ရည်မှန်းချက် အသစ်တစ်ခု၊ နောက်တစ်ကြိမ် ရွက်လွှင့်ခြင်း

"မူမူ မူမူ"

တိတ်ဆိတ် စကားလုံး ခန်းမဆောင်တွင် လူနင်ရှင်း လင်ယုယန်၏ လက်မောင်းကို လှုပ်ခါရင်း ခေါ်လိုက်သည်။

"အာ ဘာလဲ"

လင်ယုယန် အတွေးလွန်နေရာမှ လွတ်ထွက်လာပြီး လူနင်ရှင်းဘက်သို့ ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"မူ မူမူ အဆင်ပြေရဲ့လား"

လင်ယုယန်၏ မျက်လုံးများထဲမှ မှိန်ဖျော့ပြီး အသက်မဲ့နေသော အကြည့်ကို ကြည့်ရင်း လူနင်ရှင်း တံတွေး မျိုချလိုက်သည်။

ဒါ ငါ သိတဲ့ အစ်မကြီး မဟုတ်ဘူး

"ငါ အဆင်ပြေပါတယ် ညက ကောင်းကောင်း အိပ်မပျော်လို့ပါ"

လင်ယုယန်က အတင်း ပြုံးပြလိုက်ရာ လူနင်ရှင်း ကြက်သီးမွေးညင်းများ ထသွားစေလောက်အောင် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စရာ ကောင်းလှသည်။

ဒါ ဒါ သေချာပေါက် ငါ့ရဲ့ ပုံမှန် အစ်မကြီး မဟုတ်ဘူး

လှည့်လိုက်ရင်း လင်ယုယန် စားပွဲပေါ်မှ စုတ်တံတစ်ချောင်းကို ကောက်ယူလိုက်သည်။

သူမ စတင် ရေးသားမည် အပြုမှာပင် ပြတ်သားသော ကျိုးသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည် သူမ ဆုပ်ကိုင်ထားသော စုတ်တံ ကျိုးသွားခြင်း ဖြစ်သည်။

လူနင်ရှင်း ပင်ကိုစိတ်အရ ပြင်းပြင်းရှရှ အသက်ရှူသွင်းလိုက်မိသည်။ နောက်တစ်ကြိမ် လန့်သွားပြန်သည်။

"အိုး သေစမ်း ငါ အရမ်း ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဆုပ်ကိုင်မိသွားတာပဲ ဖြစ်ရမယ်"

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် လက်ရေးလှပညာ သင်ကြားရေး တာဝန်ခံ အိမ်တော်ထိန်းကူးလည်း လင်ယုယန်၏ ပုံမှန်မဟုတ်သော အပြုအမူကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် သူ အနားကပ်လာပြီး မေးလိုက်သည်။

"ယုယန် အဆင်ပြေရဲ့လား"

လင်ယုယန် ပြုံးလိုက်ပြီး မော့ကြည့်ကာ ပြန်ဖြေသည်။

"ကျွန်မ အဆင်ပြေပါတယ် ဆရာ ကျွန်မအတွက် စိတ်ပူစရာ မလိုပါဘူး"

တစ်ခုခု လုံးဝ လွဲချော်နေသည်ဟု သူ ခံစားမိသော်လည်း လင်ယုယန် အဆင်ပြေသည်ဟု အခိုင်အမာ ပြောနေသောကြောင့် ကူးကျန့်ဖန် နောက်ထပ် ဖိအား မပေးနိုင်တော့ပေ။

"မင်း စိတ်ထဲမှာ တစ်ခုခု အနှောင့်အယှက် ဖြစ်နေရင် ငါ့ဆီ လာပြော"

"ကောင်းပါပြီ ဆရာ့ရဲ့ စိုးရိမ်ပေးမှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

လင်ယုယန် ပြန်ဖြေသည်။

သူတို့၏ စကားဝိုင်းအတွင်း ဘေးတွင် ရပ်နေသော လူနင်ရှင်း အနည်းငယ် တုန်ယင်ခြင်းကို မထိန်းနိုင်တော့ပေ။

အပေါ်ယံအားဖြင့် သူတို့၏ အပြန်အလှန် ပြောဆိုမှုသည် ပုံမှန်နှင့် မထူးခြားသလို ထင်ရသော်လည်း ပုံမှန်အားဖြင့် လင်ယုယန်၏ အသံသည် လူတိုင်းကို လေပြေကဲ့သို့ နွေးထွေးမှုကို ချန်ထားခဲ့သည်။

သို့သော် ယနေ့၏ "မူမူ" မှာမူ စူးရှသော အေးစက်မှုမှလွဲ၍ ဘာမှ မပေးပေ။

ထို့ထက်ပို၍ အူနေသော သရဲတစ္ဆေ လေပြင်းတစ်ခု သူမအနားမှ ဖြတ်တိုက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

ဒါ သေချာပေါက် ပုံမှန် မူမူ မဟုတ်ဘူး

လက်ရေးလှ ကျမ်းစာအုပ်မှ ကူးယူရန် အချိန် ရောက်သောအခါ လူနင်ရှင်း စိတ်မအေးနိုင် ဖြစ်နေဆဲဖြင့် လင်ယုယန်၏ စားပွဲဆီသို့ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"ရှီး"

