ကောင်းကင်ဖျက်ဓားကို သင်ကြားပေးခြင်း
Vol. 12 Ch. 177
လက်ဖက်ရည်ရနံ့က ဧည့်ခန်းထဲ၌ ပျံ့နှံ့နေခဲ့သည်။ လန်းဆန်းတက်ကြွသော ရနံ့က လေထဲ အပြည့်ပင်။
“ဒါဆို… အဲဒီမိစ္ဆာတွေက ဒီဆရာ့ကို သတ်ဖို့ စီစဉ်နေတာလား”
ချင်းယန်သည် သူ့အဝတ်အစားပေါ်မှ နဂါးကို လက်ညှိုးဖြင့် မြှောက်ယူလိုက်သည်။ ပြီးနောက် သူက လီကျစ်ရွှမ်းကို စိုက်ကြည့်လိုက်၏။
"အဓိပတိနယ်ပယ် မိစ္ဆာတွေက အချင်းချင်း အကူအညီနေကြတာလား"
“ဟမ်…ဒါက အကြမ်းဖျင်းပါပဲ ဆရာ”
လီကျစ်ရွှမ်း လက်ဖက်ရည်ခွက်ထဲ လက်ဖက်ရည်တွေ လောင်းထည့်ပေးလိုက်သည်။ သူမသည် နတ်ကိုးကွယ်မှု၏ ဇာတ်လမ်းကို ထပ်ခါတလဲလဲ ပြောရင်း။
“ဒီကိစ္စက လေးနက်ပါတယ် ဆရာအရှင်... ကျေးဇူးပြုပြီး သတိထားပါနော် ဆရာ့ရဲ့ အစွမ်းသတ္တိကို ယုံပါတယ်... ဒါပေမယ့် အဲဒီမိစ္ဆာတွေက.…”
သူမ ပြောချင်တဲ့ အရာသမျှကို ရွေးပြောလိုက်သည်။ ကိုယ့်ကိုကိုယ် ပျက်စီးအောင် လုပ်နေတာတောင် သူမ တကယ်ကို စိတ်ပူနေတာပင်။
"ကောင်းပြီ ဆရာ နားလည်ပြီ... ထပ်ပြောစရာ မလိုတော့ဘူး"
ချင်းယန် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ချယ်လှယ်ထားတဲ့ နဂါးဝတ်ရုံကို အေးအေးဆေးဆေး ချလိုက်ပါတယ်။
“ဆရာ နောက်ပိုင်း ဒီအမှုကို အာရုံစိုက်ထားဦးမယ်... တပည့်လေး မေးစရာတွေရှိရင် မေးပါ... ဆရာ ပြန်ပြီး တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံရမယ်”
"ဟမ်..."
ဒါကိုကြားတော့ လီကျစ်ရွှမ်း မျက်လွှာချကာ လက်ချောင်းတွေကို ရှက်ရွံ့စွာ ညှစ်ထားလိုက်သည်။ သူမ တိတ်ဆိတ်မသွားမီ ချင်းယန်၏မျက်နှာကို မမြင်နိုင်မှန်း သိပေမယ့် စိုက်ကြည့်လိုက်သေးသည်။
တကယ်တော့ ဆရာ့မျက်နှာကို သူမ မြင်ချင်သေးသည်။ ဆရာကြီးက သူမကို တပည့်အဖြစ် လက်ခံပြီးကတည်းက မျက်နှာအစစ်ကို တစ်ခါမှမမြင်ဖူးခဲ့။ ဆရာ့ကို စော်ကားမှာ ကြောက်တာကြောင့်ရော၊ သူ့တပည့်အဖြစ် သူ့ကိုယ်သူ ထုတ်ဖော်မပြချင်သောကြောင့် သူ့အား အတင်းအကျပ် မခိုင်းနိုင်ပေ။
"ထားပါတော့ အခုပြန်သွားလိုက်မယ်လေ... ဆရာ့ကို မနှောင့်ယှက်တော့ပါဘူး"
ပြောရင်း လွယ်အိတ်ကို ကောက်ကိုင်ကာ ထွက်ခွာသွားသည်။
"ခဏနေဦး... ပြေးစရာ မလိုပါဘူး တပည့်လေး..."
