ဖူလိုင်တည်းခိုခန်း

သခင်လေးသည် အသက်ရှင်လျက် ရှိနေသေးသည့်အပြင် ဇနီးလည်း ရရှိခဲ့လေပြီ။ စစ်သူကြီးသာ ရှိနေသေးလျှင် မလွဲမသွေ အလွန်ကျေနပ်မိပေလိမ့်မည်။

"အမြန်ထပါ" လင်းရှောင်ယွဲ့က ပြောလိုက်သည်။

"သခင်မကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" ချန်အန်းသည် ထိုအခါမှ ထရပ်လိုက်သည်။

"အခု စစ်တပ်ထဲမှာ အခြေအနေ ဘယ်လိုရှိလဲ" လီရှောင်သည် ချန်အန်းအား လျင်မြန်စွာ မေးလိုက်၏။

ချန်အန်း၏မျက်နှာသည် မသက်မသာဖြစ်သွား၏။ အတန်ကြာမှ သူသည် လီရှောင်အား ကိုင်းညွှတ်အရိုအသေပေးလိုက်သည်။

"တော်တော်မကောင်းပါဘူး။ မကြာသေးခင်က နယ်စပ်မှာ နှင်းမုန်တိုင်းတွေ မကြာခဏ ကျနေတယ်၊ စစ်တပ်ထဲက စစ်သည်တွေမှာလည်း ချည်ထည်အဝတ်အစားတွေ မလုံလောက်ဘူး။ ဒုစစ်သူကြီးဝမ်က မတတ်သာလို့ စစ်သည်တွေရဲ့ ချည်ထည်အဝတ်အစားတွေကို စုစည်းပြီး တစ်စုတစ်စည်းတည်း ခွဲဝေပေးလိုက်တယ်။

အခု နေ့တိုင်း ညီအစ်ကိုတွေရဲ့ ဆယ်ပုံတစ်ပုံလောက်က တဲထဲမှာပဲ နေနေရတယ်၊ ချည်ထည်အဝတ်အစားမရှိလို့ အပြင်မထွက်နိုင်ကြဘူး"

လီရှောင်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။

"ဒါ့အပြင် မနေ့က ရတဲ့သတင်းအရ စစ်တပ်ထဲက စစ်မြင်းတွေကလည်း အကောင်ငါးဆယ်တောင် မပြည့်တော့ဘူး…"

ဤသို့ပြောပြီးနောက် ချန်အန်းသည် သတိဖြင့် ခေါင်းမော့ကာ လီရှောင်အား တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

လီရှောင်၏မျက်မှောင်သည် ပိုမို၍ပင် တွန့်ချိုးသွား၏။

"ထိခိုက်ဒဏ်ရာရတဲ့ အခြေအနေ ဘယ်လိုရှိလဲ"

ချန်အန်း၏ မျက်နှာတွင် ခါးသီးမှုများ ပြည့်နှက်နေ၏။

"ခု… ခုနစ်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းနီးပါး ညီအစ်ကိုတွေမှာ မတူညီတဲ့အတိုင်းအတာနဲ့ နှင်းကိုက်ဒဏ်ရာတွေ ရှိ ... ရှိထားပါတယ်" ဤနေရာတွင် ချန်အန်း၏ အသံသည် အနည်းငယ် ရှိုက်သံပါနေလေပြီ။

လီရှောင်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။

ချန်အန်းသည် စိတ်ခံစားချက်များကို အလျင်အမြန် ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီး ဆက်ပြောလိုက်သည်။ "… ညီအစ်ကို ရှစ်ယောက်က ဒဏ်ရာပြင်းထန်ပြီး မခံနိုင်ဘဲ ဆုံးသွားပါတယ်"

ချက်ချင်းပင် အခန်းတွင်း၌ တိတ်ဆိတ်သွားလေသည်။

"နောက်ပြီး မနေ့ညအထိ စုစုပေါင်း လေးဆယ့်နှစ်ယောက်က နှင်းကိုက်ဒဏ်ရာကြောင့် စစ်သမားတော်က ခြေထောက် ဒါမှမဟုတ် လက်ကို ဖြတ်တောက်ပစ်လိုက်ရပါတယ်"

လီရှောင်၏ စိတ်ထဲတွင် နောက်တစ်ကြိမ် ထုံကျင်စွာ နာကျင်သွား၏။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည်လည်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။ သူတို့၏ ယခင်အစီအစဉ်တွင် ဒဏ်ရာရသူများအတွက် အထူးတလည် ထည့်သွင်းစဉ်းစားထားခြင်းမရှိပေ။

အထူးသဖြင့် ဤသို့ ဒဏ်ရာပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာရသူများကို ချင်းရှီမြို့သို့ ပြန်လည်ခေါ်ဆောင်ရန်မှာ လွယ်ကူသောကိစ္စတစ်ခု မဟုတ်ပေ။

ဘေးသို့လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ လီရှောင်၏မျက်လုံးများ နီရဲနေပြီး သူ၏စိတ်ခံစားချက်များကို အားတင်း၍ ဖိနှိပ်ထားသည်ကို မြင်သောအခါ လင်းရှောင်ယွဲ့သည် လက်ဆန့်ပြီး သူ့လက်ဖမိုးပေါ်တွင် ပုတ်လိုက်သည်။

