စစ်စခန်းအတွင်းသို့ ခိုးဝင်ခြင်း

ဤတစ်ကြိမ်တွင် ရှောင်ယန်သည် ပို၍ပင် ယုံကြည်သွားလေသည်။

စိတ်ထဲတွင်လည်း သူ့အစ်ကိုကြီးနှင့် မရီးအတွက် လျှို့ဝှက်ချက်ကို ကာကွယ်ပေးရမည်ဟူသော အတွေးသည် ခိုင်မာသွားလေ၏။

"တကယ်ကို နတ်သမီးပဲ။ မရီးက ဒီလောက်တော်ပြီး ထက်မြက်တာ မဆန်းတော့ပါဘူး။။ နတ်သမီးတစ်ပါး ရှိနေမှတော့ ညီအစ်ကိုတွေ ဒီတစ်ခါ ဘေးကင်းကင်းနဲ့ မလွတ်မြောက်နိုင်စရာလား။"

ရုတ်တရက် ရှောင်ယန်သည် သူ၏ရှေ့သို့ နောက်တစ်ကြိမ် လျှောက်သွားသော လီရှောင်အား ကြည့်လိုက်ရာ မျက်လုံးများတွင် အနည်းငယ် မနာလိုဟန်များ ပါဝင်နေသည်။

"ဒီကံကလည်း အရမ်းကောင်းလွန်းတယ်။ နတ်သမီးနဲ့ တွေ့ဆုံခဲ့ရုံတင်မကဘူး၊ နတ်သမီးက သူ့ရဲ့ ဒီပုံစံကိုတောင် သဘောကျသွားသေးတယ်…

အရမ်းမတရားဘူး၊ ငါက အစ်ကိုကြီးထက် အများကြီး ပိုချောတာ။ ထားလိုက်တော့… ပြန်ရောက်ရင် ငါ နတ်သမီးမရီးကို မေးကြည့်ရမယ်၊ သူ ငါ့ကိုလည်း လှပတဲ့ နတ်သမီးငယ်လေးတစ်ပါးနဲ့ မိတ်ဆက်ပေးနိုင်မလားလို့။"

ဤသို့တွေးမိသောအခါ ရှောင်ယန်၏ မျက်နှာသည် ချက်ချင်း ပျော်ရွှင်သွားလေသည်။ သူသည် ရူးကြောင်ကြောင်ပြုံးရင်း လီရှောင်နောက်သို့ လိုက်သွား၏။

.......

ငွေရောင်ဖုံးလွှမ်းနေသော နှင်းမြေပြင်ထဲတွင် ငန်းမွေးကဲ့သို့သော နှင်းပွင့်ကြီးများ အဆက်မပြတ် ကျဆင်းနေသည်။

နှစ်ယောက်သားသည် နှင်းမြေပြင်ထဲတွင် လျင်မြန်စွာ ခရီးနှင်ကြရာ အစပိုင်းတွင် ရှောင်ယန်သည် လီရှောင်အား စကားများစွာ ပြောနေသေးသော်လည်း မကြာမီ အလိုအလျောက် ပါးစပ်ပိတ်လိုက်ပြီး အမူအရာမှာ လေးနက်သွားလေသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် နှစ်ယောက်သားသည် နယ်စပ်စစ်သားများ၏ တပ်စခန်းနှင့် တဖြည်းဖြည်း နီးကပ်လာသောကြောင့် ဖြစ်၏။

နှင်းတောင်ကုန်းတစ်ခု၏ နောက်ကွယ်တွင် ပုန်းအောင်းရင်း နှစ်ယောက်သားသည် လက်ဟန်ပြ၍ စကားပြောဆိုလိုက်ကြသည်။ ထို့နောက် ကင်းလှည့်စစ်သားများ ထွက်ခွာသွားသည်ကို စောင့်ဆိုင်းပြီးနောက် လျင်မြန်စွာ ကိုယ်ကို ဖျတ်လတ်စွာ လှုပ်ရှားကာ စခန်းအတွင်းသို့ ခိုးဝင်သွားကြသည်။

ထို့နောက် လမ်းတစ်လျှောက်လုံး သတိဖြင့် ခိုးဝင်ပြီး ကင်းလှည့်စစ်သားအုပ်စုများစွာကို ထပ်မံရှောင်တိမ်းပြီးနောက် နှစ်ယောက်သားသည် နောက်ဆုံးတွင် ချီဝူတပ်စခန်းသို့ ဝင်ရောက်နိုင်ခဲ့သည်။

ရလဒ်အနေဖြင့် ချီဝူတပ်၏ ကင်းလှည့်အဖွဲ့သုံးဖွဲ့ကို ကျော်ဖြတ်ပြီးခါစတွင် ရှောင်ယန်သည် ခြေရာခံခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။

မိမိအား တွေ့ရှိပြီး စစ်သားများကို ခေါ်ဆောင်၍ မိမိအား ဝန်းရံထားသူမှာ သူ၏ အားအကိုးရဆုံး လက်အောက်ငယ်သားတစ်ဦး ဖြစ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ရှောင်ယန်၏ စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် ဒေါသထွက်သွား၏။ လက်အောက်ငယ်သား အော်ဟစ်မည်မပြုမီ သူသည် သူ၏မျက်နှာဖုံးပဝါကို အလျင်အမြန် ဆွဲချွတ်လိုက်သည်။

