လင်းအဘွားကြီးအား စည်းရုံးခြင်း

ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် သူတို့သည် လှေတစ်စီးတည်း အတူစီးသူများ ဖြစ်လာကြပေဦးမည်။

"ဒါ…" လင်းအဘွားကြီးသည် သမီးဖြစ်သူ၏ ဤသို့ ရည်မှန်းချက်မရှိသော သဘောထားအပေါ် အနည်းငယ် မကျေမနပ် ဖြစ်သွား၏။ သမီးဖြစ်သူက သားတစ်ယောက် မွေးဖွားနိုင်ပြီး ဇနီးမယားအဖြစ် တင်မြှောက်ခံရလျှင် ထိုသခင်လေးကဲ့သို့ပင် လျိုအိမ်တော်၏ အမွေဆက်ခံခွင့်ကို ပိုင်ဆိုင်နိုင်မည် မဟုတ်လား။ အဘယ်ကြောင့် အလိုအလျောက် လက်လျှော့ရမည်နည်း။

လင်းလန်ဟွာသည် လင်းအဘွားကြီးအား တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ လင်းအဘွားကြီးနှင့် နှစ်ပေါင်းများစွာ အတူနေထိုင်ခဲ့သူဖြစ်ရာ မိမိ၏အမေ စိတ်သဘောထားကို မည်သို့ နားမလည်ဘဲ ရှိမည်နည်း။

"အမေ၊ လျိုအိမ်တော်က ရှုပ်ထွေးလွန်းတယ်၊ သခင်လေးရဲ့အကာအကွယ်သာ မရှိရင် သမီးက သူဌေးကြီးအတွက် ကလေးမွေးပေးဖို့ မပြောနဲ့၊ ကိုယ်ဝန်ရခဲ့ရင်တောင် မထိန်းသိမ်းနိုင်မှာ ကြောက်ရတယ်" လင်းလန်ဟွာသည် လင်းအဘွားကြီးအား နက်ရှိုင်းသောမျက်လုံးများဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ကြားရသောအခါ လင်းအဘွားကြီး၏ ကိုယ်သည် တုန်လှုပ်သွား၏။

လင်းလန်ဟွာသည် ခါးသီးသော အပြုံးတစ်ခုကို ပြုံးလိုက်သည်။ "မဟုတ်ရင် အမေက ဘာထင်လို့လဲ၊ သူဌေးကြီးက မယားငယ်တွေ အများကြီး ယူထားတာတောင် လျိုအိမ်တော်မှာ ကလေးတစ်ယောက်မှ မမွေးဖွားခဲ့တာ ဘာကြောင့်လို့ ထင်လဲ"

သူမ စုံစမ်းသိရှိရသလောက် လျိုအိမ်တော်၏ ဒုတိယမယားငယ်၊ စတုတ္ထမယားငယ်နှင့် ပဉ္စမမယားငယ်တို့သည် အစဉ်လိုက် ကိုယ်ဝန်ဆောင်ခဲ့ဖူးကြသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် အားလုံး ကိုယ်ဝန်ပျက်ကျခဲ့ကြ၏။ အထက်တန်းလွှာမိသားစုများ၏ နောက်ဖေးအိမ်တော်မှ ညစ်ပတ်မှုများမှာ အမှန်တကယ်ပင် အလွန်များပြားလှသည်။

"မယားငယ်တွေက ကိုယ်ဝန်မရခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး၊ တစ်ယောက်မှ ကလေးကို ချောချောမွေ့မွေ့ မမွေးဖွားနိုင်ခဲ့တာ။ သမီးက တောင်သူလယ်သမားမလေးတစ်ယောက်ပဲ၊ သူဌေးကြီးအိမ်တော်က တခြားမယားငယ်တွေနဲ့ နှိုင်းယှဉ်ရင် မျိုးရိုးကတောင် တချို့ထက် နိမ့်ကျသေးတယ်" လင်းလန်ဟွာ ပြောရင်း စိတ်ထဲတွင် မုန်းတီးမှုတစ်ချက် ဖြစ်ပေါ်လာ၏။

သူမသည် ရုပ်ရည်ချောမောပြီး ဉာဏ်ကောင်းပါလျက် အဘယ်ကြောင့် လင်းမိသားစုကဲ့သို့ ဆင်းရဲသော တောင်သူလယ်သမားမိသားစုတွင် မွေးဖွားလာခဲ့ရတာလဲ။ အကယ်၍ သူမ၏ မိသားစုအခြေအနေ အနည်းငယ် ကောင်းမွန်ပြီး အနည်းငယ် အားကောင်းပါက လျိုအိမ်တော်မှ အခြေအနေမှာ များစွာ ကွဲပြားသွားပေလိမ့်မည်။

ယခု လျိုအိမ်တော်တွင် အိမ်ရှင်မမရှိသော်လည်း ဒုတိယမယားငယ်က အိမ်တော်ကို အုပ်ချုပ်နေသည်။ ဒုတိယမယားငယ်၏မိသားစုသည် ချမ်းသာပြီး ငွေသုံးရက်ရောသောကြောင့် မဟုတ်လား။ အစေခံများက သူမအား ထောက်ခံကြပြီး သူဌေးကြီးကလည်း သူမအား အထင်ကြီးလေသည်။