ထိုအခါမှ လီရှောင်၏ စိတ်ခံစားချက်များသည် အနည်းငယ် တည်ငြိမ်သွား၏။

"ကျွန်မတို့ ဒီတစ်ခေါက်လာတာ ဒဏ်ရာသုံးဆေးနည်းနည်း ပြင်ဆင်လာခဲ့တယ်၊ စစ်သမားတော်ဘက်က ဖိအားကို နည်းနည်း လျှော့ချပေးနိုင်လောက်တယ်" ဟု လင်းရှောင်ယွဲ့က ပြောလိုက်၏။

ချန်အန်း၏ မျက်နှာသည် ချက်ချင်း ဝင်းပသွား၏။ "ဒီလိုဆိုရင် အရမ်းကောင်းတာပေါ့။ ဆရာရှူက ကျွန်တော်တို့ကို ဒဏ်ရာသုံးဆေးတွေ အမြဲတမ်း တောင်းနေတာ၊ ဒါပေမဲ့ ဟန်ရှန်းမြို့က နေရာသေးတော့ ဆေးပင်တွေ ရဖို့ အရမ်းခက်တယ်…။

အဓိကက ကျွန်တော်တို့ ခြေရာမဖျောက်ရဲတာပါ၊ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ လက်ထဲမှာလည်း ဆေးပင်အများကြီး ဝယ်ယူနိုင်လောက်တဲ့ ငွေအလုံအလောက် မရှိပါဘူး"

ရှောင်ယန်သည် ဤစကားကို ကြားသောအခါ လင်းရှောင်ယွဲ့အား ထူးဆန်းစွာ ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် အစ်ကိုကြီး၊ မရီးနှင့်အတူ လာခဲ့သည်၊ သူတို့ ဆေးဝါးများ ယူဆောင်လာသည်ကို မမြင်မိပေ။

ထို ပြားချပ်နေသော အထုပ်အပိုးနှစ်လုံးထဲတွင် ဆေးဝါးများ ထည့်ထားလျှင်လည်း များများစားစား ပါနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

သို့သော် သူသည် များများစားစား မမေးမြန်းဘဲ ဆက်လက်နားထောင်နေလိုက်၏။

"ရှင်တို့ ဒုက္ခများခဲ့ရပြီ" လင်းရှောင်ယွဲ့သည် နှစ်သိမ့်စကားတစ်ခွန်း ဆိုလိုက်၏။

စကားတစ်ခွန်း ထွက်ပေါ်လာရာ အသက်ငါးဆယ်နီးပါးရှိပြီဖြစ်သော အဘိုးကြီး ချန်အန်း၏ မျက်လုံးများတွင် မျက်ရည်များ လျင်မြန်စွာ ဝဲတက်လာသည်။

"သခင်မ စကားတွေက လေးနက်လွန်းပါတယ်၊ ကျွန်တော်မျိုးနဲ့ ညီအစ်ကိုတွေက သခင် ပြန်လာတာကို စောင့်ဆိုင်းနိုင်ခဲ့တာ အရာအားလုံးက တန်ဖိုးရှိပါတယ်" ချန်အန်းသည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောလိုက်၏။

လင်းရှောင်ယွဲ့၏ စိတ်ထဲတွင် စိတ်ခံစားချက်များ လှိုင်းထန်သွား၏။ သူမဘေးမှ လီရှောင်၏ ခိုင်မာသောမျက်နှာထားကို ကြည့်ရင်း စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် ပူလောင်လာသည်။

ယခင်က သူမသည် ချီဝူတပ်ကို ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတစ်ခုအဖြစ်သာ သတ်မှတ်ခဲ့သော်လည်း ယခုမူ အနည်းငယ် မတူညီသော စိတ်ခံစားချက်များ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ဤလူများသည် လီရှောင်ကို သူတို့၏မျှော်လင့်ချက်အဖြစ် ရှုမြင်ကြသည်။

လီရှောင်အတွက်မူ သူတို့သည် ဆွေမျိုးများမဟုတ်သော်လည်း စောစောကတည်းက ဆွေမျိုးများ ဖြစ်နှင့်နေပေပြီ။

"အိမ်တော်ထိန်းဖန်းက ကျွန်မတို့နောက်မှာ ဆုတ်ခွာပြီးနောက်ပိုင်း ဆက်သွယ်ကြိုဆိုမယ့်ကိစ္စတွေကို စီစဉ်နေတယ်၊ နှစ်ရက်လောက်ကြာမှ ရောက်လာနိုင်တယ်၊ ဒီမတိုင်ခင် ကျွန်မ ဒီမှာ သူ့ကို စောင့်နေမယ်" လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ချန်အန်းအား ပြောလိုက်၏။

"ဟုတ်ကဲ့၊ သခင်မ ဘာအမိန့်ရှိရှိ၊ ချန်အန်းကို အားမနာဘဲ အမိန့်ပေးနိုင်ပါတယ်" ချန်အန်းသည် အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။

