သခင်မက ယောက်ျားလေးလား

တစ်နေ့တာလုံးနီးပါး သွားလာလှုပ်ရှားပြီးနောက် ဟန်ရှန်းမြို့၏ အခြေအနေကို နားလည်သဘောပေါက်သွားလေသည်။

ညအချိန်တွင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုကြောင့် လင်းရှောင်ယွဲ့သည် နောက်ဆုံးတွင် ကောင်းမွန်စွာ အိပ်စက်နိုင်ခဲ့သည်။

......

နောက်တစ်နေ့ ည။

ညစာစားပြီးနောက် လင်းရှောင်ယွဲ့သည် စားပွဲထိုး ယူဆောင်လာသော ရေနွေးအိတ်နှစ်လုံးကို ကုတင်ပေါ်သို့ တင်လိုက်သည်။ သူမ အိပ်စက်ရန် ပြင်ဆင်နေစဉ်မှာပင် တံခါးအပြင်ဘက်မှ ရုတ်တရက် တံခါးခေါက်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့၏ အမူအရာသည် လှုပ်ရှားသွား၏။

"ဘယ်သူလဲ" သူမသည် တံခါးအပြင်ဘက်သို့ မေးလိုက်သည်။

"သခင်မ၊ ချန်အန်း တွေ့ခွင့်တောင်းပါတယ်" တံခါးအပြင်ဘက်မှ ချန်အန်း၏ တမင်တကာ နှိမ့်ထားသော အသံသည် ချက်ချင်း ထွက်ပေါ်လာသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် လျင်မြန်စွာ တံခါးဖွင့်လိုက်သည်။ အမှန်ပင် ချန်အန်းနှင့် ချန်အန်းနောက်မှ လူနှစ်ယောက်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

"အမြန်ဝင်ခဲ့ပါ" မျက်နှာတွင် ပျော်ရွှင်မှုတစ်ချက် ဖြတ်ပြေးသွားပြီး လင်းရှောင်ယွဲ့သည် သုံးယောက်အား အခန်းအတွင်းသို့ အလျင်အမြန် ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။

ဟုတ်သည်၊ ချန်အန်းနောက်မှ လိုက်ပါလာသူနှစ်ဦးမှာ သူမ အမြဲတမ်း စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သော အိမ်တော်ထိန်းဖန်းနှင့် ဆိုင်ရှင်လျန်တို့ပင် ဖြစ်သည်။

ညစာမတိုင်မီအထိ နှစ်ယောက်စလုံး ရောက်မလာသဖြင့် သူမသည် နှစ်ယောက်စလုံး မနက်ဖြန်မှသာ ရောက်ရှိမည်ဟု ထင်မြင်ခဲ့သည်၊ ညဘက်တွင် ရောက်ရှိလာမည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

လူတစ်စုသည် လင်းရှောင်ယွဲ့အား အရိုအသေပေးပြီးနောက်မှ အခြေအနေကို စတင်ပြောပြလေသည်။

ကိစ္စများမှာ အခြေခံအားဖြင့် ပြီးစီးသွားပြီဟု ဆိုသည်။

"အရင်က ပြောခဲ့တဲ့ မြို့ငယ်လေးတွေတိုင်းမှာ လူအင်အားတွေ စီစဉ်ထားပြီးပါပြီ၊ ချီဝူတပ်က ညီအစ်ကိုတွေကို အထူးတလည် နေရာချထားပေးမှာပါ။ ပြီးတော့ ဆက်သွယ်မှု မအောင်မြင်ရင်တောင် ချီဝူတပ်က ညီအစ်ကိုတွေက ဒေသခံ 'လျန်မိသားစု' နာမည်တပ်ထားတဲ့ စားသောက်ဆိုင်ကို တိုက်ရိုက် သွားလို့ရပါတယ်။

နောက်ဖေးမီးဖိုချောင်ခြံဝင်းကို တိုက်ရိုက်သွားပြီး နောက်ဖေးမီးဖိုချောင်တာဝန်ခံကို ရှာရုံပါပဲ၊ စားသောက်ဆိုင်တိုင်းက နောက်ဖေးမီးဖိုချောင်တာဝန်ခံနဲ့ ဆိုင်ရှင်တွေက အမိန့်ကို လက်ခံရရှိထားပြီး အမိန့်အတိုင်း လုပ်ဆောင်ကြပါလိမ့်မယ်"

လင်းရှောင်ယွဲ့၏ အမူအရာသည် လေးနက်သွား၏။

"မတော်တဆမှု မဖြစ်ရဘူး၊ ဆက်သွယ်မှုက မလွဲမသွေ အောင်မြင်ရမယ်"

ဆိုင်ရှင်လျန်သည် လင်းရှောင်ယွဲ့အား အလျင်အမြန် အရိုအသေပေးလိုက်သည်။

"သခင်မလေးလင်း စိတ်ချပါ၊ ကျွန်တော် အားလုံးနဲ့ အတည်ပြုပြီးပါပြီ၊ ဒီလူတွေက လက်ရှိနေရာမှာ ဆက်ထိုင်ချင်သေးတယ်ဆိုရင် ပေါ့ဆမှုနဲ့ လစ်ဟင်းမှုတွေ ပြုလုပ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး"

