ခရီးထွက်ရန် ပြင်ဆင်ခြင်း

ခုနက နေရာချထားရေးပြဿနာကိုလည်း စိတ်ပူစရာမလိုကြောင်း သိရှိပြီးနောက် သူသည် ချီဝူတပ်၏ နောက်ဆက်တွဲ စစ်စရိတ်ပြဿနာကို ထပ်မံ၍ စိုးရိမ်ပူပန်လာသည်။

အခုတော့ အရမ်းကောင်းသွားပြီ။ သခင်မက သူတို့ကို "ကျင့်ခွိုက်" ထဲသို့ ဝင်ရောက်ရန် စီစဉ်ပေးမည်ဖြစ်ပြီး "ကျင့်ခွိုက်" ကို အသုံးပြု၍ ချီဝူတပ်၏ စစ်စရိတ်ကုန်ကျစရိတ်များကို ထောက်ပံ့ပေးမည်မှာ ထင်ရှားသည်။

ဤသို့ဆိုလျှင် နောင်တွင် ချီဝူတပ်သည် ချင်းရှီမြို့တွင် အမှန်တကယ်ပင် အခြေချနိုင်ပေတော့မည်။

"အားနာစရာမလိုပါဘူး" လင်းရှောင်ယွဲ့သည် အိမ်တော်ထိန်းဖန်းအား ထရန် မျက်ရိပ်ပြလိုက်သည်။

"ခုနက ကျွန်မ ခြံဝင်းထဲမှာ လူတွေမနည်းဘူး တွေ့ခဲ့တယ်" ဟု သူမ ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့၊ ဒီလူတွေအများစုက အရင်က အန်းယန်ခရိုင်ထဲမှာ လုပ်ငန်းတွေကို ကူညီစီမံခန့်ခွဲခဲ့တဲ့လူတွေပါ၊ သတင်းရရှိပြီးတဲ့နောက် ချင်းရှီမြို့ကို လာပြီး ကျွန်တော်မျိုးတို့နဲ့ ပူးပေါင်းတာပါ" ဟု အိမ်တော်ထိန်းဖန်းက ပြန်ပြောလိုက်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။

"ဒီလောက်များတဲ့လူတွေ အိမ်တစ်လုံးတည်းမှာ နေတာ၊ အစားအသောက်ဝယ်ယူတာမျိုးတွေက အရမ်းထင်ရှားတယ်၊ ပြီးတော့ ရှင်တို့က အပြင်သိပ်မထွက်ဘဲ အိမ်နီးချင်းတွေနဲ့ မဆက်ဆံတာက ပိုပြီး သံသယဝင်စရာ ဖြစ်စေလိမ့်မယ်"

အိမ်တော်ထိန်းဖန်းသည် ပြန်မဖြေပေ။ ဤပြဿနာများကို သူ အမှန်တကယ်ပင် စဉ်းစားမိခဲ့သော်လည်း ဖြေရှင်းနည်းကို မစဉ်းစားထုတ်နိုင်ခဲ့ပေ၊ မဟုတ်လျှင်လည်း ဤအရာများကို စဉ်းစားရန် စိတ်ကူးပင် မရှိခဲ့ပေ။

"ခြံထဲကို သွားခိုင်းလိုက်ပါ။ ရှင်နဲ့ ရှောင်ယန်က ဒီမှာ သတင်းစောင့်နေရင် ရပြီ၊ ကျန်တဲ့လူတွေက အရင်ဆုံး ကျိုးမိသားစုခြံကို သွားပါ၊ နောက်ပိုင်း ကျန်တဲ့လူတွေ ရောက်လာရင်လည်း တတ်နိုင်သလောက် ကျိုးမိသားစုခြံကို အရင်ဆုံး စီစဉ်ပို့ပေးပါ"

"ဟုတ်ကဲ့" ဟု အိမ်တော်ထိန်းဖန်းက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် လီရှောင်အား ကြည့်လိုက်ပြီး၊

"ညရောက်ရင် ဖန်ထန်ကို လူလာခေါ်ခိုင်းလိုက်ပါ"

ဖန်ထန်သည် အိမ်တော်ထိန်းဖန်၏ သားဖြစ်သည်၊ ဤကိစ္စကို ဖန်ထန်အား တာဝန်ပေးခြင်းက အသင့်တော်ဆုံးဖြစ်သည်။

ထို့ပြင် လီရှောင်သည် ဖန်ထန်အား အလွန်အလေးထားသည်။ ထိုကောင်လေးသည် သူမ၏ လေ့လာတွေ့ရှိချက်အရ လီရှောင်၏ အထောက်အထားကို သိရှိနေပုံရသည်။

"အင်း"

ထို့နောက် လင်းရှောင်ယွဲ့သည် အိမ်တော်ထိန်းဖန်းအား အခြေအနေအချို့ကို ထပ်မံမေးမြန်းပြီးနောက်မှ လီရှောင်နှင့်အတူ ထွက်ခွာခဲ့သည်။

.....