အိမ်တော်ထိန်းဖန်းလည်း လာရောက်သည်ကို သိရှိသောအခါ စိတ်ထဲတွင် ပိုမိုတည်ငြိမ်သွား၏။

"အင်း" လင်းရှောင်ယွဲ့သည် လီရှောင်အား ကြည့်လိုက်၏။

ထိုအခါမှ လီရှောင်သည် နောက်တစ်ကြိမ် စကားစလိုက်သည်။

"ဒီည၊ ငါနဲ့ ရှောင်ယန် ချီဝူတပ်စခန်းကို တိတ်တဆိတ် ပြန်ဝင်မယ်"

ချန်အန်း၏ မျက်နှာသည် တင်းမာသွားပြီး လီရှောင်အား မော့ကြည့်ကာ တားဆီးရန် ကြံရွယ်စဉ်မှာပင် လီရှောင်က လက်ဖြင့် တားဆီးလိုက်သည်။

"ငါထွက်သွားပြီးရင် ဖူလိုင်တည်းခိုခန်းဘက်ကို ယွဲ့အာကို တာဝန်ပေးတယ်၊ မင်း ယွဲ့အာကို ကူညီပြီး လုပ်ဆောင်ပါ" လီရှောင်သည် ချန်အန်းအား ပြောလိုက်၏။

ချန်အန်းသည် ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းသွား၏။

"ဟုတ်ကဲ့" သူသည် အမိန့်ကို လက်ခံလိုက်သည်။

သခင်က သခင်မကို ဤမျှ ယုံကြည်ပြီး သခင်မက တာဝန်ယူနိုင်မည်ဟု ထင်မြင်လျှင် သူလည်း ယုံကြည်သည်။

လီရှောင်သည် ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

"အိမ်တော်ထိန်းဖန်း ပြန်ရောက်လာပြီး မင်းတို့ဘက်က အားလုံးအဆင်ပြေအောင် စီစဉ်ပြီးရင် ငါနဲ့ ရှောင်ယန်က စစ်သည်တွေကို ချက်ချင်း ဆုတ်ခွာဖို့ စီစဉ်မယ်" သူသည် လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့" ဤတစ်ကြိမ်တွင် ချန်အန်းသာမက ရှောင်ယန်သည်လည်း အဖြေပေးလိုက်၏။

ထို့နောက် လီရှောင်သည် ချန်အန်းအား စစ်တပ်တွင်းအခြေအနေအချို့ကို ထပ်မံမေးမြန်းပြီးနောက်မှ ချန်အန်းအား ထွက်ခွာခိုင်းလိုက်သည်။

ဆက်လက်၍ ညမရောက်မီအထိ လီရှောင်သည် လင်းရှောင်ယွဲ့နှင့် ထပ်မံမခွဲခွာတော့ပေ။

ည ၇ နာရီ ညစာစားပြီးမှသာ လီရှောင်သည် လင်းရှောင်ယွဲ့ကို ပွေ့ဖက်ပြီး ချစ်ဇနီးအား နှုတ်ဆက်ကာ အခန်းတံခါးမှ ထွက်ခွာသွားသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် လိုက်မပို့ဘဲ အခန်းတွင်း၌သာ လီရှောင်နှင့် ရှောင်ယန်တို့၏ ခြေသံများ စင်္ကြံပေါ်တွင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို နားထောင်နေလိုက်၏။

ရှောင်ယန်သည် လီရှောင်နှင့်အတူ ဖူလိုင်တည်းခိုခန်းမှ ထွက်ခွာပြီး လီရှောင်နှင့်အတူ ခြေကျင်ဖြင့် ချီဝူတပ်စခန်းသို့ သွားရောက်လေသည်။

လမ်းတစ်လျှောက်လုံးတွင် ရှောင်ယန်သည် လီရှောင်အား အဆက်မပြတ် ကြည့်ရှုနေ၏။

အတန်ငယ် လျှောက်လှမ်းပြီးနောက် သူသည် စိတ်ထဲမှ သိချင်စိတ်ကို မထိန်းနိုင်ဘဲ မေးလိုက်သည်။

"အဲ့ဒါ… အစ်ကိုကြီး… ဘာလို့ အထုပ်အပိုး မယူခဲ့တာလဲ" မရီးက ဆရာရှူအတွက် ဆေးဝါးများ ပြင်ဆင်ထားသည်ဟု ပြောခဲ့သည် မဟုတ်လား။

ကောင်းပြီ၊ ဒီလင်မယားနှစ်ယောက်ရဲ့ အထုပ်အပိုးတွေက အမြဲပြားချပ်နေကြတာ။ အတွင်းထဲမှာဆေးဝါးတယ်ပါတယ်လို့ သူကတော့ လုံးဝမယုံပေ။

သို့သော် အစ်ကိုကြီးသည် ယခု အထုပ်အပိုးပင် မလွယ်… မဟုတ်မှလွဲရော မရီးက ယခင်က တကယ်ပင် လိမ်ညာနေခဲ့ခြင်းလား။

မပြင်ဆင်ထားလျှင် မပြင်ဆင်ထားဘူးပေါ့၊ ဤသို့သောကိစ္စဖြင့် လိမ်ညာခြင်းမှာ အဓိပ္ပာယ်ရှိပါသလော။

