ဖဲရိုက်ခြင်း

"ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်မှာ အဒေါ်က အရင်က ချန်ထားခဲ့တဲ့ လိမ်းဆေး ရှိတယ်၊ ပြီးတော့ သံခမောက်ဆောင်းတာကလည်း မျက်နှာကို ကာကွယ်ပေးနိုင်တယ်၊ ဒါကြောင့် ကျွန်တော့်မျက်နှာက ဘာမှမဖြစ်ဘူး" ဟု ရှောင်ယန် ပြောပြီးနောက် လင်းရှောင်ယွဲ့အား အနည်းငယ် ဂုဏ်ယူစွာ ကြည့်လိုက်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့၏ စိတ်ထဲတွင်မူ တုန်လှုပ်သွား၏။

၂၁ ရာစု ကမ္ဘာမပျက်ခင်က၊ ဆိုရှယ်မီဒီယာများ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ခဲ့ရာ သူမသည် နယ်စပ်တွင် တာဝန်ထမ်းဆောင်နေသော စစ်သားအချို့ကို မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးသည်။ ဆယ့်ခုနစ်ဆယ့်ရှစ်နှစ်အရွယ်၊ မျက်နှာတွင်မူ နေရာအနှံ့ နှင်းကိုက်ဒဏ်ရာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး လေဒဏ်မိုးဒဏ် ခံထားရပုံရသည်။

ဤသို့တွေးမိသောအခါ လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ရှောင်ယန်အား ကြည့်သောအကြည့်တွင် သနားကရုဏာတစ်ချက် ပေါ်လာသည်။

ဤသည်မှာ ရှောင်ယန်ကို တုန်လှုပ်သွားစေသည်။ ထို့နောက် ရှောင်ယန်သည် ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်သည်။

"ဟီးဟီး၊ တကယ်တော့ ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး၊ ကျွန်တော်က ငယ်ငယ်ကတည်းက နယ်စပ်မှာ ကြီးပြင်းလာတာ၊ အားလုံး နေသားကျနေပါပြီ"

ထိုအခါမှ လင်းရှောင်ယွဲ့သည် သူမ၏အကြည့်ကို ရှောင်ယန်၏မျက်နှာမှ ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။

သူမသည် ရှောင်ယန်အား နှစ်သိမ့်စကားအချို့ ပြောမည်ကြံရွယ်စဉ်မှာပင် လီရှောင် ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။

"ကျွန်တော် အိမ်သာသွားဦးမယ်" ရှောင်ယန်သည် လီရှောင်ကို လျင်မြန်စွာ ပြောလိုက်ပြီးနောက် အလျင်အမြန် ထွက်ပြေးသွားလေသည်။

အိမ်တော်ထိန်းဖန်းသည် လင်းရှောင်ယွဲ့အား ကြည့်လိုက်သည်။

"သခင်မ အပြစ်မယူပါနဲ့၊ သခင်လေးက သူ့ကို ဒီလို ဂရုစိုက်တာကို မကျင့်သားမရဖြစ်နေလို့ပါ" ဟု သူသည် လင်းရှောင်ယွဲ့အား ရှင်းပြလိုက်သည်။

သခင်လေး၏ ဖခင်သည် စစ်သူကြီး၏ လက်အောက်မှ ဒုတိယစစ်သူကြီးဖြစ်ပြီး သခင်လေးကို မွေးဖွားပြီးနောက် ကွယ်လွန်သွားခဲ့သည်။

ထို့နောက် ဒုတိယစစ်သူကြီးရှောင်သည် သခင်လေးကို စစ်စခန်းသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။ သို့သော် သုံးနှစ်သာ ကြာပြီးနောက် ဒုတိယစစ်သူကြီးရှောင်သည်လည်း စစ်ပွဲတွင် ကျဆုံးခဲ့သည်။

ထို့နောက် သခင်လေးသည် စစ်သူကြီး၏ အနားတွင် ကြီးပြင်းလာခဲ့သည်။

သခင်လေးအတွက် စစ်သူကြီးနှင့် စစ်သူကြီး၏ ဇနီးတို့သည် သူ၏ဦးလေးနှင့် အဒေါ်သာမက သူ၏မွေးစားဖခင်နှင့် မွေးစားမိခင်များလည်း ဖြစ်ကြသည်။

နန်ကုန်းမိသားစု မျိုးဖြုတ်သတ်ဖြတ်ခံရပြီးနောက် သခင်လေးသည် အပူအပင်မရှိပုံရသော်လည်း အမှန်တကယ်တွင် စိတ်ထဲ၌ မည်သူ့ထက်မဆို ပိုမိုဝမ်းနည်းနေသည်။

သခင် အသက်ရှင်နေသေးကြောင်း သတင်းရရှိသောအခါ သူသည် မည်သည့်အရာကိုမျှ ဂရုမစိုက်ဘဲ နယ်စပ်မှ ထွက်ပြေးလာပြီး ချင်းရှီမြို့သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ထိုအချိန်က သခင်နှင့် တွေ့ဆုံသောအခါ သူသည် အလွန်အမင်း ငိုကြွေးခဲ့သည်။

ကံမကောင်းစွာဖြင့် သူ ဤကိစ္စကို မပြောဝံ့ပေ။ သို့မဟုတ်လျှင် သခင်လေးက သူ့ကိုရန်ရှာပေလိမ့်မည်။

