ပြဿနာရှာခြင်း

"အပိုစကားတွေ ထားလိုက်စမ်းပါ။ မင်းလို ယုတ်ညံ့တဲ့ကျွန်တစ်ယောက်က ဘာသိမှာလဲ။" လင်းလန်ဟွာ ပြန်မဖြေမီမှာပင် လင်းအဘွားကြီးသည် စတင်၍ ဆဲဆိုလေပြီ။ "လင်းရှောင်ယွဲ့ အဲ့သေနာမလေး၊ ငါ့လို အဖွားအရင်းကိုတောင် မမှတ်မိရဲဘူးလား၊ မိုးကြိုးပစ်မှာတောင် မကြောက်ဘူး။"

လင်းလန်ဟွာ၏ မျက်နှာသည် ညိုမှောင်သွားပြီး လင်းအဘွားကြီး၏ မျက်နှာအား မစင်ဖြင့် ပစ်ပေါက်လိုစိတ်သည် ယခုကဲ့သို့ ပြင်းထန်ခဲ့ဖူးခြင်း မရှိပေ။

"အမေ၊ စိတ်လျှော့ပါဦး…" သို့သော် သူမသည် အောင့်အီးထားရုံသာ တတ်နိုင်ပြီး လင်းအဘွားကြီးအား ရှေ့သို့တိုး၍ နှစ်သိမ့်ရလေသည်။

လင်းအဘွားကြီး၏ ရင်ဘတ်မှ နိမ့်ချည်မြင့်ချည်လှုပ်ရှားမှုသည် ထိုအခါမှ အနည်းငယ် လျော့ကျသွားသော်လည်း ကျောက်ခန်းအား မုန်းတီးသောအကြည့်ဖြင့် ကြည့်နေဆဲ ဖြစ်၏။

လင်းလန်ဟွာသည် ခေါင်းလှည့်၍ ကျောက်ခန်းအား နောက်တစ်ကြိမ် စကားပြောမည် ကြံရွယ်စဉ်မှာပင် ကျောက်ခန်း၏ မျက်နှာတွင်လည်း ဒေါသရိပ်များ ပြည့်နှက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။ တစ်ချိန်တည်းတွင် ကျောက်ခန်း၏ နောက်တွင် အိမ်စေနှစ်ယောက် ထပ်မံရောက်ရှိလာသည်ကိုလည်း တွေ့လိုက်ရသည်။ နှစ်ယောက်စလုံး၏ မျက်နှာတွင်လည်း ဒေါသရိပ်များ အလားတူ ရှိနေပြီး ကျောက်ခန်းက ခေါ်ယူလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်မှာ ထင်ရှားကာ အလွန် ရန်စ၍ မရသည့်ပုံစံ ဖြစ်နေ၏။

"ရူးချင်ရင် ကိုယ့်နေရာကိုယ်ပြန်ရူး။ ငါတို့ လျိုအိမ်တော်ရဲ့ နေရာမှာ လာရမ်းကားရဲရင် မင်းတို့ကို ရူးနေတဲ့ခွေးတွေကို ဘယ်လိုပညာပေးရလဲဆိုတာ သိသွားအောင် လုပ်ပစ်မယ် သတိထား" ကျောက်ခန်းသည် အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

အမှန်ပင်၊ သခင်မလေးက လင်းမိသားစုဝင်များကို မနှစ်မြို့ခြင်းမှာ အကြောင်းရင်း ရှိလေသည်။

လင်းအဘွားကြီး၏ အမူအရာ ပြောင်းလဲသွားပြီး စကားမပြောမီမှာပင် ကျောက်ခန်းသည် "ထွက်သွား" ဟု အော်ဟစ်လိုက်လေပြီ။

အသံသည် အလွန်ကျယ်လောင်လှသဖြင့် လှည်းပေါ်မှ လူသုံးယောက်၏ ကိုယ်လုံးများ တုန်လှုပ်သွားကြ၏။ အထူးသဖြင့် လှည်းမောင်းသမားမှာ မြင်းလှည်းပေါ်မှ လဲကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။

"ဟားဟားဟား…" ဤအချိန်တွင် နောက်မှ အိမ်စေနှစ်ယောက်၏ ကျယ်လောင်သော ရယ်မောသံများ ထွက်ပေါ်လာ၏။

ထိုလက်ပိုက်၍ ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောနေသော နှစ်ဦးအား ကြည့်ရင်း လင်းလန်ဟွာသည် ကြောက်ရွံ့စိတ်နှင့် ဒေါသစိတ်တို့ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ သို့သော် လျင်မြန်စွာပင် သူမသည် ပြန်လည်တည်ငြိမ်သွား၏။

"အစ်ကိုကြီး အပြစ်မယူပါနဲ့။ ကျွန်မ… ကျွန်မ ရှင့်သခင်မလေးကို လာရှာတာ တကယ် အရေးကြီးတဲ့ကိစ္စ ရှိလို့ပါ"

ကျောက်ခန်း၏ စိတ်မရှည်သောပုံစံကို မြင်သောအခါ လင်းလန်ဟွာသည် အလျင်အမြန် ထပ်ပြောလိုက်သည်။ "စီးပွားရေးကိစ္စပါ၊ ကျွန်မဆီမှာ စီးပွားရေးကြီးကြီးတစ်ခု ရှိတယ်၊ ရှင့်သခင်မလေးနဲ့ ဆွေးနွေးမလို့"

