သားရဲနတ်အရှင်

နောက်တစ်နေ့ နံနက်စောစော။

မနက်ခင်းအလင်းရောင် ထွက်လာသည်နှင့် ချင်းယန်လည်း စာကြည့်တိုက်ထဲကို ၀င်ပြီး ပုံမှန်အတိုင်း ဆက်လက် လုပ်ဆောင်နေပါသည်။

မနေ့ညက ရှဟဲဟာ လုံးဝအရက်မူးနေပြီး သူ့ကိုယ်သူ နည်းနည်းလေး တဆတ်ဆတ် တုန်နေတာကြောင့် appကို အသုံးပြုပြီး အိမ်ပြန်ပို့ဖို့ ကူညီပေးခဲ့ရသည်။ အခုလည်း အိပ်ရာထဲမှာ ကောင်းကောင်း အိပ်ပျော်နေလောက်ပြီ။

ချင်းယန် မြေခွေးလေးကို သူ့ရင်ခွင်ထဲ ကိုင်ထားပြီး ကတ်ကို ပွတ်ဆွဲရန် အေးအေးဆေးဆေး လမ်းလျှောက်လာလိုက်သည်။ ရုတ်တရက် သူ့နားထဲတွင် လေထုက ငြိမ်သက်နေတာကို ခံစားမိလိုက်သည်။

"ဟမ်?"

သူလှည့်ပတ်ကြည့်လိုက်သည်။

ဒီအချိန်မှာ လီချင်းဟဲ သူ့ကို နွေးနွေးထွေးထွေး နှုတ်ဆက်ပြီး မနက်စာ ကျွေးသင့်တယ်လေ။

"အလုပ်မလာပြန်ဘူး..."

ဒါကိုတွေးပြီး ချင်းယန်ရဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအားက အပြင်ကို ပျံ့နှံ့သွားပြီး ခန်းမရဲ့ ထောင့်တိုင်းကို သေသေချာချာ စစ်ဆေးပြီးနောက် ထိုမိန်းကလေး၏ ခြေရာလက်ရာကို မတွေ့ပေ။ ထိုအခါ မနေ့က သူမကို ပြောခဲ့တာတွေကို တွေးနေမိသည်။

သူ့စကားကြောင့် ထိုကောင်မလေး စိတ်ဆိုးနေပြီ ထင်ပါရဲ့။ သူမသည် လက်ရှိတွင် တစ်ဖက်တစ်လမ်းမှ အလုပ်ကြိုးစားပြီး မိမိကိုယ်ကို တိုးတက်အောင် ကြိုးစားနေလောက်သည်။

"မဆိုးပါဘူး မဆိုးပါဘူး မင်းက တော်တော် ရည်မှန်းချက်ကြီးတာပဲ"

ချင်းယန် မလျှော့နိုင်သော ထောင့်တစ်နေရာသို့ သွားကာ ထိုင်ခုံသေးသေးလေးကို ဆွဲထုတ်ကာ တိတ်ဆိတ်နေသော အချိန်ကို ပျော်ရွှင်စွာ ထိုင်နေလိုက်သည်။

ယခု လီချင်းဟဲ မရှိတော့သဖြင့် ငြိမ်သက်တိတ်ဆိတ်ရုံမှတပါး ဘာမျှမကြားနိုင်တော့ပေ။

ဒီအခွင့်အရေးကို လက်လွှတ်မခံနိုင်ပါ။

ဤသည်မှာ အဓိပတိနယ်ပယ်၏ သဘောတရားများကို နားလည်ရန် အကောင်းဆုံး အချိန်ဖြစ်သည်။ ထို့နောက် သူသည် ဉာဏ်အလင်းတန်း၌ ဖုံးကွယ်ထားသော အဘိုးအို၏ မိမိကိုယ်ကို ပျက်ဆီးခြင်းအား ပြန်ပြောင်းအောက်မေ့ကာ ဉာဏ်အလင်းကို ရှုသွင်းလိုက်သည်။

နောက်အခိုက်၌။

သွေးထွက်သံယို မိုးခြိမ်းသံတစ်ခု သူ့အတွင်းစိတ်ထဲက အလယ်ဗဟိုကို ပြိုကျလာပြီး ချဲ့ထွင်လာကာ အဘိုးအို၏ သေဆုံးနေသော အိပ်ရာကို အတုယူကာ ပေါက်ကွဲသွားစေလိုက်သည်။

ဗုန်း!