သူမ၏ ရှေ့မှ မြင်ကွင်းက သူမ၏ သွေးများကို အေးခဲသွားစေသည်။

လင်ယုယန်၏ ဆန်စက္ကူသည် သေခြင်းအတွက် စာလုံးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသည် "သေဆုံးခြင်း" "ကွယ်လွန်ခြင်း" "ပျက်စီးခြင်း" "အသုဘ" "သတ်ဖြတ်ခံရခြင်း" မကောင်းသော နိမိတ်ပြသည့် စာလုံးများ၏ ကန့်လန်ကာတစ်ခု ဖြစ်နေ၏။

"ဘာလဲ"

လင်ယုယန် ခေါင်းလှည့်လိုက်ပြီး လူနင်ရှင်းကို ပြုံးပြရင်း မေးလိုက်သည်။

ထို အပြုံးက လူနင်ရှင်းကို အသံကျယ်ကျယ် အော်ဟစ်မိတော့မလို ဖြစ်သွားစေသည်။

သို့သော် နောက်ဆုံးတွင် သူမ၏ သတ္တိကို စုစည်းရင်း လူနင်ရှင်း ပြောလိုက်သည်။

"မူမူ ဆရာက ငါတို့ကို 'လေစုစည်းခြင်း ကျမ်း မှတ်စုများ' ကနေ ကူးယူခိုင်းတာ"

လင်ယုယန် သူမ၏ ကိုယ်ပိုင် စာရွက်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ပြီး ရယ်ကျဲကျဲ လုပ်လိုက်သည်။

"အော် ဟုတ်သားပဲ ငါ သတိမထားမိဘဲ မှားယွင်းတဲ့ အရာကို စရေးမိသွားတာပဲ ဖြစ်ရမယ်"

ထို့နောက် သူမ စာရွက်ကို လုံးချေလိုက်ပြီး စာရွက်အသစ်တစ်ရွက်ကို ဖြန့်ခင်းကာ သူမ၏ စုတ်တံကို နောက်တစ်ကြိမ် မြှောက်လိုက်သည်။

ကျွတ်

စုတ်တံသည် သူမ၏ လက်ထဲတွင် နောက်တစ်ကြိမ် ကျိုးသွားပြီး စားပွဲပေါ်သို့ ကျသွားသည်။

"ဒီနေ့ စုတ်တံတွေက ထူးဆန်းနေတယ် ဟီးဟီးဟီး"

မူမူ ထူးဆန်းနေတာက နင်ပဲ

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် လူနင်ရှင်း သေချာသွားသည်မှာ လင်ယုယန်သည် တစ်မျိုးမျိုးသော မှော်အတတ် သို့မဟုတ် အဆိပ်ကူပညာ အပြုစား ခံထားရခြင်း ဖြစ်သည်၊ မဟုတ်လျှင် သူမ ဤမျှ ပြောင်းလဲသွားရန် နည်းလမ်း လုံးဝ မရှိပေ။

လင်ယုယန်၏ မှိန်ဖျော့ပြီး မှေးမှိန်နေသော သူငယ်အိမ်များကို ကြည့်ရင်း လူနင်ရှင်း စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် ကျိန်ဆိုလိုက်သည်။

မူမူရဲ့ အကောင်းဆုံး သူငယ်ချင်း တစ်ယောက်အနေနဲ့ သူ့ကို ဘယ်သူ ထိခိုက်အောင် လုပ်ခဲ့လဲဆိုတာ ငါ သေချာပေါက် ရှာဖွေဖော်ထုတ်မယ် ပြီးတော့ သူတို့ကို အဲ့အတွက် အကြီးအကျယ် ပေးဆပ်စေရမယ်

သင်တန်း ပြီးဆုံးသောအခါ လင်ယုယန် သန့်စင် ကျက်သရေ ခန်းမဆောင်မှ ပထမဆုံး ထွက်ခွာသွားသည်။

လူနင်ရှင်း သူမ၏ နောက်မှ အလျင်စလို ပြေးထွက်သွားသော်လည်း လင်ယုယန် အပြင်ဘက်တွင် ပျောက်ကွယ်သွားနှင့်ပြီ ဖြစ်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။

ထိုအချိန်တွင် သီလ ခန်းမဆောင်မှ ဂျူနီယာ ညီမလေး နှစ်ဦး သူမထံ ပြေးလာပြီး လေးစားစွာ နှုတ်ဆက်ကြသည်။

"နှုတ်ခွန်းဆက်ပါတယ် အစ်မကြီးလူ"

"မင်္ဂလာပါ"

လူနင်ရှင်း စိတ်ပူပန်နေဆဲဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်၊ သို့သော် သူမ၏ ယဉ်ကျေးမှုကို မမေ့ပေ။

ဂျူနီယာ ညီမလေး နှစ်ဦး ပတ်ဝန်းကျင်ကို လှည့်ပတ် ကြည့်ရှုပြီး မေးလိုက်ကြသည်။

"အမ် အစ်မကြီးလင် ဒီနေ့ အစ်မကြီးနဲ့ အတူ မရှိဘူးလား"

"အင်း မူမူမှာ တခြား ကိစ္စ ရှိလို့ အရင် ထွက်သွားနှင့်ပြီ"

လူနင်ရှင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ပြီးတော့ ဒီအချိန်ကာလအတွင်းမှာ မင်းတို့ ပိုကောင်းတာက"