လီရှောင်သည် လှည့်ပြီး ရှောင်ယန်အား တစ်ချက်ကြည့်လိုက်၏။ ရှောင်ယန်၏ မျက်နှာပေါ်မှ အမူအရာကို မြင်သောအခါ လီရှောင်သည် ရှောင်ယန်၏အတွေးကို အကြမ်းဖျင်း ခန့်မှန်းမိလိုက်သည်။

"မင်းရဲ့ ဦးနှောက်ထဲက ခန့်မှန်းချက်တွေကို ရပ်လိုက်တော့၊ မင်းရဲ့ မရီးက တကယ်ပဲ ဆေးဝါးတွေ ပြင်ဆင်ထားတယ်"

ဆေးပင်များမှာ ဈေးကြီးလှသည်၊ ထိုဒဏ်ရာသုံးဆေးများကို ပြင်ဆင်ရန်အတွက် ယွဲ့အာသည် ငွေများစွာ သုံးစွဲခဲ့ရသည်၊ ဤကောင်လေးက သံသယဝင်ခွင့်ရှိသလား။

ရှောင်ယန်၏မျက်လုံးများ တုန်လှုပ်သွား၏။

"ဆေးဝါးတွေ ဘယ်မှာလဲ" သူသည် လီရှောင်အား အလျင်အမြန် မေးလိုက်သည်။

ဆောင်းရာသီဝင်သည့်အချိန်မှစ၍ နှင်းကိုက်ဒဏ်ရာရသော ညီအစ်ကိုများမှာ မနည်းလှပေ။

စစ်စခန်းတွင် အဝတ်အစားနှင့် အစားအစာ ရှားပါးရုံသာမက အလိုအပ်ဆုံးမှာ ဆေးဝါးများပင် ဖြစ်သည်။

ယခင်က အကယ်၍ ဆရာရှူ၏ လက်ထဲတွင် လုံလောက်သောဆေးဝါးများ ရှိခဲ့ပါက ညီအစ်ကိုများစွာသည် ခြေလက်များ ဆုံးရှုံးရမည်မဟုတ်သကဲ့သို့ အသက်ပင် ဆုံးရှုံးရမည်မဟုတ်ပေ။

လီရှောင်သည် ရှောင်ယန်အား တစ်ချက်ကြည့်ပြီး စဉ်းစားလိုက်ကာ သူ၏လက်ပေါ်မှ ကျောက်စိမ်းလက်စွပ်တစ်ကွင်းကို ဆွဲချွတ်ပြီး ရှောင်ယန်ထံသို့ ပစ်ပေးလိုက်သည်။

ရှောင်ယန်သည် စပ်စုနေသော်လည်း ကျောက်စိမ်းလက်စွပ်ကို ဖမ်းယူလိုက်သည်။

"ကျွန်တော့်ကို ဒါ ဘာလို့ပေးတာလဲ" သူသည် လီရှောင်နောက်သို့ လိုက်ရင်း လီရှောင်အား မေးလိုက်သည်။

"စိတ်ကို ဒီကျောက်စိမ်းလက်စွပ်ပေါ်မှာ စုစည်းပြီး ဒီကျောက်စိမ်းလက်စွပ်ထဲမှာ ဘာရှိလဲဆိုတာ ခံစားကြည့်" လီရှောင်သည် လေးနက်စွာ ဖွင့်ဟလိုက်သည်။

ရှောင်ယန်သည် နားမလည်သော်လည်း လီရှောင် ပြောသည့်အတိုင်း လုပ်ဆောင်လိုက်၏။

ထို့နောက်…

"ဒါ… အတွင်းထဲမှာ ဆေးဝါးတွေ၊ ချည်ထည်အဝတ်အစားတွေ၊ ပြီးတော့ စားစရာတွေ၊ ဒါက ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ။

အစ်ကိုကြီး၊ ဒီလက်စွပ်က ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ" ရှောင်ယန်သည် လီရှောင်နောက်သို့ လျင်မြန်စွာ လိုက်သွားပြီး ယင်ကောင်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ လီရှောင်ဘေးတွင် ပတ်ချာလည်လှည့်နေသည်၊ အလျင်စလိုဖြစ်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားနေ၏။

သို့သော် လီရှောင်သည် အနည်းငယ် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်သွားသည်။

"အတွင်းထဲက ပစ္စည်းတွေအားလုံးက မင်းရဲ့ မရီး ငွေနဲ့ ဝယ်ထားတာ၊ ဒီကျောက်စိမ်းလက်စွပ်အပါအဝင် မင်းရဲ့ မရီးက ငါ့ကို လက်ဆောင်ပေးထားတာ" လီရှောင်သည် မကျေမနပ်ဖြင့် ရှောင်ယန်ထံသို့ လက်ဆန့်လိုက်သည်။

ရှောင်ယန်သည် ကျောက်စိမ်းလက်စွပ်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး မျက်လုံးများတွင် နှမြောတသမှုများ ပြည့်နှက်နေ၏။ သို့သော် သူသည် ကျောက်စိမ်းလက်စွပ်ကို လီရှောင်အား ပြန်ပေးလိုက်သည်။