သခင်လေး၏ ဤသို့သော စရိုက်ဖြင့် သူ့မရီး၏ ထိုသို့သော သနားကရုဏာသက်သောအကြည့်ဖြင့် ကြည့်ခြင်းခံရလျှင် မည်သို့ မတုန်လှုပ်ဘဲ နေနိုင်ပါ့မလဲ။

လီရှောင်သည် လျှောက်လာပြီး သူ၏လက်ကြီးဖြင့် လင်းရှောင်ယွဲ့ကို ရင်ခွင်ထဲသို့ ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။ သူမ၏ လက်မောင်းကို ပုတ်လိုက်သည်။

"အပြင်မှာ လေပြင်းတယ်၊ ကိုယ်တို့ ပြန်ကြစို့" ဟု သူသည် နူးညံ့စွာ ပြောလိုက်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် သူတို့၏အခန်းကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမသည် အိမ်တော်ထိန်းဖန်းအား နှုတ်ဆက်သောအကြည့်တစ်ချက် ပေးပြီး လီရှောင်နှင့်အတူ လိုက်ပါသွားသည်။

......

အခန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်သောအခါ မြစ်ပြင်ပေါ်မှ လေမရှိတော့သဖြင့် ကိုယ်ပေါ်တွင် ချက်ချင်းပင် နွေးထွေးလာသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

ကုတင်ဘေးသို့ လျှောက်သွားပြီး လင်းရှောင်ယွဲ့သည် လီရှောင်၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ သဘာဝအတိုင်း မှီလိုက်သည်။

အတန်ကြာ အနားယူပြီးနောက် သူမသည် လီရှောင်အား မော့ကြည့်လိုက်သည်။

"နယ်စပ်ကနေ ပြန်ရောက်ရင် ရှောင်ယန်ကို လျိုအိမ်တော်(သာ့ရှီရွာ)ကို ပြောင်းလာပြီး နေခိုင်းလိုက်ပါ" သူမသည် လီရှောင်အား ပြောလိုက်သည်။

ရှောင်ယန်နှင့် ပတ်သက်၍ လီရှောင်သည် ယခင်က သူမအား သူ့ဘဝဇာတ်ကြောင်းကို ပြောပြခဲ့ဖူးသည်။

ယခင်က သူမတွင် ဤစိတ်ကူးရှိခဲ့သော်လည်း လီရှောင်အား မပြောခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

လီရှောင်သည် ခေါင်းငုံ့၍ လင်းရှောင်ယွဲ့အား ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏မျက်လုံးများတွင် ကြည်နူးမှုတစ်ချက် ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

"အင်း"

လင်းရှောင်ယွဲ့၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး သူမ၏မျက်နှာကို လီရှောင်၏ ရင်ဘတ်ပေါ်သို့ ထပ်မံကပ်ထားလိုက်သည်။

"ချီဝူတပ်က ညီအစ်ကိုတွေ ချင်းရှီမြို့ကို ပြန်ရောက်ရင် ကျွန်မတို့လည်း အခွင့်အရေးရှာပြီး သူတို့ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း အနားယူခိုင်းကြရအောင်" သူမသည် စမ်းသပ်သကဲ့သို့ မေးလိုက်သည်။

လီရှောင်၏ မျက်နှာသည် ကြောင်အသွားပြီး ပြန်မဖြေပေ။

လင်းရှောင်ယွဲ့၏ နှလုံးသားသည် လျင်မြန်စွာ နစ်မြုပ်သွား၏။

ရင်ခွင်ထဲမှ မိန်းကလေး၏ ပုံမှန်မဟုတ်သောအခြေအနေကို ခံစားမိသောအခါ လီရှောင်သည် ခေါင်းငုံ့ပြီး လင်းရှောင်ယွဲ့၏နဖူးပေါ်တွင် နောက်တစ်ကြိမ် အနမ်းတစ်ပွင့် ခြွေချလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ"

လင်းရှောင်ယွဲ့၏ မျက်နှာသည် ချက်ချင်း ဝင်းပသွား၏။

"ဒါပေမဲ့ အန်းယန်ဝမ်ဘက်က ခွင့်မပြုမှာကို ကြောက်ရတယ်" ဤသည်မှာ သူ စိုးရိမ်သောအချက်ဖြစ်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် မော့ကြည့်ပြီး လီရှောင်အား ကြည့်သောမျက်လုံးများတွင် အလင်းရောင်များ ပါဝင်နေသည်။ "ကိစ္စမရှိဘူး၊ ကျွန်မတို့ အသက်ကြီးပြီး ဒဏ်ရာရတဲ့လူတွေကို အရင် အနားယူခိုင်းမယ်၊ ဝမ်ရယ်က တားဆီးမှာ မဟုတ်ပါဘူး"

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် လီရှောင်အား မော့ကြည့်ပြီး "ပြီးရင် လူသစ်တွေ ထပ်မဖြည့်ရင် ရပြီ။ နှစ်အနည်းငယ် ကြာတဲ့အခါကျရင် ဝမ်ရယ်က တကယ်ပဲ တစ်ခုခုလုပ်ချင်တယ်ဆိုရင် ရှင့်လက်ထဲမှာ ကျန်တဲ့လူတွေကို ခေါ်သွား။