ချင်းယန် သူ့လက်ကို မြှောက်လိုက်သည်နှင့် လီကျစ်ရွှမ်းလည်း ရပ်လိုက်သည်။
"လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က ငါ အလုပ်များနေလို့ မင်းကို ဘာမှ သင်ပေးဖို့ အချိန်မရှိဘူး ဒါပေမယ့် မင်းဒီကို ရောက်လာမှတော့ လက်ဗလာနဲ့ ပြန်လွှတ်လို့ ဘယ်ဖြစ်မလဲ"
"ဟမ်? ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ ဆရာ"
"မင်းက မွေးရာပါ နယ်ပယ်ကို ရောက်နေပြီဆိုတော့ ကျွမ်းကျင်မှုအသစ်တွေကို သင်ယူဖို့ အချိန်ရောက်ပြီ... ချင်းယန်က အကြီးဆုံး အကြီးတန်း တပည့်အဖြစ် ငါ့ကိုယ်စား သင်ပေးလိုက်ပါ... ကောင်းကင်ဖြတ်ဓားသိုင်းကျမ်းကို မင်း အငယ်တန်း ညီမလေးဆီ လက်ဆင့်ကမ်းလိုက်တော့..."
"ဟုတ်ကဲ့ပါ ဆရာ!"
လေညှင်းခံဖို့ ဝရံတာပေါ်မှာ မတ်တတ်ရပ်နေတဲ့ ချင်းယန်က အသံကိုကြားလိုက်သည်နှင့် တံခါးကိုဖွင့်ပြီး ချက်ချင်း ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
"တပည့် တာဝန်ကျေပါ့မယ်လို့ ကတိပေးပါတယ်!"
သူပြောပြီးတာနဲ့ ကော်ဖီစားပွဲဘေးမှာ လက်ဖက်ရည်ကို ရှင်းနေတဲ့ ရှောင်ပိုင်တစ်ယောက် စကားမပြောဘဲ မျက်လုံးပြူးသွားတော့သည်။
ဒီယုတ်မာတဲ့ သခင်ကတော့!
နင်က အရမ်းတော်တဲ့ သရုပ်ဆောင်တစ်ယောက်ပဲဟေ့!
တပည့်ငတုံးကို ဆက်ပြီး လှည့်စားနေလိုက်!
"ကောင်းကင်ဖြတ် ဓားသိုင်းကျမ်း?"
ဒါကိုကြားတော့ လီကျစ်ရွှမ်းရဲ့ လှပတဲ့ မျက်လုံးတွေ ပြူးကျယ်သွားတော့သည်။ ဖြစ်ပျက်နေတာကို သဘောပေါက်ပြီးနောက် သူမက ချင်းယန်ရဲ့အနားကို အမြန်ပြေးသွားခဲ့၏။
"အဲဒီနေ့တုန်းက ဓားသူတော်စင်ကို တိုက်ခိုက်ခဲ့တဲ့ အကွက်လား?"
ဝေးကွာသော မှတ်ဉာဏ်တစ်ခုက သူမခေါင်းထဲ ချက်ချင်း ပြန်ပေါ်လာသည်။ ဤသည်မှာ ဓားသူတော်စင်ကို တစ်ချက်တည်းဖြင့် အနိုင်ယူရန် ဓားတောင်ကြားတွင် အသုံးပြုသည့် ထိပ်တန်းသိုင်းပညာ ဖြစ်သည်။
"ဟုတ်တယ် အဲဒီအကွက်ပဲ! အခု မင်း မွေးရာပါနယ်ပယ်ကို ရောက်ပြီဆိုတော့ အဲဒါကို သင်ယူဖို့ အချိန်ရောက်ပြီ"
အနက်ရောင်ဝတ်ရုံကို ၀တ်ဆင်ထားသော ချင်းယန်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။ သူ ဖြည်းညှင်းစွာ ထရပ်လိုက်ပြီး ကော်ဖီ စားပွဲမှ ထွက်သွားသည်။ စကားအနည်းငယ် ပြောပြီး အခန်းထဲသို့ အေးအေးဆေးဆေး ပြန်ဝင်သွားခဲ့သည်။
ထို့နောက် တံခါးပိတ်သွားရာ ဧည့်ခန်းထဲ တိတ်ဆိတ်သွားပြန်သည်။
"အကိုကြီး..."