သူသည် လင်းရှောင်ယွဲ့အား ကြည့်လိုက်ပြီး "ချီဝူတပ်က ညီအစ်ကိုတွေက မနည်းပြန်လိုက်ရှာနေရတဲ့အဖြစ်မျိုး ဖြစ်မှာမဟုတ်ပါဘူး" ဟု ပြောရင်း ဆိုင်ရှင်လျန်၏ နဖူးပေါ်တွင် ချွေးစေးများပင် ပေါ်လာသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် အိမ်တော်ထိန်းဖန်းအား ကြည့်လိုက်၏။ အိမ်တော်ထိန်းဖန်းက မိမိအား ခေါင်းညိတ်ပြသည်ကို မြင်သောအခါမှ ဤအဆင့်ကို ဆက်လက်၍ မငြင်းခုံတော့ပေ။

"ဆိုင်ရှင်လျန် ထိုင်ပြီးပြောပါ၊ အပြစ်မယူပါနဲ့၊ တကယ်တော့ ဒီကိစ္စက အရမ်းအရေးကြီးလို့ပါ၊ နည်းနည်းလေး မဆင်မခြင်ဖြစ်လိုက်တာနဲ့ ချီဝူတပ်တင်မကဘူး၊ လျန်ကုန်သွယ်ရေးလုပ်ငန်းနဲ့ ဝမ်ရယ်ပါ အန္တရာယ်ကျရောက်နိုင်လို့ပါ"

"ဟုတ်ကဲ့" ဆိုင်ရှင်လျန်သည် နဖူးပေါ်မှ ချွေးများကို သုတ်လိုက်ပြီး ပြန်ထိုင်လိုက်သည်။

ဆိုင်ရှင်လျန်၏ အခြေအနေ ကောင်းမွန်သွားမှ လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ထပ်မံ၍ မေးလိုက်သည်။

"ရေလမ်းခရီးက သင်္ဘောတွေကော ဘယ်လိုစီစဉ်ထားလဲ"

ကုန်းလမ်းခရီးမှ လူများကို သူမ အမှန်တကယ်တွင် များများစားစား မစိုးရိမ်ပေ၊ အစိုးရိမ်ဆုံးမှာ ရေလမ်းခရီးမှ ထိုလူသုံးထောင်ပင် ဖြစ်သည်။

ဆိုင်ရှင်လျန်သည် စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းချုပ်ပြီး လင်းရှောင်ယွဲ့အား နောက်တစ်ကြိမ် အရိုအသေပေးလိုက်သည်။

"အလျင်စလို လာခဲ့တာက သခင်မလေးလင်းကို ဒီကိစ္စ ပြောပြဖို့ပါပဲ။ ဟန်ရှန်းမြို့ဆိပ်ကမ်းက အရမ်းသေးငယ်လို့ ငါးဖမ်းလှေတွေ အများကြီး တစ်ပြိုင်နက်တည်း ရောက်လာရင် ထင်ရှားမှာကို ကြောက်လို့ပါ၊ ဒါကြောင့် ကျွန်တော် မှာကြားထားပါတယ်၊ မနက်ဖြန်ည သန်းခေါင်ကျော်မှပဲ ငါးဖမ်းလှေတွေကို ဟန်ရှန်းမြို့ဆိပ်ကမ်းကို လာရောက်ဆိုက်ကပ်ခိုင်းမှာပါ"

လင်းရှောင်ယွဲ့ စကားမပြောသည်ကို မြင်သောအခါ ဆိုင်ရှင်လျန်သည် ဆက်ပြောလိုက်သည်။ "စုစုပေါင်း ငါးဖမ်းလှေ ခြောက်စီးပါ၊ အားလုံးက လှေကြီးတွေချည်းပဲ၊ လှေတစ်စီးကို လူငါးရာ စီစဉ်တာ ပြဿနာမရှိပါဘူး"

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် အိမ်တော်ထိန်းဖန်းအား ထပ်မံကြည့်လိုက်၏။ အိမ်တော်ထိန်းဖန်းက မိမိအား ခေါင်းညိတ်ပြသည်ကို မြင်သောအခါမှ စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် ပေါ့ပါးသွားသည်။

သူမသည် ဆိုင်ရှင်လျန်အား အခြားအခြေအနေအချို့ကို ထပ်မံမေးမြန်းပြီးနောက်မှ ချန်အန်းအား ဆိုင်ရှင်လျန်ကို အနားယူရန် စီစဉ်ပေးခိုင်းလိုက်သည်။

ထို့နောက် ချန်အန်း ပြန်ရောက်လာသည်ကို စောင့်ပြီး လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ချန်အန်းနှင့် အိမ်တော်ထိန်းဖန်းတို့နှင့်အတူ နောက်ဆက်တွဲအစီအစဉ်များကို ဆွေးနွေးတိုင်ပင်လေသည်။

ထို့နောက်မှ သူမသည် လီရှောင်အား စာရေးပြီး ချန်အန်းအား ပို့ဆောင်စေခဲ့သည်။

.......

