ဟန်ရှန်းမြို့သို့ ရောက်ရှိခြင်း

"မရီး ဘာလုပ်မလို့လဲ။" ရှောင်ယန်က လင်းရှောင်ယွဲ့အား မေးလိုက်လေသည်။

"ပစ္စည်းကောင်းတစ်ခု ရှာမလို့" ဟု လင်းရှောင်ယွဲ့သည် တစ်ခွန်းတုံ့ပြန်လိုက်၏။

သူမသည် ကုတင်ဘေးသို့ ရောက်သောအခါ အထုပ်အပိုးကို လှန်လှောလိုက်သည်။ သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်ဖြင့် အားလုံး၏အမြင်မှ ကာကွယ်လိုက်ပြီးနောက် စိတ်ထဲတွင် အသိစိတ်တစ်ချက် လှုပ်ရှားလိုက်ရာ လင်းရှောင်ယွဲ့၏ လက်ထဲတွင် ငရုတ်ဆီဘူးတစ်ဘူး ပေါ်လာလေသည်။ ချက်ချင်းပင် သူမ၏မျက်နှာသည် ဝင်းပသွား၏။ ငရုတ်ဆီဘူးကို ကိုင်ဆောင်၍ သူမသည် စားပွဲဘေးသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။

ရှောင်ယန်နှင့် အိမ်တော်ထိန်းဖန်းတို့၏ မျက်လုံးများမှာ သိချင်စိတ်များပြည့်နေကြပြီး လင်းရှောင်ယွဲ့၏ လက်ထဲမှ ပစ္စည်းကို အလွန်သိချင်နေကြသည်။ လီရှောင်မှာမူ မျက်လုံးများ လှုပ်ရှားသွား၏။

"ယွဲ့အာ၊ ကိုယ့်ကို နည်းနည်းခွဲပေး" သူက စကားစလိုက်လေသည်။

"ဟုတ်ပြီ" လင်းရှောင်ယွဲ့သည် တစ်ခွန်းတုံ့ပြန်ပြီးနောက် ဘူးကို ဖွင့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမသည် တူကို အသုံးပြု၍ ငရုတ်ဆီကို လီရှောင်၏ ပန်းကန်ထဲသို့ တိုက်ရိုက် ထည့်ပေးလိုက်သည်။

နီရဲနေသော ငရုတ်ဆီကို မြင်သောအခါ ရှောင်ယန်နှင့် အိမ်တော်ထိန်းဖန်းတို့ နှစ်ယောက်စလုံး ကြောင်အသွားကြသည်။

"ဒါ… ဒါက မာလာချွမ့်ထဲက ဟာလား"

"ငရုတ်သီးလား" ရှောင်ယန်သည် လျင်မြန်စွာ မေးလိုက်၏။

အိမ်တော်ထိန်းဖန်းသည်လည်း လင်းရှောင်ယွဲ့အား တောင့်တင်းစွာ ကြည့်လိုက်သည်။ မာလာချွမ့်ကို သခင်မ၏ လက်အောက်ရှိ သရေစာဆိုင်တွင် ဝယ်စားဖူး၏။ ထိုအရသာမှာ အမှန်တကယ်ပင် အလွန်ကောင်းမွန်လှသည်။ သူ လျိုအိမ်တော်တွင် နေထိုင်စဉ်က ခြေရာဖျောက်ထားရပြီး အပြင်ထွက်ခြင်းကို လျှော့ချရမည်ကိုသာ ထည့်မတွက်ပါက၊ ယခင်အချိန်များတွင် သူသည် "ကျင့်ခွိုက်" သို့ နေ့စဉ် သွားရောက်မိပေလိမ့်မည်။

နောက်ပိုင်း ရှောင်ယန် ရောက်ရှိလာပြီးနောက် ဤကောင်လေးကို သနားသောကြောင့် သူသည် သူ့ကို "ကျင့်ခွိုက်" သို့ တစ်ကြိမ် ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။ ဤကောင်လေးမှာမူ သူ့အား အမြဲတမ်း ပူဆာပြီး မာလာချွမ့် သွားစားချင်နေခဲ့သည်။

မနေ့ညက သူတို့သည် ယနေ့ ထွက်ခွာရမည်ဟု အကြောင်းကြားချက် ရရှိသောကြောင့်သာမဟုတ်လျှင် ဤကောင်လေးသည် တံတိုင်းကျော်၍ အပြင်သို့ ခိုးထွက်နေလောက်ပြီဖြစ်သည်။

ယခင်က သခင်မသည် သူတို့အား ငရုတ်သီးလုပ်ငန်းနှင့် ဆိုင်ခွဲကိစ္စများကို ပြောပြခဲ့သည်။ သူတို့သည် သဘာဝအတိုင်း မာလာချွမ့်ထဲမှ အနီရောင်ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်မှာ အဘယ်အရာဖြစ်သည်ကို ခန့်မှန်းမိကြသည်။

ထိုအရာမှာ ထိုလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော ငရုတ်သီးပင် ဖြစ်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ပြုံးရင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဒါက ငရုတ်ဆီလေ။ နောက်နှစ် အလုပ်ရုံက ထုတ်လုပ်မယ့် အဓိကကုန်ပစ္စည်းပဲ" ဤသည်မှာ သူမ အမျှော်လင့်ဆုံး ကုန်ပစ္စည်းလည်း ဖြစ်သည်။