"နှမြောစရာပဲ၊ အစ်ကိုငါးက အခုထိ ဘွဲ့ထူးဂုဏ်ထူး မရှိသေးဘူး။ မဟုတ်ရင် သမီးလည်း အားကိုးရာနည်းနည်း ရှိပြီး လျိုအိမ်တော်မှာ နည်းနည်း ပိုအဆင်ပြေနိုင်မှာ" ဟု လင်းလန်ဟွာသည် ထပ်ပြောလိုက်သည်။

ဤအချိန်တွင် သူမသည် အစ်ကိုငါး (လင်းလောင်ဝူ) အား ဘွဲ့ထူးဂုဏ်ထူး ရရှိစေလိုစိတ် အမှန်တကယ်ပင် ဖြစ်ပေါ်နေ၏။ ဟုတ်ပါသည်၊ ကျောင်းသားအောင်စာရင်းဝင်ရုံဖြင့် မလုံလောက်ပေ၊ အနည်းဆုံး စာပေအောင်မြင်မှသာ သူမအတွက် လျိုအိမ်တော်တွင် မျက်နှာသာရစေနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

လင်းအဘွားကြီး၏ မျက်လုံးများ လှုပ်ရှားသွား၏။ "အိမ်က နင့်ကို ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး ဖြစ်စေခဲ့တာပါ" ဟု ရှားရှားပါးပါး ပြောလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ လင်းလောင်ဝူက စာကြိုးစားတယ်၊ အရည်အချင်းလည်း ရှိတယ်။ လာမယ့်နှစ် ဝင်ဖြေရင် ကျောင်းသားအောင်စာရင်းဝင်မှာ သေချာတယ်။ အဲ့ဒီအခါကျရင် နင်က ကျောင်းသားအောင်စာရင်းဝင်သခင်လေးရဲ့ ညီမ ဖြစ်သွားပြီ။ ဘယ်သူက နင့်ကို အထင်သေးရဲသေးလဲ။"

ထိုအခါကျလျှင် သူမသည်လည်း ကျောင်းသားအောင်စာရင်းဝင်သခင်လေး၏ အမေ ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။ ဤသို့တွေးမိသောအခါ လင်းအဘွားကြီး၏ မျက်နှာတွင် ဂုဏ်ယူဟန်များ ပေါ်လာလေသည်။

ဤပုံစံကို ကြည့်ရင်း လင်းလန်ဟွာသည် အလွန်အမင်း စက်ဆုပ်ရွံရှာသွား၏။ ကျောင်းသားအောင်စာရင်းဝင်ရုံသာ၊ ကျောင်းသားအောင်စာရင်းဝင်သခင်လေး ဟုတ်လား။

ယခင်က သူမသည် တော်ဝင်စာမေးပွဲအခြေအနေကို မသိရှိဘဲ မိသားစုဝင်များကဲ့သို့ပင် ကျောင်းသားအောင်စာရင်းဝင်ခြင်းကို ကြီးမားသောကိစ္စဟု ထင်မြင်ခဲ့သည်။ သို့သော် လျိုအိမ်တော်သို့ ဝင်ရောက်ပြီး သူဌေးကြီး၊ သခင်ကြီးတို့နှင့် ထိတွေ့ဆက်ဆံမှု များပြားလာသောအခါ အခြေအနေအချို့ကို သိရှိခဲ့သည်။ မူလက ကျောင်းသားအောင်စာရင်းဝင်ရုံဖြင့် ဘာမှမဟုတ်သေးဘဲ၊ စာပေအရာရှိစာမေးပွဲအောင်မြင်မှသာ ဘွဲ့ထူးဂုဏ်ထူး ရှိသည်ဟု သတ်မှတ်နိုင်လေသည်။ အခွန်ကင်းလွတ်ခွင့်ရရုံသာမက အရာရှိကြီးများကို တွေ့လျှင်ပင် ဒူးထောက်ရန် မလိုအပ်ပေ။

ထို့ကြောင့် အစ်ကိုငါး ဘွဲ့ထူးဂုဏ်ထူး ရရှိခြင်းအပေါ် သူမ အမှန်တကယ်တွင် မျှော်လင့်ချက်များစွာ မထားပေ။ ဟုတ်ပါသည်၊ ဤကိစ္စကို သူမ မပြောနိုင်ပေ။ တစ်ကြောင်းမှာ အဖေအမေကို ဒေါသထွက်စေမည်ကို ရှောင်ရှားရန်ဖြစ်ပြီး ဒုတိယကတော့ အကယ်၍ နောင်တွင် အစ်ကိုငါး အမှန်တကယ် ကံကောင်း၍ စာပေအောင်မြင်နိုင်မည်ဆိုလျှင်။ သူမ၏မိသားစုမှာ အားနည်းသော်လည်း အားကိုးရသေးသည်၊ ဥပမာ ယခုကဲ့သို့ပင်။

"အင်း၊ အစ်ကိုငါးက ကျောင်းသားအောင်စာရင်းဝင်မှာ သေချာတယ်၊ ကျောင်းသားအောင်စာရင်းဝင်ရုံတင် မကဘူး၊ စာပေ၊ ပညာတတ်၊ ပြီးတော့ ပညာရှင်ကြီးတောင် ဖြစ်နိုင်သေးတယ်" ဟု လင်းလန်ဟွာသည် ချော့မြှူလိုက်သည်။