ညသန်းခေါင်၊ ဗဟိုစစ်တဲကြီးထဲ၌။

လီရှောင်သည် နောက်ဆုံးတွင် လင်းရှောင်ယွဲ့၏ စာကို လက်ခံရရှိခဲ့သည်။

စာပေါ်မှ အကြောင်းအရာများကို ဖတ်ရှုပြီးနောက် ထိုယောက်ျား၏ မျက်လုံးများတွင် စိတ်ခံစားမှုတစ်ချက် ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

"ဘယ်လိုလဲ၊ မရီး ဘာပြောလိုက်လဲ၊ ကျွန်တော်တို့ ဘယ်တော့ ဆုတ်ခွာနိုင်မှာလဲ" ရှောင်ယန်သည် မစောင့်နိုင်ဘဲ လီရှောင်အနားသို့ ချဉ်းကပ်လာပြီး လီရှောင်အား မေးလိုက်သည်။

လီရှောင်သည် စာကို သိမ်းဆည်းလိုက်၏။ စိတ်ထဲမှ စိတ်ခံစားချက်များကို ဖိနှိပ်လိုက်ပြီး ရှောင်ယန်အား ခပ်စူးစူးတစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

"ဘာလို့ အလျင်လိုနေတာလဲ၊ အချိန်မတန်သေးဘူး"

ငါးဖမ်းလှေများသည် မနက်ဖြန်ညသန်းခေါင်ကျော်မှသာ ရောက်ရှိနိုင်မည်ဖြစ်ရာ ဆုတ်ခွာရန်အတွက် တစ်နေ့လုံး အချိန်ကျန်ရှိသေးသည်။ နောက်ဆုံးအချိန်သို့ ရောက်လေလေ၊ သူတို့သည် ပိုမိုတည်ငြိမ်ရန် လိုအပ်လေလေ ဖြစ်သည်။

ရှောင်ယန်၏မျက်နှာသည် ချက်ချင်းပင် ညှိုးငယ်သွား၏။ သူသည် လီရှောင်အား မျက်စောင်းထိုးပြီး ထွက်ခွာသွားသည်။

လီရှောင်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် မထိန်းနိုင်ဘဲ အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ထို့နောက် သူသည် သက်ပြင်းချပြီး နောက်ဆက်တွဲအစီအစဉ်များကို စတင်စဉ်းစားလေသည်။

မနက်ဖြန် ညရောက်ပြီးမှပဲ စတင်စီစဉ်ရမည်၊ ဘေးမှ တော်ဝင်စစ်တပ် သတိမထားမိသွားအောင် ရှောင်ရှားရပေမည်။ ထို့နောက် ညသန်းခေါင်တွင် လှုပ်ရှားပြီး ဟန်ရှန်းမြို့သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိပြီးနောက်မှ ငါးဖမ်းလှေများဖြင့် ထွက်ခွာရမည်…

စဉ်းစားပြီးနောက် လီရှောင်သည် စက္ကူနှင့် စုတ်တံကို ယူပြီး လင်းရှောင်ယွဲ့အား စာပြန်ရေးလေသည်။

စာပို့သူအား ပေးအပ်ပြီးနောက်မှ လီရှောင်သည် ကုတင်ဘေးသို့ ပြန်လည်လှဲလျောင်းလိုက်သည်။

......

အချိန်သည် ရေကဲ့သို့ စီးဆင်းလျက် နေ့ညမခွဲခြားပေ။

အချို့လူများ၏ တင်းမာသောစိတ်ခံစားချက်များကြားတွင် နောက်တစ်နေ့ ညအချိန်သို့ နောက်ဆုံးတွင် ရောက်ရှိလာသည်။

ထိုအချိန်တွင် ချီဝူတပ်စခန်း၌။

စစ်သည်များသည် ညစာစားပြီးခါစဖြစ်ပြီး ဆရာရှူ၊ ဒုစစ်သူကြီးဝမ်နှင့် တပ်မှူးကြီးခြောက်ယောက်တို့သည် နောက်ဆုံးတွင် သတင်းရရှိခဲ့ကြသည်။

ရှစ်ယောက်စလုံးသည် လျှို့ဝှက်စွာ ဗဟိုစစ်တဲကြီးသို့ သွားရောက်ကြသည်။

စစ်တဲကြီးထဲ၌။

လီရှောင်သည် စစ်သူကြီးစားပွဲရှေ့တွင် ထိုင်နေပြီး အမူအရာမှာ လေးနက်နေ၏။ ရှောင်ယန်မှာမူ အောက်တွင် ရပ်နေပြီး မျက်နှာတွင် ပျော်ရွှင်မှုကို မဖုံးကွယ်နိုင်ပေ။

သူသည် အမှန်တကယ်ပင် မမျှော်လင့်ထားခဲ့၊ အံ့ဩဝမ်းသာမှုသည် ဤမျှ ရုတ်တရက်ဆန်လိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။ အစ်ကိုကြီးသည် ခုနက သူ့အား ယနေ့ညသည် သူတို့ ဆုတ်ခွာရမည့်အချိန်ဖြစ်ကြောင်းကို ပြောကြားခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတော့ သွားရတော့မည်၊ ဤ နှင်းများဖုံးလွှမ်းနေသော နယ်စပ်မှ ထွက်ပြေးရတော့မည်။

ခဏအကြာတွင် စစ်တပ်တွင်းမှ အရေးကြီးသောပုဂ္ဂိုလ်များ အစဉ်လိုက် ရောက်ရှိလာကြသည်။

လူစုံသောအခါ လီရှောင်သည် အပိုစကားများ မပြောတော့ဘဲ အခြေအနေကို တိုက်ရိုက် ပြောပြလိုက်သည်။

