ရုတ်တရက် ပေါ်ပေါက်လာခြင်း

တာချန်းမြို့ရှိ ကွမ်းကျန်းလူနေအိမ်ရာအတွင်း၌…ယန်ကျန့်၏ အခန်းမှာ အမှောင်ထုဖြင့် လွှမ်းခြုံနေပြီး သူ၏အခန်းထောင့်တွင် အရိပ်တစ်ခုက ပုံမှန်မဟုတ်စွာ ထူထပ်နေကာ ကြန့်ကြာနေပြီး မလှုပ်မယှက် ဖြစ်နေ၏။ တစ်စုံတစ်ခုက အမှောင်ထဲတွင် ပုန်းကွယ်ရင်း စောင့်ကြည့်နေသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူက ဒါကိုကျင့်သားရနေပြီဖြစ်၏။

သို့သော် ဒီအခိုက်အတန့်တွင်…

အခန်းထဲမှ ညဘက်စားပွဲခုံဘေးတွင် ဖုန်းတစ်လုံး၏ မျက်နှာပြင်က ရုတ်တရက် လင်းထိန်လာပြီး ထူးဆန်းသော အလင်းရောင်တစ်ခုကို ပျံ့နှံ့စေ၏။

ရုတ်တရက်…ကုတင်ပေါ်တွင် မျက်လုံးမှိတ်လျက် လဲလျောင်းနေသော ယန်ကျန့်က ရုတ်တရက် မျက်လုံးဖွင့်လိုက်၏။

ဒီလိုအလင်းရောင် အနည်းငယ်ပြောင်းလဲမှုကပင် သူ့ကိုသူ၏အနားယူနေသည့် အခြေအနေမှ ဆွဲထုတ်ရန် လုံလောက်၏။

ဖုန်း၏မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် မက်ဆေ့ချ်အသစ်တစ်ခု ပေါ်လာ၏။

ဒါက သေချာပေါက် ကြေငြာ မက်ဆေ့ချ်တစ်ခု မဟုတ်ပေ။

ယန်ကျန့်၏ ဖုန်းက သာမန်စမတ်ဖုန်းတစ်လုံးသာဖြစ်သော်လည်း နံပါတ်က ဌာနချုပ်၏ လျှို့ဝှက်ကုဒ်ဖြင့် ကာကွယ်ထားပြီး ကြေငြာ မက်ဆေ့ချ်များမရှိ၊ ကွန်ရက်ပြတ်တောက်မှုမရှိ၊ ဖုန်းဘေလ်ပျောက်ဆုံးမှုမရှိကြောင်း သေချာစေ၏။ ဌာနချုပ်၏ ဂြိုလ်တုတည်နေရာပြဖုန်းများ၏ လုပ်ဆောင်ချက်များ ကင်းမဲ့ခြင်းမှလွဲ၍ ၎င်း၏အဆင့်က အတူတူပင်ဖြစ်၏။

ထို့ကြောင့် သူ၏ဖုန်းနံပါတ်ကို သိသော တစ်စုံတစ်ယောက်သာ မက်ဆေ့ချ်ပို့နိုင်၏။

သူက ဖုန်းကိုကောက်ယူပြီး ကြည့်လိုက်၏။ မက်ဆေ့ချ်က ရိုးရှင်းပြီး စကားလုံးတိုအနည်းငယ်သာဖြစ်၏။

'ငါအန္တရာယ်ရှိနေတယ်'

ထို့နောက် တည်နေရာတစ်ခု ပါလာ၏။

"ဒါက မြောင်ရှောင်ရှန်းဆီက အကူအညီတောင်းတဲ့ မက်ဆေ့ချ်ပဲ"

ယန်ကျန့်၏ မျက်နှာအမူအရာက မပြောင်းလဲဘဲ သူ၏စိတ်ခံစားမှုများက လှုပ်ရှားမှု ကင်းမဲ့နေပုံရသော်လည်း သူ၏တစ္ဆေမျက်လုံးက ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ရုတ်တရက် ပွင့်လာ၏။