ဤအချိန်တွင် လင်းလန်ဟွာသည် လင်းရှောင်ယွဲ့အား စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေရန်နှင့် အာရုံလွှဲရန်အတွက် သူမ၏အမေကို ခေါ်ဆောင်လာခဲ့မိသည့်အတွက် အလွန်အမင်း နောင်တရနေမိ၏။ ယခု ကိစ္စများမှာ သူမအမေကြောင့် ဤသို့ ဖြစ်သွားရသဖြင့် သူမသည် လင်းရှောင်ယွဲ့၏ မျက်နှာကိုပင် မမြင်တွေ့ရမည်ကို အမှန်တကယ်ပင် စိုးရိမ်နေမိသည်။ ယခင်က သူမသည် သခင်လေးအား သစ္စာကျိန်ဆို၍ အာမခံခဲ့ပြီးဖြစ်သည်၊ အကယ်၍ တာဝန်မပြီးမြောက်ပါက ပြန်သွားလျှင် မျက်နှာပြရ ခက်ခဲပေလိမ့်မည်။

လင်းလန်ဟွာသည် သူမဤစကားကို ပြောလိုက်လျှင် ကျောက်ခန်း အနည်းငယ် ပျော့ပျောင်းသွားမည်ဟု မူလက ထင်မြင်ခဲ့သည်။ မည်သူ သိမည်နည်း၊ သူ၏မျက်နှာတွင် မထီမဲ့မြင်အမူအရာသာ ဖြစ်ပေါ်လာ၏။

"လမ်းပေါ်ကခွေးတိုင်းက ငါတို့သခင်မလေးနဲ့ စီးပွားရေးလာလုပ်လို့ရတယ်လို့ ထင်နေတာလား။ အမြန်ထွက်သွား၊ သခင်မလေးနဲ့ သခင်မကြီးကို အနှောင့်အယှက်ပေးရင် အကောင်းအတိုင်း ပြန်မသွားနိုင်အောင်လုပ်ပစ်မယ်" ကျောက်ခန်းသည် မကျေမနပ် ပြောလိုက်သည်။

အဘွားကြီးသည် စက်ဆုပ်ရွံရှာဖွယ်ကောင်းပြီး စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာကောင်းလှသည်၊ ငယ်ရွယ်သောမိန်းမမှာမူ အပြစ်ကင်းစင်ဟန်ဆောင်ခြင်းကိုသာ တတ်ကျွမ်းသည်။ နှစ်ယောက်စလုံး ကောင်းမွန်သူများ မဟုတ်ကြပေ…

လင်းလန်ဟွာ၏ မျက်နှာသည် ဖြူဖျော့သွား၏။ မျက်နှာပေါ်မှ နူးညံ့သိမ်မွေ့ဟန်ကို မည်သို့မျှ ဆက်လက်ဟန်ဆောင်နိုင်ခြင်း မရှိတော့ပေ။ ထို့နောက် သူမသည် ဘေးမှ လင်းအဘွားကြီးအား ဆွဲလိုက်ပြီး လင်းအဘွားကြီးအား မျက်ရိပ်ပြလိုက်သည်။

သားအမိနှစ်ယောက်၏ နှစ်ပေါင်းများစွာ နားလည်မှုအရ လင်းအဘွားကြီးသည် သမီးဖြစ်သူ၏ ဆိုလိုရင်းကို မည်သို့ နားမလည်ဘဲ ရှိမည်နည်း။ သို့သော် မြင်းလှည်းအပြင်ဘက်မှ ကြမ်းတမ်းခက်ထန်သော အိမ်စေသုံးယောက်ကို ရင်ဆိုင်ရသောအခါ ကြောက်ရွံ့သွားမိသည်။

လင်းလန်ဟွာသည် စိတ်ထဲတွင် အပြင်းအထန် ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။ ခုနက အမေ့ရဲ့ ပါးစပ်ကကြမ်းကြမ်းတမ်းတမ်းတွေ ထွက်ကျနေတဲ့ အရှိန်အဝါတွေကော။ အခုမှ ကြောက်တတ်နေပြီလား။

သူမသည် စဉ်းစားလိုက်၏။ "ငွေငွေစ ၁၀၀" ဟုအသံတိုးတိုးဖြင့် တစ်ခွန်းပြောလိုက်သည်။

လင်းအဘွားကြီးသည် ကြောင်အသွား၏။ ချက်ချင်းပင် စိတ်ကို ဒုန်းဒုန်းချလိုက်သည်။

"အမလေး၊ လင်းရှောင်ယွဲ့၊ နင် ဒီ သစ္စာမရှိတဲ့ သောက်ကောင်မလေး။ ကိုယ့်အဒေါ်အရင်းနဲ့ အဖွားအရင်းကိုတောင် မမှတ်မိတော့ဘူးလား။ အိမ်တံခါးဝအထိ ရောက်နေတာတောင် ကိုယ့်အဒေါ်အရင်းနဲ့ အဖွားအရင်းကို အိမ်ထဲဝင်ခွင့်မပြုဘူး။ လျိုရှီ။ လျိုရှီ မိန်းမပျက်မ ထွက်လာခဲ့စမ်း၊ နင် နင့်သမီးကို ဒီလိုပဲ သင်ကြားထားတာလား။ ငါ့ရဲ့ သနားစရာ လောင်စန်းရယ်၊ နင်ကတော့ အေးအေးဆေးဆေး သွားနိုင်ခဲ့တယ်၊ ဘာလို့ ငါ့လို အဘွားကြီးကို ခေါ်မသွားခဲ့တာလဲ။ ဒီလောကကြီးထဲမှာ နင့်မိန်းမနဲ့ သမီးရဲ့ မနှစ်မြို့တာကို ခံရအောင် ထားခဲ့ရတယ်လို့…"