လီကျစ်ရွှမ်း မျက်တောင်ခတ်ပြီး ချင်းယန်ကို မျှော်တလင့်လင့်နဲ့ ကြည့်နေ၏။ အင်္ကျီထောင့်ကို ဆုပ်ကိုင်ရင်း တိုးတိုးလေးပြောသည်။
"ဆရာသွားပြီ... ဘယ်အချိန်စမှာလဲဟင်"
"မလောနဲ့လေ.. ညစာစားချိန်နီးနေပြီ"
ချင်းယန် သူ့ဖုန်းကို ထုတ်လိုက်ပြီး အချိန်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ကာ အေးအေးဆေးဆေး ပြောလိုက်သည်။
"ထမင်းစားရအောင်... ပြီးရင် စာသင်မယ်"
"အိုကေ... အစ်ကိုပြောတဲ့အတိုင်း လုပ်မယ်"
လီကျစ်ရွှမ်း နာခံမှုဖြင့် ခေါင်းညိတ်ကာ သူမ၏ အင်္ကျီများကို လှန်ကာ မီးဖိုချောင်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
"ညီမကို ကူညီစေချင်လား နည်းနည်း ချက်တတ်ပါတယ်"
"မလိုပါဘူး လုပ်နိုင်တဲ့သူ ရှိတယ်"
ချင်းယန် သူ့လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ သူ့ဘေးနားရှိ ရှောင်ပိုင်နှင့် မျက်လုံးချင်း ဆုံလိုက်သည် ။
"အစားအသောက် ဘယ်မှာလဲ!"
"အဆင်သင့်ဖြစ်နေပါပြီ!"
ရှောင်ပိုင် သူ့တင်ပါးပေါ် လက်နှစ်ဖက်တင်ကာ ရပ်လိုက်ပြီး သူမအမြီးကို မြှောက်လိုက်သည်။
"သခင်က ဘာလို့ စိတ်လောနေတာလဲ... အရံဟင်းနည်းနည်း လိုသေးတယ် နှစ်မိနစ်လောက်စောင့်!"
အဲဒါနဲ့ သူမ လှည့်ပြီး မီးဖိုချောင်ဘက်ကို ဦးတည်သွားတော့သည်။
"ငါလည်းကူညီမယ်!"
လီကျစ်ရွှမ်း စေတနာဖြင့် လိုက်သွားခဲ့သည်။ ပုံရိပ်နှစ်ခု၊ အကြီးတစ်ခု၊ အသေးတစ်ခုသည် မီးဖိုချောင်ထဲမှာ အိုးတွေ၊ ဒယ်အိုးတွေ ရှုပ်ပွနေတဲ့ လေထုနဲ့အတူ နေ့စဉ်ဘဝရဲ့ ရနံ့တွေအပြည့်နဲ့ အလုပ်ရှုပ်ကုန်၏။
ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်မှ ဝီစီသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး လရောင်က ဖြည်းညှင်းစွာ လင်းလက်နေသည်။ ချင်းယန် ဆိုဖာပေါ်တွင် ထိုင်ကာ သူ့ဖုန်းပေါ်ရှိ ဗီဒီယိုတိုများကို အေးအေးဆေးဆေး လှိမ့်ကြည့်နေသည်။ ရုတ်တရက် သူတို့အလုပ်တွေ ရှုပ်နေတာကိုကြည့်ရင်း ဒီလေထုကလည်း သိပ်မဆိုးဘူးဟု ခံစားလိုက်သည်။
နေ့ရက်တိုင်းက ယခုလို ဖြတ်သန်းသင့်တာ!