စစ်သည်တွေက မသန်စွမ်းဖြစ်သွားရင်၊ အသက်ကြီးသွားရင်၊ ပြန်လာရင် ကျွန်မတို့ သူတို့ကို အလုပ်အကိုင်နဲ့ နေစရာနေရာ စီစဉ်ပေးမယ်၊ နောက်ဆိုရင် မလှုပ်ရှားနိုင်တော့ရင် အသက်ကြီးစောင့်ရှောက်ရေး စီစဉ်ပေးမယ်။ သူတို့ထဲက အိမ်ထောင်ပြုချင်တဲ့သူတွေ ရှိရင် ကျွန်မတို့လည်း ငွေထုတ်ပြီး ကူညီစီစဉ်ပေးမယ်။ ဒါပေမဲ့ ချီဝူတပ်က အခုရှိနေတဲ့ ဒီလူတွေပဲ ဖြစ်ရမယ်၊ နောက်ဆိုရင် ထပ်တိုးလို့မဖြစ်တော့ဘူး" လင်းရှောင်ယွဲ့သည် လီရှောင်အား တည့်တည့်ကြည့်လိုက်သည်။

လီရှောင်၏အတိတ်တွင် သူမ မပါဝင်ခဲ့၊ ပြောင်းလဲနိုင်ခြင်းလည်း မရှိပေ။ သူနှင့်အတူ လိုက်ပါပြီး ထို နန်ကုန်းမိသားစုပိုင် တာဝန်ဝတ္တရားများကို ထမ်းဆောင်ရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။

သို့သော် အနာဂတ်တွင် သူသည် နန်ကုန်းမျိုးရိုးနာမည် မဟုတ်တော့၊ လီရှောင်သာဖြစ်ပြီး သူမ၏ ခင်ပွန်းဖြစ်သည်။

နန်ကုန်းမိသားစု၏ အရာအားလုံး အဆုံးသတ်ပြီး မြှုပ်နှံသင့်သည်။

ဤသို့မှသာ နောင်လာမည့်ဘဝတွင် သူတို့လင်မယားနှစ်ယောက်စလုံး ငြိမ်းချမ်းစွာ နေထိုင်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။

လီရှောင်သည် လက်ကိုဆန့်ပြီး လင်းရှောင်ယွဲ့၏ နားသယ်စပ်မှ ဆံပင်များကို သပ်တင်ပေးလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ၊ ကိုယ်မင်းကို ကတိပေးတယ်" သူသည် လေးနက်စွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် လင်းရှောင်ယွဲ့ကို ရင်ခွင်ထဲသို့ ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။

အင်အားမှာ ကြီးမားသော်လည်း လင်းရှောင်ယွဲ့၏ စိတ်ခံစားချက်များကို ချက်ချင်း ပေါ့ပါးသွားစေသည်။ ခင်ပွန်းဖြစ်သူ၏ ရင်ဘတ်ထဲမှ သန်မာတည်ငြိမ်သော နှလုံးခုန်သံကို နားထောင်ရင်း ပြင်းထန်သော ပျော်ရွှင်မှုတစ်ခုသည် လင်းရှောင်ယွဲ့၏ စိတ်ထဲတွင် ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။

.....

တစ်ချိန်တည်းတွင် ဘေးအခန်းထဲ၌။

အိမ်တော်ထိန်းဖန်းသည် စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောသော ရှောင်ယန်အား ထူးဆန်းသောမျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်နေသည်။

သိုင်းပညာလေ့ကျင့်သူများ၏ အကြားအာရုံမှာ စူးရှသည်။ ထို့ပြင် ဤအခန်းငယ်နှစ်ခန်းမှာ သစ်သားပြားတစ်ချပ်သာ ခြားသဖြင့် အသံကို အလွန်ရှင်းလင်းစွာ ကြားနိုင်သည်။

ရှောင်ယန်သည် တစ်ဖက်သို့ လှည့်ပြီး အိမ်တော်ထိန်းဖန်းအား ကျောပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် လက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။

အိမ်တော်ထိန်းဖန်းသည် ကြည့်ရင်း တုန်လှုပ်သွားသည်။

မဟုတ်ဘူးလေ၊ သခင်လေးက ငိုနေတာလား။

စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် ရယ်ချင်စိတ် ပေါက်လာသော်လည်း အောင့်အီးထားလိုက်သည်။

ခုနက သခင်မနှင့် သခင်တို့ ဆွေးနွေးခဲ့သော စကားများကို ပြန်လည်သတိရသောအခါ အိမ်တော်ထိန်းဖန်း၏ စိတ်ထဲတွင် ယခုအခါ အတွေးများစွာ ပြည့်နှက်နေသည်။

ရှောင်ယန်ကို ရယ်မောလိုသည့်စိတ်ကို ဖယ်ရှားပြီးနောက် အိမ်တော်ထိန်းဖန်းသည် ကုတင်ခေါင်းရင်းတွင် မှီထားသော သူ၏လက်ကို ချလိုက်ပြီး လှဲလျောင်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် လှည့်ပြီး ရှောင်ယန်ရှိရာဘက်သို့ ကျောပေးလိုက်သည်။

ချီဝူတပ်ကို ထပ်မံမတိုးချဲ့တော့ဘဲ ချီဝူတပ်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ အနားယူစေပြီး ပျောက်ကွယ်သွားသည်အထိ…