အဓိပတိနယ်ပယ်ရဲ့ တံခါးခုံက တုန်လှုပ်သွား၏။ ချင်းယန်သည် ပေါက်ကွဲမှုမှ ထွက်ပေါ်လာသည့် သိမ်မွေ့သော အတက်အကျများကို ဖမ်းစားကာ ကျင့်ကြံနေခဲ့သည်။

သူ ဖြည်းညှင်းစွာ ရှူသွင်းလိုက်သည်နှင့် ရှောင်ပိုင်၏ ထင်ယောင်ထင်မှား စွမ်းအင်များဖြင့် ဖုံးကွယ်ခြင်းမခံရမီတွင် သူ့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လေထုသည် မှန်ကဲ့သို့ အလွှာလိုက် ကွဲအက်လာသည်။

အသက်ရှုနေရင်း အချိန်တွေတဖြည်းဖြည်း ကုန်သွားခဲ့သည်။ အဘိုးအိုသည် သူ့အတွေးထဲ၌ ကျယ်ပြောလှသော အလင်းတန်းကြီးထဲတွင် ပေါက်ကွဲသွားပြီး နောက်တစ်ကြိမ် ဆုံးပါးသွားပြန်သည်။

“နောက်ဆုံးတော့ ပြီးသွားပြီပေါ့… သခင်သာ ထပ်ကြာနေရင် ဒီနတ်သမီးလေး ပျက်စီးသွားလိမ့်မယ်!"

ရှောင်ပိုင်သည် သူမလျှာကို တွဲလောင်းချကာ ခေါင်းတွေ လေးလံနေကြောင်း ပြသရင်း ချင်းယန်၏လက်နှစ်ဖက်ထဲသို့ ပြုတ်ကျသွားသည်။ သူမ၏ တိုတောင်းသော ခြေဖ၀ါးများသည် ခေါက်ဆွဲကဲ့သို့ ပျော့ပျောင်းနေပြီး လုံးလုံးလျားလျား နွမ်းနယ်နေပါပြီ။

ချင်းယန် ပတ်ဝန်းကျင်က ထူးဆန်းသည့် ဖြစ်စဉ်ကို ဖုံးကွယ်ရန် ထင်ယောင်ထင်မှား အသုံးပြုခြင်းသည် ပင်ကိုယ်အားဖြင့် အလွန် သုံးစွဲရသည်။ သူမ ထင်ယောင်ထင်မှားကို ချလိုက်သည့် အခိုက်အတန့်တွင် သူမ၏ စိတ်စွမ်းအင်များ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ချင်းယန်၏ ခွန်အားသည် တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ပိုကြောက်စရာ ကောင်းလာသဖြင့် ရှောင်ပိုင်မှာ သူမ၏ လွတ်မြောက်ရန် အစီအစဉ်ကို လုံးဝ စွန့်လွှတ်လိုက်ပြီး ချင်းယန် ဖြတ်ကျော်မည့်နေ့ကို ကြည့်နေဖို့သာ ဆုံးဖြတ်ခဲ့ရသည်။

“အခု သိပ်မကွာလောက်တော့ဘူး....”

ချင်းယန် သူ့မျက်လုံးတွေကို ဖွင့်လိုက်ပြီး ရှောင်ပိုင်ခေါင်းလေးကို လှမ်းကိုင်လိုက်ရင်း အတော်လေး ကျေနပ်သွားသည်။ ဤအချက်ကို နားလည်ပြီးနောက် မျက်နှာဖုံးစွပ် အဘိုးအိုဆီကရသော ဉာဏ်အလင်းက လုံးဝဆုံးရှုံးသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