သူမ မူလက သူတို့ကို လင်ယုယန်နှင့် အလွန် နီးကပ်စွာ မနေရန် သတိပေးလိုခဲ့သော်လည်း စကားလုံးများကို မျိုချလိုက်သည်။

ယခု အရေးအကြီးဆုံးမှာ မူမူ၏ အဆိပ်ကူပညာကို မည်သို့ ကုသရမည်ကို ရှာဖွေဖော်ထုတ်ရန် ဖြစ်သည်။

"အစ်မကြီးလူ ဒီအချိန်ကာလနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဘာဖြစ်လို့လဲ"

နှစ်ဦးသား စူးစမ်းစွာ မေးလိုက်ကြသည်။

"အော် ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး။ ငါလည်း လုပ်စရာ ကိစ္စတစ်ခု ရှိတယ် အခု သွားရတော့မယ်"

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် သူမ ကျောင်း ခန်းမဆောင် အလွန်သို့ အလျင်စလို ထွက်ခွာသွားသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်မှာပင် လင်ယုယန် နီလာနှလုံးခန်းမသို့ ရောက်ရှိနေပြီ။

တိတ်ဆိတ်သော ပတ်ဝန်းကျင်ကို အခွင့်ကောင်းယူရင်း သူမ ကျန်းပေရန်၏ တဲငယ်လေး တံခါးဝသို့ လျှို့ဝှက်စွာ တွားသွား ချဉ်းကပ်သွားသည်။ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချလိုက်ပြီး အက်ကွဲကြောင်းမှတစ်ဆင့် ချောင်းကြည့်ကာ တံခါးဘေးတွင် ရပ်နေသော ရေအိုး၏ အဖုံးကို ညင်သာစွာ မြှောက်လိုက်သည်။

အကိုကြီး အခုထိ ပြန်မလာသေးဘူး

သူမ အိုးအတွင်း၌ တိတ်ဆိတ်စွာ လဲလျောင်းနေသော ဒိုင်ယာရီကို တိတ်တဆိတ် စိုက်ကြည့်နေပြီးနောက် အဖုံးကို ညင်သာစွာ ပြန်ချလိုက်သည်။

တစ်ပတ် အကြာက လင်ယုယန် သူမ၏ အကိုကြီး ဧကရာဇ် ဖြစ်လာရန် တောင်အောက်သို့ ဆင်းသွားပြီ ဖြစ်ကြောင်း သိရှိခဲ့သည်။

ထို သတင်းအပိုင်းအစသည် ကြည်လင်သော ကောင်းကင်မှ မိုးကြိုးပစ်ချသကဲ့သို့ သူမအပေါ် ကျရောက်ခဲ့သည်။

သူမ သိသည် ကောင်းကင်ဘုံ၏ အလိုဆန္ဒ ရှိလျှင်ပင် သူမ သူနှင့် ဆယ်ရက်တစ်ကြိမ် ပုံမှန် အတိုချုပ် တွေ့ဆုံမှုများကို ဆုံးရှုံးရတော့မည် ဖြစ်သည်။

ဆိုရိုးစကားအတိုင်း ဇိမ်ခံမှုနှင့် ကျင့်သားရရန် လွယ်ကူသော်လည်း ခြိုးခြံမှုကို သည်းခံရန် ခက်ခဲသည်။

ဆယ်ရက်တစ်ကြိမ် တွေ့ဆုံခြင်း၏ ချိုမြိန်မှုကို ခံစားခဲ့ပြီးနောက် လင်ယုယန် သူမ၏ အကိုကြီးကို မတွေ့ရဘဲ နှစ်ရာနှစ်ဆယ့်တစ်နာရီထက် မနည်း သည်းခံခဲ့ရပြီး ဖြစ်သည်။

သူမ ပြိုလဲလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ။

သို့သော် သူမ သူ၏ သဘောတူညီချက် မရှိဘဲ နန်းတော်သို့ မဆင်မခြင် ပြေးသွား၍ မဖြစ်ပေ။

သူမ သိသည်မှာ အကယ်၍ သူမ ထိုသို့ လုပ်ခဲ့ပါက သူမ၏ အကိုကြီး သူမအပေါ် သေချာပေါက် စိတ်ဆိုးလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ညအခါတွင် သူမ နန်းတော်နှင့် ၎င်း၏ ကိုယ်လုပ်တော် သုံးထောင်အကြောင်း တွေးမိတိုင်း အနားယူရန် မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။

အကိုကြီးက အဲ့ဒီ ရိုင်းစိုင်းပြီး အလှပြင်ထားတဲ့ မိန်းမတွေကို သဘောကျမှာ နည်းလမ်း မရှိဘူး မဖြစ်နိုင်ဘူး လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး

ထိုကဲ့သို့သော စကားလုံးများဖြင့် သူ့ကိုယ်သူ နှစ်သိမ့်နေစဉ်မှာပင် လင်ယုယန် နန်းတော်ထဲမှ မိန်းမများကို လောကမှ ပျောက်ကွယ်သွားစေရန် မရေမတွက်နိုင်သော နည်းလမ်းများကို စိတ်ကူးပုံဖော်ခဲ့သည်။ သို့သော် သူမ ဘယ်တုန်းကမှ ၎င်းတို့ကို အကောင်အထည် မဖော်ခဲ့ပေ။