"ငါပဲ၊ ဘာတွေ အော်မလို့လုပ်နေတာလဲ။" ထို့နောက် သူသည် လျှောက်သွားပြီး ထိုလက်အောက်ငယ်သားအား ခြေဖြင့် တစ်ချက်ကန်လိုက်သည်။

ဟုတ်ပါသည်၊ အားမသုံးပါဘဲပေါ့၊ ဤသည်မှာ လူတိုင်း၏ ပုံမှန် နှုတ်ဆက်သည့်ပုံစံပင် ဖြစ်သည်။

ထိုလက်အောက်ငယ်သားသည် တုန်လှုပ်သွားပြီးနောက် မျက်နှာတွင် ပျော်ရွှင်မှုတစ်ချက် ပေါ်လာသည်။ ထို့နောက် သူသည် အနည်းငယ် ရှောင်တိမ်းလိုက်ပြီး ရှောင်ယန်၏ တိုက်ခိုက်မှုကို အနည်းငယ် ရှောင်ရှားလိုက်၏။

"ခေါင်းဆောင်။ ခေါင်းဆောင် ပြန်လာပြီ။" ထိုအခါ သူသည် ပြေးတက်လာပြီး ရှောင်ယန်အား အားရပါးရ ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။

ရှောင်ယန်သည် စက်ဆုပ်ရွံရှာသောမျက်နှာဖြင့် ဖြစ်နေသော်လည်း မရှောင်တိမ်းခဲ့ပေ။

"ဘေးက တပ်စခန်းက လျိုလိပ်အိုကြီးက ကောလာဟလဖြန့်ထားတာ၊ မင်း ညီအစ်ကိုတွေကို ပစ်ပြီး ထွက်ပြေးသွားတယ်တဲ့။ ငါ လုံးဝမယုံခဲ့ဘူး။ ဝူးဝူး၊ ငါ တကယ်ပဲ လူမမှားခဲ့ဘူး။" ကြမ်းတမ်းသော ယောက်ျားကြီးတစ်ဦးသည် ဤအချိန်တွင် ငိုတော့မတတ် ဖြစ်နေလေသည်။

ရှောင်ယန်၏ စိတ်ထဲတွင် လှုပ်ရှားသွားပြီး စက်ဆုပ်ရွံရှာသောမျက်နှာဖြင့် သူ့အား ပွေ့ဖက်၍ ငိုကြွေးနေသော ယောက်ျားကို တွန်းထုတ်လိုက်သည်။

"မင်းရဲ့ ဒီပုံစံကို ကြည့်ဦး၊ မိန်းမလို မိန်းမရ ငိုနေလိုက်တာ။ အဲ့ဒီ လျိုလိပ်အိုကြီး လျှောက်ပြောတာကို နားမထောင်နဲ့။ ငါက အသက်ရှင်နေရင် ချီဝူတပ်ရဲ့လူ၊ သေသွားရင် ချီဝူတပ်ရဲ့တစ္ဆေပဲ။ အဲ့လျိုလိပ်အိုကြီး ခုတ်ထစ်ပြီး မြေကြီးထဲ မြှုပ်လိုက်ရင်တောင် ငါ ညီအစ်ကိုတွေကို ပစ်သွားမှာ မဟုတ်ဘူး။" ရှောင်ယန်သည် ခိုင်မာစွာ ပြောလိုက်၏။

လျိုလိပ်အိုကြီးဆိုသည်မှာ တော်ဝင်စစ်တပ်၏ အသစ်ခန့်အပ်ခံရသော စစ်သူကြီး လျိုရိန်ယိ၏ အမည်ပြောင် ဖြစ်သည်။ ဤလျိုရိန်ယိသည် ယခင်က သူတို့စစ်သူကြီး၏ လက်အောက်ငယ်သားဖြစ်ပြီး စစ်တပ်ကို ဦးဆောင်၍ စစ်ထွက်ခဲသော်လည်း ခံစစ်ဖြင့် ခုခံကာကွယ်သည့်နည်းလမ်းကို အလွန်နှစ်သက်ပြီး ကျွမ်းကျင်လေသည်။ ထို့ကြောင့် လျိုလိပ် ဟူသော အမည်ပြောင်ကို ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

စစ်သူကြီး သေဆုံးပြီးနောက် နန်းတော်သည် လျိုရိန်ယိအား စစ်သူကြီး၏ စစ်တပ်အုပ်ချုပ်သည့်တာဝန်ကို ဆက်ခံစေခဲ့သည်။ ချီဝူတပ်သည် သူ့အပေါ် မကျေနပ်သောကြောင့် သူ့အား လျိုလိပ်အိုကြီးဟု ခေါ်ဝေါ်ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ရှောင်ယန် ယခင်က ချီဝူတပ်စခန်းမှ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် သတင်းကို ကြာရှည်စွာ ဖုံးကွယ်မထားနိုင်ခဲ့ဘဲ လျိုရိန်ယိဘက်မှ လျင်မြန်စွာ သတင်းရရှိသွားလေသည်။ ချီဝူတပ်၏ စစ်စိတ်ဓာတ်ကို တုန်လှုပ်စေရန်အတွက် လျိုရိန်ယိသည် ရှောင်ယန် ချီဝူတပ်မှ သစ္စာဖောက်ထွက်ပြေးသည့်သတင်းကို အပြင်သို့ ဖြန့်ဝေခဲ့သည်၊ ဤသည်မှာ ချီဝူတပ်က တော်ဝင်စစ်တပ်ထံ အလိုအလျောက် ခိုလှုံလာစေရန် မျှော်လင့်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤသို့မှသာ သူသည် ဧကရာဇ်ယန်၏ မှာကြားချက်ကို ပြီးမြောက်အောင် လုပ်ဆောင်နိုင်ပြီး ချီဝူတပ်ကို အမြန်ဆုံးသိမ်းသွင်းနိုင်ပေလိမ့်မည်။