လင်းအဘွားကြီးသည် လည်ပင်းကို ဆွဲဆန့်၍ ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်ငိုကြွေးလေတော့သည်။ အိမ်စေသုံးယောက် ရှိနေသောကြောင့် လင်းရှောင်ယွဲ့နှင့် လျိုရှီအား ထပ်မံ၍ ကျိန်ဆဲဝံ့ခြင်း မရှိတော့ပေ။ သမီးဖြစ်သူ၏ ဆိုလိုရင်းကို သူမ နားလည်သွားပြီ ဖြစ်၏။ ယခုအချိန်တွင် သူတို့သည် ထိုသေနာမလေးနှင့် တွေ့ဆုံနိုင်မှသာ နောက်ဆက်တွဲကိစ္စများကို ဆက်လက်လုပ်ဆောင်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူမသည် အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ထိုသေနာမလေးကို အရင်ဆုံး ထွက်လာအောင် ဆွဲဆောင်ရပေမည်။

ကျောက်ခန်းသည် သူ၏နားစည်များ တုန်ခါ၍ နာကျင်လာသည်ဟုသာ ခံစားလိုက်ရသည်။ "ပါးစပ်ပိတ်" ဟု မာထန်စွာ အော်ဟစ်လိုက်၏။

လင်းအဘွားကြီးသည် ခဏမျှ ရပ်တန့်သွား၏။ "အမလေး၊ လင်းရှောင်ယွဲ့၊ နင် ဒီ မထီမဲ့မြင်ပြုတတ်တဲ့ မြေးမ။ နင့်ရဲ့ အိမ်စေကို ဒီအဘွားကြီးကို လာအနိုင်ကျင့်ခိုင်းတယ်။ လောင်စန်းရယ်၊ နင် အမြန် မျက်စိဖွင့်ပြီး ထကြည့်လိုက်ပါဦး…"

ကျောက်ခန်းသည် သူ၏နားများကို ပိတ်လိုက်ပြီး တစ်စုံတစ်ခု ပြောမည်ကြံရွယ်စဉ်မှာပင် နောက်မှ လူတစ်ဦးသည် သူ့ကို ရုတ်တရက် ဆွဲဖယ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် တုတ်တစ်ချောင်းသည် ကောင်းကင်မှ ကျဆင်းလာပြီး မြင်းလှည်းပေါ်သို့ ရိုက်ချလိုက်လေသည်။ လူကို မချိန်ရွယ်သော်လည်း မြင်းလှည်းပေါ်သို့ ရိုက်ခတ်မိသွား၏။ ပြင်းထန်သောအားကြောင့် မြင်းလှည်းပင် အောက်သို့ အနည်းငယ် နိမ့်ကျသွား၏။ မြင်းသည် ဟီသံတစ်ချက် ပြုလိုက်သည်။ လှည်းမောင်းသမားက အလျင်အမြန် မထိန်းချုပ်လိုက်နိုင်ပါက ကြောက်လန့်သွားနိုင်ပေသည်။

လင်းအဘွားကြီး၏ နှလုံးသားသည် တုန်လှုပ်သွားပြီး မည်သို့ ဆက်လက်၍ အော်ဟစ်ဝံ့တော့မည်နည်း။ ထို အက်ရာတစ်ချက် ထင်သွားသော တုတ်ကို ကြည့်ရင်း သူမ၏ကိုယ်သည် စပါးလှေ့သကဲ့သို့ တုန်ရီနေသည်။

"ထပ်အော်လေ။ ထပ်အော်ရင် ခင်ဗျားခေါင်းပေါ်ကို တခါတည်း ရိုက်ချပစ်မယ်" ဖန်ထန်သည် မြင်းလှည်းထဲမှ လင်းအဘွားကြီးအား ကြည့်ရင်း ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သောမျက်နှာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

လင်းအဘွားကြီးသည် အလျင်အမြန် လင်းလန်ဟွာနောက်သို့ ပုန်းအောင်းလိုက်ပြီး ဖန်ထန်၏ မျက်နှာကိုပင် မကြည့်ဝံ့တော့ပေ။ ထိုသေနာမလေး၏ လက်အောက်တွင် ဤသို့သော ကြမ်းတမ်းသည့်လူဆိုးကို မွေးမြူထားသည်၊ သူ့ကို အမှန်တကယ် ဒေါသထွက်စေပါက မိမိအား တုတ်ဖြင့် တစ်ချက်ရိုက်လိုက်လျှင် သူမ၏ အရိုးများပင် ကျိုးကြေသွားနိုင်ပေသည်။