သူမ သိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူမ ထိုသို့ လုပ်ခဲ့ပါက သူမ၏ အကိုကြီးကို နောက်တစ်ကြိမ် ဘယ်တော့မှ တွေ့ရတော့မည် မဟုတ်ပေ။

အတွင်းစိတ် ပူပန်မှုက သူမ၏ အိပ်စက်ခြင်းကို တစ်ညပြီးတစ်ည ခိုးယူသွားသည်။

တိတ်ဆိတ် စကားလုံး ခန်းမဆောင်သို့ ပြန်လမ်းတွင် ငွေရောင်-အနီရောင် အတွင်းအား လင်ယုယန်၏ ခန္ဓာကိုယ် ပတ်ပတ်လည်တွင် အကြိမ်များစွာ ပေါ်ပေါက် လိမ်ကောက်သွားသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် သူမ ၎င်းကို ချိုးနှိမ်နိုင်ခဲ့သည်။

သို့သော် သူမ၏ ငွေရောင်ပြောင်းသွားသော သူငယ်အိမ်များမှာမူ အသက်ဓာတ်၏ နောက်ဆုံး တောက်ပမှု ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့ပြီ။

သူမ၏ လေးလံသော ခြေလှမ်းများကို ဆွဲ၍ သူမ၏ အခန်းသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ သူမ တံခါး ဖွင့်လိုက်သည့် ခဏမှာပင် အသက်မဲ့နေသော လင်ယုယန် ရုတ်တရက် အနည်းငယ် တောက်ပလာသည်။

သူမ စားပွဲပေါ်တွင် စာအိတ်တစ်အိတ်ကို တွေ့လိုက်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

အပြင်ဘက်မှ သတင်းစကားများကို များသောအားဖြင့် ပင်မ ခန်းမဆောင်တွင် ကောက်ယူလေ့ရှိသည်။

အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ဦးက သူမထံ လျှို့ဝှက်စွာ စာတစ်စောင် ပေးပို့ပါက သူတို့ များသောအားဖြင့် တံခါးအောက်မှ လျှိုသွင်းလေ့ရှိသည်။

သို့သော် ပေါ်တင် ထားရှိထားသော စာမှာမူ ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြစ်သည်။

သူမ၏ ပင်ကိုအသိစိတ်က သူမအား ပြောပြသည် ဒါ သူမ၏ အကိုကြီးထံမှ ဖြစ်ရမည်။

"ဟူး ဟူး"

အသက်ရှူမဝ ဖြစ်လျက် လင်ယုယန် စားပွဲခုံရှေ့တွင် တောင့်ခဲ ရပ်တန့်နေသည်။

သူမ စိတ်လှုပ်ရှားနေသော်လည်း ကြောက်ရွံ့နေသည်။

သူမ၏ ပင်ကိုအာရုံမှာ များသောအားဖြင့် မှန်ကန်သော်လည်း အကယ်၍ သူမ ဖွင့်လိုက်ပြီး ထိုအရာက သူ၏ ထံမှ မဟုတ်ခဲ့ပါက သူမ သူ့ကိုယ်သူ ထိန်းထားနိုင်မည်မှာ မသေချာပေ။

နောက်ဆုံးတွင် တောင့်တမှုက ကြောက်ရွံ့မှုကို အောင်နိုင်သွားသည်။

လျင်မြန်သော လှုပ်ရှားမှုဖြင့် သူမ စာအိတ်ကို ဆွဲယူလိုက်ပြီး ဂရုတစိုက် ဖွင့်လိုက်သည်။

သူမ စာကို ဖြန့်လိုက်ပြီး လက်ရေးကို မြင်လိုက်သည့် ခဏမှာပင် သူမ၏ အသက်မဲ့နေသော မျက်လုံးများ ချက်ချင်း အသက် ပြန်ဝင်လာသည်။

"ဒါ သူ့လက်ရေးပဲ ဒါ အကိုကြီးရဲ့ လက်ရေးပဲ"

ထိုအရာက သူ၏ စာ ဖြစ်ကြောင်း သံသယ ကင်းမဲ့စွာ အတည်ပြုပြီးနောက် လင်ယုယန် စာလုံး တစ်လုံးချင်းစီကို အရသာခံရင်း ဖြည်းညင်းစွာ ဖတ်ရှုလိုက်သည်။

တောက်ပသော အပြုံးတစ်ခု သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် လင်းလက်လာသည်။

သူမ နောက်ဆုံး စာလုံးသို့ ရောက်သောအခါ သူမ စာကို ညင်သာစွာ ချထားလိုက်သည်။

ဒါဆို ဒါ အိမ်က စာ ရောက်လာတဲ့ ခံစားချက်မျိုးကိုး အာ အကိုကြီး ရှင် ရှင် ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက် ရဲတင်းရတာလဲ အိမ်ထောင်သည် ဇနီးမောင်နှံတွေပဲ ရေးသင့်တဲ့ အရာတွေကို ရေးရဲတယ်

ရှက်ရွံ့သွားပြီး သူမ သူမ၏ လက်ကို စားပွဲပေါ်သို့ ရိုက်ချလိုက်သည်။

သနားစရာ စားပွဲ ချက်ချင်း ကွဲထွက်သွားပြီး သစ်သား အစအနပုံ ဖြစ်သွားသည်။

သူမ၏ ပျော်ရွှင်မှုကို ထုတ်ဖော်ပြီးနောက် လင်ယုယန် စာကို သူမ၏ ရင်ဘတ်တွင် ကပ်ထားလိုက်ပြီး ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲလျောင်းလိုက်သည်၊ သူမ၏ မျက်နှာ ပျော်ရွှင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။