လျိုအိမ်တော်တံခါးဝ။

လီရှောင်နှင့် လင်းရှောင်ယွဲ့ကို ပို့ဆောင်ပြီးနောက် အိမ်တော်ထိန်းဖန်းသည် ခြံဝင်းထဲသို့ ပြန်ရောက်လာရာ ရှောင်ယန်သည် နှမြောတသသောမျက်နှာဖြင့် တံခါးဝတွင် ရပ်နေပြီး သူ၏အကြည့်သည် တံခါးဝကို ကြည့်နေဆဲဖြစ်သည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

"အကုန်သွားပြီလေ၊ ဒီမှာ ဘာဆက်ရပ်နေသေးတာလဲ" အိမ်တော်ထိန်းဖန်းသည် ရှောင်ယန်အား မေးလိုက်သည်။

ရှောင်ယန်၏မျက်နှာတွင် ချက်ချင်းပင် ဝမ်းနည်းဟန် ပေါ်လာသည်။

"မရီးက ကျွန်တော့်ကို မဖြေရသေးဘူးလေ၊ သူ့မှာ ညီအစ်မတွေ တကယ်ရှိလားလို့" သူသည် သနားစရာကောင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

အိမ်တော်ထိန်းဖန်းသည် ကြောင်အသွားပြီး "ဟားဟား…" ဟု ချက်ချင်းပင် ရယ်မောလိုက်သည်။ သူသည် လက်ဆန့်ပြီး ရှောင်ယန်၏ ပခုံးကို ပုတ်လိုက်ကာ၊ "တော်ပြီ၊ မင်း မျှော်လင့်မနေနဲ့တော့။ သခင်မမှာ မောင်တစ်ယောက်ပဲ ရှိတယ်၊ ညီအစ်မတွေ မရှိဘူး" ပြောပြီးနောက် သူ၏အကြည့်သည် ရှောင်ယန်ကို အပေါ်အောက် ကြည့်လိုက်သည်။

"အသက်ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ ဒီကိစ္စကို ဘာလို့ အလျင်လိုနေတာလဲ၊ ညီအစ်ကိုတွေ ပြန်ရောက်လာလို့ ငါတို့ ချင်းရှီမြို့မှာ အခြေချပြီးရင် အဲ့ဒီအခါကျရင် သခင်နဲ့ သခင်မကို မင်းအတွက် ဇနီးတစ်ယောက် ရှာပေးခိုင်းလိုက်ရင် မလွယ်ဘူးလား"

ရှောင်ယန်၏ မူလ စိတ်ပျက်အားငယ်နေသော မျက်လုံးများ ချက်ချင်းပင် ဝင်းပသွားသည်။

"ဟုတ်သားပဲ၊ နောက်ဆိုရင် နယ်စပ်မှာ နေစရာမလိုတော့ဘူး၊ ဇနီးရှာရတာ လွယ်သွားပြီ" ရှောင်ယန်သည် အံ့ဩဝမ်းသာစွာ ပြောလိုက်သည်။

အိမ်တော်ထိန်းဖန်းသည် နောက်တစ်ကြိမ် ရယ်မောမိပြန်သည်။

သူ၏လက်ကြီးဖြင့် ရှောင်ယန်၏ ပခုံးကို နောက်တစ်ကြိမ် နှစ်ချက်ပုတ်ပြီး အတွင်းသို့ လျှောက်သွားသည်။

စစ်တပ်မှ ထွက်ခွာပြီး လယ်ယာလုပ်ကိုင်ကာ ဇနီးယူ၍ ကလေးမွေးဖွားခြင်း… စစ်သည်များထဲတွင် ဘယ်သူကများ ထိုဘဝမျိုးကို မလိုချင်ဘဲရှိပါ့မလဲ။ ဤကလေးသည် အပွင့်လင်းဆုံး ဖော်ပြခြင်းသာ ဖြစ်သည်…

....

နှစ်ရက်အကြာ။

မင်းသားကြီးအား အန်းယန်ဝမ်အဖြစ် ခန့်အပ်ပြီး အန်းယန်ခရိုင်ကို အုပ်ချုပ်စေသည့်သတင်းသည် ချင်းရှီမြို့သို့ ရောက်ရှိလာပြီး ချင်းရှီမြို့၏ အဆွေးနွေးရဆုံးအကြောင်းအရာ ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ထိုနေ့တွင်ပင် လျန်ယွီသည် ဆိုင်ရှင်လျန်ကို ခေါ်ဆောင်၍ ကိုယ်တိုင် အိမ်သို့ရောက်ရှိလာပြီး ငွေစ ၄၀၀၀၀တန် ငွေလက်မှတ်များနှင့် ခြံကိုးခြံ၏ မြေယာပိုင်ဆိုင်မှုစာချုပ်များ၊ အစေခံများ၏ ကိုယ်ရေးအချက်အလက်စာချုပ်များအားလုံးကို ယူဆောင်လာပြီး လင်းရှောင်ယွဲ့အား ပေးအပ်ခဲ့သည်။

"ခြံတွေပတ်ဝန်းကျင်က ပြည်သူတွေကို ပြောင်းရွှေ့တဲ့ကိစ္စက ဖြေရှင်းနေတုန်းပဲ၊ ဆယ်ရက်ကြာရင် ပြီးစီးသွားမှာပါ" လျန်ယွီသည် လင်းရှောင်ယွဲ့အား ပြောလိုက်သည်။