တစ္ဆေမျက်လုံးက ဌာနချုပ်ဆီသို့ ကြည့်လိုက်၏။

အနီရောင်ရင့်ရင့် အလင်းရောင်တစ်ခုက မယုံနိုင်စရာအရှိန်ဖြင့် ပျံ့နှံ့သွား၏။

နောက်တစ်ခဏတွင် ယန်ကျန့်က အခန်းထဲမှ တိတ်တဆိတ် ပျောက်ကွယ်သွား၏။

ထိုအချိန်တွင် အခြားနေရာတစ်ခု၌…တစ္ဆေဖယောင်းတိုင်၏ အကာအကွယ်မရှိဘဲ…

မြောင်ရှောင်ရှန်း၊ လျိုကျစ်နှင့် စုန့်ယွိကျားတို့မှာ လုံးဝအစွမ်းအစမရှိသော သာမန်လူများဖြစ်ကြပြီး တစ္ဆေ၏ ပစ်မှတ်ထားခြင်းကို ခံရလျှင် သေဆုံးရန် ကံပါလာပြီးသားဖြစ်၏။

အရေးအကြီးဆုံး ပြဿနာမှာ သူတို့က နောက်တွင် ကျန်ရစ်ခဲ့ကြပြီး အခြားသူများက အောက်ထပ်သို့ ရောက်နှင့်နေပြီဖြစ်သည်။

တစ်နည်းအားဖြင့် ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူတို့က ထိထိရောက်ရောက် သီးခြားခွဲထုတ်ခံလိုက်ရ၏။

သို့သော် သူတို့က ပါးနပ်ကြပြီး သူတို့၏ကြောက်ရွံ့မှုရှိနေသော်လည်း သူတို့၏ပါးစပ်များကို ဖုံးအုပ်ကာ တိတ်ဆိတ်စွာ နေပြီး မလိုအပ်သော လှုပ်ရှားမှုများကို လျှော့ချကာ ထိုသို့ပြုလုပ်ခြင်းဖြင့် သူတို့က တစ္ဆေ၏ ပစ်မှတ်ထားခြင်းကို ခံရမည့်အန္တရာယ်ကို ရှောင်ရှားနိုင်မည်ဟု မျှော်လင့်နေကြ၏။

သို့သော် မြောင်ရှောင်ရှန်းမှာ ဒီအတိုင်းထိုင်ပြီး သူမ၏ကံကြမ္မာကို စောင့်ဆိုင်းရန် ရည်ရွယ်ချက်မရှိပေ။ လျိုကျစ်နှင့် စုန့်ယွိကျားတို့ တိတ်ဆိတ်စွာ နေမည်ကို သေချာစေပြီးနောက် သူမက နာကျင်မှုကို သည်းခံပြီး သူတို့ကိုထိုအထပ်မှ စင်္ကြံဆီသို့ ဦးဆောင်သွား၏။

"တစ္ဆေက ငါတို့ကို ပစ်မှတ်ထားနေတာ မသေချာဘူး ဒါက ဒီနေရာကနေ ဖြတ်သွားရုံပဲ ဖြစ်နိုင်တယ်။ ငါတစ္ဆေရဲ့ဖြတ်သန်းသွားရာလမ်းကြောင်းပေါ်မှာ မနေနိုင်ဘူး ငါလှေကားကနေ အရင်ဆုံးထွက်သွားရမယ်။ ငါတို့ကံကောင်းရင် တစ္ဆေက အောက်ထပ်ကို ဆက်ဆင်းသွားပြီး ငါတို့နောက်ကို လိုက်မှာမဟုတ်ဘူး"

မြောင်ရှောင်ရှန်းက စိတ်မအေးဖြစ်နေသော်လည်း တည်ငြိမ်သော ခေါင်းတစ်လုံးကို ထိန်းသိမ်းထား၏။ သူမက ကြောက်လန့်ပြီး အကူအညီမဲ့နေသော လူနှစ်ယောက်ကို အထပ်မှ စင်္ကြံထဲသို့ ဦးဆောင်သွား၏။

တိုက်ခန်းအဆောက်အအုံ၏ စင်္ကြံက မကျယ်ဝန်းဘဲ သူတို့သုံးယောက်က ၎င်းကိုနီးပါး ပိတ်ဆို့ထား၏။ လှေကားများနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ဒီနေရာက ထင်ရှားစွာ ပို၍အန္တရာယ်များ၏။