ထိုည "အိမ်မှ စာ" ကို ငါးကြိမ် ဖတ်ပြီးနောက် လင်ယုယန် ပြန်စာ မည်သို့ ရေးရမည်ကို ပျော်ရွှင်စွာ တွေးတောနေစဉ် တံခါး ခေါက်သံ ကြားလိုက်ရသည်။

သူမ ထပြီး ဖွင့်လိုက်သည်။

ထိုနေရာတွင် ရပ်နေသူမှာ လူနင်ရှင်းမှလွဲ၍ အခြား မဟုတ်ပေ၊ သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ မလျှော့သော ဇွဲဖြင့် ပြည့်နေ၏။

"နင်ရှင်း အာ ဘာကိစ္စ ရှိလို့လဲ"

လင်ယုယန် စကားပြောလိုက်သည့် ခဏမှာပင် လူနင်ရှင်း ငြိမ်ကျသွားသည်။

နွေဦး လေပြေကဲ့သို့ ခံစားချက် ပြန်ရောက်လာပြီ။

သူမ လင်ယုယန် မည်သည့် ကူပညာ အမျိုးအစား အပြုစား ခံထားရသည်ကို စုံစမ်းရန် သူမ၏ သတ္တိအားလုံးကို စုစည်းခဲ့သည်။ သို့သော် သူမ ဤမျှ ရုတ်တရက် ပြန်လည် နာလန်ထူလာလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

"ငါ ငါ နင့်ကို အတူတူ စားသောက်ဖို့ ဖိတ်ခေါ်ဖို့ လာခဲ့တာ"

လင်ယုယန် ပြုံးလိုက်ပြီး သူမ၏ လက်မောင်းကို သူမ၏ လက်မောင်းတွင် ချိတ်လိုက်သည်။

"ငါ နင်နဲ့ အတူ လိုက်ချင်ပါတယ် ဒါပေမဲ့ ငါ ဒီနေ့ နည်းနည်း မောနေသလို ခံစားရတယ် ငါ စောစော အနားယူချင်တယ် မနက်ဖြန်ကျရင် ငါ ကိုယ်တိုင် နင့်အတွက် အရသာရှိတဲ့ သရေစာ တချို့ လုပ်ပေးမယ်လေ ဟုတ်ပြီလား"

မူမူ သူမ၏ ပျော်ရွှင်သော ပုံစံသို့ ပြန်ရောက်နေသည်ကို ကြည့်ရင်း မဟုတ်ဘူး၊ ပုံမှန်ထက်တောင် ပို ပျော်ရွှင်နေသည်။ လူနင်ရှင်း ဘာဖြစ်ခဲ့သည်ကို အခုထိ နားမလည်သေးသော်လည်း သူမ၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ အနည်းငယ် လျော့ကျသွားသည်။

ဖြစ်နိုင်သည်မှာ မူမူ ထိုနံနက်က စိတ်အခြေအနေ ဆိုးရွားနေခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်နိုင်သည်။

ဟုတ်ပါတယ်၊ ထိုအရာက သူမ သတိ လျှော့ချလိုက်သည်ဟု မဆိုလိုပေ။

သူမ သူမကို ဆက်လက် စောင့်ကြည့်နေရန် လိုအပ်သေးသည်။

လူနင်ရှင်းကို နှုတ်ဆက် အရိုအသေ ပြုပြီးနောက် လင်ယုယန် သူမ၏ ကုလားထိုင်တွင် ပြန်ထိုင်လိုက်ပြီး လေးလေးနက်နက် တွေးတောခြင်း စတင်လိုက်သည်။

ငါ ဘယ်လို ပြန်စာ ရေးသင့်လဲ နန်းတော်ထဲက ဘဝအကြောင်း မေးသင့်လား မဟုတ်ဘူး မဟုတ်ဘူး ဒါက ငါ့ကို စိတ်ထား သေးသိမ်ပုံ ပေါက်စေတယ် ငါသာ သင့်တော်တဲ့ ဇနီးတစ်ယောက် ဆိုရင် ငါ မလုပ်သင့်ဘူး အိုက်ယား အခု ဘယ်သူက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဇနီးလို့ ခေါ်နေတာလဲ

သူမ တွေးနေစဉ်မှာပင် သူမ နောက်တစ်ကြိမ် သူမ၏ လက်ဝါးကို ရိုက်ချလိုက်သည်

"ဟတ်ချိုး"

နန်းတော်ထဲတွင် အသနားခံလွှာများကို ပြန်လည် သုံးသပ်နေသော ကျန်းပေရန် နှာချေလိုက်သည်။

သူ၏ နောက်ကွယ်မှ ခုံချန်ချန် ရှေ့သို့ ပြေးလာပြီး မေးလိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီး အဆင်ပြေရဲ့လား ကျွန်မ နန်းတွင်းသမားတော်တစ်ပါး ဆင့်ခေါ်ပေးရမလား"

ကျန်းပေရန် သူမကို ဘေးစောင်း တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။