လင်းအဘွားကြီး ကြောက်ရွံ့သွားသည်ကို မြင်သောအခါ ဖန်ထန်၏မျက်နှာတွင် မထီမဲ့မြင်အမူအရာတစ်ချက် ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ ထို့နောက် သူသည် ဖြူဖျော့နေသော လင်းလန်ဟွာအား ကြည့်လိုက်သည်။

"ငါတို့သခင်မလေးက စီးပွားရေးအကြီးကြီး လုပ်နေတာ။ ရူယီစားသောက်ဆိုင်နဲ့ ကျိုးကုန်သွယ်ရေးလုပ်ငန်းတောင် ငါတို့သခင်မလေးရဲ့ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေပဲ။ မင်းလို မိန်းမမျိုးကတော့…" ဖန်ထန်သည် လင်းလန်ဟွာအား စက်ဆုပ်ရွံရှာသောအကြည့်ဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ "လာလည်း ငါတို့သခင်မလေးရဲ့ အချိန်ကို ဖြုန်းတီးတာပဲ။"

လင်းလန်ဟွာ၏မျက်နှာသည် ဖြူရာမှ နီရဲလာ၏။ "စကားက မင်းပြောတိုင်း ပြီးတာမဟုတ်ဘူး။ ငါက လျိုအိမ်တော်ကိုယ်စား လာတာ၊ ငါတို့ လျိုအိမ်တော်ရဲ့ သခင်ကြီးက မင်းတို့သခင်မလေးနဲ့ စီးပွားရေးဆွေးနွေးချင်လို့" ထို့နောက် သူမသည် ခါးကို မတ်လိုက်ပြီး ဖန်ထန်အား ပြောလိုက်သည်။

ဖန်ထန်၏ မျက်နှာတွင်မူ အပြောင်းအလဲမရှိဘဲ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် အလွန်မယဉ်ကျေးစွာ နားကို ကလော်လိုက်သည်။

"ဘာ လျိုအိမ်တော်လဲ။ မကြားဖူးဘူး" ဟု တိုက်ရိုက် ပြောလိုက်သည်။

ပြောရမည်ဆိုလျှင် ဤလျိုအိမ်တော်ကို သူ အမှန်တကယ်ပင် သိရှိသည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူ၏အဖေသည် ကျိုးမိသားစုခြံ၏ အစေခံချုပ်ဖြစ်ပြီး သူသည် ခြံအပြင်သို့ ထွက်ခွင့်ရသည့်အခွင့်အရေး မနည်းလှပေ။ ချင်းရှီမြို့တွင် လျိုအိမ်တော်သည် အမှန်တကယ်ပင် အဆင့်အတန်းတစ်ခု ရှိသော်လည်း သူ့သခင်မလေးနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက… ထားလိုက်တော့၊ နှိုင်းယှဉ်စရာပင် မရှိပေ။

"လျိုချင်းရှန်း၊ သူဌေးကြီးလျိုကို မင်း မသိဘူးလား" ဟု လင်းလန်ဟွာ၏ အသံသည် စူးရှသွားသည်။

"ဟွန်း" သို့သော် ဖန်ထန်၏ နှာခေါင်းရှုံ့သံတစ်ချက်ကိုသာ ကြိုဆိုလိုက်ရသည်။ "ဘာလို့ သိရမှာလဲ။ မင်းရဲ့ အဲ့ဒီ သူဌေးကြီးလျိုကို ပြန်သွားမေးလိုက်ပါဦး၊ ကျိုးမိသားစုခြံက အခု သခင်အသစ် ဘယ်သူလဲဆိုတာ သိရဲ့လားလို့" ပြောပြီးနောက် ဖန်ထန်သည် ကျောခိုင်းလိုက်သည်။

"သခင်မလေးက မိသားစုနဲ့ ထမင်းစားနေတာ၊ ဒီခွေးရူးနှစ်ကောင်ကို ဆက်ဟောင်ခွင့်ပေးထားရင် သခင်တွေရဲ့ အစာစားချင်စိတ်ကို ထိခိုက်သွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ"

ပြောရင်း ဖန်ထန်သည် သူ၏လက်ထဲမှ တုတ်ကို ကျောက်ခန်းထံသို့ တိုက်ရိုက် ပစ်ပေးလိုက်သည်။

"စကားနားမထောင်တဲ့ ခွေးရူးတွေကို တွေ့ရင် တိုက်ရိုက် ရိုက်သာ ရိုက်ပစ်၊ သတ်မိရင်တောင် တာဝန်ယူမယ့်သူ ရှိတယ်"

ကျောက်ခန်းသည် တုတ်ကို လှမ်းယူလိုက်ပြီး မျက်လုံးများတွင် အလင်းရောင်တစ်ချက် ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ သူသည် ရှေ့သို့တိုးမည်ကြံရွယ်စဉ်မှာပင် လှည်းမောင်းသမားသည် မြင်းကို တိုက်ရိုက် ကြိမ်ဖြင့် တစ်ချက်ရိုက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် လျင်မြန်စွာ မြင်းခေါင်းကို လှည့်ပြီး မြင်းလှည်းကို မောင်းနှင်ကာ လင်းလန်ဟွာနှင့် လင်းအဘွားကြီးကို ခေါ်ဆောင်၍ ထွက်ပြေးသွားလေသည်။