"ရှင်တို့ မြည်းကြည့်ချင်လား" သူမ၏ ပန်းကန်ထဲသို့ အနည်းငယ် ထည့်ပြီးနောက် လင်းရှောင်ယွဲ့သည် နှစ်ယောက်အား ပြုံးရင်း ကြည့်လိုက်သည်။

"လိုချင်တယ်" ရှောင်ယန်သည် အလျင်အမြန် ပြောလိုက်၏။ သူ့မျက်လုံးများတွင် မျှော်လင့်ချက်နှင့် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

"သခင်မကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" အိမ်တော်ထိန်းဖန်းသည်လည်း လိုက်၍ ပြောလိုက်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ထို့နောက် နှစ်ယောက်အား အသီးသီး အနည်းငယ်စီ ထည့်ပေးလိုက်သည်။

ရှောင်ယန်သည် လင်းရှောင်ယွဲ့ ပေးသည်မှာ နည်းလွန်းသည်ဟု ထင်သဖြင့် အဆက်မပြတ် ထပ်ထည့်ခိုင်းနေ၏။ လင်းရှောင်ယွဲ့က စားသုံးပြီးနောက် သူကိုယ်တိုင် ထပ်ထည့်နိုင်သည်ဟု ပြောသောအခါမှ သူသည် ထပ်မံ၍ လောဘမကြီးတော့ပေ။

ဆက်လက်၍ စားပွဲပေါ်မှ လူတစ်စုသည် ငရုတ်ဆီကို ဟင်းလျာများနှင့် ထမင်းတို့နှင့်အတူ နယ်စားကြတော့သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့နှင့် လီရှောင်တို့သည် သဘာဝအတိုင်း အလွန်သက်တောင့်သက်သာ စားသုံးနိုင်ကြသည်။

ရှောင်ယန်နှင့် အိမ်တော်ထိန်းဖန်းတို့မှာမူ မတူညီပေ။

နှစ်ယောက်စလုံးသည် ငရုတ်သီးနှင့် အကျွမ်းတဝင်မရှိသဖြင့် အစပ်ဒဏ်ကြောင့် စားသောက်သည့်အရှိန်ကို လျှော့ချရသည်။

ရှောင်ယန်သည် တစ်ခါတစ်ရံ သူ၏လက်ကို ပါးစပ်နားတွင် ယပ်ခတ်ပြီး ပါးစပ်ထဲမှ အစပ်ဓာတ်ကို ဖယ်ရှားရန် ကြိုးစားနေသည်။ သို့သော် ဤသို့ဖြစ်သော်လည်း နှစ်ယောက်စလုံးသည် ရပ်တန့်မရအောင် စားသုံးနေကြသည်။

"ဒီငရုတ်ဆီက တကယ်စားလို့ကောင်းတယ်၊ ရှူးရှူး… ပိုစပ်လေ ပိုစားလို့ကောင်းလေပဲ" ရှောင်ယန်သည် ပြောရင်း ငရုတ်ဆီဖြင့် နီရဲနေသော ထမင်းကို နှစ်လုတ်မျှ ခပ်စားလိုက်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ရှောင်ယန်၏ နဖူးပေါ်တွင် ချွေးများပင် ထွက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။ "မင်း ဖြည်းဖြည်းစားပါ၊ ထမင်းနဲ့ဟင်း များများစား၊ ငရုတ်ဆီ နည်းနည်းပဲ တွဲစား၊ ဒါဆို သိပ်မစပ်တော့ဘူး"

"ရှူးရှူး… အရသာပြင်းပြင်းလေးမှ ပြည့်စုံတာ။ ဒီငရုတ်ဆီက ကောင်းတယ်၊ စားချလိုက်တာနဲ့ တစ်ကိုယ်လုံး ပူတက်လာတာပဲ"

အိမ်တော်ထိန်းဖန်းသည် ဘေးမှ ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ ဆောင်းရာသီတွင် ဤသည်ကို စားသုံးခြင်းမှာ အမှန်ပင် ကောင်းမွန်လှသည်။ ယခင်က သူသည် အနည်းငယ် အေးစိမ့်နေသည်ဟု ခံစားခဲ့ရသော်လည်း ယခုမူ လုံးဝ မအေးတော့ဘဲ အနည်းငယ် ပူပင်လာသည်။

"ကြိုက်ရင် တော်ပါပြီ၊ ပြန်ရောက်ရင် ဟော့ပေါ့ လုပ်ကျွေးမယ်" လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ပြုံးရင်း ပြောလိုက်သည်။

ဤစကားကို ပြောခြင်းမှာ တစ်ဖက်တွင် အားလုံးကို ကျွေးမွေးလိုခြင်းဖြစ်ပြီး အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ သူမကိုယ်တိုင် ဟော့ပေါ့ စားချင်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ရှောင်ယန်၏ မျက်လုံးများ အရောင်တောက်သွား၏။

"ဟော့ပေါ့ ဟုတ်လား။ မရီး၊ ဟော့ပေါ့က ဘာလဲ" သူသည် လင်းရှောင်ယွဲ့အား ချက်ချင်း မေးလိုက်သည်။