"ငါကိုယ်တော် မင်းရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ ဒီလောက် အားနည်းနေပုံ ပေါက်နေလို့လား"

ခုံချန်ချန် အလျင်အမြန် ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"ဟုတ်ပါတယ် မဟုတ်ပါဘူး ဒါပေမဲ့ ယွင်ကျိုးပြည်နယ်ရဲ့ ရာသီဥတုက သိပ် ထူးဆန်းတယ် နွေဦး ရောက်တော့မှာတောင် အခုထိ ဒီလောက် အေးနေတုန်းပဲလား"

ခုံချန်ချန် ပထဝီဝင်ကို ဘယ်တော့မှ နားလည်မည် မဟုတ်ကြောင်း သေချာ သိနေသော ကျန်းပေရန် ရှင်းပြခြင်းကို လက်လျှော့လိုက်ပြီး သူမကို လက်ဝှေ့ယမ်း လွှတ်လိုက်သည်။

အသနားခံလွှာ အသစ်တစ်ခုကို ဖွင့်လိုက်ပြီး ကျန်းပေရန် ဂရုတစိုက် ဖတ်ရှုလိုက်သည်။

သူ နောက်ဆုံး စာကြောင်းသို့ ရောက်သောအခါ ရွေးချယ်စရာ သုံးခု ချက်ချင်း အမြင်အာရုံထဲ ပေါ်လာသည်။

[ရွေးချယ်မှု တစ် အသနားခံလွှာကို နန်းတွင်း တံဆိပ်တုံးဖြင့် တံဆိပ်ခတ်ပါ။ ဆုလာဘ် စိမ်းပြာရောင် အမွေးအတောင် လျှို့ဝှက်ကျမ်းလိပ် (အနက်ရောင်အဆင့် အလယ်အလတ်)]

[ရွေးချယ်မှု နှစ် အဆိုပါ အရာရှိကို ပြင်းထန်သော ဆူပူမှုအတွက် ဆင့်ခေါ်ပါ။ ဆုလာဘ် ရိုးရှင်း ပုံစံ အနက်ရောင်သိုင်း (အနက်ရောင်အဆင့် အဆင့်နိမ့်)]

[ရွေးချယ်မှု သုံး အရာရှိကို အရိုးခိုက်အောင် အေးစက်ခြင်း ဆိုသည်မှာ အမှန်တကယ် ဘာကို ဆိုလိုသလဲ ဆိုသည်ကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ တွေ့ကြုံခံစားစေပါ။ ဆုလာဘ် ကျပန်း အခြေခံ အရည်အချင်းအမှတ် အပေါင်းတစ်]

ကျန်းပေရန် နိုင်ငံတော် ကိစ္စရပ်များကို စတင် ကိုင်တွယ်ပြီးမှသာ သူ အချက်တစ်ချက်ကို သဘောပေါက်လိုက်သည် ဧကရာဇ် ဖြစ်ရခြင်းသည် အမှန်တကယ်တွင် အတော်လေး အံ့ဩဖွယ် ကောင်းလှသည်။

အတိတ်ကာလတွင် သူ ရွေးချယ်စရာများကို ပေါ်ပေါက်စေရန် အဆက်မပြတ် ပြေးလွှားနေခဲ့ရသည်။

ယခု သူ လုပ်ရသည်မှာ အသနားခံလွှာများကို ဖတ်ရှုရုံမျှသာ ဖြစ်ပြီး စနစ်က သူ၏ အပေါ် အရည်အချင်းအမှတ်များကို မိုးရွာသကဲ့သို့ သွန်းလောင်းချပေးသည်။

အစပိုင်းတွင် သူ နိုင်ငံတော် စီမံခန့်ခွဲမှုကဲ့သို့သော အရာတစ်ခုက အဘယ်ကြောင့် စနစ် ရွေးချယ်စရာများကို ပေါ်ပေါက်စေသလဲ ဆိုသည်ကို နားမလည်ခဲ့ပေ သို့သော် သေချာ စဉ်းစားပြီးနောက် ထိုအရာသည် လုံးဝ အဓိပ္ပာယ် ရှိသွားသည်။

ယခု သူ ရှန့်တိုင်းပြည်၏ ဧကရာဇ် ဖြစ်လာပြီ ဖြစ်သောကြောင့် သူ၏ ကံကြမ္မာသည် နိုင်ငံတော်၏ ကံကြမ္မာနှင့် ချည်နှောင်ထားသည်။

ရိုးရှင်းစွာ ပြောရလျှင် အင်အားကြီး အလယ်ပိုင်း လွင်ပြင် အင်ပါယာများထဲမှ တစ်ခုခု နောက်ဆုံးတွင် သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင် ပဋိပက္ခများကို ဖြေရှင်းပြီးသွားပါက သူတို့၏ နောက်တစ်လှမ်းမှာ ရှန့်ငယ်လေးကို မျိုချရန် ဖြစ်လိမ့်မည်။

အကယ်၍ ရှန့်တိုင်းပြည် အင်အား မကြီးထွားလာပါက သူ ဧကရာဇ်သည်လည်း ၎င်းနှင့်အတူ ပြိုလဲသွားလိမ့်မည်။

ဆိုလိုသည်မှာ ရှန့်တိုင်းပြည်ကို တိုက်ကြီး၏ ထိပ်တန်း နိုင်ငံများနှင့် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်ရန် မြှင့်တင်ခြင်းသည် တရားဝင် သူ၏ ရည်မှန်းချက် အသစ် ဖြစ်လာခဲ့ပြီ။