ကျောက်ခန်းသည် ဤမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ ဖန်ထန်အား အလွန်လေးစားသွား၏။ ဖန်ထန်မှာမူ ဤအချိန်တွင် လှည့်ပြန်လာခဲ့သည်။ သူသည် ရှေ့သို့တိုးပြီး ကျောက်ခန်း၏ ပခုံးကို ပုတ်လိုက်သည်။

"သခင်လေးနဲ့ သခင်မလေးက သာမန်လူတွေ မဟုတ်ဘူး၊ ငါတို့လို လက်အောက်ငယ်သားတွေက အရမ်း အားနာစရာမလိုဘူး။ မဟုတ်ရင် အပြင်လူက ငါတို့သခင်ကို အထင်သေးသွားလိမ့်မယ်"

ကျောက်ခန်းနှင့် ကျောက်ချန်တို့သည် မိမိတို့ သင်ခန်းစာရရှိသွားသည်ဟု ခံစားလိုက်ရပြီး ဖန်ထန်အား လက်နှစ်ဖက်ယှက်ကာ၍ ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်ကြ၏။

ဖန်ထန်သည် ဂုဏ်ယူစွာဖြင့် လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ "အားလုံးက ကိုယ့်လူတွေပဲ၊ အားနာစရာမလိုပါဘူး"

အားနာစရာ ဘာလိုသေးလဲ။ မင်းတို့နှစ်ယောက်လုံးက ငါ့ရဲ့ အနာဂတ်ယောက်ဖတော်တွေလေ။

မကြာမီ သုံးယောက်သားသည် ညီအစ်ကိုများကဲ့သို့ ရင်းနှီးစွာ ထွက်ခွာသွားကြသည်။ သခင်များ ထမင်းစားနေကြပြီဖြစ်ရာ သူတို့ အစေခံများဘက်တွင်လည်း မီးဖိုချောင်က ပြင်ဆင်သင့်လေပြီ။

ဤအချိန်တွင် လျိုအိမ်တော် ဧည့်ခန်းထဲ၌ အပြင်ဘက်တွင် လှုပ်ရှားသံများ မကြားရတော့သည်ကို ကြားသောအခါ လျိုရှီ၏ မျက်နှာသည် ထိုအခါမှ တည်ငြိမ်သွားလေသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့မှာမူ သူမအမေအား အတန်ငယ် နှစ်သိမ့်ပြီးနောက် ဤကိစ္စကို ထပ်မံ၍ မပြောတော့ပေ။ သို့သော် သူမသည် လီရှောင်နှင့် မျက်ရိပ်ဖလှယ်လိုက်၏။

လင်းမိသားစုဝင်များ သူမ၏ရှေ့တွင် လာရောက်မရမ်းကားသည်မှာ အတန်ကြာလေပြီ။ သူမသည် သူတို့ကို မေ့လျော့လုနီးပါး ဖြစ်နေခဲ့သော်လည်း မမျှော်လင့်ဘဲ ထပ်မံရောက်ရှိလာကြသည်။ ကြည့်ရသည်မှာ သူမ ယခင်က အလွန်အမင်း သဘောထားကြီးလွန်းခဲ့မိသည်ပင်…

ညနက်သော်

လျိုအိမ်တော်၊ လင်းလန်ဟွာ၏ အခန်းထဲ၌ အရပ်ရှည်ပြီး ပိန်သွယ်သော ယောက်ျားတစ်ဦးသည် ကုတင်စောင်းတွင် ထိုင်ရင်း မျက်နှာဆူပုတ်၍ အဝတ်အစားများ ဝတ်ဆင်နေ၏။

"သခင်လေး၊ ဒီလောက် ညဉ့်နက်နေပြီ၊ မပြန်ပါနဲ့တော့လား" ချက်ချင်းပင် အမျိုးသမီး၏ ညုတုတုအသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဟုတ်သည်၊ ဤနှစ်ယောက်မှာ ယောက်ျားဖြစ်သူက လျိုအိမ်တော်၏ သခင်ကြီး လျိုပင်းဝမ်ဖြစ်ပြီး အမျိုးသမီးမှာမူ လျိုပင်းဝမ်၏ ဖခင် တော်ကောက်ထားသော ခြောက်ယောက်မြောက် မယားငယ် လင်းလန်ဟွာ ဖြစ်လေသည်။