အကြောင်းမှာ တစ္ဆေသာပေါ်လာလျှင် သူတို့က အထပ်မှ ထွက်ခွာနိုင်မည်မဟုတ်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

သို့သော် ရွေးချယ်စရာမရှိပေ။ လှေကားအောက်သို့ ဆင်းသွားခြင်းက သူတို့ကိုတစ္ဆေမှ ရှောင်တိမ်းနိုင်စေမည်မဟုတ်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။ တစ်ကြိမ်ပစ်မှတ်ထားခံရလျှင် သူတို့က မလွဲမသွေ ဖမ်းမိပေလိမ့်မည်။ ဒါကြောင့် ရွေးချယ်မှုတစ်ခုပြုလုပ်ပြီး အခြေအနေ ဘယ်လိုဖြစ်ပေါ်လာမည်ကို ကြည့်ခြင်းက ပိုကောင်း၏။

သို့သော် ကံတရားက အတော်လေး မျက်နှာသာမပေးဟု ထင်ရ၏။

သူတို့ဒီအထပ်မှ စင်္ကြံထဲသို့ ဝင်ရောက်သည်နှင့် မြောင်ရှောင်ရှန်းက သူတို့နောက်မှ စင်္ကြံတွင် ခြေသံများ ပေါ်ပေါက်လာသည်ကို ကြားလိုက်ရ၏။

တစ္ဆေက အောက်ထပ်သို့ ဆင်းသွားရန် မရွေးချယ်ဘဲ သူတို့နောက်သို့ လိုက်ပါလာခဲ့သည်။

"ဒါမကောင်းတော့ဘူး"

မြောင်ရှောင်ရှန်းက လမ်းလျှောက်ခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး သူမ၏အတွင်းထဲတွင် စိတ်ပျက်အားငယ်မှုတစ်ခု တိုးဝှေ့ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူတို့သုံးယောက်ထဲမှ တစ်ယောက်က တစ္ဆေ၏ သတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံရတော့မည်ဖြစ်ကြောင်း သူမသိရှိသွားသည်။ ဒါက သူမကိုယ်တိုင် လျိုကျစ် သို့မဟုတ် စုန့်ယွိကျား ဖြစ်နိုင်၏။

ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ်… သူတို့ထဲမှ တစ်ယောက်က သေဆုံးရန် ကံပါလာပြီးဖြစ်၏။

သူမ၏သတ္တိကို ဆင့်ခေါ်ရင်း သူမက သူမ၏အမြင်အာရုံစွန်းဖြင့် နောက်ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်၏။ သူမ၏နောက်မှ စင်္ကြံက ဗလာဖြစ်နေဆဲဖြစ်သော်လည်း စင်္ကြံတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေသော ခြေသံများက မမှားနိုင်ပေ။

ရှင်းလင်းနေသည်မှာ… တစ္ဆေက သာမန်မျက်စိဖြင့် မမြင်နိုင်ပေ။

"ရှဲရှဲ"

ချက်ချင်းပင် ပုံမှန်မဟုတ်သော ဖြစ်စဉ်အချို့ ဖြစ်ပွားစပြုလာ၏။ ယခင်ကလင်းနေသော မီးအိမ်များက လင်းလက်စပြုလာ၏။ ဒီအခြေအနေက ပထမဆုံးအကြိမ်မဟုတ်ဘဲ ဒီတစ်ကြိမ်ကလည်း ကွဲပြားမည် မဟုတ်ပေ။

"မီးတွေ အကြိမ်အနည်းငယ် လင်းလက်ပြီးရင် ဒါတွေငြိမ်းသွားလိမ့်မယ် ပြီးတော့ တစ္ဆေက သတ်ဖြတ်စပြုလိမ့်မယ်"

အတွေးတစ်ခုက မြောင်ရှောင်ရှန်း၏ စိတ်ထဲတွင် ပေါ်ပေါက်လာ၏။ သူမက သူမ၏ဘေးမှ လျိုကျစ်နှင့် စုန့်ယွိကျားကို ကြည့်လိုက်၏။

ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် စိတ်ပျက်အားငယ်မှုတို့က သူတို့၏မျက်နှာများပေါ်တွင် အပြည့်ရေးသားထားပြီး သူတို့၏ခန္ဓာကိုယ်များက အနည်းငယ်တုန်ယင်နေကာ ချွေးစေးများကျနေပြီး သူတို့ကလည်း တစ္ဆေကြမ်း၏ သတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံရတော့မည်ဖြစ်ကြောင်း သိရှိသွားကြ၏။

တရှဲရှဲအသံအောက်တွင် မီးများလင်းလက်နေစဉ် နောက်ဆုံးတွင် ၎င်းတို့ငြိမ်းသွား၏။

တစ်ချိန်က ဗလာဖြစ်နေသော စင်္ကြံတွင် မီးများငြိမ်းသတ်သွားသည်နှင့်အတူ ပုံရိပ်တစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာပြီး အမှောင်ထဲတွင် လျှောက်လှမ်းနေသော အလောင်းကောင်တစ်ခုနှင့်တူနေ၏။ တစ္ဆေကြမ်းက မီးများငြိမ်းမှသာ မြင်နိုင်ပြီး မီးများလင်းသည်နှင့် တစ္ဆေက ပျောက်ကွယ်သွားပေလိမ့်မည်။

ခြေသံများက ပို၍ပို၍ နီးကပ်လာပြီး ပို၍ပင် နီးကပ်လာ၏။

မှိန်ဖျော့သော စင်္ကြံထဲမှ တစ္ဆေက အခုသူတို့သုံးယောက်အပေါ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် မြောင်ရှောင်ရှန်းနှင့် အခြားနှစ်ယောက်က ထိုနေရာတွင် ရပ်နေရုံသာ တတ်နိုင်ပြီး သူတို့၏ကံကြမ္မာကို စောင့်ဆိုင်းနေကာ သူတို့၏ခေါင်းများကို လှည့်ကြည့်ရန် သတ္တိပင်မရှိကြတော့ပေ။

"ငါသေတော့မယ်"

ဒီအတွေးက တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပေါ်ပေါက်လာ၏။

သို့သော် သူတို့နောက်မှ တစ္ဆေက အန္တရာယ်ရှိလောက်အောင် နီးကပ်စွာ ချဉ်းကပ်လာစဉ်မှာပင် သူတို့၏ပတ်ဝန်းကျင်တွင် သိသိသာသာ ပြောင်းလဲမှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာ၏။

မူလက မှိန်ဖျော့နေသော စင်္ကြံက ရုတ်တရက် ထူးဆန်းသော အနီရောင်ရင့်ရင့်ဖြင့် လွှမ်းခြုံသွားပြီး နေရာအနှံ့တွင် အနီရောင်မီးများဖြင့် ထွန်းလင်းထားသကဲ့သို့ဖြစ်ကာ နံရံများပင်လျှင် သွေးများဖြင့် လိမ်းကျံထားပုံရပြီး တောက်ပသော်လည်း ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲနေ၏။

စင်္ကြံ၏ အဆုံးတွင်…တစ်စုံတစ်ယောက်က ထိုနေရာတွင် ရုတ်တရက် ရပ်နေပြီး မည်သူမျှ သတိမပြုမိလိုက်ပေ။ သဘာဝအတိုင်းပင် သူတို့က ထိုနေရာတွင် ကြာမြင့်စွာကတည်းက ရှိနေသကဲ့သို့ ဖြစ်သော်လည်း မယုံနိုင်စရာကောင်းသည်မှာ ယခင်က ထိုနေရာတွင် ဘယ်သူမှမရှိခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ထိုကဲ့သို့သော ရုတ်တရက်မြင်ကွင်းနှင့် ရင်ဆိုင်ရသောအခါ… မြောင်ရှောင်ရှန်း လျိုကျစ်နှင့် စုန့်ယွိကျားတို့က မျက်လုံးပြူးကျယ်သွားကြ၏။ သူတို့အားလုံးက ဒီလူကိုမှတ်မိပြီး သူနှင့် အလွန်ရင်းနှီးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဒါက ယန်ကျန့်လား။

သို့သော် ဒါဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ မက်ဆေ့ချ်ပို့ပြီးကတည်းက မိနစ်အနည်းငယ်သာ ရှိသေးပြီး ယန်ကျန့်က ဒီနေရာကို ဘယ်လိုရောက်လာနိုင်မှာလဲ။