ကံမကောင်းစွာဖြင့် ရှောင်ယန် ထွက်ခွာသွားသည့်သတင်းသည် ချီဝူတပ်အပေါ် အနည်းငယ် တုန်လှုပ်စေခဲ့သော်လည်း ချီဝူတပ်မှ တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ တော်ဝင်စစ်တပ်ထံ အမှန်တကယ် သွားရောက်ခိုလှုံခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ စစ်သူကြီး ချန်ထားခဲ့သော ဤသံမဏိစစ်တပ်သည် အခြေအနေများ ခက်ခဲနေသော်လည်း တပ်စခန်းတွင် ခိုင်မာစွာ ဆက်လက်စောင့်ကြပ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

"ဟုတ်တယ်။ ခေါင်းဆောင် ပြောတာမှန်တယ်။ ကျွန်တော်တို့လည်း ခေါင်းဆောင်လိုပဲ၊ အသက်ရှင်နေရင် ချီဝူတပ်ရဲ့လူ၊ သေသွားရင် ချီဝူတပ်ရဲ့တစ္ဆေပဲ။" လက်အောက်ငယ်သားသည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောလိုက်၏။

"အသက်ရှင်နေရင် ချီဝူတပ်ရဲ့လူ၊ သေသွားရင် ချီဝူတပ်ရဲ့တစ္ဆေ။" ချက်ချင်းပင် ဘေးမှ ချီဝူတပ်သားအချို့သည်လည်း လိုက်၍ ပြောလိုက်ကြသည်။

ရှောင်ယန်၏ အကြည့်သည် စစ်သားများ၏ မျက်နှာများပေါ်တွင် တစ်ယောက်ချင်းစီ ဖြတ်သန်းသွားသည်။ ဤလူများ၊ တစ်ယောက်ချင်းစီတိုင်း၏ မျက်နှာများတွင် မတူညီသောအတိုင်းအတာဖြင့် နှင်းကိုက်ဒဏ်ရာများ ရှိနေသည်။ ကိုယ်ပေါ်မှ သံချပ်ကာအောက်မှ အဝတ်အစားများမှာလည်း အလွန်ပါးလွှာပုံရသော်လည်း သူတို့၏မျက်လုံးများမှာမူ တစ်ယောက်ချင်းစီတိုင်း ခိုင်မာနေကြသည်။

သူ့ဦးလေး ယခင်က ပြောခဲ့သည့်အတိုင်းပင်၊ သူတို့ ချီဝူတပ်၏ သားကောင်းရတနာများ၏ မျက်လုံးများတွင် တစ်ယောက်ချင်းစီတိုင်း အသွားထက်သော အရှိန်အဝါများ ရှိနေပြီး ချွန်ထက်သောဓားတစ်လက်ကဲ့သို့ ဓားအိမ်ထဲမှ ထွက်လာသည်နှင့် သွေးစွန်း၍ လည်ပင်းကို ဖြတ်တောက်နိုင်လေသည်။

ရှောင်ယန်သည် လက်ကြီးဆန့်ပြီး လက်အောက်ငယ်သား၏ လက်မောင်းကို ပုတ်လိုက်သည်။

"သွား၊ ဒုစစ်သူကြီးဝမ်၊ ဆရာရှူ၊ ပြီးတော့ တပ်ရင်းတိုင်းက တပ်မှူးကြီးတွေကို ဗဟိုစစ်တဲကြီးကို လာဖို့ အကြောင်းကြားလိုက်၊ ငါ သူတို့ကို ပြောစရာရှိတယ်လို့ ပြောလိုက်" သူသည် အသံကိုနှိမ့်၍ ပြောလိုက်သည်။

လက်အောက်ငယ်သား၏မျက်နှာသည် ချက်ချင်း ဝင်းပသွား၏။

"ခေါင်းဆောင်…" စစ်သူကြီးငယ်ရဲ့ သတင်းရလို့လား။ သူသည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ရှောင်ယန်အား ကြည့်လိုက်သည်။

အချို့လူများ မသိသော်လည်း သူသည် ခေါင်းဆောင်၏ အားအကိုးရဆုံး လက်အောက်ငယ်သားဖြစ်သဖြင့် သိရှိလေသည်။ ခေါင်းဆောင် ယခင်က ထွက်ခွာသွားခဲ့ခြင်းမှာ စစ်သူကြီးငယ်၏ သတင်းကို ကြားသိခဲ့ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ခေါင်းဆောင် ယခု ပြန်လာခဲ့သည်၊ စစ်သူကြီးငယ်နှင့် တွေ့ဆုံပြီးခဲ့ပြီလား။