ကြားရသောအခါ လင်းအဘွားကြီးသည် မျက်နှာပွင့်လန်း၍ ရယ်မောသွား၏။

"ဒါပေမဲ့ အစ်ကိုငါးက တော်ဝင်စာမေးပွဲ ဖြေရမှာ၊ တစ်ဆင့်ချင်း သွားရမှာ။"

အင်း၊ ဒီလိုပဲ ဖြစ်ရမှာပေါ့" ဟု လင်းအဘွားကြီးသည် ပြုံးရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ သူဌေးကြီးရဲ့ အဲ့ဒီကိုယ်ခန္ဓာက ကြာကြာ ခံနိုင်မှာ မဟုတ်မှာကို ကြောက်ရတယ်" လင်းလန်ဟွာသည် ထပ်ပြောလိုက်သည်။

ကြားရသောအခါ လင်းအဘွားကြီးသည် တုန်လှုပ်သွား၏။

"နင် ပြောတော့…" သက်သာသွားပြီ မဟုတ်လား။

လင်းလန်ဟွာ၏ မျက်နှာတွင် စိုးရိမ်ဟန် ပေါ်လာပြီး ထိုအခါမှ အသံတိုးတိုးဖြင့် အခြေအနေကို လင်းအဘွားကြီးအား ပြောပြလိုက်သည်။ မူလက သူဌေးကြီးလျိုသည် ဤတစ်ကြိမ် ကြီးမားသောရောဂါကို ကျော်လွှားနိုင်ခဲ့သော်လည်း ယိုယွင်းသွားသော ကိုယ်ခန္ဓာမှာ ပြန်လည်ဖြည့်တင်းရန် အလွန်ခက်ခဲလှသည်။ လျိုအိမ်တော်မှ မယားငယ်များမှာ တစ်ယောက်ချင်းစီတိုင်း ယခုအခါ ကလေးမရှိဘဲ သူဌေးကြီးလျိုအတွက် ကလေးမွေးဖွားပေးရန် နည်းလမ်းအမျိုးမျိုး ကြံဆနေကြသည်။ ဟုတ်ပါသည်၊ ဤအထဲတွင် သူမလည်း ပါဝင်သည်။ သူမ ကိုယ်တိုင်မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်၊ သူဌေးကြီးသည် သူမနှင့် အတူမနေမီ ဆေးသောက်ရပြီး ပမာဏမှာ တစ်ကြိမ်ထက်တစ်ကြိမ် ပိုမိုများပြားလာသည်။ ထိုအရာများ များများစားသုံးလေ၊ ကိုယ်ခန္ဓာမှာ ပိုမိုလျင်မြန်စွာ ပျက်စီးလေပင်။

"ဒီလိုဆိုရင် နင် ပိုပြီး အချိန်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားမှ ဖြစ်တော့မယ်"

သမီးဖြစ်သူနှင့် လျိုအိမ်တော်၏ သခင်လေးတို့၏ ဆက်ဆံရေး မည်မျှပင် ကောင်းမွန်နေပါစေ၊ သူဌေးကြီးလျိုမှာသာ သမီးဖြစ်သူ၏ အားကိုးရာ ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူဌေးကြီးလျို ကွယ်လွန်သွားပြီး သမီးဖြစ်သူက သူ့အတွက် သားသမီးတစ်ယောက်မျှ မချန်ထားနိုင်ခဲ့ပါက နောင်တွင် လျိုအိမ်တော်မှ နေ့ရက်များမှာ ပြောရခက်သွားပေလိမ့်မည်။ အထူးသဖြင့် လင်းအဘွားကြီး၏ စိတ်ထဲတွင် ရှင်းလင်းစွာ သိရှိသည်၊ ထိုစဉ်က သူမ လင်းလန်ဟွာအား မင်္ဂလာဝေါယာဉ်ပေါ်သို့ ပို့ဆောင်စဉ်က လျိုမိသားစုအား ကိုယ်ရေးအချက်အလက်စာချုပ် (ကျွန်စာချုပ်) ပေးအပ်ခဲ့သည်။ ဤသို့တွေးမိသောအခါ လင်းအဘွားကြီးသည်လည်း ရှင်းလင်းစွာ သိရှိသွားသည်၊ သမီးဖြစ်သူ အဘယ်ကြောင့် လျိုမိသားစု သခင်ကြီးအား ချော့မြှူနေရသနည်း။ သူဌေးကြီးလျိုသာ သေဆုံးသွားပါက သမီးဖြစ်သူ၏ အနာဂတ်မှာ ဤသခင်လေး၏ လက်ထဲသို့ ရောက်ရှိသွားပေလိမ့်မည်။ ဤအချိန်တွင် သူမသည်လည်း သမီးဖြစ်သူအား လျိုမိသားစု၏ ပစ္စည်းဥစ္စာများကို လုယူရန် တိုက်တွန်းလိုစိတ် မရှိတော့ပေ။