အခုတော့ အားလုံးအဆင်သင့် ဖြစ်နေပါပြီ။

အနာဂတ်မှာ သူ လိုအပ်တာက အခွင့်အရေးတစ်ခုသာ။ ထို့နောက် ဤသာယာသောလေကိုစီး၍ ဖြတ်ကျော်ကာ အဓိပတိနယ်ပယ်ထဲ ဝင်ရောက်နိုင်လိမ့်မည်။

  …………

ကျန်းဟိုင်ကိုယ်ခံပညာအကယ်ဒမီ။

ထန်ဖုန်း၊ အပေါ်ဆုံးထပ်ရှိ ရုံးခန်းတွင်၊

လက်ဖက်ရည် ရနံ့များက လေထဲတွင် ပျံ့လွင့်နေပြီး ထွန်းသစ်စနေရောင်အောက်တွင် အဘိုးကြီးလီသည် ခရမ်းရောင်ရွှံ့လက်ဖက်ရည် အိုးထဲမှ လက်ဖက်ရည်ကို လင်မော့ဖုန်း ခွက်ထဲသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း လောင်းထည့်လိုက်သည်။

"မော့ဖုန်း မင်းဘာလို့ဒီလောက် ရုပ်ဆိုးနေတာလဲ"

လူအိုလီက အနည်းငယ် စိတ်ရှုပ်ထွေးသော အကြည့်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။ ယနေ့နံနက်စောစောတွင် လင်မော့ဖုန်းသည် ရုံးတံခါးကို ခေါက်ကာ ဆွေးနွေးစရာရှိသကဲ့သို့ သူ့မျက်နှာတွင် စိုးရိမ်သောကဖြင့် ဝင်လာခဲ့သည်။

"ဆရာ..."

လင်မော့ဖုန်း လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ယူကာ လွင့်နေသော လက်ဖက်ရွက်များကို စိုက်ကြည့်လျက်။

"တပည့်က လျှို့ဝှက်ချက်တချို့ သိထားပြီးသားဆိုတော့ နည်းနည်းတော့ စိတ်ပူတာပေါ့..."

"စိတ်ပူတာလား?" လူအိုလီက သူ၏ မုတ်ဆိတ်ဖြူဖြူများကို ပွတ်သပ်ရင်း တည်ငြိမ်စွာ ပြုံးကာ

"ဘာတွေ စိတ်ပူစရာရှိလို့လဲ...အခု ကျန်းဟိုင်မှာ အကြီးအကဲ ဓားနတ်ဘုရား ပေါ်လာပြီ... ဒါက ကျန်းဟိုင်ကို ကူညီဖို့ ဆန္ဒရှိနေတယ် လို့ အဓိပ္ပာယ်ရတယ်လေ.... ငါတို့ အခု လွတ်သွားပြီ!"

သူက ခေါင်းညိတ်ပြီး :"မော့ဖုန်း... မင်း ဓားနတ်ဘုရား တောင်ကြားမှာ ဝင်ခုခံခဲ့တယ်... မင်း လွတ်မြောက်ခဲ့တာ ဓားနတ်ဘုရားရဲ့ ကျေးဇူးပဲ"

"ဟုတ်ကဲ့ ဆရာ ကျွန်တော်နားလည်ပါတယ်၊ ဒါပေမယ့် တခြားကိစ္စအတွက် ဒီကိုရောက်နေတာပါ"

လင်မော့ဖုန်းသည် လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ချထားလိုက်ပြီး လူအိုလီကို စိုက်ကြည့်ကာ တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။

"ဆရာ... သားရဲနတ်ဘုရားကိုးကွယ်တဲ့ ဘာသာကို ကြားဖူးလား"

"သားရဲနတ်ဘုရားကိုးကွယ်တာ?"