ခြံ၁၂ခြံ၊ ခြံတစ်ခြံစီ၏ အနီးအနားမှ ပြည်သူများမှာ မများပြားသော်လည်း ပေါင်းလိုက်လျှင် ပမာဏမနည်းလှပေ။

ဝမ်ရယ်က ဤပြည်သူများကို ကောင်းမွန်စွာ ဆက်ဆံရန် မှာကြားထားသည်၊ ဤလူများ၏ နေရာချထားရေးတွင် သူတို့ လျန်ကုန်သွယ်ရေးလုပ်ငန်းသည် ကြီးမားသောငွေပမာဏတစ်ခုကို ထပ်မံထုတ်ပေးခဲ့ရသည်။

အန်းယန်ခရိုင်သို့ ရောက်ခါစပင် ရှိသေးသည်၊ သူ၏လက်ထဲမှ ငွေများမှာ မလုံလောက်တော့ပေ။

ဤအရှိန်အတိုင်းဆိုလျှင် ယခုနှစ်အတွင်း လျန်ကုန်သွယ်ရေးလုပ်ငန်းသည် စားသောက်ဆိုင်အသစ်များ ဖွင့်လှစ်ရန် စိတ်မကူးနိုင်တော့ပေ။

လင်းရှောင်ယွဲ့ ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

"သခင်လေးလျန်ကို ဒုက္ခပေးရပါပြီ" သူမသည် လျန်ယွီအား ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်သည်။

လျန်ယွီက ဆယ်ရက်ဟု ပြောလျှင် ထိုဆယ်ရက်အတွင်း မလွဲမသွေ ပြီးစီးပေလိမ့်မည်။

"လုပ်သင့်တာပါ။ ဒီတစ်ခေါက် အိမ်လာတာက သခင်မလေးလင်းကို ငွေလက်မှတ်တွေနဲ့ မြေယာပိုင်ဆိုင်မှုစာချုပ်တွေ ပေးဖို့အပြင် သခင်မလေးလင်းကို မေးစရာကိစ္စလည်း ရှိသေးတယ်" ရုတ်တရက် လျန်ယွီသည် လင်းရှောင်ယွဲ့အား ကြည့်လိုက်သည်။

"ကြားရတာ သခင်မလေးလင်းက ကျွန်တော်တို့ လျန်ကုန်သွယ်ရေးလုပ်ငန်းရဲ့ လုပ်ငန်းလည်ပတ်မှုအပေါ် အကြံဉာဏ်အချို့ ရှိတယ်ဆို၊ ဒါကြောင့် အထူးတလည် လာရောက်မေးမြန်းတာပါ၊ သခင်မလေးလင်းက နှမြောမနေဘဲ သင်ကြားပေးဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်" လျန်ယွီသည် နှိမ့်ချသောမျက်နှာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့ ကြောင်အသွား၏။ ထို့နောက် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

"သင်ကြားပေးတယ်လို့တော့ မပြောရဲပါဘူး၊ အပေါ်ယံအမြင်အချို့ပါပဲ"

လျန်ယွီ၏အမူအရာသည် အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားလာသည်။

"သခင်မလေးလင်း သင်ကြားပြသပေးပါ" သူသည် ထရပ်ပြီး လင်းရှောင်ယွဲ့အား လက်နှစ်ဖက်ယှက်ကာ အရိုအသေပေးလိုက်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် အလျင်အမြန် လိုက်၍ ထရပ်လိုက်သည်။

"သခင်လေးလျန် အားနာစရာမလိုပါဘူး"

"ရှင်နဲ့ ကျွန်မတို့ နှစ်မိသားစုက နောက်ဆိုရင် ဝမ်ရယ်အတွက် အလုပ်လုပ်ကြရမှာ၊ ပြီးတော့ သခင်လေးလျန်က 'ကျင့်ခွိုက်' လုပ်ငန်းတွဲဖက်ဆိုင်ခွဲရဲ့ ပိုင်ရှင်ဖြစ်နေပြီ၊ ဒီလောက် သူစိမ်းဆန်စရာမလိုပါဘူး"

လျန်ယွီ၏ မျက်လုံးများ လှုပ်ရှားသွား၏။ ဤစကားကို ကြားသောအခါ သူ့စိတ်သည် နောက်ဆုံးတွင် တည်ငြိမ်သွားသည်။

သူသည် လင်းရှောင်ယွဲ့က သူ့ထံမှ ငွေထပ်မံတောင်းဆိုမည်ကို အမှန်တကယ်ပင် ကြောက်ရွံ့နေသည်၊ လျန်ကုန်သွယ်ရေးလုပ်ငန်း၏ စာရင်းစာအုပ်များမှ ငွေများမှာ ချီဝူတပ်ကို ရွေးနုတ်ရန်နှင့် ပစ္စည်းများဝယ်ယူရန် နှုတ်လိုက်လျှင် အမှန်တကယ်ပင် များများစားစား မကျန်တော့ပေ။

တော်သေးသည်၊ သူသည် မြို့တော်မှ အမြတ်မရှိသော လုပ်ငန်းအချို့ကို ရှင်းလင်းခဲ့သည်၊ သို့မဟုတ်လျှင် ဤငွေများကိုပင် ထုတ်ပေးနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

