ဆရာတူအစ်ကိုက ဒီလိုလူဖြစ်မယ်လို့ မမျှော်လင့်ထားဘူး
Vol. 12 Ch. 175
သုံးရက်က ခဏလေးအတွင်း ကုန်သွားသည်။ လီချင်းဟဲ လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က အလုပ်သို့ မလာချေ။
နောက်ဆုံးအကြိမ် သူမသည် "ကောင်းကင်မြေကြီးအသက်ရှည်ခြင်း" ကို လဲလှယ်ပေးပြီးနောက် ချင်းယန်ဘက်ကလည်း သူမအား မွေးရာပါဆေးလုံး ဆုချခဲ့သည်။
ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူအားလုံးကို မြင်ပြီးပါပြီ။ သူသည် တစ်စုံတစ်ခုကို အလကားရယူလိုသူ မဟုတ်ပေ။ သူမနဲ့ထိုက်တန်တဲ့ အောင်မြင်မှုတွေကို သူမကို ပေးရမည်။
အခု ဒီကလေးမဟာ အရည်အချင်းတွေကို ဖော်ထုတ်ဖို့ အသည်းအသန် ကြိုးစားနေပုံရသည်။
"ဒါပေမယ့် ဒီနည်းက ပိုကောင်းပါတယ်... သူငါ့ကို လာမရှာအောင်တော့ ကယ်တင်ပြီးပြီ... နားကို ရှင်းအောင် ထားနိုင်ပြီ"
ထိုညနေခင်းတွင် စာကြည့်တိုက်ထဲ နေရောင်မှိန်ဖျော့ဖျော့နှင့် ပြည့်နေ၏။ အလုပ်က တစ်နာရီကျန်နေတော့ ချင်းယန် သမ်းဝေပြီး သူ့ခွေးခြေလေးကို ဖယ်ထုတ်ကာ တာဝန်ခံရုံးခန်းဆီသို့ ချဉ်းကပ်ခဲ့လိုက်သည်။
ဒေါက်! ဒေါက်!
"ဝင်ခဲ့!"
ချင်းယန် တံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ ဝင်သွားလိုက်သည်။
"ချင်းယန်? မင်းဘာလို့ဒီကို ရောက်နေတာလဲ။"
သူ့စားပွဲမှာ ထိုင်နေတဲ့ တာဝန်ခံက သတင်းစာကို ချလိုက်ပြီး စာဖတ်မျက်မှန်ကို ဖြုတ်ကာ အချိန်ကို စစ်ဆေးဖို့ ဖုန်းကို ထုတ်ကြည့်လိုက်သည်။
"အလုပ်ဆင်းဖို့ အချိန်မကျသေးဘူးမလား"
"မကျသေးပါဘူး ကျွန်တော် ဒီနေ့အစောဆင်းဖို့ တောင်းဆိုချင်တာက အိမ်မှာ တစ်ခုခု ဖြစ်နေလို့ပါ"
ချင်းယန် သူ့ရဲ့ခွင့်ဖြတ်လစ်ကို ထုတ်ပြီး စားပွဲပေါ်တင်လိုက်သည်။
"ကျွန်တော် အလျင်လိုနေလို့ ကျေးဇူးပြုပြီး အတည်ပြုပေးပါဦး... ကျွန်တော် မရှိရင် အလုပ်ပျက်ကွက်တယ်လို့ ထင်မှာကြောက်လို့... မဟုတ်ရင် ကျွန်တော့်ရဲ့ အလုပ်တက်ရောက်သူ အပြည့်ကို လွဲမှားစွာ နုတ်ယူသွားမှာပါ..."
"ခွင့်တိုင်မယ်?"
ဒါကိုကြားတော့ တာဝန်ခံလည်း စားပွဲပေါ်မှ စာရွက်ကို ကောက်ကိုင်ကြည့်လိုက်ပြီး အံ့သြသွားမိသည်။
ဒီလိုမျိုး တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး!
ဒီကောင်လေး ပုံမှန်ဝန်ထမ်း ဖြစ်လာတာ တစ်နှစ်နီးပါးရှိပြီ။ ဒါပထမဆုံးအကြိမ် ခွင့်ယူဖို့ တောင်းဆိုတာဘဲ။
တာဝန်ခံက နှုတ်ခမ်းကို ဖွဖွဆွဲကာ မျက်ခုံးပင့်ကြည့်ပြီး တိုးတိုးလေး တောင်းပန်လိုက်သည်။
"ဘာလို့ ခဏလောက် ဆက်မနေတာလဲ... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အလုပ်ဆင်းဖို့ အချိန်နီးနေပြီပဲလေ.. အချိန်က သိပ်မကြာပါဘူး... မင်း ကောင်းကောင်း စွမ်းဆောင်နေတာ မကြာသေးဘူး ငါ မင်းကို ထူးချွန်တဲ့ ဝန်ထမ်းအဖြစ် လျှောက်ထားပေးဖို့ စီစဉ်နေတာ..."