လူအိုလီ အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ သူ့မှတ်ဉာဏ်ကို တွေးတောရင်း အကြာကြီး ခေတ္တရပ်ပြီးနောက်မှ ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောလာ၏။

"ငါကြားဖူးတာတစ်ခု ရှိတယ်... ကမ္ဘာပေါ်က မိစ္ဆာတွေနဲ့ နတ်ဆိုးတွေ အားလုံးနီးပါးရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ သားရဲနတ်အရှင်က သူတို့ကို တိတ်တဆိတ် ကြိုးကိုင်နေတယ်တဲ့.... သူတို့က လူ့ကျင့်ဝတ်ကို ဦးစားပေးမလုပ်ဘဲ ကောင်းကင်လမ်းကို ပြောင်းပြန်လှန်ပြီး သူတို့ရဲ့ ရိုင်းစိုင်းတဲ့ အကောင်တွေဆီကို ပြန်လာဖို့ ကြိုးစားနေတဲ့ ကြယ်သားရဲတွေကို ကြည်ညိုတာ..."

"ငါ မှတ်မိသလောက် သူတို့အားလုံးက သူတို့ရဲ့ အမှန်တရားကို သက်သေပြဖို့အတွက် သတ်ဖြတ်ခြင်းကို အသုံးချတဲ့ အရူးတွေပဲ"

"ဟုတ်ပါတယ် ဆရာကြီး... အသေးစိတ်ကို မကြည့်ရင်တော့ ဆရာ နားလည်ထားသလိုပဲ ကျနော်လည်း နားလည်ထားပါတယ်"

လင်မော့ဖုန်း အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ရုတ်တရက် အကြောင်းအရာ ပြောင်းသွားသည်။

"ဒီလိုဆိုရင် ဆရာ ဒီဘာသာတရားရဲ့ လုပ်ဆောင်ချက်တွေနဲ့ ဓားတောင်ကြားမှာတုန်းက နတ်ဆိုးနှစ်ကောင်ရဲ့ တူညီမှုကို သတိထားမိလား...."

"တူတာလား?"

လူအိုလီ၏မျက်နှာသည် အံ့အားသင့်စွာဖြင့် အေးခဲသွားကာ ထိုနတ်ဆိုးများ၏ လက္ခဏာများကို သတိရသွားခဲ့သည်။

သွေးဆာခြင်းနှင့် ဖြောင့်မတ်ခြင်း၊ အကြောက်လွန်ပြီး ရူးသွပ်ခြင်း။

ပြီးတော့ ထိုနေ့က ဓားနတ်ဘုရား တောင်ကြားတွင် မျက်နှာဖုံးစွပ်ထားသော လူကြီးမှ ဝတ်ဆင်ထားသော သားရဲပုံစံမျက်နှာဖုံးသည် ကြယ်သားရဲများကို စွဲလမ်းမှုအား ပိုမိုအမှတ်အသားပြုနေသည်။

၎င်းက သဲလွန်စတွေ အကုန်လုံးကို ဆက်စပ်ပေးနေသလိုပင်။

လူအိုလီ မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ရုတ်တရက် အသိဝင်လာ၏။

"မော့ဖုန်း... အကြီးအကဲလက်ထဲမှာ သေဆုံးသွားတဲ့ နတ်ဆိုးက သားရဲနတ်ဘုရားကို ကိုးကွယ်သူတွေထဲကနေ ဖြစ်လာတယ်လို့ ပြောချင်တာလား"

"ဟုတ်တယ် ကျွန်တော့်မှာ အဆက်အသွယ်တွေရှိနေပြီး အခြေအနေကို နားလည်နေပါပြီ"

လင်မော့ဖုန်း ခေါင်းညိတ်ပြပြီး သူ့လက်ဖဝါးကို အပေါ်သို့ လှည့်ကာ ကြယ်အလင်းကို ဖန်တီးရန် သူ၏ ကြယ်စွမ်းအားကို ဖြန့်ချလိုက်သည်။ ကြယ်တွေရဲ့ စွမ်းအားပုံရိပ် ထွက်ပေါ်လာ၏။

တဟုန်ထိုး တက်လာသော သားရဲများ၏ ဒီရေသည် သူ့လက်ဖဝါးပေါ်တွင် ပျံ့နှံ့သွားပြီး မြို့ပျက်သွားသည့် မြင်ကွင်းကို ပုံဖော်ထားသည်။ သားရဲဒီရေ၏ အလယ်ဗဟိုတွင် ရွေ့လျားမှုကို ညွှန်ပြနေပုံပေါ်သော အထက်မိုးမျှော်တိုက်ကြီးအများအပြားကို ယောင်ဝါးဝါး မြင်နိုင်သည်။