"သခင်မလေးလင်း ပြောတာမှန်ပါတယ်။ သခင်မလေးလင်း အရင်က ပြောခဲ့တဲ့ လျန်မိသားစုရဲ့ စားသောက်ဆိုင်တွေမှာ ဆိုင်ခွဲလေးတစ်ခု ဖွင့်ပြီး အသားပေါင်းနဲ့ သရေစာရောင်းတဲ့ကိစ္စကို ကျွန်တော်တို့ လျန်မိသားစု သဘောတူပါတယ်"

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် သူ့ထံမှ ငွေမတောင်းတော့မည်ကို သိရှိသော်လည်း အလကားအကူအညီပေးမည်မဟုတ်သည်ကို သိရှိသဖြင့် လျန်ယွီသည် အလိုအလျောက် ပြောလိုက်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် လျန်ယွီအား ကြည့်လိုက်သည်။ လျန်ယွီ၏ စိတ်ရင်းမှန်သောမျက်နှာကို မြင်သောအခါ သူမသည် ပြုံးလိုက်သည်။

"ဒါဆို သခင်လေးလျန်ကို ကျေးဇူးတင်ရမှာပေါ့။ နောက်ပြီး 'ကျင့်ခွိုက်' က တခြားခရိုင်တွေမှာ ဆိုင်ခွဲဖွင့်တဲ့ကိစ္စ၊ သခင်လေးလျန်ဘက်က…"

"အိုး၊ ကူညီစရာရှိရင် လျန်မိသားစုဘက်က မလွဲမသွေ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှာပါ" လျန်ယွီသည် အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။

ငွေမထုတ်ရသရွေ့ ကူညီရုံသာဖြစ်ပြီး ဘာမှမဟုတ်ပေ။

ထို့ပြင် ယခင်က နန်ကုန်းမိသားစု၏ လုပ်ငန်းများကို စီမံခန့်ခွဲခဲ့သော ထိုချီဝူတပ်မှ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းသည် ချင်းရှီမြို့သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ ထိုလူများ ရှိနေသဖြင့် သူတို့ လျန်မိသားစုမှ အင်အားများများစားစား ထုတ်စရာမလိုပေ။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ကျေနပ်စွာ ပြုံးလိုက်၏။

"သခင်လေးလျန် ထိုင်ပါ"

လျန်ယွီသည် လင်းရှောင်ယွဲ့အား လက်နှစ်ဖက်ယှက်ကာပြီးနောက်မှ ပြန်ထိုင်လိုက်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည်လည်း ပြန်ထိုင်လိုက်သည်။

"အမြင်က အပေါ်ယံလောက်ပါပဲ၊ သခင်လေးလျန် နားထောင်ကြည့်ပါ"

လျန်ယွီ၏ မျက်လုံးများ အရောင်တောက်သွားပြီး "နားထောင်နေပါတယ်"

ထိုအခါမှ လင်းရှောင်ယွဲ့သည် သူမ၏စိတ်ကူးများကို ပြောပြလိုက်သည်။

"အရင်က ကျွန်မ ဆိုင်ရှင်လျန်နဲ့ အမှတ်တံဆိပ်ဖန်တီးတဲ့ကိစ္စကို ပြောခဲ့တယ်၊ အဲ့ဒီတုန်းက ဆိုင်ရှင်လျန်က လျန်တံဆိပ်ကို အမှတ်တံဆိပ်တစ်ခုအဖြစ် တည်ဆောက်ပြီး လျန်ကုန်သွယ်ရေးလုပ်ငန်းပိုင် စားသောက်ဆိုင်၊ စားဖွယ်ဆိုင်အားလုံးကို လျန်တံဆိပ်နာမည်ပေးဖို့ အကြံပြုခဲ့တယ်"

ဆိုင်ရှင်လျန်သည် အလျင်အမြန် ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

လျန်ယွီသည် ဆိုင်ရှင်လျန်အား တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် လင်းရှောင်ယွဲ့အား ကြည့်ကာ သူမ၏ နောက်ဆက်တွဲစကားကို စောင့်ဆိုင်းနေသည်။

"'လျန်တံဆိပ်' ကို အမှတ်တံဆိပ်တစ်ခုအဖြစ် တည်ဆောက်တာက တကယ်တော့ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ လျန်ကုန်သွယ်ရေးလုပ်ငန်းပိုင် စားသောက်ဆိုင်၊ စားဖွယ်ဆိုင်တွေက အများကြီး၊ 'လျန်တံဆိပ်' ဆိုတဲ့ စာလုံးနှစ်လုံးကို ထည့်လိုက်ရုံနဲ့ အကျိုးသက်ရောက်မှုက အဲ့ဒီလောက် မထင်ရှားဘူး။ အဲ့ဒီအစား အဲ့ထဲက စားသောက်ဆိုင်နဲ့ စားဖွယ်ဆိုင်နာမည်အနည်းငယ်ကိုပဲ ယူလိုက်ပါ၊ ပြီးတော့ ဆိုင်ခွဲပုံစံနဲ့ ဖြန့်ကျက်ပြီး သတ်မှတ်ထားတဲ့အမှတ်တံဆိပ်ကို စုစည်းတည်ဆောက်ပါ"