"ချည်ထည်အဝတ်အစား အစုံခြောက်ရာ ရှိတယ်၊ ခဏနေရင် ဖြန့်ဝေပေးပြီး စစ်သည်တွေကို ပြင်ဆင်ထားခိုင်းလိုက်။ ညသန်းခေါင်ကျော်ရင် လှုပ်ရှားမယ်၊ ဟန်ရှန်းမြို့ကို ရောက်ရင် လမ်းသုံးလမ်းခွဲပြီး ဆုတ်ခွာမယ်။ ရှောင်ယန်၊ မင်း လူ၁၅၀၀ကို ဦးဆောင်ပြီး အနောက်မြောက်ဘက်ကို ဆုတ်ခွာ၊ လမ်းတစ်လျှောက်မှာ…"

"ဒုစစ်သူကြီးဝမ်၊ မင်း လူတစ်ထောင့်ငါးရာကို ဦးဆောင်ပြီး အရှေ့တောင်ဘက်ကို ဆုတ်ခွာ၊ လမ်းတစ်လျှောက်မှာ…"

လီရှောင်သည် လမ်းတစ်လျှောက်ရှိ မြို့ငယ်များတွင် စီစဉ်ထားသော ဆက်သွယ်ကြိုဆိုမည့်အခြေအနေကို တစ်ခုချင်းစီ အားလုံးအား ရှင်းပြလိုက်သည်။

"ကျန်တဲ့လူတွေ ငါနဲ့အတူ သင်္ဘောပေါ်တက်ပြီး ရေလမ်းခရီးနဲ့ ထွက်ခွာမယ်"

"ဟုတ်ကဲ့။" အားလုံးသည် လျင်မြန်စွာ လက်နှစ်ဖက်ယှက်ကာအဖြေပေးလိုက်ကြသည်။

"နောက်ပြီး ဒဏ်ရာရသူတွေ…" ဤသို့ပြောသောအခါ လီရှောင်၏ မျက်မှောင်သည် တွန့်ချိုးသွား၏။

သူသည် ဒဏ်ရာရသူများကို ရေလမ်းခရီးဖြင့် သူနှင့်အတူ ခေါ်ဆောင်သွားလိုသည်။ သို့သော် ရေလမ်းခရီးမှာ အန္တရာယ်ပိုမိုကြီးမားပြီး ဒဏ်ရာရသူများကို ခေါ်ဆောင်သွားပါက ဆုတ်ခွာရန် ပိုမိုခက်ခဲပေလိမ့်မည်။

"ကျွန်တော်နဲ့ ဦးလေးဝမ် တစ်ယောက်တစ်ဝက် ယူမယ်။" ရှောင်ယန်သည် ရှေ့သို့တစ်လှမ်းတိုးပြီး လီရှောင်အား လက်နှစ်ဖက်ယှက်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်၊ အဲ့ဒီ လျိုလိပ်အိုကြီးက ငါတို့ကို မလိုက်ဝံ့လောက်ပါဘူး၊ ကုန်းလမ်းခရီးက ဆုတ်ခွာရတာ ပိုလွယ်လောက်တယ်" ဒုစစ်သူကြီးဝမ်က လိုက်၍ ပြောလိုက်သည်။

"ဒဏ်ရာရသူတွေကို ခွဲခြားရမယ်၊ ဒဏ်ရာပြင်းထန်သူတွေကို အတူတူ စီစဉ်ထားလိုက်၊ အဲ့ဒီအခါကျရင် ကျွန်တော်မျိုးက ဒဏ်ရာပြင်းထန်တဲ့အဖွဲ့နဲ့ လိုက်ခဲ့မယ်၊ ကြည့်ရှုစောင့်ရှောက်လို့လည်း ရတာပေါ့" ဆရာရှူသည်လည်း ပြောလိုက်သည်။

လီရှောင်သည် တိတ်ဆိတ်နေ၏။

ခဏအကြာတွင် သူသည် ခေါင်းမော့၍ အားလုံးအား ကြည့်လိုက်သည်။

"ဒဏ်ရာရသူတွေကို ခွဲစရာမလိုဘူး၊ ဒုစစ်သူကြီးဝမ်ရဲ့ အဖွဲ့နဲ့အတူ ဆုတ်ခွာ၊ ဆရာရှူလည်း လိုက်သွား"

"ဟုတ်ကဲ့။" ဒုစစ်သူကြီးဝမ်နှင့် ဆရာရှူတို့သည် ချက်ချင်း လက်နှစ်ဖက်ယှက်၍ အဖြေပေးလိုက်ကြသည်။

ရှောင်ယန်၏မျက်နှာတွင် မကျေမနပ်ဟန် ပေါ်လာသော်လည်း များများစားစား မပြောပေ။

"နောက်ပြီး ရှေ့တန်းစစ်တပ်ကို ရှောင်ယန်ရဲ့ ၁၅၀၀ထဲကို ပေါင်းထည့်လိုက်၊ လိုအပ်တဲ့လူဦးရေကို အရည်အချင်းကောင်းတဲ့ စစ်သားတွေကို ဦးစားပေး ရွေးချယ်"

ရှောင်ယန်၏ မျက်နှာသည် ပြောင်းလဲသွား၏။

"မလိုပါဘူး၊ ကျွန်တော့်ကို သာမန်စစ်သား ၁၅၀၀ တိုက်ရိုက် ခွဲပေးရင် ရပြီ။" သူသည် ချက်ချင်း ပြောလိုက်သည်။