ရှောင်ယန်၏ သတိပေးသောအကြည့်တစ်ချက်ကြောင့် လက်အောက်ငယ်သားသည် နောက်ဆက်တွဲစကားများကို ရပ်တန့်လိုက်သည်။

"လျှို့ဝှက်ပြီး အကြောင်းကြားပါ၊ တခြားလူတွေကို မတုန်လှုပ်စေနဲ့" သူသည် လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့။" လက်အောက်ငယ်သားသည် အလျင်အမြန် လက်နှစ်ဖက်ယှက်ကာ၍ အဖြေပေးလိုက်၏။

ထို့နောက် သူသည် စစ်သားတစ်ဦးကို ခေါ်ပြီး မျက်နှာဖုံးပဝါ ပြန်လည်တပ်ဆင်ထားသော ရှောင်ယန်အား ဗဟိုစစ်တဲကြီးသို့ ပို့ဆောင်စေပြီးနောက်မှ လျင်မြန်စွာ ထွက်ခွာသွားသည်။

လီရှောင်မှာမူ နှစ်ယောက်၏ မလှမ်းမကမ်းတွင် တိတ်တဆိတ် လိုက်ပါသွားပြီး ဗဟိုစစ်တဲကြီးသို့လည်း သွားရောက်ခဲ့သည်။

ဗဟိုစစ်တဲကြီးသို့ ဝင်ရောက်ပြီး မကြာမီ ဒုစစ်သူကြီးဝမ်တို့သည် ရောက်ရှိလာကြသည်။

"ရှောင်ယန်၊ မင်း ဒီကောင်လေး၊ နောက်ဆုံးတော့ ပြန်လာပြီပေါ့။" ရှောင်ယန်ကို မြင်သောအခါ ဒုစစ်သူကြီးဝမ်၏ ခြေလှမ်းများမှာ နှစ်လှမ်းမျှ မြန်ဆန်သွားသည်။

ကျန်လူများလည်း စစ်တဲကြီးထဲသို့ အသီးသီး ဝင်ရောက်လာကြသည်။

"ဦးလေးဝမ်၊ ရက်အနည်းငယ် မတွေ့တာ၊ အသက်ကြီးပေမဲ့ ကျန်းမာသန်စွမ်းတုန်းပဲနော်။" ရှောင်ယန်သည် နောက်ပြောင်၍ ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"ဆရာရှူ၊ ခင်ဗျားကို ကြည့်ရတာလည်း ပိုပြီးတော့ တရားထူးရပုဂ္ဂိုလ်ကြီးပုံ ပေါက်လာတယ်နော်။"

"ပြီးတော့…"

ရှောင်ယန်၏ ချိုသာသောစကားများ ထွက်ပေါ်လာရာ ချက်ချင်းပင် ပတ်ဝန်းကျင်အခြေအနေကို လ ပြေလျော့သွားစေခဲ့ပြီး အပြစ်တင်မေးမြန်းမည့်လူအချို့၏ အရှိန်အဝါကိုပါ ချိုးဖျက်လိုက်လေသည်။

"မင်း ဒီကောင်လေးတော့။" ဒုစစ်သူကြီးဝမ်သည် နောက်တစ်ကြိမ် ပြောလိုက်သော်လည်း မျက်နှာတွင်မူ အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာနှင့်နေပြီဖြစ်သည်။

"အပိုစကားတွေ မပြောနဲ့တော့၊ အမြန်ပြော၊ ဒီတစ်ခေါက် ပြန်သွားတာ အိမ်တော်ထိန်းဖန်းနဲ့ တွေ့ခဲ့လား။ ပြီးတော့ စစ်သူကြီးငယ်က တကယ်ပဲ ချင်းရှီမြို့မှာ ရှိနေတာလား။" ဒုစစ်သူကြီးဝမ်သည် မေးလိုက်သည်။

ကျန်လူများလည်း အပြုံးများကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ကြပြီး အားလုံးသည် ရှောင်ယန်အား တင်းမာစွာ ကြည့်လိုက်ကြသည်။ စစ်သူကြီးငယ်သည် နန်ကုန်းမိသားစု၏ နောက်ဆုံးမျှော်လင့်ချက်ဖြစ်သကဲ့သို့ သူတို့ ဤလူများ၏ နောက်ဆုံးမျှော်လင့်ချက်လည်း ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် ဤနေရာတွင် ခိုင်မာစွာ ဆက်လက်စောင့်ကြပ်နေခြင်းမှာ စစ်သူကြီးငယ်အတွက်ပင် ဖြစ်သည်။

"အင်း၊ တွေ့ခဲ့တယ်။" ရှောင်ယန်သည် အဖြေပေးလိုက်၏။

"အမြန်ပြော။ သခင်လေး အခု ဘယ်လိုအခြေအနေရှိလဲ။" ဆရာရှူသည် စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။

ချီဝူတပ်သည် ယခင်က သတင်းစုံစမ်းသိရှိခဲ့ရာ ဧကရာဇ်ယန်သည် သခင်လေးနှင့် မင်းသားကိုးကို လိုက်လံသတ်ဖြတ်ခဲ့ပြီး နှစ်ယောက်စလုံး သေဆုံးသွားခဲ့ပြီဟု ဆိုသည်။ သူတို့မှာမူ ဤရလဒ်ကို လုံးဝ မယုံကြည်နိုင်ခဲ့ကြပေ။ ထို့နောက် အိမ်တော်ထိန်းဖန်းထံမှ ရုတ်တရက် သတင်းရရှိခဲ့သည်၊ သခင်လေး ဘာမှမဖြစ်ဘဲ ချင်းရှီမြို့တွင် ရှိနေသည်ဟု ဆိုသည်။