လျန်ယွီ၏ မျက်လုံးများတွင် သိချင်စိတ်များပြင်းပြလာလေသည်။

"သခင်မလေးလင်း အသေးစိတ်ပြောပြလို့ရမလား"

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ပြုံးလိုက်ပြီး ဆက်ပြောလိုက်သည်။ "ဥပမာ ရူယီစားသောက်ဆိုင်နဲ့ ရှင်းဟွာစားဖွယ်ဆိုင်လိုပေါ့။ ကျွန်မသာဆိုရင် စားသောက်ဆိုင်ဖွင့်တိုင်း နာမည်ကို တစ်ညီတည်းထားပြီး ရူယီစားသောက်ဆိုင်လို့ ခေါ်မယ်၊ စားဖွယ်ဆိုင်ဖွင့်ရင်တော့ အားလုံးကို ရှင်းဟွာစားဖွယ်ဆိုင်လို့ ခေါ်မယ်။ ဒီလိုဆိုရင် ရူယီစားသောက်ဆိုင်နဲ့ ရှင်းဟွာစားဖွယ်ဆိုင်တွေ နေရာအနှံ့ ပျံ့နှံ့သွားရင် သြဇာလွှမ်းမိုးမှုက ထင်ရှားလာမှာပဲ"

လျန်ယွီ၏ မျက်လုံးများ အရောင်တောက်သွားပြီး စိတ်ထဲတွင် ရှင်းလင်းသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

ဟုတ်သည်၊ လျန်တံဆိပ် နာမည်ပေးခြင်းမှာ အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ အကျိုးသက်ရောက်မှု ရှိသော်လည်း ဤသို့ တိုက်ရိုက် စားသောက်ဆိုင်နှင့် စားဖွယ်ဆိုင်ဆိုင်းဘုတ်ကို အမှတ်တံဆိပ်အဖြစ် အသုံးပြုခြင်းလောက် အကျိုးသက်ရောက်မှု ကောင်းမွန်နိုင်ပါ့မလဲ။

သခင်မလေးလင်း၏ "ကျင့်ခွိုက်" သရေစာဆိုင်မှာ အကောင်းဆုံးဥပမာတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

ထိုအခါ အန်းယန်ခရိုင်တွင် ဤမျှ များပြားသော "ကျင့်ခွိုက်" ဆိုင်များ ဖွင့်လှစ်လိုက်လျှင် အခြားသူများ မမှတ်မိ သို့မဟုတ် ဂရုမစိုက်ဘဲ နေရန် ခက်ခဲပေလိမ့်မည်။

"သခင်မလေးလင်းက အရမ်းဉာဏ်ကောင်းပါတယ်၊ လျန်ယွီ လေးစားမိပါတယ်" လျန်ယွီသည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ထရပ်ပြီး လင်းရှောင်ယွဲ့အား နောက်တစ်ကြိမ် အရိုအသေပေးလိုက်သည်။

"သခင်လေးလျန် ချီးကျူးလွန်းပါတယ်။ နောက်ပြီး အမှတ်တံဆိပ်နဲ့ပတ်သက်ပြီး ကျွန်မ တစ်ချက်ထပ်ပြောချင်သေးတယ်၊ အဲ့ဒါက ပိုင်ရှင်တစ်ယောက်၊ ဒါမှမဟုတ် ကုန်သွယ်ရေးလုပ်ငန်းတစ်ဖွဲ့က အမှတ်တံဆိပ်တစ်ခုတည်းကိုပဲ တည်ဆောက်ဖို့ ကန့်သတ်မထားဘူး။ ဥပမာ၊ ကျွန်မ အခု သရေစာလုပ်ငန်းလုပ်တယ်၊ 'ကျင့်ခွိုက်' ဆိုတဲ့ ဒီအမှတ်တံဆိပ်ကို တည်ဆောက်ဖို့ ပြင်ဆင်နေတယ်၊ နောက်ဆိုရင် တခြားလုပ်ငန်းတွေ လုပ်ဖြစ်ရင်၊ ဥပမာ အဝတ်အထည်ဆိုင်ပဲထားပါတော့။ ကျွန်မ အမှတ်တံဆိပ်အသစ်တစ်ခုကို ထပ်မံတည်ဆောက်လို့ရတယ်၊ နာမည်ပေးမယ်… ဥပမာ 'နီရှန်းဖန်' စသဖြင့်ပေါ့။ အရည်အသွေးနဲ့ နာမည်ကောင်းကို တည်ဆောက်ပြီးရင် ဆိုင်ခွဲဖွင့်မယ်၊ ပြီးတော့ ဆိုင်ခွဲပုံစံနဲ့ အပြင်ကို တိုးချဲ့မယ်၊ ဆိုင်အသစ်ကို ဈေးကွက်ကို လျင်မြန်စွာ သိမ်းပိုက်နိုင်အောင် ကူညီဖို့အတွက်ပါ။