နေ့လည်ပိုင်းက လင်းလန်ဟွာသည် လှည်းမောင်းသမား၏ ခေါ်ဆောင်မှုဖြင့် လျိုအိမ်တော်မှ ကမန်းကတန်း ထွက်ပြေးခဲ့ရသည်။ ကြောက်လန့်မှုများ တည်ငြိမ်သွားပြီးနောက် သူမသည် လင်းအဘွားကြီးအား အိမ်ပြန်ပို့ပြီးနောက် လျိုအိမ်တော်သို့ တိုက်ရိုက် ပြန်လာခဲ့သည်။ လျိုအိမ်တော်သို့ ပြန်ရောက်ပြီးနောက် လင်းလန်ဟွာသည် သူမ လင်းရှောင်ယွဲ့၏ မျက်နှာကိုပင် မမြင်တွေ့ခဲ့ရဘဲ လျိုအိမ်တော်မှ အစေခံ၏ အရှက်ခွဲခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်ကို သတိရသောအခါ ဒေါသကို မည်သို့မျှ မျိုသိပ်မထားနိုင်တော့ပေ။ ထို့ပြင် သူမ၏အမေကို လှည်းပေါ်မှ ဆင်းစေသောအခါ လှည်းပေါ်တွင် ဆီးကွက်များရှိနေသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရရာ ပိုမို၍ပင် ရှက်ရွံ့ပြီး မျက်နှာပျက်မိသည်။ ထို့နောက် သူမသည် ဦးနှောက်ကို အနည်းငယ် အလုပ်ပေးလိုက်ပြီး လျိုပင်းဝမ်ထံသို့ အချက်ပြလိုက်သည်။ လျိုပင်းဝမ် ညဘက် ရောက်ရှိလာသောအခါ လင်းလန်ဟွာက သူမအား တာဝန်ပေးအပ်ထားသောကိစ္စကို ပြီးမြောက်အောင် လုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့သည်ဟု ထင်မြင်ပြီး စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် မျှော်လင့်နေခဲ့သည်။ မည်သူ သိမည်နည်း၊ သူမက မိမိအား ကိစ္စမပြီးမြောက်ခဲ့ကြောင်းကို ပြောကြားခဲ့သည်။

"ဟွန်း၊ မင်းရဲ့ အခုလက်ရှိ အဆင့်အတန်းကို မမေ့နဲ့ဦး။ ငါဆိုတဲ့ သခင်လေး ဒီမှာ ရှိနေတာကို လူသိသွားရင် အသက်မရှင်ချင်တော့လို့လား" သနားကြင်နာမှု လုံးဝမရှိဘဲ လျိုပင်းဝမ်သည် လင်းလန်ဟွာ၏ လက်ကို ဆွဲဖယ်လိုက်သည်။

လင်းလန်ဟွာမှာမူ လွှတ်မပေးလိုပေ။ "သခင်လေးအတွက်ဆိုရင် သေရမှာတောင် မကြောက်ပါဘူး"

လျိုပင်းဝမ်သည် အနည်းငယ်မျှပင် စိတ်လှုပ်ရှားခြင်းမရှိဘဲ မျက်လုံးများတွင် စက်ဆုပ်ရွံရှာမှုတစ်ချက် ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ "မင်းမကြောက်ပေမဲ့ ငါကြောက်တယ်" ပြောပြီးနောက် သူသည် တိုက်ရိုက် ထရပ်လိုက်သည်။

လင်းလန်ဟွာသည် အမှီအခိုမဲ့သွားပြီး ကုတင်ပေါ်မှ လဲကျလုနီးပါး ဖြစ်သွား၏။

"သခင်လေး အရင်က ကျွန်မအပေါ် ဒီလို မဟုတ်ပါဘူး။ လန်ဟွာက လျိုအိမ်တော်ကနေ တစ်ရက်ပဲ ထွက်သွားတာ၊ သခင်ကြီးက တခြားမိန်းမကို သဘောကျသွားပြီလား" သူမသည် ဝမ်းနည်းစွာဖြင့် စူးစမ်းမေးမြန်းလိုက်၏။

လျိုပင်းဝမ်သည် လင်းလန်ဟွာအား တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ "မင်းက ငါသခင်လေးကို စစ်မေးနေတာလား" သူ၏မျက်လုံးများတွင် သနားကြင်နာမှု မရှိသည့်အပြင် ပိုမို၍ပင် စက်ဆုပ်ရွံရှာသွားသည်။

သူသည် သူမအား အသစ်အဆန်းဖြစ်၍၊ အိပ်ရာပေါ်တွင်လည်း စိတ်အားထက်သန်သဖြင့် သူမနှင့် အကြိမ်အနည်းငယ် ပိုမိုဆက်ဆံခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ မူလက သူမ အနည်းငယ် အသုံးဝင်မည်ဟု ထင်မြင်ပြီး "ကျင့်ခွိုက်" ၏ ပိုင်ရှင်နှင့် ဆက်သွယ်ပေးနိုင်မည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။ မမျှော်လင့်ဘဲ အသုံးမကျသူတစ်ဦး ဖြစ်နေခဲ့သည်။

လင်းလန်ဟွာ၏ မျက်လုံးများတွင် ကြောက်ရွံ့မှုတစ်ချက် ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ "မဟုတ်ပါဘူး၊ လန်ဟွာက သခင်လေးကို မစစ်မေးဝံ့ပါဘူး။ လန်ဟွာက သခင်လေး လန်ဟွာကို မလိုချင်တော့မှာကို ကြောက်လို့ပါ။ လန်ဟွာက သခင်လေးအပေါ် စိတ်ရင်းမှန်နဲ့ ချစ်ခင်တာပါ၊ သခင်လေးကသာ လန်ဟွာကို မလိုချင်တော့ရင် လန်ဟွာ… ဝူးဝူး…" လင်းလန်ဟွာသည် ပြောရင်း နုနယ်စွာ ငိုကြွေးလေတော့သည်။

အားလုံးမှာ ဟန်ဆောင်ခြင်းမဟုတ်ဘဲ ဤအချိန်တွင် သူမ၏စိတ်ထဲတွင် အမှန်တကယ်ပင် အနည်းငယ် ကြောက်ရွံ့နေသည်။ သူမသည် လျိုပင်းဝမ်အား စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် ချစ်ခင်ပြီး သူဌေးကြီးလျို သေဆုံးပြီးနောက် လျိုပင်းဝမ်နှင့် အတူတကွ နေထိုင်လိုသည်။ သို့သော် ယနေ့ လျိုပင်းဝမ်၏ သူမအပေါ် ဆက်ဆံပုံမှာ မမှန်ကန်ပေ။