"..."
ချင်းယန် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ စကားမပြောဘဲ တိတ်တဆိတ် မျက်လုံးကို မှိတ်ထားလိုက်သည်။
မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ?!?
ငါ အလုပ်လုပ်နေတာ တစ်နှစ်ရှိပြီ။
တစ်ရက်ပဲ အနားယူတာ မရဘူးလား?
ဒီနေ့က လီကျစ်ရွှမ်းရဲ့ အခွင့်ထူးနေ့မို့ သူ့အလည်အပတ်အတွက် ပြင်ဆင်ဖို့ စောစောပြန်ရမယ်။
ရန်ဖြစ်ပြီးနောက်တွင် တာဝန်ခံလည်း ထွက်ခွာခွင့်လျှောက်လွှာကို ခွင့်ပြုခဲ့သည်။ ထို့နောက် ချင်းယန် အေးအေးဆေးဆေး အိမ်သို့ အမြန်ပြန်လာခဲ့၏။
လမ်းမှာ ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေ ဝယ်ပြီး ဖုဟိုင်ဗီလာဝန်းရဲ့ ပင်မဝင်ပေါက်ကို တက္ကစီစီးကာ ပြန်သွားခဲ့သည်။ ကားပေါ်မှ ဆင်းလိုက်သည်နှင့် တံခါးဝတွင် လီကျစ်ရွှမ်း ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမ သပ်သပ်ရပ်ရပ် ၀တ်ဆင်ထားပြီး မိတ်ကပ်အနည်းငယ်လည်း ပြင်ထားကာ သူမ၏ အနက်ရောင် ဆံပင်ရှည်သည် ဖြည်ချထားသဖြင့် ငယ်ရွယ်နုပျိုသော အငွေ့အသက်များကို ထုတ်လွှတ်နေလေသည်။
"ဆရာတူအစ်ကိုကြီး ဒီနေ့ စောစော ပြန်ရောက်လာလား"
ချင်းယန် ကားထဲက ထွက်လာတော့ လီကျစ်ရွှမ်း အံ့သြသွားသည်။ သူမ ဆံပင်တွေကို နားရွက်ကနေ ခပ်မြန်မြန် ဖြီးလိုက်ပြီး ရှေ့ကို လှမ်းလာကာ ဟင်းသီးဟင်းရွက်အိတ်ကို ယူလိုက်သည်။
"စာကြည့်တိုက် မပိတ်သေးဘူးမလား"
"ငါ အနားယူပြီး မင်းကို ကုသဖို့ အစားအသောက် တစ်ခုခု ပြင်ပေးဖို့ စီစဉ်နေတာ...ဆရာတူညီမကရော မင်းက ဘာလို့ဒီလောက်စောနေတာလဲ မင်းဒီမှာ တော်တော်ကြာနေပြီမလား"
"မဟုတ်ပါဘူး... အစ်ကို...ညီ...ညီမ... အခုမှ ရောက်တာ မကြာသေးပါဘူး"
လီကျစ်ရွှမ်း နားရွက်များ အနည်းငယ် နီရဲသွားသည်။
"အခုမှ ရောက်တာ... ရောက်တာနဲ့ အစ်ကို့ကို တွေ့တာ"
"..."