ရှေ့တန်းစစ်တပ်၊ ထိုသည်မှာ ချီဝူတပ်ထဲမှ အထူးတပ်ဖွဲ့ပင် ဖြစ်သည်၊ အားလုံးကို သူ့ကို ပေးလိုက်လျှင် အခြားသူများ မည်သို့ လုပ်မည်နည်း။ ထို့ပြင် ကျန်ရှိသောလူဦးရေကိုလည်း အရည်အချင်းကောင်းသူများကို ရွေးချယ်ခိုင်းသေးသည်၊ ဤသည်မှာ… အစ်ကိုကြီးသည် သူ့အပေါ် အလွန်ဘက်လိုက်လွန်းသည်…

လီရှောင် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။

"မင်း ဦးဆောင်တဲ့ ၁၅၀၀က နောက်ဆုံးမှာ ကျန်နေခဲ့ရမယ်၊ ယင်ယာကို ရောက်ရင် ရန်သူစစ်တပ်ကို တစ်နာရီကြာ တားဆီးထားပြီးမှ ဆုတ်ခွာနိုင်မယ်။ ဒီလိုဆိုရင်ရော မင်း သာမန်စစ်သားတွေကိုပဲ လိုချင်သေးတာ သေချာလား"

ရှောင်ယန်၏အမူအရာသည် ပြောင်းလဲသွား၏။ အားလုံး၏ နောက်ပြောင်သော အကြည့်များကို ရင်ဆိုင်ရင်း သူသည် လီရှောင်အား အလျင်အမြန် လက်နှစ်ဖက်ယှက်ကာ "ရှေ့တန်းစစ်တပ်နဲ့ အရည်အချင်းကောင်းတဲ့သူတွေကို လိုအပ်ပါတယ်။ ရှောင်ယန် အမိန့်ကို နာခံပါတယ်" ဟု အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။

လီရှောင်သည် ရှောင်ယန်အား တစ်ချက်ကြည့်ပြီး ဤကိစ္စပေါ်တွင် အချိန်ဆက်မဖြုန်းတော့ပေ။

ထို့နောက် သူသည် အားလုံးအား ဆုတ်ခွာမှုဆိုင်ရာ သတိပြုရမည့်အချက်များနှင့် နောက်ဆက်တွဲ ဆက်သွယ်ကြိုဆိုမည့်အစီအစဉ်များကို ထပ်မံပြောကြားလိုက်သည်။

"သတင်းကို စစ်တပ်တစ်တပ်လုံးကို အသိပေးစရာမလိုဘူး၊ တပ်စုမှူးအသီးသီးကိုသာ အသိပေးပါ၊ တပ်စုတွေကို သေချာခွဲထုတ်ပြီး တပ်စုမှူးက ကိုယ့်လက်အောက်က တပ်သားတွေကို ဦးဆောင်ပုန်းအောင်းပြီး လျန်ကုန်သွယ်ရေးလုပ်ငန်းရဲ့ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုနဲ့ ချင်းရှီမြို့ကို သွားရောက်ရမယ်။ နောက်ပြီး တပ်စုမှူးအသီးသီးကို လျန်ကုန်သွယ်ရေးလုပ်ငန်းကို ရောက်ရင် မလွဲမသွေ အစီအစဉ်ကို ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ရမယ်လို့ပါ အသိပေးလိုက်ပါ။ ကျိုးကုန်သွယ်ရေးလုပ်ငန်းရဲ့ သတိပြုမိမှုကို ရှောင်ရှားဖို့အတွက် သူတို့ကို ထွက်ခွာစေမယ့်အချိန်တွေက မတူညီဘူး၊ အနောက်အကျဆုံးက လာမယ့်နှစ် သုံးလပိုင်းအထိတောင် ဆွဲဆန့်သွားနိုင်တယ်၊ စိတ်ရှည်သည်းခံမှု ရှိရမယ်" လီရှောင်သည် ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့။" အားလုံးသည် အလျင်အမြန် အဖြေပေးလိုက်ကြသည်။

လီရှောင်သည် အခြေအနေအချို့ကို ထပ်မံပြောကြားပြီးနောက်မှ အားလုံးကို ထွက်ခွာစေခဲ့သည်။

မကြာမီ၊ ဆရာရှူသည် လူများကို ခေါ်ဆောင်၍ စစ်တဲအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာပြီး စစ်တဲအတွင်း စုပုံထားသော ချည်ထည်အဝတ်အစားများကို သယ်ယူသွားသည်။ ရုတ်တရက် ပေါ်ပေါက်လာသော ချည်ထည်အဝတ်အစားများနှင့် ပတ်သက်၍ သူသည် များများစားစား မမေးမြန်းပေ။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ အသုံးပြုနိုင်လျှင် ရပြီ၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကောင်းသည့်အရာပင်။

......