လီရှောင်သည် လက်စွပ်ကို ပြန်ယူပြီးနောက်မှ လက်စွပ်ကို သူ၏လက်ပေါ်သို့ ပြန်လည်ဝတ်ဆင်လိုက်သည်။

"နောက်ဆိုရင် မင်း မင်းရဲ့ မရီးကို သံသယဝင်တာကို ငါ ထပ်မမြင်ရစေနဲ့" သူသည် ရှောင်ယန်အား အေးစက်စွာ တစ်ချက်ကြည့်ပြီး လီရှောင်သည် ဤစကားကို ချန်ထားခဲ့ကာ ရှေ့သို့ ခြေလှမ်းကျယ်ကျယ်ဖြင့် ဆက်လက်လျှောက်သွား၏။

ရှောင်ယန်၏ စိတ်ထဲတွင် ခဏမျှ ရှက်ရွံ့သွားပြီးနောက် လျင်မြန်စွာ ထပ်မံ၍ လိုက်ပါသွားသည်။

"အစ်ကိုကြီး၊ အစ်ကိုကြီး ကျွန်တော် မှားသွားပါတယ်၊ မရီးကို သံသယမဝင်သင့်ပါဘူး။ ဟီးဟီး၊ လက်စွပ်ကို ကျွန်တော့်ကို ထပ်ကြည့်ခိုင်းလို့ရမလား။ ဒီလက်စွပ်က ဘယ်လိုရတနာမျိုးလဲ၊ အတွင်းထဲက ပစ္စည်းတွေကို ဘယ်လို ထုတ်ယူရတာလဲ။ မရီးက ဒီလိုရတနာမျိုး ဘယ်လို ရရှိထားတာလဲ၊ သူမှာ ထပ်ရှိသေးလား"

လီရှောင်သည် နားနားတွင် "တဝီဝီ" အသံများသာ ကြားနေရသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

"ဆူတယ်"

ရှောင်ယန်သည် ချက်ချင်းပင် ပါးစပ်ပိတ်လိုက်သည်။ သို့သော် ခဏမျှသာဖြစ်ပြီး ရှောင်ယန်သည် ထပ်မံ၍ ချဉ်းကပ်လာသည်။

"အစ်ကိုကြီး၊ ပြောပြပါဦး၊ ကျွန်တော် အနှောင့်အယှက်မပေးတော့ဘူးလေ…" ဟု ပြောရင်း သူသည် လီရှောင်၏ လက်မောင်းကို သွားဆွဲသည်။

လီရှောင်သည် အလျင်အမြန် ရှောင်တိမ်းလိုက်၏။

ရှောင်ယန်၏ ပြုံးနေသောမျက်နှာ၊ မျက်နှာပြောင်တိုက်၍ ထပ်မံချဉ်းကပ်လာသည့်ပုံစံကို ကြည့်ရင်း အလျင်အမြန် ဖွင့်ဟလိုက်သည်။

"ဝေးဝေးမှာ နေ"

"ဟီးဟီး၊ ဝေးဝေးမှာ နေလို့ရတယ်၊ ဒီလက်စွပ်ရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်ကို ကျွန်တော့်ကို ပြောပြ၊ ကျွန်တော် ဝေးဝေးမှာ နေမယ်" သူသည် မျက်နှာပြောင်တိုက်၍ ပြောလိုက်သည်။

လီရှောင်သည် ရှောင်ယန်အား မျက်စောင်းထိုးလိုက်ပြီး လှည့်၍ ဆက်လက်ခရီးဆက်သည်။

"လိုက်ခဲ့"

ရှောင်ယန်၏ မျက်နှာသည် ဝင်းပသွားပြီး အလျင်အမြန် ခြေလှမ်းကို မြှင့်တင်လိုက်သည်။

"ဒီအရာကို နေရာလွတ်လက်စွပ်လို့ ခေါ်တယ်၊ အတွင်းထဲမှာ ကျုံ့ထားတဲ့နေရာလွတ်တစ်ခု ရှိတယ်၊ အသိစိတ်နဲ့ ထိန်းချုပ်ပြီး အတွင်းထဲကို ပစ္စည်းတွေ ထည့်နိုင်၊ ထုတ်နိုင်တယ်"

လီရှောင်သည် ပြောရင်း သူ၏လက်ထဲတွင် သစ်သီးတစ်လုံး ပေါ်လာသည်။

"ပစ္စည်းထုတ်တဲ့အခါ ဦးနှောက်ထဲမှာ စဉ်းစားလိုက်ရုံနဲ့ ပစ္စည်းက လက်ထဲကို ရောက်လာနိုင်တယ်"

လီရှောင် ပြောပြီးနောက် သစ်သီးကို နေရာလွတ်ထဲသို့ ပြန်သိမ်းရန် ပြင်လိုက်သည်။

ရလဒ်အနေဖြင့် ရှောင်ယန်က လျင်မြန်စွာ လုယူသွားသည်။

"ရေဆာနေတာနဲ့ အတော်ပဲ၊ ကျွန်တော် မြည်းကြည့်ဦးမယ်"

ပြောရင်း ရှောင်ယန်သည် သုတ်ပင်မသုတ်ဘဲ သစ်သီးကို ပါးစပ်ထဲသို့ တိုက်ရိုက် ထည့်လိုက်သည်။