လျိုပင်းဝမ်သည် ဤစကားကို ကြားသောအခါ တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားပြီး မျက်နှာပေါ်မှ စက်ဆုပ်ရွံရှာမှုများ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ သူသည် သက်ပြင်းချပြီး ကုတင်ဘေးသို့ ပြန်လည်ထိုင်လိုက်၏။

လင်းလန်ဟွာ၏ စိတ်ထဲတွင် လှုပ်ရှားသွားပြီး ချက်ချင်းပင် လျိုပင်းဝမ်၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ အလိုအလျောက် တိုးဝင်လိုက်သည်။

"မင်း စဉ်းစားလွန်နေပြီ။ ဒီသခင်လေး မင်းရဲ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိတွေ့ပြီးမှတော့ မင်းကို မလိုချင်တော့ဘဲနေမှာ မဟုတ်ဘူး" လျိုပင်းဝမ်က ပြောလိုက်၏။

လင်းလန်ဟွာ၏နာခံမှုအပေါ် အနည်းငယ် ကျေနပ်သွားသည်။ ဟုတ်ပါသည်၊ ဤသို့ပြောခြင်းမှာ အမှန်တကယ်တော့ မဟုတ်ပေ။ မိန်းမများမှာ ချော့မြှူလိုက်လျှင် ရပေသည်။ ယခု သူ့အဖေသည် ဤမိန်းမကို သူ၏ ကံကောင်းခြင်းကြယ်ပွင့်ဟု ထင်မြင်ပြီး သူမအား အတော်အတန် အလေးထားသည်။ သူမကို ထားရှိခြင်းဖြင့် သူ့အတွက် သတင်းအချို့ကို စုံစမ်းပေးနိုင်သေးသည်။

"သခင်ကြီး…" လင်းလန်ဟွာသည် ညုတုတု ခေါ်လိုက်၏။

မိနစ်သုံးဆယ်အကြာတွင် လင်းလန်ဟွာသည် လျိုပင်းဝမ်၏ လက်မောင်းပေါ်တွင် မှီရင်း လျိုပင်းဝမ်အား ချော့မြှူသောမျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်နေ၏။

"ပြောပါဦး၊ 'ကျင့်ခွိုက်' ကိစ္စက ဘာလို့ မအောင်မြင်ခဲ့တာလဲ" လျိုပင်းဝမ်သည် စကားစလိုက်သည်။

လင်းလန်ဟွာသည် ကြောင်အသွား၏။ လျိုအိမ်တော်ရှေ့တွင် သူမ ခံစားခဲ့ရသော အရှက်ခွဲမှုများကို သတိရသောအခါ စိတ်ထဲတွင် ချက်ချင်းပင် မုန်းတီးမှုတစ်ချက် ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

"ကျွန်မရဲ့ အဲ့ဒီ တူမက ခွေးမျက်လုံးနဲ့ လူကို အထင်သေးလို့ပေါ့" သူမသည် ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်၏။

လျိုပင်းဝမ်သည် ခေါင်းလှည့်ပြီး လင်းလန်ဟွာအား မကျေမနပ် ကြည့်လိုက်သည်။ လင်းလန်ဟွာသည် သူမ၏ ပင်ကိုယ်စရိုက်ကို ဖော်ပြမိသွားသည်ကို သတိပြုမိပြီး လျိုပင်းဝမ်အား အလျင်အမြန် ပြုံးပြလိုက်သည်။

"လန်ဟွာက အရမ်းဒေါသထွက်သွားလို့ပါ၊ လျိုအိမ်တော်က အစေခံတစ်ယောက်ကတောင် သခင်လေးနဲ့ ကျွန်မတို့ လျိုအိမ်တော်ကို အရှက်ခွဲရဲလို့ ဒေါသထွက်တာပါ" သူမသည် ရှင်းပြလိုက်၏။

လျိုပင်းဝမ်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။ "ဘယ်လိုအခြေအနေ ဖြစ်ခဲ့တာလဲ"

"လန်ဟွာက သခင်လေးရဲ့ မှာကြားချက်အတိုင်း ကျွန်မရဲ့ တူမကို သွားရှာခဲ့တယ်၊ ဒါပေမဲ့ လျိုအိမ်တော်က အိမ်စေက အပြင်မှာ တားထားပြီး ကျွန်မရဲ့ တူမနဲ့ မျက်နှာချင်းတောင် မတွေ့ခဲ့ရဘူး။ အဲ့ဒီအိမ်စေက ကျွန်မနဲ့ ကျွန်မအမေကို အမျိုးမျိုး စော်ကားမော်ကားလုပ်တယ်၊ ပြီးတော့ လက်ပါပြီး ခြိမ်းခြောက်သေးတယ်၊ ကျွန်မတို့ကို သတ်လိုက်ရင်တောင် တာဝန်ယူမယ့်သူ ရှိတယ်လို့ ကြိမ်းမောင်းတယ်" လင်းလန်ဟွာသည် ပြောရင်း ဘေးမှ လက်ကိုင်ပဝါကို ယူ၍ မျက်ရည်များကို သုတ်လိုက်၏။ သုတ်ရင်း သူမသည် လျိုပင်းဝမ်၏ တုံ့ပြန်မှုကို ခိုးကြည့်နေသည်။