"ဆရာ.... ဒါက တခြားမြို့က ကူးလာတဲ့ ဇာတ်ကားပါ အထူးစဉ်းစားထားလို့ တရားဝင် မထုတ်ပြန်ရသေးပါဘူး ဒီပုံတွေအရ... ဒီနှစ်သားရဲဒီရေကို ကြိုးကိုင်တဲ့သူက သားရဲနတ်အရှင် ဆိုတဲ့ ခေါင်းဆောင်ကလွဲလို့ တခြားဘယ်သူမှမရှိဘူး!"

"ဘယ်လို အရူးကောင်လဲ!"

ဒါကိုကြားတော့ လူအိုလီလည်း ချက်ချင်း ဒေါသနဲ့ ဟောက်လိုက်တော့သည်။ သားရဲ ဒီရေ လှိမ့်ဝင်တိုင်း၊ မရေမတွက်နိုင်သော အသက်များကို ဆုံးရှုံးစေသည့် သဘာဝ ဘေးဆိုးကြီး တစ်ခုဖြစ်သည်။

ဇနီးမယား သားသမီးတွေ ကွဲကွာ မိသားစုတွေ ပြိုကွဲပြီး မျှော်လင့်ချက်တွေ ငြိမ်းသွားခဲ့မည့် အဖြစ်ဆိုးကြီး။

ယခုမူ အကြီးအကဲလီ အံ့အားသင့်သွားသည်။

ဤသည်မှာ သဘာဝဘေးအန္တရာယ် မဟုတ်သော်လည်း ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားသော၊ လူတို့ဖန်တီးထားသော ဘေးအန္တရာယ်တစ်ခုအလား။

"ဆရာ... အကြီးအကဲ ဓားနတ်ဘုရားက ဒီတစ်ခါ သူတို့ရဲ့ တန်ခိုးကြီးတဲ့ လူနှစ်ယောက်ကို သတ်လိုက်ပြီဆိုတော့ သူတို့ဘက်က မရပ်တော့မှာကို ကြောက်ရတယ်"

လင်မော့ဖုန်းက လေးနက်သော အသံဖြင့် :“သူတို့က ကလဲ့စားချေဖို့ ရှာရင် ကျန်းဟိုင်ဓားနတ်ဘုရားကို ကိုင်တွယ်ဖို့ နောက်ထပ် အင်အားတွေ ထပ်ပြီး စည်းရုံးလာလိမ့်မယ်... ဒီလိုဖြစ်လာတဲ့အခါ... သားရဲဒီရေက ကျန်းဟိုင်အတွင် ကြောက်စရာပဲ ကျနော်တို့ ပြင်ဆင်ထားရမယ်!"

"ဟူး... အဆင်သင့် ပြင်ရမှာပေါ့ ..."

လူအိုလီ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ထိုင်ခုံတွင် ပြန်ထိုင်လိုက်၏။ သူ့မျက်နှာပေါ်တွင်တော့ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသည့်ပုံ ပေါ်နေသည်။

"မော့ဖုန်း.. ငါတို့ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားမယ် ဒါပေမယ့် သူတို့က ပြင်းထန်တဲ့ စွမ်းအားတွေနဲ့ ရောက်လာရင် ငါတို့ အကြီးအကဲ ဓားနတ်ဘုရားလည်း ဒီရေကို တွန်းလှန်နိုင်မယ်လို့ပဲ မျှော်လင့်ရတော့မှာ...."

သူပြောပြီးတာနဲ့ ရုံးခန်းထဲ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။ လင်မော့ဖုန်းလည်း လူအိုလီ၏ စိုးရိမ်နေသော မျက်နှာကို ကြည့်ပြီး စကားရပ်လိုက်သည်။

တကယ်တော့ ဤသားရဲနတ်အရှင်ကို ကိုးကွယ်သူတွေထဲမှာ အဓိပတိနယ်ပယ် ကျွမ်းကျင်သူများကလည်း ပြတ်တောက်မှု မရှိနေပေ။