သမီးဖြစ်သူ ပြောသည်မှာ မှန်သည်၊ သူမ၏ လင်းလောင်ဝူသည် ဘွဲ့ထူးဂုဏ်ထူး မအောင်မြင်သေး၊ အိမ်၏ ဤအခြေအနေဖြင့် သူမအား များများစားစား မကူညီနိုင်ပေ။ သမီးဖြစ်သူ ကိုယ်ဝန်ရလျှင်ပင် အကာအကွယ်ပေးသူမရှိပါက မွေးဖွားနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။ နောက်ဆုံးတွင် ဘာမှမကျန်ရစ်မည့်အစား လျိုမိသားစု သခင်ကြီးထံ စောစောစီးစီး ခိုလှုံခြင်းက ပိုကောင်းသည်။ လျိုမိသားစုတွင် ကြီးမားသော ချမ်းသာကြွယ်ဝမှု ရှိသည်၊ သမီးဖြစ်သူအား အနည်းငယ် ခွဲဝေပေးလျှင်ပင် သူတို့ လင်းမိသားစုကြီး ကျေးဇူးခံစားရရန် လုံလောက်သည်။ သမီးဖြစ်သူ၏ စောင့်ရှောက်မှု ရရှိပါက နောင်တွင် သူတို့ အဘိုးကြီးအဘွားကြီးနှစ်ဦးနှင့် လင်းလောင်ဝူ၏ ဘွဲ့ထူးဂုဏ်ထူး ရရှိရေးကိစ္စကို စိုးရိမ်စရာ လိုအပ်သေးသလား။

ဤသို့တွေးမိသောအခါ လင်းအဘွားကြီး၏ စိတ်ထဲတွင် နောက်တစ်ကြိမ် တည်ငြိမ်သွားသည်။

"လန်ဟွာ စိတ်ချ၊ အမေ အမြန်သွားပြီး ဆေးတောင်းလာပေးမယ်" ။

ကလေးတစ်ယောက်ရှိမှသာ ပိုမိုတည်ငြိမ်နိုင်ပေလိမ့်မည်။

"အင်း" လင်းလန်ဟွာသည် ကျေးဇူးတင်စွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

လင်းအဘွားကြီးသည် လင်းလန်ဟွာ၏ လက်ကို ထပ်မံပုတ်လိုက်သည်။

"ဟုတ်သားပဲ၊ နင် ခုနက သခင်လေး ဘာကိစ္စရှိတယ်လို့ ပြောလိုက်တာလဲ" ဟု တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားပြီး လင်းအဘွားကြီးသည် လင်းလန်ဟွာအား မေးလိုက်သည်။ လျိုမိသားစု သခင်လေး၏ သမီးဖြစ်သူအပေါ် အရေးပါပုံကို သိရှိသောအခါ လင်းအဘွားကြီးသည် ဤလျိုသခင်လေးအား မပေါ့ဆဝံ့တော့ပေ။

လင်းလန်ဟွာသည် ထိုအခါမှ ခုနက မိမိ ပြောမည်ကြံရွယ်သောကိစ္စကို သတိရသွားသည်။ ခုနက မိမိသည် ဤအဘွားကြီးအား အားထုတ်၍ များစွာ ရှင်းပြခဲ့ရသည်ကို သတိရသောအခါ စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် မကျေမနပ် ဖြစ်သွားသည်။ သို့သော် မျက်နှာတွင်မူ မပေါ်လွင်ပေ။

"ဒီလိုပါ၊ သခင်လေးက အာ့ယာ(လင်းရှောင်ယွဲ့)ရဲ့ အဲ့သရေစာဆိုင်နှစ်ဆိုင်ကို သဘောကျနေတယ်။ ကျွန်မက သူ့ရဲ့ အဒေါ်အရင်းမှန်း သိတော့ ဒီတစ်ခေါက် မပြန်ခင် သူက ကျွန်မဆီ လာရှာပြီး သူ့အတွက် သွားမေးပေးဖို့ တောင်းဆိုတယ်"

လင်းအဘွားကြီး မျက်နှာအခက်တွေ့ဟန် ပေါ်လာသည်ကို မြင်သောအခါ လင်းလန်ဟွာသည် ဆက်ပြောလိုက်သည်။ "သခင်လေးက ပြောတယ်၊ အကယ်၍ အာ့ယာက သရေစာဆိုင်နဲ့ ဆိုင်ထဲက ချက်နည်းပြုတ်နည်းတွေကို သူ့ကို လွှဲပြောင်းပေးချင်တယ်ဆိုရင် သူက ငွေစ ၁၀၀၀ ပေးလိုပါတယ်တဲ့"

လင်းအဘွားကြီးသည် ချက်ချင်း တုန်လှုပ်သွားပြီး မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။

"ဘယ်လောက်" ဟု သူမသည် လင်းလန်ဟွာအား မေးလိုက်သည်။

"ငွေစ ၁၀၀၀" ဟု လင်းလန်ဟွာသည် ပြုံးရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ဒါက ဆိုင်ခန်းနဲ့ ချက်နည်းပြုတ်နည်းတွေ လွှဲပြောင်းခပဲ ရှိသေးတယ်၊ အရင်က ဆိပ်ကမ်းက ဆိုင်ခန်းက အာ့ယာ ဝယ်ထားတာမှန်း မသိခဲ့ဘူး၊ အဲ့ဒီအခါကျရင် ဆိုင်ခန်းဖိုးကို သီးခြား တွက်ချက်နိုင်လောက်တယ်"

လင်းအဘွားကြီး၏ မျက်လုံးများတွင် လောဘကြီးမှုတစ်ချက် ဖြတ်ပြေးသွား၏။

"ဒီလောက်ကောင်းတဲ့ကိစ္စက အဲ့သေနာမလေး ခေါင်းပေါ် ရောက်သွားရသလား" မျက်လုံးများတွင် မနာလိုမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