သူ စိတ်နှလုံးပြန်ဂိုဏ်းတွင် ပုန်းအောင်း ကျင့်ကြံနေခဲ့သော သူ၏ အချိန်နှင့် မတူဘဲ ယခု ဧကရာဇ် ပလ္လင် သူ၏ အောက်တွင် ရှိနေသဖြင့် သူ့တွင် ရှင်းလင်းပြီး ခိုင်မာသော ရည်မှန်းချက်တစ်ခု ရှိနေပြီ။

ရှန့်တိုင်းပြည် လောကကို အောင်နိုင်ပြီးသည်နှင့် သူသည်လည်း ကောင်းကင်ဘုံအောက်တွင် အမှန်တကယ် ပြိုင်ဘက်ကင်း ဖြစ်လာလိမ့်မည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ပြောရန် လွယ်သည်ထက် လုပ်ရန် ခက်သည်။

နောက်ကျန်နေသော တိုင်းပြည်ငယ်လေးတစ်ခုကို တိုက်ကြီး၏ စူပါပါဝါတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲခြင်းသည် သူ မည်သို့ပင် ကြည့်ပါစေ ရယ်စရာ ကောင်းနေသည်။

ဧကရာဇ် မဖြစ်လာမီကတည်းက ကျန်းပေရန် ရှန့်တိုင်းပြည်သည် ဝေးလံခေါင်သီပြီး သယံဇာတ နည်းပါးကာ အားနည်းသော ကျင့်ကြံသူများဖြင့် ပြည့်နှက်နေကြောင်း သိခဲ့သည်။

၎င်း၏ အထွတ်အထိပ် စွမ်းအား ဟုတ်လား။ အနက်ရောင်သခင် နှစ်ဦးမျှသာ ရှိသည်။

အဆင့်မြင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တွင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး အနက်ရောင်ဧကရာဇ်များ လွတ်လပ်စွာ လှည့်လည်သွားလာကာ အနက်ရောင်သခင်များမှာ ဆယ်ပြားတစ်စားလောက်သာ တန်ဖိုးရှိသော နိုင်ငံများနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ရှန့်တိုင်းပြည်မှာ အမှိုက်အဆင့် ဖြစ်သည်။

သို့သော် စနစ်က သူ့အား "ဧကရာဇ် ဖြစ်လာခြင်း" လမ်းကြောင်းကို အလွယ်ကူဆုံး ရွေးချယ်စရာအဖြစ် ကမ်းလှမ်းခဲ့သောကြောင့် ထိုအရာက သူ အလုပ်ကို အောင်မြင်အောင် လုပ်ဆောင်နိုင်စွမ်း ရှိသည်ဟု ဆိုလိုသည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ကျန်းပေရန် ရှင်သန် ကြီးထွားရန် စနစ် ရွေးချယ်စရာများအပေါ်တွင်သာ လုံးလုံး မှီခိုရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိပေ။

သူ အခြား မည်သူထက်မဆို ပို သိသည် အကယ်၍ သင် စနစ်က ရွေးချယ်ထားသော ရွေးချယ်စရာများအပေါ် အလွန်အကျွံ မှီခိုနေပါက နောက်ဆုံးတွင် "အလွယ်ကူဆုံး" များမှာ သင့်အား စာရင်းအင်းအမှတ်တစ်ခု ပေးသော အရာတစ်ခု မဟုတ်တော့သည်အထိ ဖြစ်သွားနိုင်သည်။

ပြီးတော့ ထိုအရာမှာ လုံးဝ အဆိုးဆုံး အခြေအနေ ဖြစ်လိမ့်မည်။

ထို့ကြောင့် အုပ်ချုပ်ရေးတွင် သူ၏ ကျွမ်းကျင်မှုများကို သွေးနေစဉ် ကျန်းပေရန် ရှန့်တိုင်းပြည်ကို မည်သို့ အင်အားကြီးထွားအောင် လုပ်ဆောင်ရမည်ကိုလည်း ဂရုတစိုက် ကြံစည်နေသည်။

သူ၏ ပထမဆုံး ခြေလှမ်း မတိုင်မီ သူတို့ ပို အားကောင်းမလာခင်မှာ သူ အင်အားကြီးသော နောက်ခံ အထောက်အပံ့တစ်ခု လိုအပ်သည်။

သူ ယင်ကျန်းဟုန်ကို ထိုအရာကို ဂရုစိုက်ရန် "စည်းရုံးသိမ်းသွင်း" ရန် မဟုတ်ဘူး "တာဝန်ပေးအပ်" ရန် စီစဉ်ထားသည်။

သူ၏ ခံစားချက်များကို ဆွဲဆောင်လိုက်ရုံ သူနှင့် စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် ကျိုးကြောင်းဆီလျော်စွာ ပြောဆိုလိုက်ရုံ နိုင်ငံများကြားတွင် အဝေးမှ သူများသည် သင်၏ မိတ်ဆွေများ၊ အနီးအနားမှ သူများသည် သင်၏ ရန်သူများ ဖြစ်သည်။