သခင်မ၏ ဤအပြုအမူမှာ နန်ကုန်းမိသားစု၏ ချီဝူတပ်ကို တည်ထောင်ခဲ့သည့် မူလရည်ရွယ်ချက်နှင့် ဆန့်ကျင်နေပြီး ကြီးမားသော သစ္စာဖောက်မှုပင်ဖြစ်ကာ နန်ကုန်းမိသားစု၏ ဘိုးဘေးများကို မျက်နှာပျက်စေသည်။

သို့သော်… သူကဲ့သို့ မှတ်မိသည့်အချိန်မှစ၍ ချီဝူတပ်သို့ ဝင်ရောက်ပြီး စစ်သူကြီးနောက်သို့ နှစ်ပေါင်းများစွာ လိုက်ပါခဲ့သူပင်လျှင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။

ချီဝူတပ်သို့ ဝင်ရောက်၊ ချီဝူစိတ်ဓာတ်ကို သစ္စာစောင့်သိ၊ ရန်သူကို သတ်ဖြတ်၍ နိုင်ငံကို ကာကွယ်၊ နန်ကုန်းမိသားစုကို သစ္စာစောင့်သိ။

သူတို့အားလုံး လုပ်ဆောင်ခဲ့ကြသည်။

သို့သော် သူတို့ကို စောင့်ကြိုနေသည်မှာ ဘာများလဲ။

ဘုရင်ကို သစ္စာစောင့်သိ၍ နိုင်ငံကို ချစ်ခင်ပြီး သာ့ယန်ပြည်သူများကို ကာကွယ်ပေးခဲ့သော စစ်သူကြီးသည် အပြစ်ဒဏ်ရရှိပြီး မျိုးနွယ်စုနီးပါး မျိုးဖြုတ်သတ်ဖြတ်ခံခဲ့ရသည်။

ရန်သူများစွာကို သတ်ဖြတ်ပြီး မရေမတွက်နိုင်သော ရန်သူစစ်တပ်များ၏ ကျူးကျော်မှုကို တားဆီးခဲ့သော ချီဝူတပ်မှာမူ မည်သို့သော အဆုံးသတ် ရှိခဲ့သနည်း။

ယခု လူခြောက်ထောင်နီးပါး အဝတ်အစားနှင့် အစားအစာ ရှားပါးပြီး နယ်စပ်တွင် ပိတ်မိနေကာ အချိန်မရွေး အအေးဒဏ်ကြောင့် သေဆုံးခြင်းနှင့် အငတ်ဘေးကြောင့် သေဆုံးခြင်းတို့၏ အကျပ်အတည်းနှင့် ရင်ဆိုင်နေရသည်။

စစ်သူကြီး၊ တကယ်လို့ စစ်သူကြီးသာရှိနေသေးရင်.... အရင်ခံယူချက်အတိုင်း ဆက်ပြီးအခိုင်အမာရှိနေဦးမှာလား။

ဘေးအခန်းထဲတွင် လင်းရှောင်ယွဲ့သည် လီရှောင်၏ရင်ခွင်ထဲမှ ထွက်ခွာပြီး ကုတင်ဘေးတွင် ထိုင်လိုက်သည်။

"ဒီလိုပဲ နေနေရတာ အရမ်းပျင်းဖို့ကောင်းတယ်၊ အချိန်ဖြုန်းဖို့ တစ်ခုခု ရှာရမယ်" လင်းရှောင်ယွဲ့သည် တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။ ပြောရင်း သူမသည် သူမ၏အာရုံကို သူမ၏ နေရာလွတ်လက်စွပ်တစ်ခုထဲသို့ စူးစမ်းလေ့လာလိုက်သည်။

သူမ မှတ်မိသလောက်ဆိုရင် ယခင်က နေရာလွတ်လက်စွပ်တစ်ခုထဲတွင် ဖဲတစ်ထုပ်ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ဖူးသည်။

ယခု သူတို့သည် ရှန်ရွှေမြို့သို့ မရောက်မီ ငါးရက်နီးပါး လိုသေးသည်။ ဖဲထုပ်ကို ထုတ်ယူ၍ အချိန်ဖြုန်းခြင်းက အတော်ပင်။

မကြာမီ၊ လင်းရှောင်ယွဲ့၏မျက်နှာသည် ဝင်းပသွား၏။

တစ်ချိန်တည်းတွင် သူမ၏လက်ထဲတွင် ဖဲတစ်ထုပ် ပေါ်လာသည်။

လီရှောင်၏စူးစမ်းသောအကြည့်ကို ရင်ဆိုင်ရင်း လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ဖဲများကို ဖဲဘူးထဲမှ လျင်မြန်စွာ ထုတ်ယူလိုက်သည်။

"သွား၊ ရှောင်ယန်နဲ့ အိမ်တော်ထိန်းဖန်းကို ခေါ်ခဲ့၊ ကျွန်မ ရှင်တို့ကို ဖဲရိုက်နည်း သင်ပေးမယ်" လင်းရှောင်ယွဲ့သည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောလိုက်သည်။