ချင်းယန် ထိုမိန်းကလေး၏ မိုက်မဲသော အတွေးများကို ထုတ်ဖော်ရန် မရည်ရွယ်ဘဲ သူ့ဘာသာ ပြုံးပြလိုက်သည်။ လီကျစ်ရွှမ်းမှာ အေးစက်ပြီး နုံအသော ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေးကို ကြည့်ပြီး သူမသည် ရှေးရိုးဆန်သော ခန့်မှန်းချက်တစ်ခုဖြစ်သည်။
နေ့လည် 2 နာရီ ဝန်းကျင်လောက်ကတည်းက သူမ ရောက်နေခဲ့လောက်၏။ လီကျစ်ရွှမ်းသည် သူမ၏ ရှက်ရွံ့မှုကို ဖုံးကွယ်ကာ သူမဆံပင်များကို နားရွက်နောက်သို့ သပ်တင်လိုက်သည်။
"အစ်ကို...ညီမ ဆရာကို မတွေ့တာကြာပြီ သူ ညီမကို အပြစ်တင်နေလောက်လား"
"မဟုတ်တာ မင်းကို အပြစ်မတင်ပါဘူး"
ချင်းယန် ခေါင်းယမ်းကာ ဗီလာသော့ကို ထုတ်ကာ အေးအေးဆေးဆေး ရှင်းပြရင်း လမ်းကို ဦးဆောင်ခဲ့သည်။
"သူ တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံဖို့ အလုပ်များနေတာ... အခု အဓိပတိနယ်ပယ် ရောက်နေပြီ... သူ့အမြင်က ကျယ်ပြန့်လာပြီ ကျင့်ဝတ်တွေကို ဂရုမစိုက်တော့ဘူး"
"အဲဒါဆို ကောင်းပါတယ်..."
လီကျစ်ရွှမ်း သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ ချင်းယန်နောက်ကို တိတ်တဆိတ် လိုက်လာရင်း မျက်လုံးများ လွှဲထားလိုက်သည်။ နှစ်ယောက်သား ဗီလာ၏ ရှုပ်ထွေးသော လမ်းကြောင်းဆီသို့ လျှောက်လာခဲ့ကြသည်။
နေရောင်က တောက်ပနေဆဲ။ ရံဖန်ရံခါတွင် ခွေးများနှင့် လမ်းလျှောက်လာသူ အနည်းငယ်သည် ချင်းယန်နဲ့ လီကျစ်ရွှမ်းကို မနာလိုစိတ်ဖြင့် စိုက်ကြည့်လေ့ရှိသည်။ သူတို့နှစ်ယောက်သည် လူချောလေးနှင့် လှပသော မိန်းကလေးဟု တွေးဆကြသည်။
ဒီအချိန်မှာ...
အတန်ကြာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် လီကျစ်ရွှမ်း သူမ၏နှုတ်ခမ်းကိုကိုက်ကာ မေးလိုက်သည်။
"အစ်ကို ရောက်ခါနီးပြီလား"
"ရောက်ခါနီးပြီ... အဲဒါ ငါ့အိမ်ပဲ"
ချင်းယန် မဝေးသော နေရာက သုံးထပ်အိမ်ကြီးအား ထိုးပြလိုက်သည်။
"ဆရာက မင်းကို ဟိုမှာစောင့်နေတယ်... အတူတူထမင်းစားမယ်"
သူတို့သည် ဗီလာဆီသို့ နီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ လီကျစ်ရွှမ်းလည်း စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ တဟုန်ထိုး တက်လာသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမ သယ်လာတဲ့ လက်ဆောင်သေတ္တာတွေကို ငုံ့ကြည့်လိုက်၏။ အားလုံးက အိမ်မှဖြစ်ပြီး မကြာသေးမီက သူမ စီစဉ်ကာ အထူးပြုလုပ်ထားခဲ့သည်။
"ဆရာက လက်ခံပါ့မလား"
"ဆရာတူအစ်ကို... ညီမ လာတာ ဆရာ့ငြိမ်းချမ်းရေးကို နှောင့်ယှက်မိမှာလား..."
လီကျစ်ရွှမ်းသည် ဆရာနှင့် မကြာမီ တွေ့ဆုံရတော့မည့်ကို စိတ်ကူးယဉ်ရင်း အနည်းငယ် စိုးရွံ့စွာ တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။ သူမရဲ့ ကျင့်ကြံမှု တိုးတက်မှုက နှေးကွေးလွန်းလှကာ မွေးရာပါနယ်ပယ် အစောပိုင်းအဆင့်တွင်သာ ရှိသေးသည်။
ဆရာသာ သိခဲ့ရင် စိတ်ပျက်မှာလား။
လီကျစ်ရွှမ်း သူမအဝတ်အစားထောင့်ကို ဆွဲကိုင်လိုက်မိသည်။
“မဟုတ်ဘူး… ဆရာကလည်း မင်းကို တွေ့ချင်နေတာကြာပြီ”
ချင်းယန် လီကျစ်ရွှမ်း၏ ရှက်ရွံ့သော အမူအရာကိုကြည့်ကာ သက်ပြင်းချရင်း သူမအား ဖြည်းညှင်းစွာ နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်ရသည်။
ဆရာ့ကို လာတွေ့တာက ဧကရာဇ်အဆင့် ကြယ်သားရဲကို သွားသတ်သလိုမျိုး မလုပ်နေနဲ့လေ...
