သခင်! ရပ်! မြန်မြန်ရပ်!

"သခင် အဓိပတိနယ်ပယ်ကို ရောက်ပြီပေါ့"

ရှောင်ပိုင် ချင်းယန်လက်များကို ဆောင့်ထိုးလိုက်သည်။ သူမ၏ ခြေထောက်များက သူ့ခါးတွင် ရစ်ပတ်ထားကာ ခေါင်းကို နောက်သို့ စောင်းထားပြီး နားရွက်များက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ တုန်လှုပ်သွားသည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် သခင်-ကျွန် ဆက်သွယ်မှုအတွင်း ချင်းယန်ရောင်ဝါဟာ ယခင်အထွတ်အထိပ်ထက် အဆပေါင်းများစွာ ခုန်တက်သွားပြီး အလွန်ပြင်းထန်သော ကြယ်စွမ်းအားများ ပြည့်နှက်နေသည်။

သန်မာသူမို့ ကြည်ညိုစရာကောင်းသော အငွေ့အသက်ပင်။

ဒါဟာ မျိုးစိတ်တိုင်းရဲ့ သဘာဝပါပဲ။ ယခုဆိုလျှင် ချင်းယန်၏ ရောင်ဝါက အလွန်အားကောင်းနေသဖြင့် သူမ၏ မြေခွေးခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်ကယ တုန်လှုပ်သွားလေ၏။

ဟမ့် ဒါဆို သူသာ မြေခွေးကို နမ်းရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။

ဒီနတ်သမီးက ဂုဏ်ယူရမှာပေါ့!

"ဟုတ်တယ်... ငါ အဓိပတိနယ်ပယ် ရောက်နေပြီ"

ချင်းယန် အေးအေးဆေးဆေး တုံ့ပြန်ပြီး သူ့ကို တွယ်ကပ်နေသော ရှောင်ပိုင်ကို ငုံ့ကြည့်သည်။ မထီမဲ့မြင်ပြုသောအားဖြင့် လည်ပင်းကို ပွတ်သပ်ရင်း ဆွဲမြှောက်ထားလိုက်လေ၏။

"သခင်ကတော့ အံ့သြစရာပဲ ကျွန်မသခင် ဖြစ်ထိုက်တယ်"

ရှောင်ပိုင်တင်ပါးက စိတ်လှုပ်ရှားနေဆဲ ဖြစ်တာကြောင့် အမြီးကို တွန့်လိမ်နေသည်။

"သခင့်အတွက် ကျွန်မရဲ့ချစ်ခြင်းမေတ္တာက အဆုံးမဲ့မြစ်လိုပါပဲ..."

"ကျစ်! ရပ်... မင်းစကားတွေအများကြီး ပြောနေတယ် ဒီစကားလုံးတွေကို ဘယ်ကနေ သင်ထားတာလဲ မင်း အဲဒါတွေကို အရင်က တစ်ခါမှ မပြောဖူးပါဘူး"

"အင်တာနက်က ဖြစ်မယ်!"

ရှောင်ပိုင် သူမ၏နှာခေါင်းကို မြှောက်ကာ သူမ၏တင်ပါးပေါ် လက်တင်ကာ ဂုဏ်ယူစွာ ဟစ်အော်လိုက်သည်။

"အွန်လိုင်းမှာ အကြောင်းအရာတွေ အများကြီးရှိတယ် ကျွန်မ ရှာကြည့်ဖူးတဲ့ လူငယ်တွေ ရှိတယ်...သူတို့က ရုပ်ချောရုံတင်မကဘဲ စကားလည်း ကောင်းကောင်း ပြောတတ်ကြတယ်...ကျွန်မ သူတို့ကို အရမ်းသဘောကျတယ်"

ရှောင်ပိုင် သူမ၏ အတွင်းစိတ် အတွေးများကို မျိုသိပ်ကာ မှောင်မိုက်စွာ တွေးနေလိုက်သည်။ တကယ်တော့ သူမအကောင့်ကို အပိတ်ခံလိုက်ရလို့ စိတ်မကောင်းဖြစ်နေတုန်းပါပဲ။

နင်တို့တွေ ငါ့ကို ရီပို့ထုတဲ့အထိ ဘယ်လောက်တောင် သတ္တိရှိနေတာလဲ?

ငါ့ကို စောင့်နေစမ်း! တစ်နေ့ကျရင် နင်တို့တွေကို သတ်ပစ်လိုက်မယ်!"