လီရှောင် ကြောင်အသွား၏။

"အမြန်သွားလေ၊ ဖဲရိုက်ရင် အချိန်ကုန်မြန်တယ်" လီရှောင် မလှုပ်ရှားသည်ကို မြင်သောအခါ လင်းရှောင်ယွဲ့သည် တိုက်တွန်းလိုက်သည်။

လီရှောင်၏မျက်နှာတွင် တုံ့ဆိုင်းဟန်တစ်ချက် ဖြတ်ပြေးသွားသော်လည်း သူသည် ထရပ်ပြီး အခန်းတံခါးမှ ထွက်ခွာသွားသည်။

မကြာမီ၊ သူသည် ရှောင်ယန်နှင့် အိမ်တော်ထိန်းဖန်းတို့ကို ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။

နှစ်ယောက်စလုံးသည် လင်းရှောင်ယွဲ့အား အရိုအသေပေးမည်ကြံရွယ်စဉ်မှာပင် လင်းရှောင်ယွဲ့က လက်ဝှေ့ယမ်း၍ တားဆီးလိုက်သည်။

"အပိုတွေ ထားလိုက်တော့၊ ကျွန်မနဲ့အတူ ဖဲလာရိုက်" ဖဲများကို ဝေရင်း လင်းရှောင်ယွဲ့သည် နှစ်ယောက်အား ပြုံးပြုံးရွှင်ရွှင် ပြောလိုက်သည်။

ရှောင်ယန်နှင့် အိမ်တော်ထိန်းဖန်းတို့သည် ကြောင်အသွားပြီးနောက် မျက်နှာမှာ အလွန်အမင်း လေးနက်သွားသည်။

ထို့နောက် သူတို့သည် လီရှောင်အား ကြည့်လိုက်ကြသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် အခြေအနေကို မြင်သောအခါ လီရှောင်အား ကြည့်လိုက်ပြီး မျက်လုံးများတွင် နားမလည်ဟန်များ ပါဝင်နေသည်။

အတူတူ ဖဲရိုက်ခိုင်းရုံပဲလေ၊ ဘယ်လိုအမူအရာတွေဖြစ်နေကြတာလဲ။

"အခု စစ်တပ်ထဲမှာ မဟုတ်ဘူး၊ စည်းကမ်းတွေ အများကြီး မရှိဘူး၊ ထိုင်ကြ" လီရှောင်က ပြောလိုက်သည်။

ထိုအခါမှ လင်းရှောင်ယွဲ့သည် သတိရလိုက်သည်၊ ချီဝူတပ်၏ စစ်စည်းကမ်းမှာ တင်းကျပ်ပြီး လောင်းကစားလုပ်ခြင်းကို ခွင့်မပြုပေ။

ရှောင်ယန်နှင့် အိမ်တော်ထိန်းဖန်းတို့သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ပြီးနောက်မှ ထိုင်လိုက်ကြသည်။ အမူအရာမှာမူ အနည်းငယ် မလိုလားဟန် ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ပြုံးလိုက်သည်။

"ရှင်တို့ကို ဖဲလာကစားခိုင်းတာက အချိန်ဖြုန်းဖို့အတွက်ပဲ၊ ရှင်တို့နဲ့ လောင်းကစားလုပ်ဖို့ မဟုတ်ဘူး" ဟု ပြောရင်း သူမသည် ဝေထားသောဖဲများကို စားပွဲအလယ်တွင် ချထားလိုက်သည်။

ရှောင်ယန်နှင့် အိမ်တော်ထိန်းဖန်းတို့သည် အနည်းငယ် အံ့ဩသွားကြသည်၊ ဖဲရိုက်ပြီး လောင်းကစားမလုပ်ဘူး ဟုတ်လား။

အကြည့်သည် လင်းရှောင်ယွဲ့ စားပွဲပေါ်တွင် ချထားသော ဖဲများထံသို့ ရောက်ရှိသွားပြီး မျက်လုံးများတွင် အနည်းငယ် စပ်စုဟန်များ ပေါ်လာသည်။

သူတို့ပဲ အတွေးများနေတာလား။ သူတို့သည် ယခင်က ဤသို့သော လောင်းကစားပစ္စည်းမျိုးကို အမှန်တကယ်ပင် မမြင်တွေ့ခဲ့ဖူးပေ။

နှစ်ယောက်စလုံး၏ အမူအရာမှာ ထိုမျှ ခုခံမှုမရှိတော့သည်ကို မြင်သောအခါမှ လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ဖဲတစ်ထပ်ကို ယူပြီး ဖဲများကို လှန်ပြကာ သုံးယောက်အား ပြသလိုက်သည်။

"ဒါက ဖဲလို့ခေါ်တယ်၊ ဂျိုကာကြီး၊ ဂျိုကာလေးနဲ့…" ဟု လင်းရှောင်ယွဲ့သည် အရင်ဆုံး သုံးယောက်အား ဖဲများ၏ ဖွဲ့စည်းပုံကို မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူမသည် သုံးယောက်အား ကစားနည်းကို ရှင်းပြလိုက်သည်။

"ငါတို့ ကစားမယ့်ဖဲက 'ဦးထုပ်ဆောင်း' လို့ခေါ်တယ်၊ မျက်နှာချင်းဆိုင်ထိုင်တဲ့လူနှစ်ယောက်က တစ်ဖွဲ့…"