ငွေစ ၁၀၀၀တောင်၊ မြို့ပေါ်မှာ အိမ်တစ်လုံးတောင် ဝယ်လို့ရနေပြီ။

လင်းလန်ဟွာသည် ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ စိတ်ထဲတွင်လည်း အနည်းငယ် မနာလိုဖြစ်နေသော်လည်း စိတ်ထဲတွင် တွေးနေသည်မှာ လင်းအဘွားကြီးထက် များစွာ ပိုမိုနက်ရှိုင်းသည်။ ဆိပ်ကမ်းမှ ဆိုင်ခန်းမှာ မသက်သာလှ၊ ထိုခွေးမသည် ဤမျှ တိုတောင်းသောအချိန်အတွင်း ငွေရှာ၍ ဆိုင်ခန်း ဝယ်ယူနိုင်ခဲ့သည်။ ထို "ကျင့်ခွိုက်" ဟုခေါ်သော သရေစာဆိုင်မှာ အမှန်တကယ်ပင် မရိုးရှင်းပုံရသည်။ ငွေစ ၁၀၀၀မှာ များပြားသော်လည်း အကယ်၍ ထိုကောင်မလေး၏ လုပ်ငန်းကို ဝယ်ယူနိုင်ခဲ့လျှင် သခင်လေးအတွက် မလွဲမသွေ အမြတ်အစွန်း ရရှိပေလိမ့်မည်။ သခင်လေး အမြတ်ရလျှင် ထိုခွေးမမှာ နစ်နာပေလိမ့်မည်။ ထိုခွေးမ ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျသည်ကို မြင်ရမှသာ သူမ ပျော်ရွှင်ပေမည်။

"သမီးလည်း စဉ်းစားမိတာက အာ့ယာက ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သမီးတို့ လင်းမိသားစုဝင်ပဲလေ။ ဒီလောက်ကောင်းတဲ့ကိစ္စမျိုး ရှိလာတော့ သူ့ကို အသိပေးသင့်တယ်လို့ ထင်လို့ သခင်လေးရဲ့ ဒီကိစ္စကို လက်ခံခဲ့တာ" လင်းလန်ဟွာသည် ဟန်ဆောင်ပြောလိုက်သည်။

"ဟွန်း။ အဲ့သေနာမလေးက ဘာလင်းမိသားစုဝင်လဲ။ ငါတို့ လင်းမိသားစုကို သူ ဒုက္ခပေးခဲ့တာ နည်းလို့လား" လင်းအဘွားကြီးသည် ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။

"အမေ…" လင်းလန်ဟွာသည် အသံကို ဆွဲငင်လိုက်သည်။ "အရင်က ကိစ္စတွေက ပြီးသွားပါပြီ၊ အခု အားလုံးရဲ့ အခြေအနေကလည်း ပြောင်းလဲသွားပြီ။ အာ့ယာက ဘယ်လောက်ပဲ မှားမှား၊ သူက အစ်ကိုသုံးရဲ့ သမီးဆိုတဲ့ အမှန်တရားကို ပြောင်းလဲလို့မရဘူး၊ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် အမေ့ရဲ့ မြေးအရင်းပဲ။ ဒီတစ်ခေါက်ကိစ္စကို သမီးတို့ ကူညီပေးနိုင်ရင်၊ အာ့ယာက သရေစာဆိုင်ကို သခင်လေးဆီ လွှဲပြောင်းပေးလိုက်ရင် ကိုယ့်မိသားစုဝင်ကို ကူညီတာပဲ မဟုတ်လား။ အာ့ယာကသာ စိတ်ကောင်းရှိရင် အမေ့ရဲ့စေတနာကို သတိရသင့်တယ်၊ နောက်ဆိုရင် အမေ့ကို ကောင်းကောင်း ပြုစုစောင့်ရှောက်သင့်တယ်"

လင်းအဘွားကြီး၏ မျက်လုံးများ လှုပ်ရှားသွားသည်ကို မြင်သောအခါ လင်းလန်ဟွာသည် ဆက်ပြောလိုက်သည်။ "အမေ မမေ့နဲ့ဦး၊ သရေစာဆိုင် လွှဲပြောင်းရောင်းချလို့ ငွေစ ၁၀၀၀ ရနိုင်တာအပြင် အာ့ယာက အလုပ်ရုံတောင် ဆောက်ထားသေးတယ်။ အဲ့ဒီအခါကျရင် အလုပ်ရုံ ဖွင့်လှစ်လိုက်ရင် သမီးတို့ရွာမှာ အလုပ်သွားလုပ်တဲ့လူတွေ မနည်းမနော ရှိလာနိုင်တယ်၊ ပြီးတော့ အဲ့လောက်ကြီးတဲ့ အလုပ်ရုံက အဲ့ဒီအခါကျရင် ငွေဘယ်လောက် ရှာနိုင်မလဲဆိုတာ မပြောနိုင်ဘူး။ အမေက အာ့ယာရဲ့ အဖွားအရင်း၊ အာ့ယာကသာ အမေ့ရဲ့စေတနာတွေကို သတိရသွားရင် အဲ့ဒီအခါကျရင် သာ့ရှီရွာမှာ ဘယ်သူက အမေ့ကို မလေးမစား လုပ်ရဲဦးမှာလဲ"