အတွေးများက သူမကို ဖြတ်သန်းသွားသည်။

"ကောင်းပြီ မင်းရဲ့ဖုန်းကို မကြည့်သင့်တော့ဘူး.. အဓိပ္ပာယ်မဲ့တာတွေ လျှောက်သင်နေတာပဲ ကောင်းတဲ့အရာတွေကို မလေ့လာဘဲ ဆိုးတာချည်းပဲ သင်လာတယ်... မင်းရဲ့ဖုန်းကို သိမ်းမှ ငါ့ကို အပြစ်မတင်နဲ့"

"သခင်...မှားသွားပါတယ် ကျွန်မ စာကျက်နေတာပါ အခု ငါ့ဖုန်းစခရင်က ပျက်သွားပြီ... အပြင်..."

ရှောင်ပိုင် ဝမ်းနည်းစွာနဲ့ ခြံအပြင်ဘက်သို့ ညွှန်ပြလေသည်။

"သခင် အခုလေးပဲ နယ်ပယ် ဖြတ်သွားတုန်းက လူတွေ အများကြီး အပြင်ကို ထွက်လာတယ်... သခင့်ရဲ့ လက်တစ်ဖက်အနေနဲ့ အကာအကွယ်ပေးပြီး သူတို့ကို ကာထားရတာ..."

"မင်းငါ့ကိုကာကွယ်နေတာလား?"

ချင်းယန် ခြံဝင်းဆီသို့ စိတ်ဝင်တစား ကြည့်လိုက်သည်။ မနေ့ညက အဓိပတိနယ်ပယ် ဖောက်ထွင်းဝင်ရောက်မှုဟာ အတော်လေး ဆူညံခဲ့ပါ၏။

၎င်းသည် ဖုဟိုင်ဗီလာဘက် ရောက်လာအောင် ပြင်ပလူအနည်းစုကို ဆွဲဆောင်ခဲ့ပြီး သူမ၏ ပင်မရောင်ဝါကို ဖုံးကွယ်ထားခဲ့သော ရှောင်ပိုင်၏ အကာအကွယ်ကြောင့်သာ ၎င်းတို့ကို ဖုံးကွယ်ထားနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ကောင်းတဲ့အလုပ်က ဆုနဲ့ထိုက်တန်တယ်!"

"ဟုတ်တယ် မောလွန်းလို့ ကြေကွဲလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ..."

ရှောင်ပိုင် ပြုံးပြီး တောက်ပသော အဖြူရောင် အစွယ်များကို ထုတ်ဖော်ပြီး သူ့အမြီးကို မြင့်တင်လိုက်သည်။ သူလက်တွေ့တွင် "ချီးကျူးပေး!" ဟူဟော စာလုံးကို သူမမျက်နှာအနှံ့မှာ ရေးထားလေသည်။

ဆုပေးနော်...

ဆုပေး ...

ဒါကိုမြင်တော့ ချင်းယန် ပြုံးပြီး ဆံပင်ဖြူ ကောင်မလေးကို သူ့လက်နှစ်ဖက်နဲ့ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး ခေါင်းပွတ်ပေးရင်း မြေကြီးပေါ် ထိုင်ချလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ မင်း မနေ့ညက ကောင်းကောင်းလုပ်ခဲ့တယ် မင်း ဘာဆုလာဘ်ကို လိုချင်တာလဲ"

နံနက်ခင်းနေရောင်သည် ဝင်းလက်တောက်ပနေသော အလင်းရောင်များဖြင့် ပန်းပင်လယ်ပြင်ကို လင်းထိန်နေစေ၏။ လူနှင့် မြေခွေးလည်း တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သော အခိုက်အတန့်ကို ခံစားနေရသည်။

"ဒါဆို... သခင်... အဲဒါ တစ်ခုခု ပေးနိုင်မလား"

ရှောင်ပိုင်သည် သူမ၏ ခေါင်းကို နောက်သို့ လှည့်လိုက်ပြီး နံနက်ခင်းအလင်းရောင်ကို ဆန့်ကျင်ဘက် ပြုနေသော သူမ၏ သိမ်မွေ့သော အသွင်အပြင်ဖြင့် ပြောလာသည်။

"အမွေးသန်စေမယ့် ဆေး လိုချင်ပါတယ်..."

"အမွေးပေါက်ဆေး?"