"ရိုင်းစိုင်းလိုက်တာ" လျိုပင်းဝမ်သည် လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် လင်းလန်ဟွာအား ကြည့်လိုက်ပြီး "မင်း ငါ့နာမည်ကို မပြောခဲ့ဘူးလား"

"ပြောခဲ့ပါတယ်၊ သခင်လေးတင်မကဘူး၊ ကျွန်မတို့ လျိုအိမ်တော်၊ ပြီးတော့ သူဌေးကြီးရဲ့ နာမည်ကိုတောင် ကျွန်မ ပြောခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီအိမ်စေက ပြောတယ်…" လင်းလန်ဟွာသည် လျိုပင်းဝမ်အား ကြောက်ရွံ့စွာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

"ဘာပြောလဲ" လျိုပင်းဝမ်၏ အသံတွင် ဒေါသအနည်းငယ် ပါဝင်နေလေပြီ။

"ပြော… ပြောတယ်… သူတို့သခင်မလေးက လမ်းဘေးခွေးတွေနဲ့ စီးပွားရေးမလုပ်ဘူးတဲ့" လင်းလန်ဟွာသည် သတိဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ယုတ်မာလိုက်တာ" လျိုပင်းဝမ်သည် ပြင်းထန်စွာ ဒေါသထွက်သွား၏။ "တောသူမတစ်ယောက်ကတောင် လျိုအိမ်တော်ကို စိန်ခေါ်ရဲတယ် ဟုတ်လား"

ဤစကားကို ပြောသောအခါ လျိုပင်းဝမ်၏ မျက်လုံးများမှာ မှေးမှိန်သွားသည်။ သူ၏စရိုက်ကို သိရှိသူတိုင်း သိကြသည်၊ ဤအချိန်တွင် လျိုပင်းဝမ်သည် အမှန်တကယ် ဒေါသထွက်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် အတွေ့အကြုံအရ သူ့ကို ဒေါသထွက်စေသူသည် နောင်တွင် မလွဲမသွေ ပေးဆပ်ရပေလိမ့်မည်။

လင်းလန်ဟွာသည် လျိုပင်းဝမ်အား အလျင်အမြန် နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။ သူမသည် လူကောင်းတစ်ဦးကဲ့သို့ပင် ဟန်ဆောင်ပြီး လင်းရှောင်ယွဲ့အတွက် အသနားခံကာ လျိုပင်းဝမ်အား မိမိ၏တူမကို ခွင့်လွှတ်ပေးရန် မျှော်လင့်နေသည်။

"ဟွန်း။ သခင်ကိုယ်တိုင်က အဲ့လိုပုံစံမျိုးမလို့ ဒီလိုလက်အောက်ငယ်သားတွေရှိတာပေါ့။ အဲ့မိန်းမကသာ ပုံမှန်အချိန်မှာ လက်အောက်ငယ်သားတွေရှေ့မှာ ငါတို့ လျိုအိမ်တော်ကို အထင်မသေးဘူးဆိုရင် လက်အောက်ငယ်သားက နင့်ကို ဒီလို ဆက်ဆံရဲမှာလား။ ငါတို့ လျိုအိမ်တော်ကို မျက်စိထဲ မထည့်ရဲဘူး…" လျိုပင်းဝမ်၏ မျက်လုံးများတွင် ရက်စက်သောအရောင်များ ဖြတ်ပြေးသွားလေပြီ။

နောက်တစ်နေ့။ ချင်းရှီမြို့ရှိ "ကျင့်ခွိုက်" ဆိုင်နှစ်ဆိုင်စလုံးတွင် ဧည့်သည်များက "ကျင့်ခွိုက်" ၌ ညစ်ပတ်သောအရာများ စားသုံးမိသည့်အခြေအနေ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပေါ်ပေါက်လာလေသည်။

ထို့ပြင် တိုက်ဆိုင်စွာပင် ညစ်ပတ်သောအရာများ တွေ့ရှိသော ဧည့်သည်အနည်းငယ်မှာ ကြမ်းတမ်းသောယောက်ျားများဖြစ်ကြပြီး မျက်နှာတွင် အသားပိုများ ပြည့်နှက်နေကာ တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် အလွန် ရန်စ၍ မရသူများ ဖြစ်နေ၏။

အဒေါ်ဝမ်နှင့် လီကျွမ်းဇီတို့သည် ဆိုင်ကြီးကြပ်သူအဖြစ် အချိန်အတန်ကြာ လုပ်ဆောင်ခဲ့ပြီးဖြစ်ရာ မကောင်းသောလက္ခဏာကို ထက်မြက်စွာ သတိပြုမိလိုက်ကြသည်။

တစ်ဖက်တွင် ပြဿနာရှာရန် ရောက်လာသူများကို ရင်ဆိုင်ရင်း အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ ဆိုင်ဝန်ထမ်းအား လူခေါ်၍ အကူအညီတောင်းရန် တိတ်တဆိတ် စီစဉ်လိုက်လေပြီ။

***