ဒါက စိတ်အာရုံခြောက်ခြားမှုတစ်ခုလား သို့မဟုတ် သေဆုံးခါနီး မှတ်ဉာဏ်တစ်မျိုးမျိုးလား။

သို့သော် မယုံနိုင်စရာ အကောင်းဆုံးမှာ ယန်ကျန့်၏ ပေါ်ပေါက်လာမှုနှင့်အတူ သူတို့နောက်မှ လျင်မြန်စွာ နီးကပ်လာသော ခြေသံများက ဆက်လက်ချဉ်းကပ်မလာတော့ဘဲ ယင်းအစား လှည့်ထွက်သွားပြီး လျင်မြန်စွာ ထွက်ခွာသွားကာ စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်း ခြေသံများက လှေကားထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အောက်ထပ်သို့ ဦးတည်နေပုံရ၏။

"ငါနောက်ကျသွားလား"

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ယန်ကျန့်က မျက်နှာအမူအရာမပြောင်းဘဲ သူ၏အငွေ့အသက်က စိတ်ခံစားမှုကင်းမဲ့သကဲ့သို့ အေးစက်နေသည်။ သူက ရှေ့သို့ခြေလှမ်းလှမ်းလိုက်၏။

စင်္ကြံထဲမှ အကွာအဝေးက ကျုံ့ဝင်သွားပုံရပြီး ခြေလှမ်းအနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် ယန်ကျန့်က မြောင်ရှောင်ရှန်းရှေ့သို့ ရောက်နှင့်နေပြီဖြစ်ကာ သူ၏အကြည့်က မြောင်ရှောင်ရှန်း၏ အနည်းငယ်ရောင်ရမ်းနေသော ခြေထောက်သို့ ရွေ့လျားသွားပြီးနောက် စကားတစ်ခွန်းမှမဆိုဘဲ လက်လှမ်းပြီး သူမကိုအလျားလိုက် ပွေ့ချီလိုက်သည်။

မြောင်ရှောင်ရှန်းက ပေါ့ပါးပြီး ကိုယ်အလေးချိန်မဲ့ကာ အလွယ်တကူ ပွေ့ချီခံလိုက်ရ၏။

"နင်တာချန်းမြို့မှာ မဟုတ်ဘူးလား ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက်မြန်မြန်ရောက်လာတာလဲ"

မြောင်ရှောင်ရှန်း၏ ကြောက်ရွံ့မှုက ပွေ့ချီခံလိုက်ရသည်နှင့် ချက်ချင်းပျောက်ကွယ်သွားပြီး သူမက မခုခံဘဲ ယန်ကျန့်၏ လည်ပင်းကို ဖက်ထားလိုက်ကာ ထိုမယုံနိုင်လောက်အောင် ရင်းနှီးသော မျက်နှာကို ကြည့်ရင်း ကြောက်ရွံ့တကြီး မေးလိုက်သည်။ သူမ၏အမူအရာက အိမ်တွင် ဒုက္ခရှာထားသော ကလေးတစ်ယောက်နှင့်တူပြီး အလွန်တောင်းပန်နေ၏။

"နင်ကံကောင်းတယ် ငါမတော်တဆ အနီးအနားမှာ အလုပ်ကိစ္စနဲ့ ရောက်နေတာ"

ယန်ကျန့်က တည်ငြိမ်စွာ ဆို၏။

"ဒါဆို နင်သတိထားရမယ် ဒီမှာတကယ်ပဲ သရဲခြောက်နေပုံရတယ် နောက်ဆုံးတစ်ခါလို အန္တရာယ်များနိုင်တယ်"

မြောင်ရှောင်ရှန်းက အခုအန္တရာယ်မပြီးဆုံးသေးကြောင်း သိရှိသွားပြီး ချက်ချင်းသတိပေးလိုက်၏။