ဒါကိုကြားတော့ ချင်းယန် ရယ်လိုက်သည်။

"နောက်ကျနေပြီ...ဘာလို့လုပ်ရမှာလဲ"

ရှောင်ပိုင် သံသယစိတ်ဖြင့် ခေါင်းထောင်ထကာ :"သခင်... နောက်ထပ် အမွေးပေါက်ဆေး သန့်စင်ပေးရမှာ မဟုတ်ဘူးလား"

"မဟုတ်ဘူး သခင့်မှာ မင်းအတွက် ပိုကောင်းတာ တစ်ခုရှိတယ်..."

ချင်းယန် သူ့ညာလက်ကို မြှောက်ကာ တည်ငြိမ်စွာ ပြောလေသည်။

သစ်သားနိယာမ ထွက်ပေါ်လာပြီး ညဘက်တုန်းက ကျေးလက်တောရွာ ရောက်နေသလို ပိုးစုန်းကြူးများ၊ စိမ်းမြသော မြက်ခင်းများ တဖြည်းဖြည်း ထွက်ပေါ်လာသည်။ ကြွယ်ဝသော အသက်စွမ်းအားများ ပွင့်လန်းလာကာ မြက်ခင်းပြင်ကို လေညင်းအနည်းငယ်ဖြင့် မွှေနှောက်ကာ ခြံဝင်းအတွင်းရှိ ပန်းများလည်း ထွန်းလင်းတောက်ပလာခဲ့သည်။

သစ်သားနိယာမက အပင်များကို မွေးထုတ်ပေးနိုင်ပြီး သေနေသောသူများကို ပြန်လည်အသက်သွင်းကာ အရိုးများ၊ အသားကို ပြောင်းလဲပေးနိုင်သည်။ အမွေးပေါက်ဖို့ကလည်း လွယ်ကူမည် မဟုတ်ပါလား။

"ဒါကို ငါစမ်းကြည့်မယ်!"

ချင်းယန်သည် ရှောင်ပိုင်ခေါင်းပေါ် လက်တစ်ဖက်တင်လိုက်တဲ့အခါ သူမ၏ ရင်ဘက်ခြမ်းနှင့် သွေးကြောများထဲသို့ အသက်စွမ်းအား တစ်ဟုန်ထိုး တိုးဝင်လာလေသည်။

နောက်အခိုက်အတန့်၌ အသက်စွမ်းအင် တက်ကြွမှုတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ရှောင်ပိုင်ရဲ့ ချွေးပေါက်တိုင်းကို ဆေးကြောပြီး အဆုံးမရှိ အနှစ်သာရက သူမကို ဖြတ်သန်းစီးဆင်းနေပါ၏။ အသက်စွမ်းအင်ကို သူမ၏ သွေးခုန်နှုန်းအချက်များထဲသို့ ဖိသွင်းလိုက်သကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရကာ သူမ ခန္ဓာကိုယ်အနှံ့က ချွေးပေါက်တိုင်းသည် ကြည်နူးမှုဖြင့် ညည်းတွားနေခဲ့သည်။

အမတတစ်ပါးက သူမဦးခေါင်းကို ပွတ်သပ်ကာ အမတဘွဲ့အပ်နှင်းနေသလိုပင်။ တခဏအတွင်း မွေးညင်းပေါက်များ ပြန်လည်ပေါက်ကြားလာပြီး နွေဦးတွင် ပေါက်နေသော အညွှန့်လေးများလို နူးညံ့သော အမွေးများ ပေါက်လာတော့သည်။

"ဟမ်..."

ရှောင်ပိုင် ချင်းယန်ရင်ခွင်ထဲ မှီ၍ မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားလိုက်သည်။ သူမ၏ နှင်းဖြူရောင် လည်ပင်းဖြူကို အပေါ်ဘက်သို့ စောင်းကာ သူမတစ်ကိုယ်လုံး နစ်မြုပ်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

နားထဲတွင် အမွေးပြန်ပေါက်သံကို သူမ ကြားနိုင်သေးသည်။

"ဒီနတ်သမီးက အမွေးတွေ ပြန်ပေါက်လာပြီ... ဟီးဟီး ကောင်းမှကောင်း.. သခင်က ငါ့အပေါ် အရမ်းကောင်းတာပဲ"

ချင်းယန်ရဲ့လက်နှစ်ဖက်ကို မှီကာ တိုးတိုးလေး တီးတိုး ပြောလိုက်သည်။ သစ်သားနိယာမက တန်ဖိုးကြီးပေမယ့် မနေ့ညက ကျန်းဟိုင်သခင်တွေ ဗီလာအပြင်ဘက်မှာ တစ်ညလုံး နားလည်ထားပေမယ့် မျက်နှာပြင်ကိုတောင် မခြစ်မိခဲ့။

ဒါပေမယ့် အခု သခင်က သူ့အတွက် သစ်သားနိယာမကို တိုက်ရိုက် ထုတ်သုံးပေးတယ်!!!