ဤသတင်းနှင့် ပတ်သက်၍ သူတို့သည် အမှန်အမှားကို မသိရှိကြပေ။ ရှောင်ယန် မဆင်မခြင် ထွက်ခွာသွားခြင်းသည် ချီဝူတပ်အတွက် အခက်အခဲအချို့ ယူဆောင်လာခဲ့သော်လည်း သခင်လေး၏ အခြေအနေကို အတည်ပြုရန်အတွက်လည်း ဖြစ်သည်။ ယခု သူတို့သည် တိကျသောသတင်းကို နောက်ဆုံးတွင် ရရှိခဲ့လေပြီ။

ကျန်လူများလည်း ရှောင်ယန်အား အသီးသီး ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ရှောင်ယန်၏မျက်လုံးများတွင် မျက်ရည်တစ်စ ပေါ်လာသည်။ ထို့နောက် သူသည် အပြုံးတစ်ခုကို ထပ်မံ၍ ပြုံးလိုက်သည်။

"ဆရာရှူ၊ သခင်ကြီးက နတ်ရွာစံသွားပြီ၊ သခင်လေးလို့ ထပ်ခေါ်တာက မသင့်တော်တော့ဘူး" ဟု သူက သတိပေးလိုက်၏။

ဆရာရှူ၏ အမူအရာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားပြီးနောက် ရှောင်ယန်အား လက်နှစ်ဖက်ယှက်လိုက်သည်။

"ဟုတ်ပါတယ်၊ ကျွန်တော်မျိုး မှားသွားပါတယ်၊ ဒါဆို သခင်က…" သူသည် ရှောင်ယန်အား နောက်တစ်ကြိမ် တင်းမာစွာ ကြည့်လိုက်သည်။

ရှောင်ယန်မှာမူ သူ၏အကြည့်ကို မလှမ်းမကမ်းရှိ ပိတ်ကားဆီသို့ ရွှေ့လိုက်သည်။

"သခင့်ကိုပဲကိုယ်တိုင် ထွက်လာပြီး ခင်ဗျားတို့ကို ပြောခိုင်းလိုက်တော့"

အားလုံးသည် တုန်လှုပ်သွားကြပြီး အကြည့်များစွာသည် ချက်ချင်းပင် ပိတ်ကားရှိရာသို့ ဦးတည်သွားသည်။

လူအရိပ်တစ်ခုသည် နောက်ဆုံးတွင် ပိတ်ကားနောက်မှ ထွက်လာခဲ့သည်။ အရပ်ရှည်ပြီး သန်မာသောကိုယ်ခန္ဓာ၊ ခိုင်မာသော မျက်နှာအသွင်အပြင်။ လီရှောင်မဟုတ်လျှင် အခြားမည်သူ ရှိဦးမည်နည်း။

အားလုံး၏ ချိတ်ဆွဲထားသော နှလုံးသားများသည် ချက်ချင်းပင် အောက်သို့ ကျဆင်းသွားသည်။

"လက်အောက်ငယ်သား သခင့်ကို ဂါရဝပြုပါတယ်" ဆရာရှူသည် အရင်ဆုံး သတိဝင်လာပြီး လီရှောင်ရှေ့တွင် ဒူးတစ်ဖက်ထောက်၍ ဒူးထောက်လိုက်သည်။

"သခင့်ကို ဂါရဝပြုပါတယ်" ကျန်လူများလည်း အလျင်အမြန် ပြောလိုက်ကြပြီး ဒူးတစ်ဖက်ထောက်၍ လိုက်ပါဒူးထောက်ကြသည်။

လီရှောင်သည် လျင်မြန်စွာ ရှေ့သို့တိုးပြီး ရှေ့ဆုံးမှ ဆရာရှူကို ထူမလိုက်သည်။

"အားလုံး အမြန်ထကြပါ၊ နန်ကုန်းရှောင် နောက်ကျသွားပါတယ်" သူသည် လေးနက်စွာ ပြောလိုက်၏။

"သခင့်ကို အပြစ်မတင်ပါဘူး၊ အဲ့ဒီ ဧကရာဇ်ယန်က အတင်းအကျပ် ဖိအားပေးလွန်းလို့ပါ၊ သခင်က ဧကရာဇ်ယန်ရဲ့ လက်ထဲကနေ လွတ်မြောက်နိုင်ခဲ့တာက စစ်သူကြီးရဲ့ ကောင်းကင်ဘုံက ကောင်းချီးပေးမှုနဲ့ ကောင်းကင်ဘုံက သနားကရုဏာထားလို့ပါ။ ကျွန်တော်မျိုးတို့က နန်ကုန်းမိသားစုရဲ့ အိမ်ကျွန်တွေအနေနဲ့ ချီဝူတပ်ကို ဦးဆောင်ပြီး ဒီနေရာမှာ ခိုင်မာစွာ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့တာ၊ သခင်ကို မျှော်လင့်စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့တာပါ" ဆရာရှူသည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောလိုက်၏။