လီရှောင်သည် အခြေအနေကို မြင်သောအခါ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သော်လည်း မတားဆီးပေ။

နေရာလွတ်လက်စွပ်ထဲမှ ထိုသစ်သီးမှာ သူသည် ဇနီးလေးအတွက် အထူးပြင်ဆင်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ အတွင်းထဲတွင် ရှိသေးသည်။

အဓိကမှာ သစ်သီးကို ဤကောင်စုတ်လေးက ကိုင်လိုက်ပြီးဖြစ်ရာ သူသည် ထပ်မံလုယူပြီး ဇနီးလေးအား ကျွေးမွေးလိုခြင်းမရှိတော့ပေ။

"ဝိုး၊ တကယ်ချိုတာပဲ" ရှောင်ယန်သည် တစ်ကိုက်ကိုက်လိုက်ရာ သစ်သီးထဲမှ အရည်များမှာ ပြည့်လျှံနေပြီး အရသာမှာ အမှန်တကယ်ပင် အလွန်ကောင်းမွန်သည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

တစ်ကိုက်စားပြီးနောက် သူသည် လျင်မြန်စွာ ဆက်လက်၍ အားရပါးရ ကိုက်စားလိုက်သည်။

သူသည် ယခု အတည်ပြုလိုက်ပြီ၊ ထိုလက်စွပ်ထဲမှ ပစ္စည်းများမှာ အမှန်တကယ်ပင် အစစ်အမှန်များ ဖြစ်သည်၊ သစ်သီးကို ထုတ်ယူလိုက်ရာ ပုံမှန်သစ်သီးနှင့် လုံးဝ တူညီနေသည်။

လီရှောင်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်၍ ရှောင်ယန်အား တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

မချိုဘဲ နေမလား၊ သူ့ဇနီးလေးအတွက် အထူးဂရုစိုက်ပြီးကို ရွေးချယ်ထားရတာ။

"ဒါဆို ပစ္စည်းထည့်တာကကော၊ အစ်ကိုကြီးက ပစ္စည်းတွေကို ဘယ်လို ထည့်တာလဲ" ရှောင်ယန်သည် သစ်သီးအူတိုင်ကို လွှင့်ပစ်ပြီး လီရှောင်အား စိတ်အားထက်သန်စွာ မေးလိုက်သည်။ သူ၏မျက်လုံးတစ်စုံသည် လီရှောင်၏ လက်ပေါ်မှ ကျောက်စိမ်းလက်စွပ်ကို စိုက်ကြည့်နေပြီး မနာလိုမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

လီရှောင်သည်လည်း ဂရုမစိုက်ဘဲ ရှောင်ယန်၏ ခါးကြားတွင် ထိုးထားသော ဓားမြှောင်ကို ကြည့်လိုက်ရင်း "ငါ့ကို ပေး"

ရှောင်ယန်သည် သူ၏ဓားမြှောင်ကို ဖိကိုင်လိုက်ပြီး မျက်လုံးများတွင် တုံ့ဆိုင်းဟန်တစ်ချက် ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

ထို့နောက် သူသည် ဓားမြှောင်ကို ဖြုတ်ယူပြီး လီရှောင်အား ပေးအပ်လိုက်သည်။

လီရှောင်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ "ပစ္စည်းထည့်တာက ပစ္စည်းထုတ်တာနဲ့ တူတူပဲ၊ လက်ကို ပစ္စည်းနဲ့ ထိတွေ့ပြီး ပစ္စည်းကို လက်စွပ်ထဲကို ရွှေ့ပြောင်းဖို့ စဉ်းစားလိုက်ရုံနဲ့ ပစ္စည်းက ဝင်သွားမှာပဲ"

ပြောရင်း ထိုလှပသော ဓားမြှောင်သည် ရှောင်ယန်၏ အကြည့်အောက်တွင် လီရှောင်၏ လက်ထဲမှ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ရှောင်ယန်၏မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွား၏။ သူသည် လက်ဆန့်ပြီး လီရှောင်၏လက်ကို ထိတွေ့ကြည့်ရာ သူ၏ဓားမြှောင်မှာ အမှန်တကယ်ပင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

"အရမ်းအံ့ဩဖို့ကောင်းတာပဲ။ အစ်ကိုကြီး၊ ခင်ဗျား ဓားမြှောင်ကို အရင်ထုတ်ပြီး ကျွန်တော့်ကို ပြန်ပေး" တစ်ခုခုကို သတိရသွားပြီး သူသည် လီရှောင်အား ထပ်ပြောလိုက်သည်။

ထိုဓားမြှောင်၏ အမည်မှာ ချီရွှယ်ဖြစ်ပြီး သူ၏ဦးလေးက သူ့အား ဆယ့်ခြောက်နှစ်ပြည့်မွေးနေ့လက်ဆောင်အဖြစ် ပေးအပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ချီရွှယ်သည် အလွန်ထက်ပြီး ဤနှစ်နှစ်အတွင်း သူနှင့်အတူ စစ်မြေပြင်သို့ လိုက်ပါခဲ့ရာ ရန်သူများစွာကို သတ်ဖြတ်နိုင်ရန် ကူညီပေးခဲ့သည်။