ဒါပေါ့၊ အကယ်၍ အခြားသူတွေကို အမှတ်တံဆိပ်နှစ်ခုက ပိုင်ရှင်တစ်ယောက်တည်းပိုင်ဆိုင်တယ်ဆိုတာကို သိစေချင်ရင် ရှေ့မှာ ရှေ့ဆက်စာလုံးတစ်ခုခု ထည့်လို့ရတယ်၊ ဥပမာ 'လျိုရဲ့ကျင့်ခွိုက်'၊ 'လျိုရဲ့နီရှန်းဖန်' အဲ့လိုမျိုးပေါ့။

ဒါပေမဲ့ သာ့ယန်မှာ ကုန်သည်တွေ ဒီလောက်များတာ၊ မျိုးရိုးနာမည်တူတဲ့သူတစ်ယောက်နဲ့ ကြုံနိုင်တယ်၊ မျိုးရိုးနာမည်ရှေ့ဆက်စာလုံးထည့်တာက ကျွန်မထင်မြင်ချက်အရ အဓိပ္ပာယ်သိပ်မရှိဘူး၊ နောက်ပြီး အရမ်းထင်ရှားတာကို ရှောင်ရှားဖို့အတွက်လည်း ဒီလိုလုပ်စရာမလိုပါဘူး"

လင်းရှောင်ယွဲ့ ပြောနေစဉ် လျန်ယွီသည် စဉ်းစားနေသည်။ သူသည် နားထောင်လေလေ ပိုမိုလေးစားမိလေလေ ဖြစ်သည်။

"သခင်မလေးလင်းက အဝတ်အထည်ဆိုင် ဖွင့်ဖို့ စိတ်ကူးရှိလို့လား" သူသည် လင်းရှောင်ယွဲ့အား မေးလိုက်သည်။

နီရှန်းဖန်၊ နားထောင်ကြည့်ရသည်မှာ မဆိုးလှပေ။

အကယ်၍ ကောင်းမွန်သော လက်မှုပညာရှင်များကို ငှားရမ်းနိုင်ပြီး ပုံစံသစ်နှင့် လှပသောအဝတ်အစားများကို ဒီဇိုင်းထုတ်နိုင်လျှင် အမှန်တကယ်ပင် အမှတ်တံဆိပ်တစ်ခု တည်ဆောက်နိုင်ပေသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ကြောင်အသွားပြီး ရှက်ရွံ့စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

"မရှိပါဘူး… ကျွန်မက ဥပမာပေးတာပါ"

အဝတ်အထည်ဆိုင် ဟုတ်လား။ သူမသည် ဤခေတ်၏ ခေတ်ရေစီးကြောင်းဖက်ရှင်ကို မသိဘဲ မည်သို့ အဝတ်အထည်ဆိုင် ဖွင့်လှစ်နိုင်ပါ့မလဲ။

ယခု သရေစာဆိုင်ပင်လျှင် သူမအတွက် အလုပ်များနေပြီဖြစ်သည်။

စီးပွားရေးစတင်ခြင်းမှာ သဘာဝအတိုင်း မိမိကျွမ်းကျင်ပြီး အားသာချက်ရှိသော လုပ်ငန်းကို ရွေးချယ်ရမည်ဖြစ်သည်၊ သို့မဟုတ်လျှင် အရှုံးပေါ်နိုင်ခြေမှာ အမြတ်ရနိုင်ခြေထက် များစွာ ပိုမိုများပြားသည်။

"အိုး" လျန်ယွီသည် တွေးတောဟန်ဖြင့် အသံပြုလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူသည် လင်းရှောင်ယွဲ့နှင့် ဆိုင်ခွဲ၏ လုပ်ငန်းလည်ပတ်မှုပုံစံအချို့ကို ထပ်မံဆွေးနွေးခဲ့သည်။

လျန်ယွီ ထွက်ခွာသွားသောအခါ သူ၏မျက်နှာတွင် အပြုံးများ ပြည့်နှက်နေပြီး သူ ဤတစ်ခေါက် လာရောက်ခြင်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် အကျိုးကျေးဇူးများစွာ ရရှိခဲ့သည်ဟု ခံစားရသည်။

.....

နောက်တစ်နေ့။

လင်းရှောင်ယွဲ့နှင့် လီရှောင်တို့သည် လျိုအိမ်တော်တွင် တစ်နေ့လုံး စောင့်ဆိုင်းခဲ့ကြပြီး ညရောက်သောအခါမှ အန်းယန်ဝမ်အိမ်တော်မှ သတင်းကို နောက်ဆုံးတွင် လက်ခံရရှိခဲ့သည်။

လီရှောင်သည် အန်းယန်ဝမ်အိမ်တော်မှ ပေးပို့လာသောစာကို ဖွင့်ဖတ်ပြီးနောက် စာကို လင်းရှောင်ယွဲ့အား ပေးလိုက်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် လျင်မြန်စွာ ဖတ်ရှုပြီးနောက် သူမ၏မျက်လုံးများတွင် အလင်းရောင်တစ်ချက် ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