လီရှောင်၏ မျက်လုံးများတွင် ကြည်နူးမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

"ဆရာရှူ စကားတွေက လေးနက်လွန်းပါတယ်၊ အားလုံးက ချီဝူတပ်ရဲ့ အဓိကအားထားရသူတွေပါ၊ အိမ်ကျွန်တွေ မဟုတ်ပါဘူး။ နန်ကုန်းမိသားစု ဒုက္ခရောက်လို့ ချီဝူတပ်နဲ့ အားလုံးကို ထိခိုက်စေခဲ့တာက နန်ကုန်းမိသားစုရဲ့ အမှားပါ။ ကျွန်တော် နန်ကုန်းရှောင်က နန်ကုန်းမိသားစုကိုယ်စား အားလုံးနဲ့ ချီဝူတပ်က စစ်သည်တွေကို တောင်းပန်ပါတယ်" ဟု ပြောပြီးနောက် လီရှောင်သည် ကိုင်းညွှတ်၍ အားလုံးအား အရိုအသေပေးလိုက်၏။

ဆရာရှူတို့၏ မျက်နှာများမှာ အလွန်အမင်း ပြောင်းလဲသွားသည်။

"သခင် လုံးဝ မဟုတ်ရပါဘူး" သူတို့သည် လီရှောင်အား အလျင်အမြန် ထူမလိုက်ကြသည်။

"ကျွန်တော်မျိုးတို့က ချီဝူတပ်ကနေ လာတာပါ၊ နန်ကုန်းမိသားစုရဲ့ ကျေးဇူးကို ခံယူခဲ့ရပါတယ်၊ နန်ကုန်းမိသားစု မရှိရင် ကျွန်တော်မျိုးတို့လည်း ရှိမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ တော်သေးတာက သခင် ဘေးကင်းစွာ လွတ်မြောက်ခဲ့တယ်၊ ကျွန်တော်တို့ ချီဝူတပ်မှာ သခင် ရှိနေသေးတယ်၊ အခု စစ်တပ်တစ်တပ်လုံးက သခင့်ရဲ့ အမိန့်ကို နာခံဖို့ အသင့်ပါပဲ"

ပြောရင်း ဆရာရှူသည် နောက်တစ်ကြိမ် ဒူးတစ်ဖက်ထောက်၍ ဒူးထောက်လိုက်သည်။

"စစ်သူကြီးရဲ့ အမိန့်ကို နာခံဖို့ အသင့်ပါပဲ" ကျန်လူများလည်း အသီးသီး လိုက်ပါ၍ ဒူးတစ်ဖက်ထောက် ဒူးထောက်လိုက်ကြသည်။

လီရှောင်၏ စိတ်ထဲတွင် လှုပ်ရှားသွား၏။

"ကောင်းပြီ" ဟု သူသည် လေးနက်စွာ ပြောလိုက်၏။ ထို့နောက် သူသည် လှည့်ပြီး ဗဟိုစစ်တဲ၏ အပေါ်ဆုံးထိုင်ခုံသို့ လျှောက်သွားသည်။

ထို့နောက် စစ်ရေးအခြေအနေနှင့် စစ်ရေးကိစ္စများကို လေ့လာလေသည်။ အခြေအနေကို ရှင်းလင်းစွာ နားလည်သွားပြီးနောက်မှ လီရှောင်သည် သူ၏အတွေ့အကြုံနှင့် ဤတစ်ကြိမ် ပြန်လာရခြင်း၏ အစီအစဉ်၊ အကြမ်းဖျင်းစီစဉ်မှုများကို ပြောပြလိုက်သည်။

အားလုံးသည် ချီဝူတပ် မကြာမီ ဆုတ်ခွာနိုင်တော့မည်ဖြစ်ပြီး နောက်ဘက်တွင် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မည့်သူများ ရှိနေသည်ဟု ကြားသောအခါ တစ်ယောက်ချင်းစီတိုင်း အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားသွားကြသည်။

"ဒီရက်ပိုင်းအတွင်း ကျွန်တော်ယူဆောင်လာတဲ့ ဆေးဝါးတွေနဲ့ ဆေးပင်တွေကို သုံးပြီး ဒဏ်ရာရတဲ့ စစ်သည်တွေကို ကုသပေးပါ၊ နှစ်ရက်အတွင်း စစ်သည်တွေရဲ့ ဒဏ်ရာအခြေအနေကို အနည်းဆုံးဖြစ်အောင် လုပ်ရမယ်" လီရှောင်သည် လေးနက်စွာ ပြောလိုက်၏။

"ဟုတ်ကဲ့။" ဆရာရှူသည် အလျင်အမြန် အဖြေပေးလိုက်ပြီး အသံထဲတွင် အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်။

သခင်က ဆေးပင်တွေနဲ့ ဆေးဝါးတွေ ယူဆောင်လာခဲ့တာလား။

လီရှောင်သည် ပြောရင်း ရှောင်ယန်အား တစ်ချက်ကြည့်ပြီး ပိတ်ကားနောက်သို့ မျက်ရိပ်ပြလိုက်သည်။