လီရှောင်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသော်လည်း ရှောင်ယန်၏လက်ကို တိုက်ရိုက် ပုတ်ထုတ်လိုက်သည်။

"ခုနက သစ်သီးနဲ့ ကျေသွားပြီ" သူသည် စိတ်အခြေအနေကောင်းနေဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ရှောင်ယန်၏ မျက်နှာသည် ပြောင်းလဲသွားပြီး လီရှောင်နောက်သို့ အလျင်အမြန် လိုက်သွားသည်။

"မ… မလုပ်ပါနဲ့၊ အစ်ကိုကြီး၊ သစ်သီးတစ်လုံးပဲ မဟုတ်လား၊ ပြန်ရောက်ရင်၊ ပြန်ရောက်ရင် ကျွန်တော် ဆယ်လုံး၊ အိုး မဟုတ်ဘူး၊ တစ်ရာတောင် ဖြစ်ဖြစ် ယူလာပေးမယ်လေ။ ချီရွှယ်၊ ချီရွှယ်က ဦးလေးက ကျွန်တော့်ကို ပေးထားတာ၊ အဲ့လို လုလို့မရဘူးလေ" ပြောရင်းဖြင့် ရှောင်ယန်သည် ငိုတော့မတတ် ဖြစ်သွားသည်။

လီရှောင်မှာမူ ကြည့်ရင်း အလွန်စိတ်ကောင်းဝင်နေသည်။

"ချီရွှယ်မရှိရင် ကျွန်တော်… ကျွန်တော့်မှာ လက်နက်ကောင်း မရှိတော့ဘူး၊ အစ်ကိုကြီး၊ … ကျွန်တော့်ကို ဒီလိုမလုပ်ပါနဲ့…" သူသည် ပိုမို၍ ဝမ်းနည်းလာသည်။

လီရှောင်သည် ရှောင်ယန်အား တစ်ချက်ကြည့်ပြီး "မင်းရဲ့ပုံစံကို ကြည့်ဦး" ဟု ပြောလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် ချီရွှယ်ကို ထုတ်ယူလိုက်ကာ ရှောင်ယန်ထံသို့ ပြန်ပစ်ပေးလိုက်သည်။

"ယူသွား"

ရှောင်ယန်သည် ဖမ်းယူပြီးနောက် စိတ်မကောင်းစွာဖြင့် အကြိမ်အနည်းငယ် စစ်ဆေးလိုက်သည်။

ပြဿနာမရှိကြောင်းကို အတည်ပြုပြီးနောက်မှ ဓားမြှောင်ကို ခါးကြားသို့ ပြန်ထိုးလိုက်သည်။

သို့သော် သူသည် လီရှောင်နှင့် နောက်ပြောင်ဝံ့ခြင်းမရှိတော့ပေ။

"အစ်ကိုကြီး၊ ကျွန်တော် ခင်ဗျားရဲ့ ဒီနေရာလွတ်လက်စွပ်ကို ကြည့်ရတာ အတွင်းထဲက နေရာလွတ်က မသေးဘူး၊ အဲ့ဒီအခါကျရင် ကျွန်တော်တို့ ဒဏ်ရာရတဲ့ ညီအစ်ကိုတွေကို ထည့်ပြီး ခေါ်သွားလို့ရမလား" ရှောင်ယန်သည် လီရှောင်အား တိုင်ပင်လိုက်သည်။

အစ်ကိုကြီး၏ ဤနေရာလွတ်လက်စွပ်တွင် ညီအစ်ကိုများ အနည်းငယ် ကျပ်ကျပ်တည်းတည်း နေထိုင်လျှင် လူနှစ်ရာမျှ ထည့်သွင်းနိုင်ပြီး ပြဿနာမရှိပေ။

ဤသည်မှာ အကယ်၍ အမှန်တကယ် ဖြစ်နိုင်ပါက ဒဏ်ရာရသော ညီအစ်ကိုများ ဆုတ်ခွာရန် လွယ်ကူသွားပေလိမ့်မည်။

ထို့ပြင် သူတို့ကို သာ့ရှီရွာသို့ တိုက်ရိုက်ခေါ်ဆောင်သွားနိုင်ပြီး အလွန်လွယ်ကူပေလိမ့်မည်။

လီရှောင်သည် ရှောင်ယန်အား တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

"တကယ်ပဲ ဒီလောက်လွယ်ကူရင် ဒီလောက်ပိရိတဲ့ ဆုတ်ခွာမှုအစီအစဉ်ကို ရေးဆွဲနေစရာ လိုသေးလို့လား"

"ဒါဆို…" ရှောင်ယန်၏ စိတ်ထဲတွင် စိုးရိမ်လာသည်။

လီရှောင်သည် သက်ပြင်းချလိုက်၏။

"နေရာလွတ်လက်စွပ်က သက်မဲ့ပစ္စည်းတွေကိုပဲ ထည့်လို့ရတယ်၊ သက်ရှိလူ ဝင်လို့မရဘူး"