စစ်တဲကြီးအပြင်ဘက်တွင် ငန်းမွေးကဲ့သို့သော နှင်းပွင့်ဖြူများမှာ ပိုမို၍ပင် ပျော်ရွှင်စွာ ကျဆင်းနေသည်။

ချီဝူတပ်စခန်းတွင် တဲအသီးသီး၌မူ တီးတိုးစကားပြောသံများ အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်နေသည်။

စစ်သားများသည် ပုံမှန်အတိုင်းပင် တပ်စခန်းကို စနစ်တကျ ကင်းလှည့်နေကြသော်လည်း အားလုံး၏ မျက်နှာများတွင်မူ တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် နားလည်မှုရှိသော အမူအရာများ ရှိနေကြသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ညသန်းခေါင်နီးပါးသို့ ရောက်ရှိသောအခါ စစ်တပ်မှ စစ်သူကြီးများသည် ဗဟိုစစ်တဲကြီးထဲတွင် ထပ်မံ၍ စုရုံးရောက်ရှိလာကြသည်။

ထိုအချိန်တွင် လီရှောင်သည် စစ်ဝတ်တန်ဆာကို လဲလှယ်ဝတ်ဆင်ထားပြီး သာမန်စစ်သားများ ဝတ်ဆင်လေ့ရှိသော ဝတ်စုံသာဖြစ်သော်လည်း အရပ်အမောင်းနှင့် ကိုယ်ခန္ဓာကြောင့်အပြင် ခါးကြားတွင် ဓားရှည်တစ်ချောင်း ထိုးထားသဖြင့် ခန့်ညားသော နတ်ဘုရားတစ်ပါးကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေသည်။

မကြာမီ၊ လီရှောင်သည် သူ့ခါးမှ ရတနာဓားကို ဆွဲထုတ်ပြီး လူအနည်းငယ်ကို ခေါ်ဆောင်၍ စစ်တဲကြီးမှ ထွက်ခွာခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင်မှ သူသည် အပြင်ဘက် နှင်းမြေပြင်တွင် ချီဝူတပ်၏ စစ်သားများ အပြည့်အဝ ရပ်နေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

စစ်သားများသည် လီရှောင်ကို မြင်သောအခါ အသီးသီး ဒူးတစ်ဖက်ထောက်၍ ဒူးထောက်လိုက်ကြပြီး သူတို့၏ လေးစားမှုကို အသံတိတ် ဖော်ပြလိုက်ကြသည်။

စစ်သူကြီး၊ သူတို့၏ စစ်သူကြီး ပြန်လာပြီ။ သူတို့ကို ကိုယ်တိုင် ဦးဆောင်၍ ဆုတ်ခွာရန် ပြန်လာခဲ့ပြီ။

လီရှောင်၏အမူအရာသည် လေးနက်နေပြီး သူ၏လက်ထဲမှ ဓားရှည်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ကာ စခန်းရှိရာသို့ လျင်မြန်စွာ သွားရောက်လေသည်။

စစ်သားများသည် လျင်မြန်စွာ လိုက်ပါသွားကြသည်။

လူ၅၀၀၀၊ ၆၀၀၀ရှိသော အဖွဲ့သည် တိတ်ဆိတ်စွာဖြင့် စခန်းမှ ထွက်ခွာသွားသည်။

တော်ဝင်စစ်တပ် တပ်စွဲထားသော လမ်းပိတ်ဆို့သည့် စခန်းတစ်ခုကို ဖြတ်သန်းသွားမှသာ ခြေရာခံခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။

လီရှောင်သည် ဦးစွာ ရှေ့သို့တိုးပြီး သတင်းပို့ရန် အော်ဟစ်နေသော စစ်သားနှစ်ယောက်၏ လည်ပင်းကို တိုက်ရိုက် ဖြတ်တောက်လိုက်သည်။

ထို့နောက် ချီဝူတပ်သည် အုံလိုက်ကျင်းလိုက် တက်ရောက်လာပြီး ကင်းလှည့်နေသော စစ်သားများကို လျင်မြန်စွာ လည်ပင်းဖြတ်သတ်လိုက်ကြသည်။

နောက်ဘက်မှ ထွက်ပေါ်လာသော အသံများကို ရင်ဆိုင်ရင်း လီရှောင်သည် များများစားစား ရပ်တန့်မနေဘဲ "အမြန်ဆုံးနှုန်းနဲ့ ခရီးဆက်၊ ဟန်ရှန်းမြို့ကို သွားမယ်" ဟု လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ဆက်လက်၍ ချီဝူတပ်သည် အသံများကို မထိန်းချုပ်တော့ဘဲ ရှေ့သို့ အရှိန်ပြင်းစွာ သွားရောက်လေသည်။

အတန်ငယ် လျှောက်လှမ်းပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ယင်ယာသို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်။

ယင်ယာသည် နယ်စပ်တပ်စခန်းနှင့် ဟန်ရှန်းမြို့ကြားတွင် တည်ရှိသည်။ ချောက်ကမ်းပါးဖြစ်ပြီး ခုခံရန် လွယ်ကူ၍ တိုက်ခိုက်ရန် ခက်ခဲသည်။

လီရှောင် ရွေးချယ်ထားသော တော်ဝင်စစ်တပ်၏ လိုက်လံတိုက်ခိုက်မှုကို တားဆီးရန် အသင့်တော်ဆုံး ချောင်းမြောင်းတိုက်ခိုက်သည့်နေရာလည်း ဖြစ်သည်။

ယင်ယာသို့ ရောက်ရှိပြီးနောက် ရှောင်ယန်နှင့် သူ ဦးဆောင်သော တပ်သား ၁၅၀၀ တို့သည် ကျန်နေခဲ့ကြသည်။ ရှေ့မှ ဆုတ်ခွာသွားသော လူများအတွက် အချိန်ရရှိစေရန် ဖြစ်သည်။