လင်းလန်ဟွာ၏ စိတ်ထဲတွင် မှန်ကဲ့သို့ ရှင်းလင်းနေသည်၊ ဤအဘွားကြီးသည် ငွေမက်ပြီး မျက်နှာသာလိုချင်သည်။ တိုက်ဆိုင်စွာပင် လင်းရှောင်ယွဲ့ ထိုခွေးမသည် သူမ၏ ဤအချက်နှစ်ချက်ကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်ပေသည်။ ထို့ကြောင့် သူမသည် အဘွားကြီးကို မစည်းရုံးနိုင်မည်ကို အမှန်တကယ်ပင် မစိုးရိမ်ပေ။

အမှန်စင်စစ်၊ လင်းလန်ဟွာ၏ စကားကို ကြားသောအခါ လင်းအဘွားကြီး၏ အမူအရာသည် ပြောင်းလဲသွား၏။ "ငါတို့ သူ့ကို အလကား ကြားကနေ ဆက်သွယ်ပေးလို့မဖြစ်ဘူး" သူမသည် မျက်နှာတင်းတင်းဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ ထိုသေနာမလေးက သူမအား အမှန်တကယ် ပြုစုစောင့်ရှောက်ပြီး သူမအား လျိုအိမ်တော်သို့ ခေါ်ဆောင်၍ ကျွေးမွေးပြုစုမှသာ ဖြစ်မည်။

လင်းလန်ဟွာ၏ မျက်နှာပေါ်မှ အပြုံးသည် တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွား၏။

"ဒါဆို အမေက ဘယ်လိုလုပ်ချင်လဲ" သူမသည် လင်းအဘွားကြီးအား မေးလိုက်ပြီး စိတ်ထဲတွင်မူ ကျိန်ဆဲနေလေပြီ။

"ဟုတ်တာပေါ့၊ ငါနဲ့ နင့်အဖေကို လျိုအိမ်တော်ကို ပြောင်းရွှေ့ခိုင်းရမှာပေါ့" လင်းအဘွားကြီးသည် လေးနက်စွာ ပြောလိုက်ပြီး သူမ၏တောင်းဆိုချက်မှာ အလွန်ကျိုးကြောင်းဆီလျော်သည့်ပုံစံဖြင့်။ အိမ်က ဤအိမ်မှာ စုတ်ပြတ်နေသည်၊ လျိုအိမ်တော်လောက် မည်သို့ ကောင်းမွန်နိုင်မည်နည်း။ ထို့ပြင် လျိုအိမ်တော်ဘက်တွင် အစေခံများ ရှိသေးသည်၊ သူမ ရောက်သွားပြီးနောက် အစေခံများကို အသုံးပြုနိုင်ပေလိမ့်မည်။

လင်းလန်ဟွာသည် ဒေါသထွက်လွန်း၍ မျက်လုံးဖြူ လှန်မတတ် ဖြစ်သွားသည်။

"အမေ…" သူမသာ ယခု ဤအဘွားကြီးကို အမျက်မထွက်စေနိုင်ပါက အမှန်တကယ်ပင် သူမအား မှန်ထဲသာ ပြန်ကြည့်ခိုင်းလိုက်ချင်သည်။ ဘာတွေ တွေးနေတာလဲ။ လင်းရှောင်ယွဲ့ ထိုကောင်မလေးက ယုတ်မာပေမဲ့ မမိုက်မဲဘူးလေ။

"နင်က ဒီတောင်းဆိုချက်က အလွန်အကျွံဖြစ်သွားတယ်လို့ ထင်နေတာလား" လင်းအဘွားကြီး မည်မျှပင် မိုက်မဲပါစေ၊ လင်းလန်ဟွာ၏ အမူအရာကို ကြည့်ပြီး မကျေမနပ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

လင်းလန်ဟွာ: …

"အမေ၊ လျိုအိမ်တော်က ဒီအိမ်ထက် ပိုကောင်းပေမဲ့ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ကိုယ့်အိမ်မဟုတ်ဘူးလေ။ ပြီးတော့ အစေခံတွေက မျက်နှာကြီးရာ ဟင်းဖတ်ပါတတ်တဲ့သူတွေ၊ အမေသာ သွားခဲ့ရင်တောင် ဟိုဘက်ကလူတွေက အမေ့ကို တမင်တကာ ပေါ့ပေါ့ဆဆ ဆက်ဆံရင် အဲ့ဒီအခါကျရင် အမေ နေရတာ ပိုပြီး မသက်မသာ ဖြစ်နေမှာ" ဟု ပြောရင်း လင်းလန်ဟွာသည် လင်းအဘွားကြီး၏ လက်မောင်းကို ဆွဲလိုက်သည်။ "ဒီလိုဖြစ်မယ့်အစား သမီးတို့ လက်တွေ့ကျတာ ပိုကောင်းတယ်"

လင်းအဘွားကြီး၏ မျက်နှာအမူအရာ လှုပ်ရှားသွား၏။ ခုနက သမီးဖြစ်သူ သူမအား ပြောခဲ့သော အထက်တန်းလွှာမိသားစုမှ အစေခံများကို ငွေပေး၍ သိမ်းသွင်းရသည့်ကိစ္စကို သတိရသွားသည်။ ချက်ချင်းပင် သူမသည် လျိုအိမ်တော်သို့ သွားလိုစိတ် မရှိတော့ပေ။ သူမကိုယ်တိုင်ပင် ငွေလိုအပ်နေသည်၊ အခြားသူများကို ပေးရန် ငွေမရှိပေ။