အိမ်တော်ထိန်းဖန်းနှင့် လီရှောင်တို့သည်လည်း လင်းရှောင်ယွဲ့အား ကြည့်လိုက်ကြပြီး သူတို့၏မျက်လုံးများတွင် မျှော်လင့်ချက်များ ပြည့်နှက်နေသည်။

"ဟော့ပေါ့က အင်း… 'ကျင့်ခွိုက်' က မာလာချွမ့်နဲ့ ဆင်တူတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဟင်းရည်က နည်းနည်းကွာတယ်၊ ပြီးတော့ ပါဝင်ပစ္စည်းတွေကလည်း မာလာချွမ့်မှာ သုံးတဲ့ပစ္စည်းတွေနဲ့ နည်းနည်းကွာခြားတယ်"

မာလာချွမ့်သည် ကုန်ကျစရိတ် ချွေတာရန်အတွက် အသုံးပြုသောပစ္စည်းများ အများစုမှာ ဝက်ကလီစာများ ဖြစ်သည်။ သူတို့ကိုယ်တိုင် ဟော့ပေါ့ စားသုံးလျှင် အသုံးပြုမည့်အသားမှာ သဘာဝအတိုင်း ပိုမိုကောင်းမွန်ပေလိမ့်မည်။

ရှောင်ယန်၏ မျက်လုံးများ နောက်တစ်ကြိမ် အရောင်တောက်သွားပြီး ပူလောင်နေသော ပါးစပ်ထဲတွင် တံတွေးများစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူသည် ထမင်းတစ်လုတ်ကို ခပ်စားပြီး အလျင်အမြန် မျိုချလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ၊ ပြန်ရောက်ရင် ဟော့ပေါ့ စားမယ်" သူသည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောလိုက်သည်။

"သခင်မကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" အိမ်တော်ထိန်းဖန်းသည် ပန်းကန်ကို ချပြီး လင်းရှောင်ယွဲ့အား လက်နှစ်ဖက်ယှက်ကာလိုက်သည်။

"ဟီးဟီး၊ အားနာစရာမလိုပါဘူး"

.......

ဆက်လက်၍ ရက်အနည်းငယ်တွင် လေးယောက်သားသည် ဖဲရိုက်၍ နေ့ရက်များကို ကုန်ဆုံးစေခဲ့သည်။ ထမင်းစားချိန်ရောက်လျှင် ငရုတ်ဆီထည့်ထားသော ထမင်းဟင်းများကို စားသုံးကြသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ပဉ္စမနေ့ ညနေ၌ ကုန်တင်သင်္ဘောသည် ရှန်ရွှေမြို့ဆိပ်ကမ်းသို့ ချောမွေ့စွာ ဆိုက်ကပ်ခဲ့သည်။

ရှန်ရွှေမြို့သည် ချင်းရှီမြို့ကဲ့သို့ပင် မြို့ကြီးတစ်မြို့ ဖြစ်သည်။

ကုန်တင်သင်္ဘောသည် ညမှောင်ပြီးမှ ဆိုက်ကပ်သော်လည်း ဆိပ်ကမ်းတွင် အလွန်စည်ကားနေဆဲဖြစ်သည်။

ဆိုင်ရှင်လျန်သည် အလုပ်သမားများ ကုန်ပစ္စည်းအားလုံးကို ချပြီးနောက်မှ ဒုတိယထပ်သို့ လာရောက်၍ လေးယောက်အား ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။

လေးယောက်သားသည် ခရီးဆောင်အိတ်များကို ယူဆောင်၍ ဆိုင်ရှင်လျန်နောက်သို့ လိုက်၍ သင်္ဘောပေါ်မှ ဆင်းခဲ့ကြသည်။

မြေပြင်ပေါ်သို့ ခြေချမိသောအခါ လင်းရှောင်ယွဲ့သည် သူမ၏ခြေလှမ်းများ အနည်းငယ် ယိုင်နဲ့နေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

တော်သေးသည်၊ သူမသည် နုနယ်သော မိန်းကလေးတစ်ဦး မဟုတ်သဖြင့် လျင်မြန်စွာ ဟန်ချက်ညီသွားပြီး အခြေအနေကို ပြန်လည်ထိန်းညှိလိုက်သည်။

လူတစ်စုသည် ဆိုင်ရှင်လျန်၏ ဦးဆောင်မှုဖြင့် ကမ်းပေါ်မှ ဆင်းပြီး မကြာမီမှာပင် မြင်းလှည်းနှစ်စီးပေါ်သို့ အသီးသီး နေရာချထားခြင်းခံလိုက်ရသည်။ ထို့နောက် ချင်းရှီမြို့ပေါ်မှ စားသောက်ဆိုင်တစ်ဆိုင်သို့ သွားရောက်တည်းခိုခဲ့ကြသည်။

"စစ်သူကြီးငယ်၊ သခင်မလေးလင်း၊ နှစ်ယောက်စလုံး ရှန်ရွှေမြို့မှာ တစ်ရက်လောက် အနားယူပေးပါ၊ ကျွန်တော့်ဘက်က နောက်ဆက်တွဲ ဆက်သွယ်ကြိုဆိုမယ့်ကိစ္စတွေကို စီစဉ်ပြီးရင် မနက်ဖြန်ညကျရင် ကျွန်တော်တို့ အတူတူ ထွက်ခွာပြီး ချင်ယွမ်ခရိုင်ကို သွားကြတာပေါ့" ဆိုင်ရှင်လျန်သည် နှစ်ယောက်အား အရိုအသေပေးရင်း ပြောလိုက်သည်။