ရှောင်ယန်သည် နားလည်လိုက်၏။ သူသည် ပိတ်ကားရှိရာသို့ လျှောက်သွားသည်။

အမှန်ပင် ပိတ်ကားနောက်တွင် သေတ္တာကြီးသုံးလုံးနှင့် သေတ္တာသုံးလုံးပေါ်တွင် တင်ထားသော ဆီစိမ်စက္ကူဖြင့် ထုပ်ထားသော ဆေးပင်အချို့ကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

မျက်နှာတွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီးနောက် ရှောင်ယန်သည် အပြင်ဘက်သို့ လက်ယပ်ခေါ်လိုက်သည်။

"ဘာကြောင်ကြည့်နေတာလဲ။ ဆေးပင်တွေ လာသယ်ကူကြလေ"

အားလုံးသည် အလျင်အမြန် ပြေးသွားကြပြီး အထူးသဖြင့် ဆရာရှူမှာ အမြန်ဆုံး ပြေးသွားလေသည်။

ရှောင်ယန်သည် အားလုံးအား ဂုဏ်ယူဝံ့ကြွားစွာ ကြည့်ရင်း သေတ္တာနှစ်လုံးကို ဖွင့်လိုက်သည်။ သေတ္တာတစ်လုံးထဲတွင် လှီးဖြတ်ပြီးသား ဆေးပင်များကို သေသေချာချာ စီစဉ်ထားသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။ အခြားသေတ္တာတစ်လုံးထဲတွင်မူ ကြွေပုလင်းများဖြင့် ထည့်ထားသော ဒဏ်ရာသုံးဆေးများပင် ဖြစ်သည်။

ဆရာရှူ၏မျက်နှာသည် ဝင်းပသွားပြီး ပြေးတက်သွားကာ ဒူးထောက်ထိုင်ချပြီး စစ်ဆေးကြည့်ရှုလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်၊ ဒါ ငါတို့ လိုအပ်တဲ့ ဆေးပင်တွေနဲ့ ဆေးဝါးတွေပဲ။" သူသည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောလိုက်၏။

"ဒီလောက်တောင် များတာ။ မင်းတို့ ဘယ်လို သယ်ယူလာတာလဲ။" သူသည် ရှောင်ယန်အား ထပ်မံ၍ မေးလိုက်၏။

ထိုအချိန်တွင် အားလုံး၏ မျက်နှာများတွင် ပျော်ရွှင်မှုများ ပြည့်နှက်နေပြီး အားလုံးသည် ရှောင်ယန်အား ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ရှောင်ယန်၏ မျက်နှာမှာမူ ကြောင်အသွားသည်။

"ကျွန်တော်တို့မှာ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ နည်းလမ်း ရှိတာပေါ့။ ပစ္စည်းတွေ ယူလာခဲ့ပြီ၊ ယူသွားသုံးလိုက်ရုံပဲ၊ ဒီလောက် အများကြီး ဘာလို့မေးနေတာလဲ။" ဟု ပြောရင်း သူသည် ဆရာရှူအား မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။

ဆရာရှူသည် စုံစမ်းလိုစိတ်ကို အလျင်အမြန် ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့၊ ဟုတ်ကဲ့၊ ဟုတ်ကဲ့။ ကျွန်တော်မျိုးက စစ်သည်တွေကိုယ်စား တပ်မှူးရှောင်ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။" သူသည် ထရပ်ပြီး ရှောင်ယန်အား အရိုအသေပေးလိုက်၏။

ရှောင်ယန်သည် ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်သည်။

"ကျွန်တော့်ကို ဘာလို့ ကျေးဇူးတင်နေတာလဲ။ ကျေးဇူးတင်ချင်ရင် သခင်မကို ကျေးဇူးတင်။ ဒီဆေးပင်တွေအားလုံးက သခင်မငွေနဲ့ ဝယ်ထားတာ။"

အားလုံး၏မျက်နှာများမှာ တုန်လှုပ်သွားသည်။ ဟုတ်သည်၊ သခင်သည် ခုနက သခင်မအကြောင်းကိုလည်း ပြောခဲ့သေးသည်။ သခင်မလည်း လိုက်ပါလာပြီး နောက်ဘက်တွင် သူတို့၏ ဆုတ်ခွာမှုကိစ္စများကို ကူညီစီစဉ်ပေးနေသည်ဟု ဆိုသည်။

"သခင်မက သဘောထားကြီးမြတ်တာက ကျွန်တော်မျိုးတို့ရဲ့ ကံကောင်းခြင်းပါပဲ။" ဆရာရှူသည် အရင်ဆုံး ပြောလိုက်၏။

ကျန်လူများလည်း လင်းရှောင်ယွဲ့အား အလျင်အမြန် လိုက်ပါချီးကျူးကြသည်။ လင်းရှောင်ယွဲ့ကို မမြင်တွေ့ဖူးသေးသော်လည်း တစ်ယောက်ချင်းစီတိုင်းသည် ဤအချိန်တွင် ဤ နန်ကုန်းမိသားစု၏ သခင်မသစ်အပေါ် စပ်စုလိုစိတ်များ ဖြစ်ပေါ်နေကြသည်။ တောင်သူလယ်သမားမိသားစုမှ မွေးဖွားလာသော်လည်း သခင်မ၏ အမြင်နှင့် အဆင့်အတန်းမှာ သာမန်အမျိုးသမီးများနှင့် နှိုင်းယှဉ်၍မရပေ။