မကြာမီ၊ ယင်ယာတွင် ကျန်နေခဲ့သော ရှောင်ယန်သည် တော်ဝင်စစ်တပ်နှင့် ရင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်ရလေသည်။

ရှောင်ယန်၏လူများက နေရာမြင့်ကို ဦးစွာ သိမ်းပိုက်ထားပြီး လက်အောက်တွင် လေးသမားကောင်းများစွာ ရှိသောကြောင့် တော်ဝင်စစ်တပ်သည် လျင်မြန်စွာ လူများစွာ ဆုံးရှုံးသွားသည်။

ထိုအချိန်တွင် လင်းရှောင်ယွဲ့တို့သည် ဟန်ရှန်းမြို့ဆိပ်ကမ်းတွင် စိုးရိမ်တကြီး စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။

ချည်ထည်အဝတ်အစားများ ဝတ်ဆင်ထားသော်လည်း လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ကိုယ်ပေါ်တွင် အေးစိမ့်နေသည်ဟု ခံစားနေရသည်။

သူမသည် နေရာလွတ်လက်စွပ်ထဲမှ အချိန်ကို အခါအားလျော်စွာ စစ်ဆေးကြည့်ရှုရင်း အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ စိတ်သည် တဖြည်းဖြည်း စိုးရိမ်လာသည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူမသည် မြေကြီးတုန်ခါသံကို ရုတ်တရက် ကြားလိုက်ရသည်။

ထို့နောက် သူမသည် ချန်အန်းတစ်ယောက် ရှေ့ကလမ်းဆုံမှ လျင်မြန်စွာ ပြေးလွှားလာသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

"သခင်မ၊ သ… သခင် ပြန်လာပါပြီ" ဟု သူသည် လင်းရှောင်ယွဲ့ဘေးသို့ လျင်မြန်စွာ ပြေးလွှားလာပြီး မောဟိုက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ လမ်းဆုံဘက်သို့ ကြည့်လိုက်ရာ မကြာမီ ဓားကိုင်ဆောင်ထားသော ထိုအရပ်ရှည်သော ယောက်ျားကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

လီရှောင်မှလွဲ၍ အခြားမည်သူ ရှိနိုင်ဦးမည်နည်း။

လီရှောင်သည် ထိုအချိန်တွင် စစ်သားများကို အရှိန်မြှင့်တင်ရန် တိုက်တွန်းနေသည်။ သူသည် လှည့်ပြီးနောက် လင်းရှောင်ယွဲ့ကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။ ထို့နောက် သူ၏ခြေလှမ်းများမှာ လေကဲ့သို့ ပေါ့ပါးသွားပြီး လင်းရှောင်ယွဲ့ထံသို့ ပြေးလွှားလာခဲ့သည်။

အလွန်အေးစက်သောရာသီတွင် ချည်ထည်အဝတ်အစားတစ်ထည်သာ ဝတ်ဆင်ထားသည်၊ တကယ်ပဲ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မဂရုစိုက်တတ်ဘူး။

စိတ်ထဲတွင် တွေးရင်း လီရှောင်သည် အစေခံငယ်အဖြစ် ဝတ်ဆင်ထားသော လင်းရှောင်ယွဲ့ကို ရင်ခွင်ထဲသို့ ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။

စစ်သားများသည် အခြေအနေကို မြင်သောအခါ အတော်များများ အံ့ဩလွန်း၍ မေးရိုးများပင် ပြုတ်ကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။

ဒါ… ဘယ်လိုအခြေအနေလဲ။ သူတို့စစ်သူကြီးက ယောက်ျားတစ်ယောက်ကို ပွေ့ဖက်နေတာလား။

တပ်မှူးကြီးသုံးယောက်မှာ အလွန်အမင်း သိချင်စိတ်များသွားကြ၏၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့၏စစ်သူကြီးသည် ဇနီးရရှိထားကြောင်းကို သူတို့ သိရှိကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် သခင်မသည် လူလည်း အလွန်ကောင်းမွန်ပြီး သူတို့အတွက် ဆေးဝါးများနှင့် ချည်ထည်အဝတ်အစားများ ပြင်ဆင်ပေးရုံသာမက သူတို့၏ ဆုတ်ခွာမှုကိစ္စများကိုပါ ကူညီစီစဉ်ပေးခဲ့သည်။

ဤအခြေအနေကို မြင်သောအခါ တပ်မှူးကြီးသုံးယောက်စလုံး အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး လင်းရှောင်ယွဲ့အား ကြည့်သောအကြည့်မှာ မကောင်းမွန်တော့ပေ။ သို့သော် ယခုအချိန်တွင် ကိစ္စမှာ အရေးကြီးသဖြင့် သူတို့သည် သခင်မအတွက် တရားမျှတမှု ရယူပေးရန် နည်းလမ်းမရှိဘဲ စစ်သူကြီး၏ မှာကြားချက်အတိုင်း စစ်သည်များကို သင်္ဘောပေါ်သို့ တက်ရောက်ရန်သာ အရင်ဆုံး စီစဉ်နိုင်တော့သည်။