ယန်ကျန့်က ဆို၏။

"ဒါက သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်တစ်ခုမဟုတ်ဘူး တစ်ယောက်ယောက်က သတ်ဖြတ်ဖို့ သဘာဝလွန် စွမ်းအားကို သုံးနေတာပဲ လူအတော်များများ သေသွားနှင့်ပြီ ဒါပေမဲ့ အများစုက ဒီနေရာကနေ ဘေးကင်းစွာ လွတ်မြောက်နိုင်ခဲ့တယ် ပြီးတော့ တစ်ယောက်ယောက်က တစ္ဆေဖယောင်းတိုင်တစ်တိုင်ကိုတောင် ကိုင်ထားတယ် နင်သူ့ကိုပေးခဲ့တာလား"

"မဟုတ်ဘူး မဟုတ်ဘူး"

မြောင်ရှောင်ရှန်းက အလျင်အမြန် ခေါင်းခါလိုက်၏။

"ဒါက လုယူခံလိုက်ရတာ ဝမ်ဟောင်က ဖယောင်းတိုင်ကို ငါတို့ဆီက လုသွားတာ။ ယန်ကျန့် နင်သူ့ကိုလွှတ်ထားလို့မဖြစ်ဘူး အဲဒီကောင်က ငါတို့အားလုံးကို သေစေလုနီးပါးဖြစ်ခဲ့တယ် ငါတို့က သူတို့ကိုအရင်က ကူညီဖို့ ကြင်နာခဲ့ပေမယ့် သူတို့က ကျေးဇူးကို သစ္စာဖောက်မှုနဲ့ ပြန်ဆပ်ပြီး ငါတို့ကိုနောက်မှာ ချန်ထားခဲ့တယ်လို့ ဘယ်သူက ထင်မှာလဲ"

လျိုကျစ်၏ မျက်လုံးများက မျက်ရည်များဖြင့် ပြည့်လျှံနေပြီး သူမက သေခြင်းမှ လွတ်မြောက်လာသည့် စိတ်လှုပ်ရှားမှုနှင့် အကာအကွယ်ပေးသူတစ်ယောက်ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသည့် ပျော်ရွှင်မှုကို ခံစားလိုက်ရ၏။

"အိုး အဲဒီလိုလား"

ယန်ကျန့်က တည်ငြိမ်နေဆဲဖြစ်ပြီး ဒေါသအရိပ်အယောင်မပြပေ။ သူ၏တစ္ဆေမျက်လုံးက သတင်းအချက်အလက်များစွာကို မြင်တွေ့ခဲ့ပြီးဖြစ်ကာ ဒီနေရာမှ အခြေအနေကို ယေဘုယျအားဖြင့် နားလည်ပြီး ဒါက စစ်မှန်သော သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ် မဟုတ်ဘဲ လူလုပ်ဖြစ်ရပ်တစ်ခုသာဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုလိုက်၏။

သို့သော် အချက်တစ်ချက်က သေချာသည်မှာ ဒီနေရာတွင် အမှန်တကယ်ပင် တစ္ဆေတစ်ကောင်ရှိနေ၏။

"ဒါက စကားပြောရမယ့်နေရာမဟုတ်ဘူး ငါနင်တို့ကို ဒီအဆောက်အအုံထဲကနေ အရင်ဆုံးထုတ်သွားမယ်"

ယန်ကျန့်က ဆို၏။

သူစကားဆုံးသည်နှင့်… သူက မြောင်ရှောင်ရှန်းနှင့် အခြားနှစ်ယောက်နှင့်အတူ စင်္ကြံမှ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သူတို့ပြန်ပေါ်လာသည့်အခါ အဆောက်အအုံ အပြင်ဘက်သို့ ရောက်နှင့်နေပြီဖြစ်သည်။

ဒီချက်ချင်း တည်နေရာပြောင်းရွှေ့သည့် နည်းလမ်းက သာမန်လူများအတွက် အံ့ဩစရာကောင်းပြီး သူတို့ကို တွေဝေသွားစေ၏။

"နင့်ခြေထောက်ဘယ်လို ဒဏ်ရာရသွားတာလဲ"

ယန်ကျန့်က မြောင်ရှောင်ရှန်းကို ချထားလိုက်ပြီး သူမ၏နောက်တွင် ကုလားထိုင်တစ်လုံး ရုတ်တရက် ပေါ်လာကာ ထိုင်ရန်အတော်ဖြစ်သွားသည်။

မြောင်ရှောင်ရှန်းက ဆို၏။

"ငါထွက်ခွာတုန်းက မတော်တဆ ခြေကျင်းဝတ် လိမ်သွားတယ်ထင်တယ်"