လီရှောင်နှင့် လင်းရှောင်ယွဲ့တို့သည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ကြသည်။

"သင်္ဘောပေါ်မှာ အချိန်အတော်ကြာ နှောင့်နှေးခဲ့ပြီးပြီ၊ အခု ရှန်ရွှေမြို့ကို ရောက်နေပြီဆိုမှတော့ ဆက်ပြီး ဆွဲဆန့်ထားဖို့ အကြောင်းမရှိဘူး" လင်းရှောင်ယွဲ့က စကားစလိုက်သည်။

ဆိုင်ရှင်လျန်က မိမိအား မော့ကြည့်သည်ကို မြင်သောအခါ လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ဆက်ပြောလိုက်သည်။ "ဆိုင်ရှင်လျန်က ဆက်သွယ်ကြိုဆိုမယ့်ကိစ္စတွေကိုသာ စီစဉ်ပါ၊ နောက်ပိုင်းလမ်းကို ကျွန်မတို့ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် သွားလို့ရတယ်"

မူလကတည်းက သီးခြားစီ လုပ်ဆောင်ရမည်ဖြစ်ပြီး ရှန်ရွှေမြို့တွင် မခွဲခွာလျှင် နောက်ပိုင်း ချင်ယွမ်ခရိုင်သို့ ရောက်သောအခါ သူတို့လည်း ခွဲခွာရမည်ဖြစ်သည်။ အချင်းချင်း၏အချိန်ကို နှောင့်နှေးစေရန် အတူတကွ ချည်နှောင်ထားရန် အကြောင်းမရှိပေ။

"ဒါ…" ဆိုင်ရှင်လျန်၏ မျက်လုံးများတွင် ထိတ်လန့်မှုတစ်ချက် ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

သခင်မလေးလင်း၏ ဆိုလိုရင်းကို သူ နားလည်သည်၊ သို့သော် ဤတစ်ကြိမ်ကိစ္စမှာ အရေးကြီးလှသည်။ သူသည် ဤမျှ အရေးကြီးသောကိစ္စကို ပထမဆုံးအကြိမ် တာဝန်ယူရခြင်းဖြစ်ရာ အစီအစဉ်တွင် လစ်ဟင်းမှုများ ရှိပြီး အမှားအယွင်းတစ်စုံတစ်ရာ ဖြစ်ပေါ်မည်ကို ကြောက်ရွံ့နေသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ဆိုင်ရှင်လျန်အား တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် သူမ၏မျက်လုံးများ လှုပ်ရှားသွားသည်။

"အိမ်တော်ထိန်းဖန်း" သူမသည် လေးနက်စွာ ခေါ်လိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ အမိန့်ရှိပါ။" အိမ်တော်ထိန်းဖန်းသည် ချက်ချင်း ရှေ့သို့တိုးပြီး လင်းရှောင်ယွဲ့အား အရိုအသေပေးလိုက်သည်။

"ရှင် ဆိုင်ရှင်လျန်နဲ့အတူ နေခဲ့ပြီး နောက်ပိုင်းကိစ္စတွေကို ကူညီစီစဉ်လိုက်ပါ၊ ကိစ္စပြီးစီးသွားရင် ဟန်ရှန်းမြို့ကို လိုက်လာပြီး ကျွန်မတို့နဲ့ ပူးပေါင်းပါ"

ဆက်သွယ်ကြိုဆိုသည့်ကိစ္စမှာ အရေးကြီးလှသည်၊ ပေါ့ဆ၍မဖြစ်ပေ။ အတွေ့အကြုံကြွယ်ဝသော အိမ်တော်ထိန်းဖန်း၏ အကူအညီဖြင့် ဆိုင်ရှင်လျန်ဘက်မှ ကိစ္စများကို ကောင်းမွန်စွာ ပြီးမြောက်အောင် လုပ်ဆောင်နိုင်ပေလိမ့်မည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ" အိမ်တော်ထိန်းဖန်းသည်လည်း ကိစ္စ၏အရေးကြီးပုံကို သိရှိသဖြင့် သဘောတူလိုက်သည်။

"သခင်မလေးလင်းကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" ဆိုင်ရှင်လျန်၏ မျက်နှာတွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး အလျင်အမြန် အရိုအသေပေးလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ရမှာက ကျွန်မတို့ပါ" လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ဆိုင်ရှင်လျန်အား ထပ်မံကြည့်လိုက်သည်။

"ဆိုင်ရှင်လျန်ကို ရထားလုံးတွေ ပြင်ဆင်ပေးဖို့ ဒုက္ခပေးရဦးမယ်၊ မနက်ဖြန်စောစော ကျွန်မတို့ ထွက်ခွာမယ်"

ရှန်ရွှေမြို့သည် ချင်ယွမ်ခရိုင်နှင့် မိုင်နှစ်ဆယ်သာ ကွာဝေးသည်၊ ယခုအချိန်တွင် သွားရောက်လျှင်လည်း သင်္ဘောစီးနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။ ယနေ့ညတွင် ဤနေရာ၌ တည်းခိုပြီး ကောင်းမွန်စွာ အနားယူခြင်းက ပိုကောင်းသည်။