အကာအကွယ်အဖြစ် ခြေတံရှည် အစ်ကိုကြီးတစ်ယောက်ကို ရယူလိုက်၊ ပြီးတော့ ယင်ကျန်းဟုန်က သူကဲ့သို့ ထက်မြက်သူ ဖြစ်သောကြောင့် နားလည်သင့်သည်။

ပိုကြီးသော အစ်ကိုတစ်ယောက် သူတို့ကို ကာကွယ်ပေးထားသဖြင့် ရှန့်တိုင်းပြည် ပိုကြာကြာ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်နိုင်မည် ပြီးတော့ ပိုကြာသော ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှု အချိန် ဆိုသည်မှာ အံ့ဖွယ်နဂါးတိုက်ကြီး၏ ကမောက်ကမ မြေများတွင် ရှင်သန်ခြင်းကို ဆိုလိုသည်။

ဒါဆို သင် ဘယ်လို ခန့်ညားစွာ လှည့်ပတ်သွားလာပြီး အခြားသူများထံမှ မြေနေရာ လုယူမလဲ။ ရိုးရှင်းသည်။

နျူကလီးယားဗုံးများ မဟုတ်ဘူး အနက်ရောင်သူတော်စင်များ ပြီးတော့ အချိန်တန်လျှင် အနက်ရောင်ဧကရာဇ်များ။

ထို ရည်ရွယ်ချက်အတွက် ကျန်းပေရန် သူ၏ အမြင်ကို ယဲ့ဖန်နှင့် လီဖူချန်ကဲ့သို့သော လူများ ကံကြမ္မာ၏ ကလေးများ၊ ဇာတ်လမ်း သံချပ်ကာဖြင့် မွေးဖွားလာသော ဇာတ်လိုက်အမျိုးအစားများ အပေါ်တွင် ထားရှိသည်။

ဤကဲ့သို့သော ရွေးချယ်ခံရသူ အမျိုးအစားများသည် သူတို့၏ ရန်သူများ၏ ဉာဏ်ရည်ဉာဏ်သွေးကို နိမ့်ကျသွားစေသည့် နည်းလမ်းဖြင့် တိုးတက်ပြောင်းလဲသွားလိမ့်မည်။

အင်အားကြီးသော ဗီလိန်များသည် သူတို့ထက် အဆင့်တစ်ဆင့်သာ မြင့်သော လက်အောက်ငယ်သားများကိုသာ စေလွှတ်လေ့ရှိသည် သူတို့၏ အတွေ့အကြုံ ဖြစ်လာရန် ပြောင်းပြန် အသတ်ခံရရန်သာ ဖြစ်သည်။

ထိုအရာမှာ ကောင်းကင်ဘုံက ရွေးချယ်ထားသူများ၏ စစ်မှန်သော အစွမ်းအစ ဖြစ်သည်။ ဘယ်သူမှ ယှဉ်ပြိုင်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

"သမိုင်းတွင် အကြီးမြတ်ဆုံး အရည်အချင်း" သို့မဟုတ် "အတော်ဆုံး ဂိုဏ်းချုပ်များ၏ တပည့်များ" ကို မေ့လိုက်ပါ။ ထို ဘွဲ့များမှာ မွေးရာပါ ဇာတ်လိုက် အားသာချက်များနှင့် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်ခြင်းပင် မရှိပေ သူတို့ တူညီသော အခန်းထဲတွင် ရှိနေရန်ပင် ထိုက်တန်ခြင်း မရှိပေ။

ထို့ကြောင့် လုံလောက်သော အချိန်နှင့် နေရာ ပေးအပ်ပါက ယဲ့ဖန်နှင့် လီဖူချန်တို့သည် မလွှဲမရှောင်သာ တိုက်ကြီးအဆင့် ခြိမ်းခြောက်မှုများ ဖြစ်လာလိမ့်မည်။

ကောင်းကင်ဘုံက ရွေးချယ်ထားသူများကို သူ့အတွက် လုံးဝ ယဉ်ပါးအောင် ပြုလုပ်ခြင်းမှာ လွယ်ကူလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

ထိုအရာသည် အစီအစဉ် A စံပြ အခြေအနေ ဖြစ်သည်။

ပြီးတော့ အကယ်၍ ထိုအရာ အလုပ်မဖြစ်ခဲ့ပါက ကောင်းပြီ သူတွင် အစီအစဉ် B, C, နှင့် D ရှိသည်။

၎င်းတို့မှာ ထိုမျှ ယုံကြည်စိတ်ချရခြင်း မရှိသော်လည်း ဖြစ်နိုင်ခြေ ရှိသေးသည်။

သို့သော် ကောင်းကင်ဘုံက ရွေးချယ်ထားသူများ ထင်ပေါ်မလာမီ ကျန်းပေရန် ရှန့်တိုင်းပြည်ကို ဂရုတစိုက် လည်ပတ်ရန် လိုအပ်သည် သူ၏ တံဖျာများ ရင့်ကျက်မလာမီ နိုင်ငံ ပြိုလဲသွားခြင်းကို သူ တတ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ပြီးတော့ အချက်သည် ဖြစ်နိုင်ခြေ အများဆုံး အကြောင်းရင်း ဖြစ်နိုင်သည် အဘယ်ကြောင့် စနစ်က သူ့အား အသနားခံလွှာများ ဖတ်ရှုနေစဉ် ရွေးချယ်စရာများ စတင် ပေးအပ်ခဲ့သလဲ ဆိုသည်ပင် ဖြစ်၏။