ခဏအကြာ။
"ဟေး ဟေး ကြက်စွပ်ပြုတ်!"
ရှောင်ပိုင် အပူဒဏ်ခံနိုင်သော လက်အိတ်များ ဝတ်ဆင်ထားပြီး အိုးကို လက်ကိုင်ကိုင်းက ကိုင်ကာ စားပွဲပေါ် သွားချလိုက်သည်။
"ဖြည်းဖြည်းသွား...."
လီကျစ်ရွှမ်းက သတိပေးစကား တိုးတိုးလေးပြောကာ သူမနောက်မှလိုက်လာကာ သက်သတ်လွတ် ဂေါ်ဖီတစ်ပန်းကန်ကို စားပွဲဆီသို့ သယ်ဆောင်လာသည်။ ပြီးတာနဲ့ ဧည့်ခန်းစားပွဲပေါ်တွင် ပန်းကန်များကို တစ်လုံးပြီးတစ်လုံး ချထားလိုက်၏။
အိုးကြော် ဝက်သား၊ ဝက်ခေါက်ကြော်၊ ခြင်္သေ့ခေါင်းစွပ်၊ စပ်ထားသော ငါးအသားစိမ်... အရသာအပြည့်ရှိသော ဟင်းပွဲ စသဖြင့်။ ချင်းယန် စားပွဲဆီသို့ ချဉ်းကပ်လာနေစဥ် လေထဲက ရနံ့တွေကြောင့် ကျေနပ်သွားကာ ထိုင်ရန် ကုလားထိုင်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။
"ဒီမှာ ဆရာတူအစ်ကိုရဲ့ ပန်းကန်"
လီကျစ်ရွှမ်းက ပန်းကန်လုံး နှင့် တူချောင်းများကို ချပေးနေစဥ် ရှောင်ပိုင်ကိုလည်း ပန်းကန်သေးသေးလေးကို ပေးလိုက်သည်။
"ဒီပန်းကန်က နင်နဲ့ အဆင်ပြေလား? ပိုကြီးတာ လိုချင်လား?"
"လုံလောက်ပြီ... လုံလောက်ပြီ! ဒီနတ်သမီးလေးရဲ့ ဆံပင်တွေက မကြာသေးခင်ကမှ ပြန်ပေါက်လာတဲ့အတွက် အများကြီးစားဖို့ မလိုဘူး!"
ရှောင်ပိုင်က ပန်းကန်သေးသေးလေးကို ယူကာ ခွေးသွားများဖြင့် ပြုံးပြလိုက်သည်။ သူသည် ငါးပြုတ်တစ်ပိုင်းကို ကောက်ယူလိုက်ပြီး လီကျစ်ရွှမ်း ပန်းကန်ထဲသို့ တိုက်ရိုက် ထည့်ပေးလိုက်သည်။
"မြန်မြန်လေး....ဒီနတ်သမီးရဲ့ ဟင်းချက်စွမ်းရည်ကို စမ်းကြည့်စမ်း!"
"...ကောင်းပြီ"
ဒါကိုမြင်တော့ လီကျစ်ရွှမ်း ရယ်မောပြီး ချင်းယန်ကို အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့စွာ ကြည့်လိုက်သည် ။
"ကျွန်မ နည်းနည်းပဲစားမယ်နော်...မလာခင်က အိမ်မှာ စားခဲ့သေးတယ်"
"ရပါတယ် ညီမလေး မင်းစားချင်သလောက်စား"
ချင်းယန်က ပန်းကန်ကို ကိုင်လိုက်သည်။
"များများစားပါ... ငါနဲ့ ရှောင်ပိုင်ပဲရှိတာဆိုတော့ စားစရာတွေက အများကြီးပဲ"
"ကောင်းပြီ"
လီကျစ်ရွှမ်းလည်း သူမ တူချောင်းများကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး ပန်းကန်လုံးထဲမှ ငါးကို ကောက်ယူကာ ပါးစပ်ထဲသို့ ယူလာကာ နူးညံ့စွာ ဝါးစညးလိုက်သည်။ စက္ကန့်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် သူမမျက်လုံးလေးများ ချက်ချင်းပင် ပြူးကျယ်လာ၏။
"အမ်... အရမ်းစားလို့ကောင်းတယ်!"