အတန်ကြာပြီးနောက်မှ လီရှောင်သည် လင်းရှောင်ယွဲ့ကို လွှတ်လိုက်သည်။

"ကိုယ်နဲ့ လိုက်ခဲ့" ဟု ပြောရင်း သူ၏လက်ကြီးဖြင့် လင်းရှောင်ယွဲ့ကို ဆွဲခေါ်ပြီး စစ်သားများကို သံချပ်ကာများ ချွတ်၍ သင်္ဘောပေါ်သို့ တက်ရောက်ရန် ညွှန်ကြားနေသော တပ်မှူးကြီးသုံးယောက်ထံသို့ လျှောက်သွားသည်။

"စစ်သူကြီး" တပ်မှူးကြီးတစ်ဦးသည် လီရှောင် ရောက်ရှိလာသည်ကို လျင်မြန်စွာ သတိပြုမိပြီး လီရှောင်အား လှည့်၍ အရိုအသေပေးလိုက်သည်။

ကျန်နှစ်ယောက်လည်း လျင်မြန်စွာ လှည့်လိုက်ကြသည်။

"စစ်သူကြီးကို ဂါရဝပြုပါတယ်" သူတို့သည် လီရှောင်အား ကိုင်းညွှတ်အရိုအသေပေးလိုက်ကြသည်။

"အားနာစရာမလိုဘူး"

ထိုအခါမှ တပ်မှူးကြီးသုံးယောက်သည် ထရပ်လိုက်ကြသည်။

လီရှောင်ဘေးတွင် ရပ်နေပြီး လီရှောင်၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားခြင်းခံရသော လင်းရှောင်ယွဲ့ကို မတော်တဆ တွေ့မြင်သွားကြသည်။

စိတ်ထဲတွင် ချက်ချင်းပင် အံ့ဩသွားကြသည်။

သူတို့စစ်သူကြီးကို ညှို့ငင်နိုင်သည်မှာ အံ့ဩစရာမရှိပေ၊ ဤမျက်နှာဖြူလေးမှာ အမှန်တကယ်ပင် ချောမောလှသည်။ သို့သော် အံ့ဩသော်ငြားလည်း သုံးယောက်စလုံးသည် လင်းရှောင်ယွဲ့အပေါ် ကောင်းမွန်သောထင်မြင်ချက် မရှိကြပေ။

သခင်မက သူတို့ ချီဝူတပ်အပေါ် ဤမျှ ကောင်းမွန်သည်၊ သူတို့သည် သဘာဝအတိုင်း သခင်မဘက်မှ ရပ်တည်ရမည်။

မဖြစ်ဘူး၊ သူတို့ အခွင့်အရေးရှာ၍ စစ်သူကြီးကို ကောင်းမွန်စွာ ဆုံးမရမည်။ သခင်မကဲ့သို့ ကောင်းမွန်သော အမျိုးသမီးကို စစ်သူကြီးက တန်ဖိုးမထားဘဲ မျက်နှာဖြူလေးတစ်ယောက်ကို သွားရောက်ချစ်ခင်နေရခြင်းမှာ အဓိပ္ပာယ်မရှိပေ။

ဤမျက်နှာဖြူလေး မည်မျှပင် ချောမောနေပါစေ၊ မျက်နှာဖြူလေးတစ်ယောက်သာ ဖြစ်သည်။

"အဟမ်း၊ ဒါက ငါ့ဇနီးပဲ" ဟု လီရှောင်သည် ညင်သာစွာ ချောင်းဟမ့်လိုက်ပြီးနောက် စကားပြောသည့်အသံထဲတွင် ဂုဏ်ယူဟန်နှစ်မျိုး ပါဝင်နေသည်။

တပ်မှူးကြီးသုံးယောက်၏ မျက်နှာသည် တုန်လှုပ်သွား၏။

ဘာ။ ဇနီး ဟုတ်လား။

ဒါဆို အရင်က သူတို့ အထင်လွဲသွားတာလား။

တကယ်တော့ စစ်သူကြီးရဲ့ဇနီးက ဒီမျက်နှာဖြူလေးလား။

ဟက်။ ဘာမျက်နှာဖြူလေးလဲ။ သခင်မက သူတို့ရဲ့ ကျေးဇူးရှင်ပဲ။

"သခင်မကို ဂါရဝပြုပါတယ်" စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် ရုန်းကန်နေသော်လည်း တပ်မှူးကြီးတစ်ဦးသည် လင်းရှောင်ယွဲ့အား အရိုအသေပေးလိုက်သည်။

"သခင်မကို ဂါရဝပြုပါတယ်" ကျန်တပ်မှူးကြီးနှစ်ယောက်လည်း လိုက်၍ အရိုအသေပေးလိုက်ကြသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့၏မျက်နှာတွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

"သုံးယောက်စလုံး အားနာစရာမလိုပါဘူး၊ အမြန်ထကြပါ"

ကြည်လင်သာယာသောအသံကို ကြားရသောအခါ သုံးယောက်သား၏ နှလုံးသားများ တုန်လှုပ်သွားကြသည်။

မိန်းကလေးလား။

ထို့နောက် သုံးယောက်စလုံးသည် သက်ပြင်းချလိုက်ကြသည်။

"သခင်မကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" ဟု သုံးယောက်သားသည် အဖြေပေးလိုက်ပြီး အလျင်အမြန် ထရပ်လိုက်ကြသည်။

ထို့နောက် သူတို့သည် လင်းရှောင်ယွဲ့အား နောက်တစ်ကြိမ် ခိုးကြည့်လိုက်ကြသည်။

***