"ဟုတ်ကဲ့" ထို့နောက် ဆိုင်ရှင်လျန်သည် စကားအနည်းငယ် ထပ်မံပြောကြားပြီးမှ ထွက်ခွာသွားသည်။

ဆိုင်ရှင်လျန် ထွက်ခွာသွားသောအခါမှ လေးယောက်သားသည် နောက်ဆက်တွဲအစီအစဉ်များကို ဆွေးနွေးကြသည်။

"အိမ်တော်ထိန်းဖန်း၊ ခင်ဗျား ဆိုင်ရှင်လျန်ကို ကူညီဖို့ နေခဲ့ပါ၊ ကိစ္စပြီးစီးသွားရင် ဟန်ရှန်းမြို့က ဖူလိုင်တည်းခိုခန်းကို လိုက်လာပြီး ယွဲ့အာနဲ့ ပူးပေါင်းပါ" လီရှောင်သည် လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့"

"ယွဲ့အာ၊ မင်းက ဆိုင်ရှင်လျန်နဲ့ ပိုရင်းနှီးတယ်၊ ဟန်ရှန်းမြို့ကို ရောက်ရင် မင်း ဖူလိုင်တည်းခိုခန်းမှာ သူတို့ကို စောင့်နေ။ နောက်ပြီး သူတို့က ကိစ္စအားလုံးကို သေချာပြင်ဆင်ထားကြောင်း အတည်ပြုပါ၊ လုံးဝ အမှားအယွင်းမရှိစေရဘူး"

လီရှောင်သည် လင်းရှောင်ယွဲ့အား ကြည့်လိုက်သည်။

"ချီဝူတပ်ဘက်က ကိုယ် မင်းနဲ့ ဆက်သွယ်ဖို့ လူစီစဉ်ပေးမယ်၊ မင်းတို့ဘက်က ပြင်ဆင်ပြီးမှ ချီဝူတပ်က ဆုတ်ခွာဖို့ စီစဉ်မှာ"

"အင်း" လင်းရှောင်ယွဲ့သည် လေးနက်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

လီရှောင်သည် လင်းရှောင်ယွဲ့ကို ထပ်မံမကြည့်တော့ဘဲ ရှောင်ယန်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

"ရှောင်ယန်၊ မင်း ငါနဲ့အတူ ချီဝူတပ်ကို လျှို့ဝှက်ဝင်ရောက်မယ်၊ စစ်သည်တွေကို ကြိုတင်အကြောင်းကြားပြီး ဆုတ်ခွာဖို့ ပြင်ဆင်ထား"

"ဟုတ်ကဲ့" ရှောင်ယန်သည် ဒူးတစ်ဖက်ထောက်၍ လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

.......

နောက်တစ်နေ့။

နှင်းများဖုံးလွှမ်းနေသော ကမ္ဘာကြီးထဲတွင် နံနက်စောစော၌ သုံးယောက်သားသည် စားနပ်ရိက္ခာခြောက်များကို ယူဆောင်၍ မြင်းလှည်းပေါ်သို့ တက်ခဲ့ကြသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့နှင့် ရှောင်ယန်တို့သည် သူဌေးသမီးနှင့် သူဌေးသားအဖြစ် ဝတ်ဆင်ထားကြပြီး လီရှောင်မှာမူ မြင်းလှည်းမောင်းနှင်သူ အစောင့်အရှောက် ဖြစ်သွားသည်။

စုစုပေါင်း မိုင်နှစ်ဆယ်ခရီးကို နာရီဝက်ကျော် ကြာမြင့်ပြီးမှ ချင်ယွမ်ခရိုင်သို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်။

ချင်းယွမ်ခရိုင်သို့ ဝင်ရောက်ပြီးနောက် လီရှောင်သည် မြင်းလှည်းကို မောင်းနှင်၍ နှစ်ယောက်အား ဆိပ်ကမ်းသို့ တိုက်ရိုက် ခေါ်ဆောင်သွားသည်။

"မင်းတို့ မြင်းလှည်းပေါ်မှာ စောင့်နေ၊ ငါ ကုန်တင်သင်္ဘော သွားရှာလိုက်ဦးမယ်" မြင်းလှည်းကို လမ်းဘေးတွင် ရပ်တန့်ပြီးနောက် လီရှောင်သည် လှည်း၏လိုက်ကာကို လှန်၍ အတွင်းမှ နှစ်ယောက်အား ပြောလိုက်သည်။

ရှောင်ယန်၏မျက်နှာတွင် အပြုံးတစ်ခု ပြည့်နှက်နေသည်။

"အမြန်သွားပါ၊ ကျွန်တော် မရီးကို ကောင်းကောင်း ဂရုစိုက်ထားလိုက်မယ်"

ဟက်ဟက်၊ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် မိမိ၏ရုပ်ရည်မှာ ဤမျှ အားသာချက်ရှိသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရလေသည်။

ပြောရမည်ဆိုလျှင် သခင်လေးဖြစ်ရသည့်ခံစားချက်မှာ အမှန်ပင် ကောင်းမွန်လှသည်။

လီရှောင်နှင့် လင်းရှောင်ယွဲ့တို့သည် ရှောင်ယန်အား တစ်ပြိုင်နက်တည်း ကြည့်လိုက်ရာ ရှောင်ယန်၏ မျက်နှာပေါ်မှ ဂုဏ်ယူနေသော အမူအရာသည် လျင်မြန်စွာ တောင့်တင်းသွားသည်။