"ဝမ်ရယ်နဲ့ သခင်လေးလျန်ကို ပြန်အကြောင်းကြားလိုက်၊ အားလုံး အစီအစဉ်အတိုင်း လုပ်ဆောင်မယ်လို့" လီရှောင်သည် ထိုအခါမှ သတင်းပို့လာသော အစောင့်အား ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ နှုတ်ဆက်ပါတယ်" အစောင့်သည် နှုတ်ဆက်လိုက်ပြီးနောက် ခြံဝင်းထဲမှ လျင်မြန်စွာ ထွက်ခွာသွားသည်။

အစောင့်ထွက်ခွာသွားသောအခါမှ လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ရှေ့သို့တစ်လှမ်းတိုးပြီး သူမ၏လက်ကို လီရှောင်၏ လက်မောင်းတွင်ချိတ်လိုက်သည်။

"ဖန်ထန်ကို တစ်ခေါက်လွှတ်ပြီး အိမ်တော်ထိန်းဖန်းနဲ့ မတ်ဝမ်းကွဲရှောင်ယန်ကို အကြောင်းကြားခိုင်းလိုက်ပါ"

လီရှောင်က မိမိအား ခေါင်းငုံ့ကြည့်သည်ကို မြင်သောအခါ လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ဆက်ပြောလိုက်သည်။ "ခဏနေရင် ကျွန်မတို့ အမေ့ကို အတူတူ သွားတွေ့ကြမယ်"

ဤတစ်ခေါက် ခရီးရှည်ထွက်ခွာလျှင် ကြာမြင့်မည့်အချိန်မှာ မနည်းလှပေ၊ ကျိုးကြောင်းဆီလျော်သော အကြောင်းပြချက်တစ်ခု ရှာဖွေရပေမည်…

"အင်း" လီရှောင်သည် အဖြေပေးလိုက်ပြီး လင်းရှောင်ယွဲ့၏ လက်ဖမိုးကို ပုတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် ဖန်ထန်ကို သွားရှာလေသည်။

......

ညစာစားပြီးနောက် လင်မယားနှစ်ယောက်စလုံးသည် လျိုရှီ၏ အခန်းသို့ သွားရောက်ခဲ့ကြသည်။

မနက်ဖြန် ခရီးရှည်ထွက်ခွာမည့်ကိစ္စကို လျိုရှီအား ပြောပြလိုက်သည်။

"ဘာလဲ၊ ဒီလောက်ကြာအောင် သွားမလို့လား" လျိုရှီသည် အလွန်အံ့ဩသွားသည်။

"ကျန်းနန်ဘက်ကနေ ဆရာ့သတင်းရလို့ ရှန့်ကုန်းက သွားကြည့်ချင်တယ်လေ၊ သမီးကလည်း ဒီလိုအခွင့်အရေးမျိုး ရခဲလို့ သခင်လေးလျန်ရဲ့ မိတ်ဆက်ပေးမှုနဲ့ ဟိုသူဌေးကြီးချန်နဲ့ တွေ့ဆုံရမယ်။ သူဌေးကြီးချန်က သမီးတို့ရဲ့ 'ကျင့်ခွိုက်' ကို အရမ်းစိတ်ဝင်စားတယ်၊ ဒီတစ်ခေါက် သွားလို့ သူဌေးကြီးချန်နဲ့ ဆွေးနွေးတာ အဆင်ပြေရင် သမီးတို့ 'ကျင့်ခွိုက်' က ကျန်းနန်ကို ဖွင့်လှစ်နိုင်ပြီ။ ကျန်းနန်က ချမ်းသာတယ်၊ အဲ့ဒီအခါကျရင် သမီးတို့မိသားစုက တကယ့်ကို နေ့တိုင်း ငွေတွေအများကြီးဝင်နိုင်တော့မှာ" ဤသို့ပြောနေရင်း လင်းရှောင်ယွဲ့၏ မျက်လုံးများတွင် အလင်းရောင်များ တောက်ပနေသည်။

လျိုရှီသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး သမီး၏စကားကို နားထောင်နေသော်လည်း မလွှတ်ချင်သေးပေ။

"ဒါမှမဟုတ် အမေ မင်းတို့နဲ့အတူ လိုက်ခဲ့ရမလား"

လင်းရှောင်ယွဲ့၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွား၏။

"အမေ၊ သမီးတို့ ဒီတစ်ခေါက် ကျန်းနန်ကို သွားတာက အလည်အပတ်သွားတာ မဟုတ်ဘူး၊ လမ်းတစ်လျှောက်လုံး ခရီးနှင်ရမှာ၊ လှည်းကလည်း အရမ်းကြမ်းတမ်းတယ်၊ အမေ့ရဲ့ ဒီကျန်းမာရေးနဲ့ ဘယ်လို ခံနိုင်မှာလဲ" သူမသည် မျက်မှောင်ကြုတ်၍ လျိုရှီအား ပြောလိုက်သည်။

လျိုရှီ စကားမပြောသည်ကို မြင်သောအခါ သူမသည် ထပ်ပြောလိုက်သည်။ "အမေ ကြည့်ပါဦး၊ အဆင်ပြေအောင်၊ ခရီးမြန်မြန်သွားနိုင်အောင် သမီး ရှန်းရှန်းကိုတောင် မခေါ်ဘူး၊ အမေလည်း လိုက်မနေပါနဲ့တော့" ဟု ပြောရင်း သူမသည် လျိုရှီ၏ အင်္ကျီလက်ကို ဆွဲပြီး အသံထဲတွင် အနည်းငယ် ချွဲနွဲ့သောလေသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။