"ဘာဖြစ်ခဲ့လဲဆိုတာ ငါ့ကိုမပြောပြဘူးလား"

ယန်ကျန့်က လှမ်းကြည့်ပြီး မြောင်ရှောင်ရှန်းက တစ်ခုခုဖုံးကွယ်ထားသည်ကို သိကာ သူမ၏ဘေးမှ လျိုကျစ်ကို တိုက်ရိုက်မေးလိုက်၏။

လျိုကျစ်က ဆို၏။

"သူမက တစ်ယောက်ယောက်နဲ့ တိုက်မိတာ တစ်ယောက်ယောက်က သူမကိုတိုက်ပြီးတော့ သူမ ခြေကျင်းဝတ် လိမ်သွားတာ တော်တော်ပြင်းထန်ပုံပဲ ထွက်ခွာတုန်းက စုန့်ယွိကျားနဲ့ ငါသူ့ကိုထောက်ပံ့ပေးခဲ့ရတယ် ပြီးတော့ ဝမ်ဟောင်က ငါတို့အဆင်မပြေတာကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး ဖယောင်းတိုင်ကို လုသွားတယ် ငါတို့ကိုအကာအကွယ်မရှိဘဲ မလွတ်မြောက်နိုင်အောင် ချန်ထားခဲ့တယ်"

"ငါ့ကိုတိုက်မိတာ ဝမ်ဟောင်မဟုတ်ပါဘူး ဒါက ဖရိုဖရဲဖြစ်နေလို့ပါ ငါဘယ်သူလဲဆိုတာကို မရှာနိုင်ခဲ့ဘူး"

မြောင်ရှောင်ရှန်းက ထပ်ပြောပြီး ယန်ကျန့်က သူမကိုမတော်တဆ တိုက်မိခဲ့သူနောက်သို့ မလိုက်သွားရန် မျှော်လင့်နေ၏။

ယန်ကျန့်က စကားမပြောဘဲ ဒူးထောက်ထိုင်ချလိုက်၏။ သူက မြောင်ရှောင်ရှန်း၏ ရောင်ရမ်းနေသော ခြေထောက်ကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး အင်အားအနည်းငယ်သုံးကာ လှည့်ဖိလိုက်ရာ ကြည်လင်သော အရိုးသံတစ်ခု ကြားလိုက်ရပြီး နေရာလွဲနေသော အဆစ်က ချက်ချင်းပြန်လည်ကောင်းမွန်သွားသည်။ အညိုအမည်းကတော့ ကျန်ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး ပျောက်ကင်းရန် ရက်များစွာ လိုအပ်ပေလိမ့်မည်။

ယန်ကျန့်က သဘာဝလွန်နည်းလမ်းများသုံးပြီး အညိုအမည်းကို ရှင်းလင်းနိုင်သော်လည်း သူမလုပ်ခဲ့ပေ။

ကုသရန်အတွက်ပင် သူက သမားရိုးကျ အရိုးဆက်နည်းလမ်းများကို အသုံးပြုခဲ့၏။ သူ၏အမြင်တွင် သဘာဝလွန်စွမ်းအားအားလုံးက တိုက်စားမှုနှင့် လွှမ်းမိုးမှုအတိုင်းအတာတစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး ရှောင်ရှားနိုင်လျှင် မသုံးတာ အကောင်းဆုံးဖြစ်သည်။

"လမ်းလျှောက်တာက အခု လုပ်နိုင်လောက်ပြီ"

ယန်ကျန့်က ဆိုပြီးနောက် ထရပ်ကာ လှည့်ထွက်သွားသည်။

ထိုအချိန်တွင်…

ထိတ်လန့်နေသော လူတစ်စုက အဆောက်အအုံထဲမှ လျင်မြန်စွာ ထွက်ခွာလာပြီး ရှေ့ဆုံးမှ လူက အနီရောင်ဖယောင်းတိုင်တစ်တိုင်ကို ကိုင်ဆောင်ထား၏။

ဖယောင်းတိုင်က လောင်ကျွမ်းနေပြီး ထူးဆန်းသော အစိမ်းရောင်အလင်းကို ထုတ်လွှတ်နေ၏။