အထိတ်တလန့် ဖြစ်စရာလိုလို့လား။
"မင်းအရမ်းကြောက်နေရင် ဘာလို့ မနေခဲ့တာလဲ"
ချင်းယန် သက်ပြင်းချကာ နဖူးကိုကိုင်ကာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးလေး ပြောလိုက်သည်။ သူပြောပြီးတာနဲ့ လီကျစ်ရွှမ်း ထိတ်လန့်သွားပြီး ခေါင်းကို အမြန်ခါလိုက်သည်။ ချင်ယန်၏အဝတ်အစားထောင့်ကို ဆုပ်ကိုင်ရင်း သူမ တိုးတိုးလေး ပြောလာသည်။
"မဟုတ်ပါဘူး မဟုတ်ပါဘူး ဆရာတူအစ်ကို... ဆရာ ကျွန်မကို အပြစ်ပြောနေရင်တောင် သူ့ကိုတွေ့ချင်တယ်"
နောက်ဆုံးတော့ သူနဲ့ တွေ့ခွင့်မရဘဲ အိမ်ပြန်လို့မရဘူး။
"ရပါတယ်"
ထိုစကားကိုကြားတော့ ချင်းယန် သော့ကိုဆွဲထုတ်ကာ တံခါးဆီသို့ လျှောက်သွားကာ သော့ပေါက်ထဲသို့ ထိုးထည့်လိုက်သည်။ စူးရှသော သတ္တုခြစ်သံတစ်ခု ပဲ့တင်ထပ်လာကာ လီကျစ်ရွှမ်း၏ နှလုံးသားသည် ချက်ချင်းပင် သူမလည်ချောင်းထဲသို့ ခုန်ဝင်လာကာ တံခါးကို စေ့စေ့ကြည့်နေမိ၏။
တံခါးက ဖြည်းညှင်းစွာ ပွင့်လာသည်။
နှင်းဖြူ ဆံနွယ်အချို့ ထွက်ပေါ်လာသည်။
"ဒါက ဆရာ့ဆံပင်လား"
လီကျစ်ရွှမ်း လွင့်မြောနေသော ဆံပင်ဖြူများကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ စိုက်ကြည့်ရင်း တံခါးဖွင့်မည့်အချိန်ကို စောင့်နေခဲ့သည်။ လက်ချောင်းများကို ဆုပ်ထားရင်း သူမ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။
နောက်အခိုက်တွင် တံခါးက ပွင့်သွားသည်။
"အိမ်ကနေ ကြိုဆိုပါတယ် သခင်!"
ဆံပင်ဖြူသေးသေးလေးနဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက် ခုန်ထွက်လာသည်။ သူမရဲ့ သွယ်လျပြီး ဖြူဖွေးနေတဲ့ ခြေထောက်နှစ်ချောင်းနဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှာ ယောက်ျားတီရှပ်အင်္ကျီကို ဝတ်ထား၏။
မျက်လုံးသုံးစုံ ဆုံသွားကြသည်။
"???"
လီကျစ်ရွှမ်း ခဏတာ အံ့အားသင့်သွားပြီး ခုန်ထွက်လာသော ရှောင်ပိုင်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း စိတ်ထဲတွင် မှင်တက်သွားသည်။
ဘယ်လောက် ချစ်စရာကောင်းလိုက်တဲ့ ကောင်မလေးလဲ။
ဒါပေမယ့်..
ခဏနေဦး...
"မဟုတ်သေးဘူး!"
လီကျစ်ရွှမ်း မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ရှောင်ပိုင် ခေါ်သံကို ရုတ်တရက် သတိရလိုက်သည်။
သူမက ဆရာတူအစ်ကိုကို ဘယ်လိုခေါ်ခဲ့တာလဲ။
သခင်?!
ဒါက ဆရာတူအစ်ကိုနဲ့ ဒီလို ဆက်ဆံရေးမျိုးလား။
လီကျစ်ရွှမ်း ချင်းယန်ကို လှည့်ကြည့်ကာ ထူးဆန်းသော အကြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်။
ဆရာတူအစ်ကိုက ဒီလိုလူဖြစ်လိမ့်မယ်လို့ မမျှော်လင့်ထားဘူး။