"ဘာလက်တွေ့ကျတာလဲ"

ထိုအခါမှ လင်းလန်ဟွာသည် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး တစ်ချိန်တည်းတွင် လင်းအဘွားကြီးအား စိတ်ထဲမှ ပိုမိုအထင်သေးသွားသည်။ ဤမိုက်မဲသောပုံစံ၊ အလွန်လွယ်ကူစွာ လှည့်စားနိုင်သည်…

"သေချာပေါက် ငွေတောင်းရမှာပေါ့"

ငွေဟု ကြားသည်နှင့် လင်းအဘွားကြီး၏ မျက်လုံးများ အရောင်တောက်သွား၏။

"ကိစ္စသာ အောင်မြင်သွားရင် သခင်လေးက အာ့ယာကို ငွေစ ၁၀၀၀ ပေးမှာ မဟုတ်လား။ အဲ့ဒီအခါကျရင် အာ့ယာကို အမေ့ကို နည်းနည်းခွဲပေးခိုင်း၊ ကျေးဇူးတင်ခအနေနဲ့ပေါ့။ ဒီလိုဆိုရင် အမေက သခင်လေးကို ကူညီရာလည်း ရောက်တယ်၊ ငွေနည်းနည်းလည်း ရနိုင်တယ်"

လင်းအဘွားကြီး၏ မျက်လုံးများတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုတစ်ချက် ဖြတ်ပြေးသွား၏။

"ဒါဆို ဘယ်လောက်တောင်းရင် ကောင်းမလဲ" သူမသည် အလျင်အမြန် မေးလိုက်သည်။

"ဒါ… ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် တစ်ရာလောက်တော့ ပေးသင့်တယ်" လင်းလန်ဟွာသည် စမ်းသပ်သကဲ့သို့ ပြောလိုက်သည်။

သူမသည် သူမ ပြောသည်မှာ နည်းလွန်းသွားပြီး လင်းအဘွားကြီး စိတ်မကောင်းဖြစ်သွားမည်ကို အနည်းငယ် စိုးရိမ်သည်။ သို့သော် များများစားစား ပြောလိုက်လျှင်လည်း လင်းရှောင်ယွဲ့ဘက်က သဘောတူနိုင်မည်မဟုတ်ပေ၊ ထို့ကြောင့် ငွေစ ၁၀၀ဟု ပြောလိုက်သည်။

မည်သူ သိမည်နည်း၊ လင်းအဘွားကြီး၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။

"ငွေစ ၁၀၀။" သူမသည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောလိုက်သည်။

သူမ စိတ်လှုပ်ရှားသည်မှာ အံ့ဩစရာမရှိ၊ သူမသည် လင်းမိသားစုတွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ အိမ်ထောင်ထိန်းသိမ်းခဲ့သည်၊ သူမ၏လက်ထဲတွင် ငွေများစွာ ကိုင်တွယ်ခဲ့ဖူးသော်လည်း ငွေစ ၁၀၀ဆိုသည်မှာ သူမအတွက် အမှန်တကယ်ပင် အလွန်ကြီးမားသော ပမာဏတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ဤကိစ္စကို လုပ်ဆောင်ရန် မခက်ခဲ၊ ထိုသေနာမလေးထံ သွား၍ တစ်ခွန်းပြောရုံသာ ဖြစ်သည်။ ထိုအခါ ငွေရရှိရုံသာမက ထိုသေနာမလေးနှင့် ဆက်ဆံရေးကို ပြန်လည်အဖတ်ဆယ်နိုင်သေးသည်။ လျိုအိမ်တော်သို့ ဤတစ်ကြိမ် သူမ မသွားနိုင်သော်လည်း နောင်တွင် မလွဲမသွေ အခွင့်အရေး ရှိသေးသည်။

"အတိအကျ ဘယ်လောက်ဆိုတာက သမီးတို့ ပြောရုံနဲ့ မပြီးဘူး၊ အာ့ယာနဲ့ ဆွေးနွေးမှပဲ ဖြစ်မှာ" ဟု လင်းလန်ဟွာသည် ပြောလိုက်သည်။ လင်းအဘွားကြီး၏ ဤပုံစံကို မြင်သောအခါ စိတ်ထဲတွင် နောက်တစ်ကြိမ် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ သူမသည် ဤမိုက်မဲသောအဘွားကြီးက ငွေရာပေါင်းများစွာ တောင်းဆိုမည်ကို အမှန်တကယ်ပင် ကြောက်ရွံ့နေသည်။

"ဟွန်း။ ငွေစ ၁၀၀ မပေးရင် ဒီအကူအညီကို ငါ မကူညီနိုင်ဘူး" လင်းအဘွားကြီးသည် မေးကို မော့ပြီး ပြောလိုက်သည်။

လင်းလန်ဟွာသည် ကြည့်ရင်း ဆဲဆိုချင်စိတ် ပေါက်သွားသည်။ ထို့နောက် လင်းလန်ဟွာသည် လင်းအဘွားကြီးအား အတန်ကြာ ထပ်မံစည်းရုံးပြီးနောက်မှ လင်းအဘွားကြီးကို တားဆီးနိုင်ခဲ့သည်။