"သတိထားပြီး သွားပါ" လင်းရှောင်ယွဲ့သည် အရင်ဆုံး အကြည့်လွှဲပြီး လီရှောင်အား ပြောလိုက်သည်။

ထိုအခါမှ လီရှောင်သည် အန္တရာယ်ရှိသော အကြည့်ကို ရှောင်ယန်ထံမှ လွှဲဖယ်လိုက်သည်။

"အင်း" ဟု အဖြေပေးလိုက်ပြီးနောက် သူသည် လျင်မြန်စွာ ထွက်ခွာသွားသည်။

ရှောင်ယန်သည် ချက်ချင်းပင် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ဘေးမှ မြင်းလှည်းနံရံကို မှီလိုက်လုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ရှောင်ယန်အား တစ်ချက်ကြည့်ပြီး ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလိုက်သည်။

ရှောင်ယန်၏ မျက်နှာသည် နီရဲသွား၏။

ဒီလင်မယားနှစ်ယောက်ကတော့…

ဆက်လက်၍ မြင်းလှည်းပေါ်တွင် တိတ်ဆိတ်သွားပြီး လင်းရှောင်ယွဲ့နှင့် ရှောင်ယန်တို့ မည်သူမျှ စကားဆက်မပြောကြတော့ပေ။

အချိန်သည် တစ်မိနစ်ပြီးတစ်မိနစ် ကုန်ဆုံးသွားသည်။

မိနစ်သုံးဆယ်အကြာတွင် လင်းရှောင်ယွဲ့သည် အနည်းငယ် မထိုင်နိုင်တော့ပေ။

ရှောင်ယန်၏ အမူအရာသည်လည်း ခုနက ပျင်းရိနေရာမှ တဖြည်းဖြည်း လေးနက်လာသည်။

သင်္ဘောတစ်စီး ရှာရုံသာဖြစ်သည်၊ အစ်ကိုကြီးက ဘာလို့ပြန်မလာသေးတာလဲ။

"ဒါမှမဟုတ် ကျွန်တော် သွားကြည့်လိုက်ရမလား" လင်းရှောင်ယွဲ့ စကားစမည်ကြံရွယ်သည်ကို မြင်သောအခါ ရှောင်ယန်သည် ဦးစွာ ပြောလိုက်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။

သူမ၏ ယခုဝတ်စုံဖြင့် မြင်းလှည်းပေါ်မှ ဆင်းပြီး ဆိပ်ကမ်းတွင် လူရှာဖွေခြင်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် အနည်းငယ် ထင်ရှားလှသည်။

"ခဏထပ်စောင့်ဦး" မျက်လုံးများတွင် တုံ့ဆိုင်းဟန်တစ်ချက် ဖြတ်ပြေးသွားပြီး ရှောင်ယန်အား ပြောလိုက်သည်။

"တစ်နာရီကြာလို့ ရှန့်ကုန်း ပြန်မလာရင် မင်း သူ့ကို သွားရှာ"

"အင်း" ရှောင်ယန်သည် လေးနက်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

အခါးရည်တစ်ခွက်စာအချိန်အကြာတွင် နှစ်ယောက်သားသည် မြင်းလှည်းပေါ်သို့ လူတက်လာသံကို နောက်ဆုံးတွင် ကြားလိုက်ရသည်။

မကြာမီ၊ မြင်းလှည်းလိုက်ကာကို လှန်လိုက်သူမှာ လီရှောင်ပင် ဖြစ်သည်။

လှည်းပေါ်မှ နှစ်ယောက်စလုံးသည် ချက်ချင်းပင် သက်ပြင်းချလိုက်ကြသည်။

"အခြေအနေ ဘယ်လိုလဲ" လင်းရှောင်ယွဲ့သည် အလျင်အမြန် မေးလိုက်သည်။

ရှောင်ယန်သည်လည်း လီရှောင်အား မျှော်လင့်တကြီး ကြည့်လိုက်သည်။

"ငါ ဆိပ်ကမ်းမှာ ဆိုက်ကပ်ထားတဲ့ ကုန်တင်သင်္ဘောတွေကို အားလုံး လိုက်မေးပြီးပြီ၊ ဟန်ရှန်းမြို့ကို သွားမယ့်သင်္ဘော မရှိဘူး၊ ဟန်ရှန်းမြို့နဲ့ အနီးဆုံးဆိုရင် လျိုရွှေမြို့ဆိပ်ကမ်းမှာပဲ ရပ်နားမှာ။ ဒါကြောင့် ရေလမ်းခရီးသွားမယ်ဆိုရင် ငါတို့ လျိုရွှေမြို့ကို အရင်သွားပြီး နောက်မှ နည်းလမ်းရှာရမှာပဲ"

လင်းရှောင်ယွဲ့၏ မျက်လုံးများ လှုပ်ရှားသွား၏။

လျိုရွှေမြို့သည် ဟန်ရှန်းမြို့နှင့် ရေဆန်ခရီး တစ်နာရီသာ ကြာမြင့်ပြီး အမှန်ပင် မဝေးလှပေ။