သုံးယောက်စလုံးသည် နားလည်တစ်ဝက်မလည်တစ်ဝက်ဖြင့် နားထောင်နေကြသည်။

ရှောင်ယန်သည် အလယ်တွင် မေးခွန်းများစွာ မေးမြန်းပြီး လင်းရှောင်ယွဲ့သည် တစ်ခုချင်းစီ ဖြေကြားပေးလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ၊ ကစားရင်းနဲ့ပဲ သင်ကြတာပေါ့၊ ရှုံးတဲ့အဖွဲ့က အပြစ်ဒဏ်ခံရမယ်" လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ဖဲများအားလုံးကို မှောက်လိုက်ပြီး ဖဲများကို ပြန်လည်ဝေရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

"ဘာ… ဘာအပြစ်ဒဏ်လဲ" ရှောင်ယန်သည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ မေးလိုက်သည်။

သူနှင့် အိမ်တော်ထိန်းဖန်းတို့သည် တစ်ဖွဲ့ဖြစ်ပြီး နှစ်ယောက်စလုံး မကစားတတ်သဖြင့် ရှုံးနိုင်ခြေမှာ အလွန်ကြီးမားသည်။

အိမ်တော်ထိန်းဖန်းသည်လည်း လင်းရှောင်ယွဲ့အား ကြည့်လိုက်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့၏ ဦးနှောက် လှုပ်ရှားသွား၏။

"အင်း… ဒိုက်ထိုး အကြိမ်နှစ်ဆယ် လုပ်ကြတာပေါ့"

အပြစ်ဒဏ်သည်လည်း ကိုယ်လက်လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်ခြင်းဖြစ်ပြီး စိတ်ရောကိုယ်ပါ ပျော်ရွှင်စေသည်။

"ဘာ… ဘာလဲ ဒိုက်ထိုးဆိုတာ" ရှောင်ယန်သည် ထပ်မေးလိုက်သည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် အိမ်တော်ထိန်းဖန်းသာမက လီရှောင်သည်လည်း လင်းရှောင်ယွဲ့အား ကြည့်လိုက်သည်။

"လက်နှစ်ဖက်နဲ့ ခြေနှစ်ဖက်ကို မြေကြီးပေါ်မှာ ထောက်ထားပြီး လက်မောင်းကို ကွေးလိုက်၊ ကိုယ်ကို မြေကြီးနဲ့ နီးကပ်အောင် နှိမ့်ချလိုက်၊ ကိုယ်ကို မြှောက်လိုက်၊ နှိမ့်ချလိုက်၊ တစ်ကြိမ်၊ အကြိမ်နှစ်ဆယ်ဆိုတာက ကိုယ်ကို ထောက်ပြီး မြှောက်လိုက်၊ နှိမ့်ချလိုက် အကြိမ်နှစ်ဆယ် လုပ်ရမှာ" ဟု လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ရှင်းပြလိုက်သည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့၊ ရှင်နဲ့ အိမ်တော်ထိန်းဖန်းတို့ ရှုံးသွားရင် အဲ့ဒီအခါကျရင် ကျွန်မ ရှင်တို့ကို သရုပ်ပြမယ်၊ ရှင်တို့ လိုက်လုပ်ရုံပဲ" သုံးယောက်စလုံး နားမလည်သေးသည်ကို မြင်သောအခါ လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ထပ်ပြောလိုက်သည်။

ရှောင်ယန်နှင့် အိမ်တော်ထိန်းဖန်းတို့သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ပြီး မျက်လုံးများတွင်မှ တည်ငြိမ်သွားကြသည်။

သခင်မက သူတို့ကို ကိုယ်တိုင် သရုပ်ပြမည်ဖြစ်ရာ ဤဒိုက်ထိုးခြင်းမှာ လုပ်ဆောင်ရန် မခက်ခဲလောက်ပေ။

ထို့ကြောင့် လေးယောက်သားသည် ဖဲကစားခြင်းကို စတင်ခဲ့ကြသည်။

အစပိုင်းတွင် သုံးယောက်စလုံးမှာ သိပ်မနားလည်သေးဘဲ အမှားအယွင်းအချို့ ပြုလုပ်မိကြသည်။

သို့သော် လင်းရှောင်ယွဲ့၏ အဆက်မပြတ် သတိပေးမှုနှင့် ရှင်းပြမှုများကြောင့် သုံးယောက်စလုံးသည် လျင်မြန်စွာ ကျွမ်းကျင်သွားကြသည်။

ထို့နောက် သူတို့သည် ဖဲကစားခြင်း၏ ပျော်ရွှင်မှုထဲသို့ လျင်မြန်စွာ နစ်မြုပ်သွားကြသည်။

အချိန်သည် မသိလိုက်မသိဘာသာဖြင့် ကုန်ဆုံးသွားသည်။

နောက်တစ်ကြိမ် ကစားပြီးနောက် ဤတစ်ကြိမ်တွင် ရှောင်ယန်နှင့် အိမ်တော်ထိန်းဖန်းတို့ နှစ်ယောက်စလုံး နောက်ဆုံးတွင် အနိုင်ရရှိခဲ့သည်။