"ဒါဆို အမေ၊ နေ့ရွှေ့ညရွှေ့ မလုပ်ဘဲ သမီးတို့ အခုပဲ လျိုအိမ်တော်ကို သွားကြရအောင်"

လင်းအဘွားကြီး၏ မျက်လုံးများတွင် တုံ့ဆိုင်းဟန်တစ်ချက် ဖြတ်ပြေးသွားသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် လင်းလန်ဟွာအား တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ၊ ငါတို့ သားအမိနှစ်ယောက် အတူတူ သွားကြမယ်။ နင် ယူလာတဲ့ မြင်းလှည်းနဲ့ သွားမယ်" ဟု သူမသည် ထပ်မံ၍ ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ" လင်းလန်ဟွာ၏ စိတ်ထဲတွင် တုန်လှုပ်သွားသည်။

ထိုခွေးမက ဘယ်မှာနေတယ်ဆိုတာ မသိတာလည်း မဟုတ်ဘဲ၊ ရွာတစ်ရွာတည်း နေတာကို မြင်းလှည်းစီးပြီး သွားရသေးတယ်…

တံခါးမှ ထွက်ပြီးနောက် လင်းလန်ဟွာသည် လှည်းမောင်းသမားအား မြင်းလှည်းကို တပ်ဆင်ခိုင်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် လင်းအဘွားကြီးအား မြင်းလှည်းပေါ်သို့ ထူမတင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမကိုယ်တိုင်လည်း တက်ထိုင်လိုက်သည်။

မြင်းလှည်း ထွက်ခွာသွားပြီး မကြာမီ လျိုအိမ်တော်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ လျိုအိမ်တော် အမှန်တကယ်ပင် ချဲ့ထွင်ထားသည်ကို တွေ့ရှိပြီး ဘေးမှ အလုပ်ရုံမှာလည်း အလွန်ကြီးမားသည်ကို မြင်သောအခါ လင်းလန်ဟွာ၏ စိတ်ထဲတွင် တုန်လှုပ်ပြီး မနာလိုဖြစ်သွားသည်။

"ခင်ဗျားတို့က ဘယ်သူတွေလဲ" မြင်းလှည်းတစ်စီး လာသည်ကို တွေ့ရှိပြီး လှည်းမောင်းသူမှာ မိမိ မသိရှိသူဖြစ်သောအခါ ကျောက်ခန်းသည် ရှေ့သို့တိုး၍ မေးလိုက်သည်။

လှည်းမောင်းသမား ဖြေမည်ကြံရွယ်စဉ်မှာပင် မြင်းလှည်း၏ ကန့်လန့်ကာသည် လှန်တက်လာသည်။ မိတ်ကပ်လိမ်းခြယ်ထားသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် ခေါင်းပြူထွက်လာသည်။

"ဟီးဟီး၊ ကျွန်မက ရှင့်သခင်မလေးရဲ့ အဒေါ်အရင်း" ထို့နောက် သူမသည် ဘေးမှ အဘွားကြီးအား ကြည့်လိုက်သည်။ "ဒီတစ်ယောက်က ရှင့်သခင်မလေးရဲ့ အဖွားအရင်း။ ဒုက္ခပေးရပါပြီ၊ သွားပြီး အကြောင်းကြားပေးပါ၊ ကျွန်မတို့ သူ့ကို အရေးကြီးတဲ့ကိစ္စ ဆွေးနွေးစရာရှိလို့ ရှာနေတယ်လို့" လင်းလန်ဟွာသည် စကားပြောရာတွင် အလွန်ယဉ်ကျေးလှသည်။

ဤပုံစံမှာမူ လင်းအဘွားကြီး၏ မကျေနပ်မှုကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။ တကယ်ပဲ၊ အစေခံတစ်ယောက်ကို ဤမျှ နှိမ့်ချဆက်ဆံနေစရာ လိုအပ်သလော။ မိမိ၏ အဆင့်အတန်းကို အလကား လျှော့ချနေသည်။

ကျောက်ခန်းသည် ကြားသောအခါ မျက်မှောင်တစ်ချက် တွန့်ချိုးလိုက်၏။

"ကျွန်တော်တို့ သခင်မလေးမှာ ဆွေမျိုးသားချင်း မရှိဘူး၊ အဒေါ်နဲ့ အဖွား ပိုလို့တောင် မရှိဘူး၊ ခင်ဗျားတို့ သွားကြတော့" ဟု အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

လျိုအိမ်တော်၏ အိမ်ကျွန်တစ်ဦးအနေဖြင့် လျိုအိမ်တော်နှင့် လင်းမိသားစုကြားတွင် ယခင်က ဖြစ်ပွားခဲ့သောကိစ္စများကို သူတို့ သဘာဝအတိုင်း သိရှိကြသည်။ ဒါကြောင့် ထိုနှစ်ယောက်စလုံး၏ အထောက်အထားကို ခန့်မှန်းမိလိုက်သည်။ ဒီနှစ်ယောက် သူ့သခင်မလေးကို သွားနှောက်ယှက်မှာမှန်း သိသာနေတာကို ဒီအတိုင်းလွှတ်ပေးလိုက်စရာလား။

***