ဒီလိုတွေးနေရင်း ရှောင်ပိုင် ရုတ်တရက် ပို၍ပင် စိတ်လှုပ်ရှားလာသည်။ သူမသည် ချင်းယန်ရင်ဘတ်ကို မှီကာ တောင့်တနေသည့် မျက်လုံးများဖြင့် မော့ကြည့်လိုက်သည်။

ဒီနတ်သမီး သခင့်ကို နမ်းတာ အလကား မဖြစ်သွားဘူး!!

သစ်သားနိယာမက အစွမ်းထက်ပြီး အမွေးတွေကိုလည်း အာဟာရဖြစ်စေသည်။ အသက်ရှူချိန် အနည်းငယ်မျှကြာသော် ရှောင်ပိုင်တစ်ကိုယ်လုံး ပျော့ပျောင်းပြီး အဆင်သင့် ဖြစ်လုနီးပါးဖြစ်နေသည်။

ဒါပေမဲ့ ချင်းယန်လက်က ထွက်ခွာမည့်အရိပ်အယောင် မပြသေးဘဲ သူမခေါင်းကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။

"ရပါတယ် သခင် ဒီလောက်ဆို လုံလောက်ပြီ..."

ဒါကိုမြင်တော့ ရှောင်ပိုင်က တိုးတိုးလေး သတိပေးလေသည်။

"သခင့်လက်ကို ချလို့ရပြီ... သစ်သားနိယာမကို ဖြုန်းတီးနေတာ ရပ်လိုက်တော့လေ...."

ချင်းယန်ကတော့ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မကြားချင်ယောင်ဆောင်ကာ သူ့နားရွက်ကို ဘယ်လက်ဖြင့် ကုတ်လိုက်သည်။

"ထပ်လိုချင်သေးတာလဲ?"

"မဟုတ်ဘူး...မဟုတ်ဘူး!"

ဒါကိုကြားတဲ့ ရှောင်ပိုင်မှာ ကြောက်စိတ်တွေ တဟုန်ထိုး ခံစားလာရပြီး ချက်ချင်း ထွက်ပြေးဖို့ ပြင်တော့သည်။ ယုတ်မာသောသခင်က သူမအပေါ် မကောင်းကြံပြန်ပြီ။

"ထွက်သွားချင်လို့လား?"

ပြုံးပြနေသော ချင်းယန်ကတော့ သူမ ပြေးမှာကို သိနေသဖြင့် သူ့ဘယ်ဘက်လက်ကို လှန်လိုက်ကာ ရှောင်ပိုင်ကို သူ့ရင်ခွင်ထဲတွင် သော့ခတ်ထားလိုက်သည်။ ပြီးနောက် ညာလက်ဖြင့် သစ်သားနိယာမအား အစွမ်းကုန် တွန်းထုတ်လိုက်သည်။

ဗုန်း!

ခဏအတွင်း။

အစိမ်းရောင် အလင်းတန်းတစ်ခုက ရှောင်ပိုင် တစ်ကိုယ်လုံးကို ရေချိုးပေးခဲ့ပြီး သူ၏ဆံပင်မွေးညင်းပေါက်များကို ယားယံလာစေသည်။ သူမ၏ နှင်းဖြူအမွေးများသည် တဟုန်ထိုး ကြီးထွားလာပြီး လျင်မြန်စွာ ကြီးထွားလာသည်။ ခဏတာအတွင်း ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ ရှည်ထွက်လာကြ၏။

"လွန်လွန်းတယ် မဟုတ်ဘူး! သခင်ဆိုး!"

ရှောင်ပိုင် ချင်းယန်ရင်ခွင်ထဲတွင် ချည်ဖြူလေးတစ်စလို ရုန်းကန်နေသော်လည်း မအောင်မြင်ချေ။

သစ်သားနိယာမဖြင့် အာဟာရ ဖြည့်သွင်းထားသောကြောင့် သူမအမွေးများက အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ကြီးထွားလာပြီး မြင်နိုင်သောနှုန်းဖြင့် ပေါက်လာသည်။ ရှောင်ပိုင် နောက်ဆုံးတော့ ချင်းယန် ရင်ခွင်ထဲတွင် ငိုကြွေးနေရတော့၏။

"ရပ်! အခု ရပ်!!"