"နှင်းတွေက လမ်းကို ပိတ်ဆို့ထားတယ်၊ ကုန်းလမ်းခရီးက အရမ်းနှေးကွေးတယ်၊ ရေလမ်းခရီးပဲ သွားရမယ်၊ လျိုရွှေမြို့ပဲ"

ထိုအချိန်တွင် လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ပြဿနာတစ်ခုကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

ဟန်ရှန်းမြို့တွင် ဆိပ်ကမ်းသာရှိပြီး သင်္ဘောဆိပ်မရှိပေ။

ထိုအခါကျလျှင် သင်္ဘောများစွာကို ဆိပ်ကမ်းဘေးတွင် စောင့်ဆိုင်းရန် စီစဉ်ပါက လူအာရုံစိုက်မခံရဘဲ နေရန် ခက်ခဲပေလိမ့်မည်။

သူမသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး များများစားစား မစဉ်းစားတော့ဘဲ လီရှောင်နှင့်အတူ မြင်းလှည်းပေါ်မှ ဆင်းလိုက်သည်။

ထို့နောက် လီရှောင်သည် နှစ်ယောက်အား ကုန်တင်သင်္ဘောတစ်စီးပေါ်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။

ကုန်တင်သင်္ဘော၏ ကြီးကြပ်သူသည် သုံးယောက်ကို မြင်သောအခါ ငွေရရှိပြီး များများစားစား မမေးမြန်းပေ။

ဆက်လက်၍ ခရီးစဉ်မှာ ယခင် သင်္ဘောစီးခြင်းကဲ့သို့ သက်တောင့်သက်သာ မရှိတော့ပေ။

သီးသန့်အခန်းမရှိဘဲ သုံးယောက်စလုံးသည် အလုပ်သမားများနှင့်အတူ သင်္ဘောဝမ်းဗိုက်ထဲတွင် နေထိုင်ရသည်။

တော်သေးသည်၊ ကုန်တင်သင်္ဘောကြီးကြပ်သူ နှစ်ကြိမ် လာရောက်မေးမြန်းခြင်းမှလွဲ၍ ကျန်လူများမှာ ချဉ်းကပ်မလာဝံ့ကြပေ။

သုံးယောက်စလုံးသည် လမ်းခရီးတစ်လျှောက်လုံး သူတို့၏ တည်ရှိမှုကို တတ်နိုင်သလောက် လျှော့ချခဲ့ကြသည်။

ကုန်တင်သင်္ဘောမှ ပေးအပ်သော အစားအစာကို မယူဘဲ ယခင်က ဆိုင်ရှင်လျန် ပေးအပ်ခဲ့သော စားနပ်ရိက္ခာခြောက်များကိုသာ စားသုံးခဲ့ကြသည်။

အေးစက်မှုကြားတွင် နောက်ဆုံးတွင် ည ၇ နာရီမထိုးမီ သုံးယောက်သားသည် လျိုရွှေမြို့ဆိပ်ကမ်းသို့ ချောမွေ့စွာ ရောက်ရှိခဲ့ကြသည်။

ဆိပ်ကမ်းဟု ဆိုသော်လည်း အမှန်တကယ်တွင် အနည်းငယ် ကြီးမားသော ဆိပ်ကမ်းငယ်လေးတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။

သင်္ဘောပေါ်မှ ဆင်းသောအခါ ကောင်းကင်မှ နှင်းဖြူများ တဖွဲဖွဲ ကျဆင်းနေသည်။

ထိုအချိန်တွင် လျိုရွှေမြို့ဆိပ်ကမ်းသည် နေရာအနှံ့ နှင်းများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေပြီး တစ်ချက်ကြည့်လိုက်လျှင် သူတို့ စီးနင်းလာသော ဤကုန်တင်သင်္ဘောပေါ်တွင် ကုန်ပစ္စည်းများ ချနေသူများမှလွဲ၍ ဘေးတွင် လူတစ်ယောက်မျှ မရှိပေ။

"သွားစို့" လီရှောင်သည် ပြောလိုက်ပြီး ရှေ့မှ လမ်းဖွင့်ပေးသည်။

"အင်း" လင်းရှောင်ယွဲ့သည် အဖြေပေးလိုက်ပြီး လီရှောင် နှင်းပြင်ပေါ်တွင် နင်းလျှောက်သွားသော ခြေရာနောက်သို့ လိုက်ပါသွားသည်။

လီရှောင်သည် လျိုရွှေမြို့၏ အခြေအနေကို အလွန်အကျွမ်းတဝင်ရှိပြီး လင်းရှောင်ယွဲ့နှင့် ရှောင်ယန်တို့ကို ဆိပ်ကမ်းမှ ခေါ်ဆောင်ထွက်ခွာပြီးနောက် လျင်မြန်စွာပင် နှစ်ယောက်အား တည်းခိုခန်းတစ်ခုသို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။

ထို့နောက် သူသည် အခန်းနှစ်ခန်း ဖွင့်၍ တည်းခိုလိုက်သည်။

ရှောင်ယန်အား အခန်းသို့ ပြန်ခိုင်းပြီးနောက် လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ချက်ချင်းပင် လီရှောင်၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းခြင်းခံလိုက်ရသည်။