အဲ့လိုကြောင့်သာမဟုတ်ရင် ဤမျှလောက် အင်အားသုံး၍ စစ်သည်များကို ဆုတ်ခွာရန် စီစဉ်နေစရာ လိုအပ်မှာလား။ သူတစ်ယောက်တည်း နေရာလွတ်လက်စွပ်အနည်းငယ် ယူဆောင်သွားရုံဖြင့် ချီဝူတပ်အားလုံးကို ချင်းရှီမြို့သို့ အားလုံး ခေါ်ဆောင်သွားနိုင်ပေသည်။

ရှောင်ယန် ကြောင်အသွား၏။ သူ၏အကြည့်သည် လီရှောင်၏ လက်ပေါ်မှ နေရာလွတ်လက်စွပ်ကို ထပ်မံကြည့်လိုက်သည်။

"ဒါလည်း ဟုတ်တာပဲ၊ ဒီလိုရတနာမျိုးက တကယ်ပဲ သက်ရှိကို ထည့်လို့ရရင် ဒါက အရမ်းကို ကောင်းကင်ဘုံကို ဆန့်ကျင်လွန်းသွားပြီ" သူသည် တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။

တစ်ခုခု သတိရသွားပြီး ရှောင်ယန်က လီရှောင်ကို ထပ်မေးလိုက်သည်။ "မရီးမှာ ဒီလိုရတနာမျိုး ဘယ်လို ရရှိထားတာလဲ၊ သူ… သူက နတ်သမီးလား"

ဤသို့သောရတနာမျိုးကို သာမန်လူ မည်သို့ ပိုင်ဆိုင်နိုင်မည်နည်း၊ နတ်ဘုရားလက်နက်ဆိုလျှင် ပိုဖြစ်နိုင်သေးသည်။

မရီး၊ သူမကို ပိုမိုသိရှိလေလေ၊ သူမ၏ ထူးခြားဆန်းကြယ်မှုကို ပိုမိုတွေ့ရှိလေလေပင်။

ဤနေရာလွတ်လက်စွပ်သာမက လွန်ခဲ့သောရက်အနည်းငယ်က သူတို့ ကစားခဲ့သော ထိုဖဲများ။ ထိုဖဲများ၏ ပစ္စည်းမှာ စက္ကူနှင့်တူသော်လည်း သူတို့ သာ့ယန်တွင် အသုံးပြုသော စက္ကူများနှင့် လုံးဝ မတူညီပေ။ ထိုအချိန်က သူသည် တွေးနေခဲ့သည်၊ မည်သို့သော လက်မှုပညာဖြင့် ထိုသို့သော မာကျောမှုရှိပြီး လက်ဖြင့်ကိုင်တွယ်ရာတွင် ကောင်းမွန်သော စက္ကူမျိုးကို ပြုလုပ်နိုင်မည်နည်း။

ထို့ပြင် ထိုဖဲများပေါ်မှ စာလုံးများနှင့် ပုံစံများ၊ အရောင်အမျိုးအစားတိုင်းမှာ လုံးဝ တူညီနေပြီး နောက်ကျောမှ ပန်းပွင့်ပုံစံမှာလည်း တစ်ပုံစံတည်းပင် ဖြစ်သည်။

ဘယ်လိုလက်မှုပညာရှင်မျိုးမှ ဒီလိုပုံစံမျိုးလုပ်နိုင်မှာလဲ။

လီရှောင်သည် ရှောင်ယန်အား တစ်ချက်ကြည့်လိုက်၏။

ရှောင်ယန်၏ တင်းမာသောမျက်နှာဖြင့် မိမိအား ကြည့်နေသည်ကို မြင်သောအခါ စိတ်ထဲတွင် ရယ်မောလိုစိတ် ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

ထို့နောက် သူသည် ရယ်မောလိုစိတ်ကို အောင့်အီးပြီး လေးနက်သောမျက်နှာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ချက်ချင်းပင် ရှောင်ယန်၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး အမူအရာမှာ အလွန်တုန်လှုပ်သွားသည်။

"တခြားသူကို မပြောနဲ့၊ မဟုတ်ရင် တွေ့သွားရင် သူ ကောင်းကင်ဘုံကို ပြန်သွားရလိမ့်မယ်" လီရှောင်သည်ပြောရင်း သူ၏လက်ညှိုးကို နှုတ်ခမ်းပေါ်တွင် တင်၍ တိတ်ဆိတ်ရန် အချက်ပြလိုက်သည်။

ရှောင်ယန်သည် အလျင်အမြန် ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ သူသည် တံတွေးကိုပင် တင်းမာစွာ မျိုချလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ၊ ကျွန်တော် မပြောဘူး" သူ့မရီး ပျံသွားပြီး သူ့အစ်ကိုကြီး တစ်ခုလပ်ဖြစ်သွားမည်ကို ကြောက်ရွံ့သည့်ပုံစံဖြင့် အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။

လီရှောင်၏မျက်လုံးများတွင် ကြည်နူးမှုတစ်ချက် ဖြတ်ပြေးသွားကာ ကျေးဇူးတင်သည့်ပုံစံဖြင့် သူ၏လက်ကြီးဖြင့် ရှောင်ယန်၏ ပခုံးကို ပုတ်လိုက်သည်။

***