"ဟားဟား၊ တစ်ဆယ်၊ ဆယ့်ငါး၊ နှစ်ဆယ့်ငါး၊ သုံးဆယ့်ငါး၊ လေးဆယ့်ငါး၊ ဒီမှာ အပို နှစ်ဆယ် ရှိသေးတယ်၊ အဆင့်နှစ်ဆင့် တက်တယ်" ရှောင်ယန်သည် အမှတ်ရသောဖဲများကို ရေတွက်ရင်း စိတ်လှုပ်ရှားလွန်း၍ ထရပ်မတတ် ဖြစ်သွားသည်။

သူ၏မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် အိမ်တော်ထိန်းဖန်း၏မျက်နှာတွင်လည်း အပြုံးများ ပြည့်နှက်နေသည်။

"အဆင့်နှစ်ဆင့်ပဲ ရှိသေးတာ၊ တက်လာရင်လည်း ငါတို့ကို မမီပါဘူး" လင်းရှောင်ယွဲ့သည် မထီမဲ့မြင် ပြောလိုက်သည်။

"ယူသွား၊ မင်း ဒိုင်လုပ်" သူမသည် ဖဲများကို ရှောင်ယန်ထံသို့ တွန်းပို့လိုက်သည်။

ရှောင်ယန်သည် ပြုံးပြုံးရွှင်ရွှင် ယူလိုက်ပြီး လင်းရှောင်ယွဲ့၏ ယခင်လုပ်ဆောင်မှုအတိုင်း ဖဲများကို စတင်ဝေလေသည်။

"ဘာလို့ အလျင်လိုနေတာလဲ၊ ကျွန်တော်နဲ့ အိမ်တော်ထိန်းဖန်းက အခုမှ ကျွမ်းကျင်လာတာ၊ မကြာခင် မင်းတို့ကို မီတော့မှာ၊ အိုး မဟုတ်ဘူး၊ မင်းတို့ကို ကျော်တက်ရဦးမှာ" ရှောင်ယန်သည် ဖဲဝေရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ဟီးဟီး၊ စိတ်ကူးကတော့ လှတယ်…"

လီရှောင်သည် သူ့ဇနီးလေး ရှောင်ယန်နှင့် စကားနိုင်လုနေသည်ကို ကြည့်ရင်း နှစ်ယောက်စလုံး၏ မျက်နှာပေါ်မှ အပြုံးများကို မြင်သောအခါ သူသည်လည်း နှုတ်ခမ်းထောင့်ကို ကွေးညွှတ်မိသည်။

မည်မျှကြာသွားသည်ကို မသိ။

လီရှောင်နှင့် လင်းရှောင်ယွဲ့တို့၏ အဖွဲ့ ပထမဆုံးအကြိမ် ရှုံးနိမ့်သောအခါ တံခါးအပြင်ဘက်မှ ရုတ်တရက် အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ပျော်ရွှင်စွာ ဖဲကစားနေသော လေးယောက်သား၏ ရယ်သံများ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။

တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် မျက်ရိပ်ပြပြီးနောက် အားလုံးသည် တံခါးဝကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။

မကြာမီ၊ တံခါးအပြင်ဘက်မှ တံခါးခေါက်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"သခင်မလေးလင်း၊ ကျွန်တော် ခင်ဗျားတို့ကို အစားအသောက် လာပို့တာပါ"

ဆိုင်ရှင်လျန်ပင် ဖြစ်သည်။

အခန်းတွင်းမှ လူတိုင်းသည် သက်ပြင်းချလိုက်ကြသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် နေရာလွတ်လက်စွပ်ထဲမှ အချိန်ကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်ရာ ထိုအခါမှ ယခုအချိန်သည် နေ့လည်ကျော်သွားပြီဖြစ်ကြောင်းကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

တစ်ချိန်တည်းတွင် သူမ၏ဗိုက်သည်လည်း အနည်းငယ် ဆာလောင်နေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

ရှောင်ယန်သည် အလျင်အမြန် ထရပ်ပြီး တံခါးဖွင့်လိုက်သည်။

ဆိုင်ရှင်လျန်သည် လေးယောက်စလုံး ရှိနေသည်ကို တွေ့ရှိပြီး အခန်းတွင်း စားပွဲပေါ်တွင်လည်း ဖဲများ ပြန့်ကျဲနေသည်ကို တွေ့ရှိရာ အနည်းငယ် အံ့ဩသွားသည်။

သို့သော် သူသည် များများစားစား မမေးဘဲ အခန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့သည်။

"စစ်သူကြီးငယ်၊ သခင်မလေးလင်း" သူ၏လက်ထဲမှ စားသောက်ဖွယ်ရာထည့်သော သေတ္တာနှစ်လုံးကို စားပွဲပေါ်သို့ တင်ပြီးနောက် လီရှောင်နှင့် လင်းရှောင်ယွဲ့အား လက်နှစ်ဖက်ယှက်ကာ အရိုအသေပေးလိုက်သည်။

"သင်္ဘောပေါ်မှာ အခြေအနေက ရိုးရှင်းတော့ အစားအသောက်တွေကို အားလုံးပဲ သည်းခံပြီး စားသုံးပေးကြပါ"

"ဆိုင်ရှင်လျန် အားနာမနေပါနဲ့၊ ရှင် ကျွန်မတို့အတွက် စီစဉ်ပေးရတာကိုပဲ ဒုက္ခပေးရပါပြီ" လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ပြုံးရင်း ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်သည်။