နွေးထွေးသော ကိုယ်ငွေ့သည် ကိုယ်ပေါ်မှ အအေးဓာတ်ကို ချက်ချင်းပင် မောင်းထုတ်လိုက်ရာ လင်းရှောင်ယွဲ့သည် မသိလိုက်မသိဘာသာဖြင့် လီရှောင်၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ပိုမိုတိုးကပ်လိုက်သည်။

"မင်း ပင်ပန်းသွားပြီ။" ခင်ပွန်းဖြစ်သူ၏ နက်ရှိုင်းသောအသံသည် ခေါင်းထိပ်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့၏ စိတ်ထဲတွင် လှုပ်ရှားသွား၏။

"ဘာပင်ပန်းတာလဲ" သူမသည် ခေါင်းမော့၍ လီရှောင်အား ကြည့်လိုက်သည်။

"ချီဝူတပ်က ညီအစ်ကိုတွေကမှ တကယ် ဆင်းရဲဒုက္ခရောက်နေတာ။ နှင်းတွေ ဒီလောက်အေးနေတာ၊ စစ်တပ်မှာ အဝတ်အစားနဲ့ အစားအသောက် ရှားပါးနေတော့ လူတော်တော်များများ အအေးဒဏ်ကြောင့် ဒုက္ခရောက်နေလောက်ပြီ" သူမသည် စိုးရိမ်သောမျက်လုံးများဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

လီရှောင်၏ အမူအရာသည် ညှိုးငယ်သွား၏။

အအေးဒဏ်ကြောင့် ဒုက္ခရောက်နေမည်မှာ သေချာသည်၊ ယခင်နှစ်များတွင်ပင် စစ်တပ်ထဲတွင် အအေးဒဏ်ကြောင့် ဒဏ်ရာရသူ၊ ဒုက္ခရောက်သူ စစ်သားများ မရှားပါးခဲ့ပေ၊ ယခုနှစ်၏ အခြေအနေမှာ ပိုမိုဆိုးရွားနိုင်ပေသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် လီရှောင်၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ တိုးဝင်လိုက်သည်။

"အများကြီး မစဉ်းစားနဲ့တော့၊ မနက်ဖြန် ပြန်ရောက်တော့မှာပဲ"

"အင်း"

ထမင်းစားပြီး၊ သန့်စင်ပြီးနောက် လင်မယားနှစ်ယောက်စလုံးသည် စောစောစီးစီးပင် အိပ်စက်လိုက်ကြသည်။

ဦးတည်ရာသို့ တဖြည်းဖြည်း နီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ အိပ်စက်ခြင်းမှာ ပိုမိုခက်ခဲလာသည်။

ညဘက်တွင် လီရှောင်သည် ဇနီးလေး၏ အိပ်စက်ခြင်းကို မနှောင့်ယှက်မိစေရန် တတ်နိုင်သလောက် မလှုပ်မယှက် နေထိုင်ရသည်…

ညသန်းခေါင်ကျော်၊ ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်မှ "တဖွဲဖွဲ" နှင်းကျသံများ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားသောအခါမှ လီရှောင်သည် အိပ်မက်ကမ္ဘာထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။

.......

နောက်တစ်နေ့၊ သုံးရက်ဆက်တိုက် နှင်းမုန်တိုင်းကျခဲ့သော လျိုရွှေမြို့သည် ရာသီဥတု သာယာလာသည်ကို ကြိုဆိုလိုက်ရသည်။

သုံးယောက်သားသည် တည်းခိုခန်းတွင် မနက်စာစားပြီးနောက်မှ မြင်းလှည်းဝယ်ယူပြီး ကုန်းလမ်းခရီးဖြင့် ဟန်ရှန်းမြို့သို့ ဆက်သွားခဲ့ကြသည်။

လမ်းပေါ်တွင် နှင်းများ ထူထပ်စွာ ကျရောက်နေသဖြင့် မြင်းလှည်းသည် ခက်ခဲစွာ သွားလာရသည်၊ လူတစ်စု ဟန်ရှန်းမြို့သို့ ရောက်ရှိသောအခါ နေ့လည်နီးပါး ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။

လီရှောင်သည် ဖူလိုင်တည်းခိုခန်းသို့ ချောမွေ့စွာ ခေါ်ဆောင်သွားပြီး အခန်းနှစ်ခန်း ဖွင့်လိုက်သည်။

ထိုအခါမှ လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ဤဖူလိုင်တည်းခိုခန်းမှာလည်း နန်ကုန်းမိသားစု၏ လုပ်ငန်းဖြစ်ကြောင်းကို သိရှိခဲ့သည်။

ဧည့်သည်ခန်း။

"ဒီလက်အောက်ငယ်သား သခင့်ကို ဂါရဝပြုပါတယ်၊ သခင့်ကို ထပ်တွေ့ခွင့်ရတာ ချန်အန်းရဲ့ ကံကောင်းခြင်းပါပဲ" ဆိုင်ရှင်သည် ဒူးတစ်ဖက်ထောက်၍ လီရှောင်အား စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောလိုက်သည်။

"သခင်မလည်း ရှိတာပဲ၊ ချန်အန်း သခင်မကို ဂါရဝပြုပါတယ်" တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားပြီး ချန်အန်းသည် လင်းရှောင်ယွဲ့အား လက်နှစ်ဖက်ယှက်ကာလိုက်သည်။

***