ထိုအခါမှ လျိုရှီသည် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ဒါဆို မင်းတို့ နှစ်မကူးခင် ပြန်လာရမယ်"

လင်းရှောင်ယွဲ့၏ မျက်နှာသည် ချက်ချင်း ဝင်းပသွား၏။ သူမသည် လှည့်ပြီး လီရှောင်နှင့် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်သည်။

ထို့နောက်မှ သူမသည် လျိုရှီအား ပြုံးရင်း ကြည့်လိုက်သည်။

"စိတ်ချပါ အမေ၊ နှစ်မကူးခင် သေချာပေါက် ပြန်လာခဲ့မယ်"

ယခု နှစ်သစ်ကူးရန် တစ်လခွဲ လိုသေးသည်၊ လုံးဝ လုံလောက်သည်။

"စိတ်ချပါ၊ အမေ" လျိုရှီက သူ့အား ကြည့်သည်ကို မြင်သောအခါ လီရှောင်သည်လည်း လိုက်၍ ပြောလိုက်သည်။

ထိုအခါမှ လျိုရှီ၏ မျက်နှာအမူအရာသည် အနည်းငယ် ကောင်းမွန်လာသည်။ ထို့နောက် သူမသည် ထရပ်ပြီး နှစ်ယောက်အတွက် ပစ္စည်းများ ပြင်ဆင်ပေးမည်ဟု ပြောလိုက်သည်။

လျိုရှီ သံသယမဝင်စေရန်အတွက် လင်းရှောင်ယွဲ့သည်လည်း မတားဆီးပေ။

သူမသည် လျိုရှီနှင့်အတူ သူမ၏အခန်းသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။

ထို့နောက် လျိုရှီနှင့်အတူ ပစ္စည်းများကို စတင်ပြင်ဆင်သည်၊ လမ်းခရီးတွင် ဘေးကင်းရန် သတိထားခြင်းကဲ့သို့သော လျိုရှီ၏ မှာကြားချက်များကို နားထောင်နေသည်။

"မနက်ဖြန် သမီး ရှန်းရှန်းကို မြို့ထဲကိုသွားပြီး အစ်မကို သွားကြိုခိုင်းမယ်၊ သူနဲ့ အစ်ကိုဟိုင်ကို အိမ်မှာ ခဏလာနေခိုင်းမယ်"

"မလိုပါဘူး၊ အိမ်မှာ ဦးလေးဖူတို့ ရှိတယ်၊ မင်းတို့မရှိလည်း ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး"

"ဦးလေးဖူတို့ အမေ့ကို ဂရုစိုက်တာကို သမီး စိတ်ချပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အိမ်မှာလည်း အရေးကြီးတဲ့အချိန်မှာ ဆုံးဖြတ်ချက်ချနိုင်တဲ့လူ ရှိရမှာ မဟုတ်လား။ အစ်မနဲ့ အစ်ကိုဟိုင်ကို လာခိုင်းမှ သမီး စိတ်အေးအေးနဲ့ သွားနိုင်မှာ" လင်းရှောင်ယွဲ့သည် အခိုင်အမာ ပြောလိုက်သည်။

လျိုရှီသည် သမီးအား တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ကောင်းပြီလေ"

....

တစ်ဖက်တွင်။

ဖန်ထန်သည် မြင်းစီးပြီး ညတွင်းချင်း ချင်းရှီမြို့သို့ သွားရောက်ခဲ့သည်။ သူသည် လျိုအိမ်တော်တွင် စောင့်ဆိုင်းနေသော အိမ်တော်ထိန်းဖန်းနှင့် ရှောင်ယန်အား သတင်းပို့လိုက်သည်။

နှစ်ယောက်စလုံးသည် မအိပ်သေးဘဲ စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် သတင်းစောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။

အကြောင်းကြားချက် ရရှိသောအခါ မျက်လုံးများတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ပြည့်နှက်သွားသည်။

အထူးသဖြင့် ရှောင်ယန်၊ သူသည် စိတ်လှုပ်ရှားလွန်း၍ အိမ်တော်ထိန်းဖန်းကို ပွေ့ဖက်လုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။

"ခင်ဗျားတို့ ပြင်ဆင်ထားလိုက်တော့၊ မနက်ဖြန်စောစော၊ သခင်လေးနဲ့ သခင်မလေးက ချင်းရှီမြို့မှာ ခင်ဗျားတို့နဲ့ လာတွေ့လိမ့်မယ်" ဖန်ထန်သည် နှစ်ယောက်အား ပြောလိုက်သည်။

အံ့ဩဝမ်းသာနေသော နှစ်ယောက်စလုံးသည် ချက်ချင်း ကြောင်အသွားကြသည်။

ရှောင်ယန်သည် အိမ်တော်ထိန်းဖန်းနှင့် လျင်မြန်စွာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ပြီး ခုနက သူ နားကြားမမှားကြောင်းကို အတည်ပြုလိုက်သည်။

"မင်း ဘယ်သူလာမယ်လို့ ပြောလိုက်တယ်?"

***