညံ့သိမ်မွေ့သည်၊ နာမည်ကြီးတက္ကသိုလ်တစ်ခုသို့လည်း ဝင်ခွင့်ရခဲ့ပြီး သူမက ဒီလိုဘဝမျိုးမရှိသင့်ပေ။

သူက ဒါကိုစဉ်းစားပြီးဖြစ်၏။ ဒါဆို ဘာလို့သူဒီနေ့မှာ ရုန်းကန်နေရသေးတာလဲ။ ဒါက စိတ်ခံစားမှုလား။

"ငါပင်ပန်းနေပြီ ငါ့ကိုအခန်းထဲကို အနားယူဖို့ ခေါ်သွား။ ငါနင့်ကိုငြင်းဆန်ခွင့်မပြုဘူး"

မြောင်ရှောင်ရှန်းက ဆိုလိုက်လေသည်။