"လုပ်သင့်တာပါ" ဆိုင်ရှင်လျန်သည် အဖြေပေးလိုက်သည်။

"အားလုံးပဲ ဖြည်းဖြည်းချင်း စားသုံးကြပါ၊ တစ်နာရီကြာရင် ကျွန်တော် အစားအသောက်ထည့်တဲ့ဗူးတွေကို ပြန်လာသိမ်းပါ့မယ်" ဟု ပြောရင်း သူသည် နှုတ်ဆက်ရန် ပြင်လိုက်သည်။

"အင်း၊ ဆိုင်ရှင်လျန်ကို လိုက်ပို့ပေးလိုက်ဦး။" လင်းရှောင်ယွဲ့သည် အဖြေပေးလိုက်ပြီး ရှောင်ယန်အား ကြည့်လိုက်သည်။

"မလိုပါဘူး၊ ညီလေးရှောင် နေခဲ့ပါ" တံခါးဝမှ ထွက်ခွာရင်း ဆိုင်ရှင်လျန်သည် ရှောင်ယန်ကို တားဆီးလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူသည် လင်းရှောင်ယွဲ့နှင့် လီရှောင်တို့အား နောက်တစ်ကြိမ် ကိုင်းညွှတ်အရိုအသေပေးပြီးနောက်မှ ထွက်ခွာသွားသည်။

ရှောင်ယန်သည်လည်း လိုက်မသွားတော့ပေ။

ဆိုင်ရှင်လျန် ထွက်ခွာသွားသောအခါမှ အခန်းတံခါးကို ပိတ်လိုက်သည်။

"ဖဲတွေကို သိမ်းလိုက်၊ အရင် ထမင်းစားကြရအောင်" ပြောရင်း လင်းရှောင်ယွဲ့၏လက်သည် စားပွဲပေါ်မှ ဖဲများကို သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။

"အင်း၊ ထမင်းစားပြီးရင် ကျွန်တော်တို့ ဆက်ကစားကြမယ်" ရှောင်ယန်သည် အဖြေပေးလိုက်ပြီး စားပွဲဘေးသို့ ပြန်လည်ထိုင်လိုက်သည်။

ကျန်သုံးယောက်သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ပြီး အနည်းငယ် ပျော်ရွှင်သွားကြသည်။

"ရတယ်လေ၊ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်မနဲ့ ရှန့်ကုန်းက ရှင်တို့ကို ရှုံးအောင် မလုပ်ပေးရသေးဘူး" လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ပြုံးရင်း ရှောင်ယန်အား ကြည့်လိုက်သည်။

"ဟင်း၊ ဘယ်သူရှုံး ဘယ်သူနိုင်ဆိုတာ မသေချာသေးဘူး၊ ပြောင်းပြန်ဖြစ်သွားနိုင်တယ် မဟုတ်လား" ရှောင်ယန်သည် မကျေမနပ်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"စိတ်ကူးယဉ်မနေနဲ့"

"…"

နောက်တစ်ကြိမ် စကားနိုင်လုကြပြန်သည်။

ခဏအကြာတွင် ထမင်းဟင်းများကို အစားအသောက်ထည့်သောဗူးထဲမှ ထုတ်ယူပြီး စားပွဲပေါ်တွင် တည်ခင်းသောအခါမှ နှစ်ယောက်စလုံး ရပ်တန့်လိုက်ကြသည်။

စားပွဲပေါ်တွင် စုစုပေါင်း ဟင်းလျာခြောက်မျိုး၊ အသားဟင်းလေးမျိုး၊ ဟင်းသီးဟင်းရွက်ဟင်းနှစ်မျိုး၊ ကြည့်ရသည်မှာ အတော်အတန် စုံလင်လှသည်။

ကံမကောင်းစွာဖြင့် လင်းရှောင်ယွဲ့ကဲ့သို့ အစပ်မပါလျှင် မစားတတ်သူအတွက်မူ အနည်းငယ် ပေါ့ပျက်ပျက် ဖြစ်နေသည်။

လီရှောင်သည် လျိုအိမ်တော်သို့ ရောက်ပြီးနောက် အစပ်စားသုံးခြင်းကို ကျင့်သားရသွားသဖြင့် ဤစားပွဲမှ ဟင်းလျာများကို မြင်သောအခါ အစာစားချင်စိတ် သိပ်မရှိလှပေ။

ရှောင်ယန်နှင့် အိမ်တော်ထိန်းဖန်းတို့မှာမူ ဤစားပွဲမှ ဟင်းလျာများကို အတော်အတန် ကျေနပ်နေကြသည်။

အထူးသဖြင့် ရှောင်ယန်၊ သူသည် လျင်မြန်စွာ တူများကို ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။

အဓိကမှာ ဤကောင်လေးသည် နယ်စပ်တွင် အမြဲတမ်း နေထိုင်ခဲ့ရပြီး ဆင်းရဲဒုက္ခများကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရသဖြင့် ဤသို့သော ဟင်းလျာမျိုးကို အလွန်နည်းပါးစွာ စားသုံးခဲ့ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ရှောင်ယန်အား တစ်ချက်ကြည့်ပြီး စိတ်ထဲတွင် တိတ်တဆိတ် သနားမိလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမ ထရပ်လိုက်ရာ အားလုံးသည် စပ်စုသောမျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်ကုန်ကြလေသည်။

***