ကွဲအက်နေသော နူးညံ့သည့် ငါးအသားသည် ပါးစပ်ထဲ စိုစွတ်စေပြီး မွှေးကြိုင်နေစေ၏။ ဝါးစားလိုက်တာနဲ့ ပါးစပ်ထဲမှာ အရည်ပျော်သွားတော့သည်။ လျှာကိုပါ မျိုချလုနီးပါး အရသာရှိနေတာပင်။
"ဒီငါးက အရမ်းနုညံ့တာပဲ!"
လီကျစ်ရွှမ်း မကျေနပ်သေးဘဲ နှုတ်ခမ်းကိုပါ သပ်လိုက်သည်။
"ဒီဟင်းကို ဘယ်လို လုပ်လိုက်တာလဲ"
"ကောင်းလား ငါ့ဟင်းချက်တာ တော်တော်ကောင်းတယ်မလား"
"အံ့ဩစရာပဲ... အိမ်က စားဖိုမှူးထက်တောင် ပိုကောင်းနေသေးတယ်! ဆရာတူအစ်ကိုရဲ့ အစားအသောက်တွေ ဒီလောက်ကောင်းမယ်လို့တောင် မမျှော်လင့်ထားဘူး နင့်ရဲ့ ချက်ပြုတ်စွမ်းရည်က အံ့သြစရာပဲ... မြေခွေးငယ်လေး"
သူမ စကားပြောပြီးတာနဲ့ ရှောင်ပိုင်ရဲ့နှလုံးက ချက်ချင်းပင် ဖောင်းကားလာပြန်သည်။ သူ့အမြီးက ပိုလို့တောင် ရွှင်မြူးသွားကြောင်း သက်သေပြနေသည့်နှယ် တွန့်နေ၏။
"ဒါပေါ့...ငါ့ဟင်းချက်စွမ်းရည်က လုံးဝကို အံ့သြစရာပဲ!"
"ဘယ်လိုလုပ်လိုက်တာလဲ?"
လီကျစ်ရွှမ်းက တအံ့တသြနဲ့ မေးလေသည်။
"ကြယ်သားရဲတွေအားလုံး အသားစိမ်းစားပြီး သွေးသောက်တယ် ထင်နေတာ...."
ဒါကိုကြားတော့ ရှောင်ပိုင်ရဲ့ နှလုံးခုန်သံက ရပ်တန့်ကာ နားတွေ ပြန်ကျသွားပြန်၏။
"ဒါတွေအားလုံးက သခင်ဆိုးကြောင့်ပဲ..."
…………
ခဏအကြာ။
ကျေနပ်စွာ စားသောက်ပြီး ပြီးပြည့်စုံသော အစားအစာကို ရှောင်ပိုင်က ရေခဲသေတ္တာထဲ ပြန်ထည့်ကာ ပန်းကန်ဆေးရင်း တစ်ယောက်တည်း အလုပ်ရှုပ်နေခဲ့သည်။ ချင်းယန် ဖုန်းတစ်လုံးနှင့် ဆိုဖာပေါ်တွင် ထိုင်ကာ ဗီဒီယိုအတိုများကို ကြည့်နေစဥ် လီကျစ်ရွှမ်းက သူ့ဘေးတွင်ထိုင်ကာ တိုးတိုးလေးပြောလိုက်သည်။
"အစ်ကို... အချိန်နီးနေပြီနော် ညီမကို သင်ပေးရမယ့်အချိန် မဟုတ်ဘူးလား..."
"ဟမ်... ငါ မေ့သွားတာ"
ချင်းယန် ထိုကိစ္စကို ပြန်သတိရကာ လီကျစ်ရွှမ်းရဲ့ မျက်ခုံးကြားကို လက်ညိုးဖြင့် ထိုးလိုက်လေသည်။