သူတို့အားလုံးသည် သခင်မအား သွားရောက်ဂါရဝပြုရန် မစောင့်နိုင်တော့ပေ…

မလှမ်းမကမ်းရှိ လီရှောင်သည် ဤစကားကို ကြားသောအခါ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အပြုံးတစ်ခု မထိန်းနိုင်ဘဲ ပေါ်လာသည်။

ထို့နောက် သူသည် အားလုံးအား နောက်ဆက်တွဲလုပ်ဆောင်ရမည့်ကိစ္စများကို မှာကြားပြီးနောက်မှ အားလုံးကို ထွက်ခွာစေခဲ့သည်။

လူများ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် စစ်တဲကြီးထဲတွင် ချက်ချင်း တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

ရှောင်ယန်သည် လီရှောင်အနားသို့ လျင်မြန်စွာ ချဉ်းကပ်လာသည်။

"အဲ့ဒီ ချည်ထည်အဝတ်အစား အစုံခြောက်ရာကို ဘာလို့ ဒုစစ်သူကြီးဝမ်ကို တစ်ခါတည်း မစီစဉ်ခိုင်းတာလဲ။"

ယခု စစ်တပ်ထဲတွင် လူငါးရာကျော် တဲထဲမှ မထွက်နိုင်ဘဲ ရှိနေသည်၊ ပြင်ဆင်ထားသော ချည်ထည်အဝတ်အစားများကို ဖြန့်ဝေပေးလိုက်လျှင် တဲထဲတွင် ပိတ်မိနေသူများ ရှိတော့မည်မဟုတ်ပေ။

လီရှောင်သည် ရှောင်ယန်အား တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

"မလောနဲ့" ဟု သူသည် ပြန်ဖြေလိုက်၏။

စကားပြောနေစဉ်တွင် သူ၏မျက်မှောင်မှာမူ တွန့်ချိုးနေလေပြီ။ လက်ထဲတွင် ချည်ထည်အဝတ်အစားများ ရှိနေသည်၊ သူသည် သဘာဝအတိုင်း စစ်သည်များကို ချက်ချင်း ဝတ်ဆင်စေလိုသည်။ သို့သော် သတင်းပေါက်ကြားမည်ကို ကာကွယ်ရန်အတွက် ချည်ထည်အဝတ်အစား ဖြန့်ဝေသည့်ကိစ္စကို နောက်ဆုံးအချိန်မှသာ စီစဉ်နိုင်ပေမည်။

"နောက်ထပ် ရက်အနည်းငယ်ကြာရင် ငါတို့ ဆုတ်ခွာတော့မှာ၊ အခုအချိန်မှာ ခြေရာမဖျောက်လို့မဖြစ်ဘူး" ရှောင်ယန်၏ စိတ်လိုက်မာန်ပါလုပ်တတ်သော စရိုက်ကို သတိရပြီး လီရှောင်သည် ထပ်မံ၍ ပြောလိုက်၏။

ရှောင်ယန်သည် လက်ကို ဆုပ်လိုက်ပြီး စားပွဲခုံပေါ်သို့ ထုချလိုက်သည်။ နောက်ဆုံးအချိန်တွင် အားကို ထိန်းချုပ်လိုက်သောကြောင့် အသံကျယ်ကြီး မထွက်ပေါ်လာခဲ့ပေ။

အစ်ကိုကြီး ပြောတာမှန်သည်၊ ချီဝူတပ်သည် တော်ဝင်စစ်တပ်၏ မျက်စိအောက်တွင် နေထိုင်နေရသည်။ အကယ်၍ ပုံမှန်မဟုတ်သောအခြေအနေကို တွေ့ရှိသွားပါက ထိုအခါ ချီဝူတပ် ဆုတ်ခွာရန် မျှော်လင့်ချက်မရှိရုံသာမက အစ်ကိုကြီးနှင့်သူပါ အလွန်အန္တရာယ်ရှိပေလိမ့်မည်။

လီရှောင်သည် နောက်တစ်ကြိမ် ခေါင်းမော့၍ ရှောင်ယန်အား တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

"နောက်ဆိုရင် ငြိမ်ငြိမ်နေ၊ ယွဲ့အာရဲ့ သတင်းမလာခင် မင်းရောငါရော ဒီစစ်တဲကနေ ထွက်ခွာလို့မဖြစ်ဘူး" သူသည် လေးနက်စွာ ပြောလိုက်၏။

"ဟုတ်ကဲ့။"

.......

နောက်တစ်နေ့။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် မနွေးထွေးသော အိပ်ရာထဲမှ နိုးထလာခဲ့သည်။

သူမ၏ ဤကိုယ်ခန္ဓာသည် အအေးဓာတ်များပြီး အအေးကြောက်တတ်သည်၊ သာ့ရှီရွာမှ ထွက်လာသည့်အချိန်မှစ၍ လမ်းတစ်လျှောက်လုံး လီရှောင်ဆိုသည့် မီးဖိုကြီးက ကာကွယ်ပေးခဲ့ရာ ညဘက်တွင် ခက်ခဲသည်ဟု မခံစားခဲ့ရပေ။ သို့သော် မနေ့ညက လီရှောင်မရှိ၊ ဟန်ရှန်းမြို့၏ အပူချိန်မှာလည်း အလွန်နိမ့်ကျသည်၊ အခန်းထဲတွင် မီးသွေးအိုး ချထားပြီး ကုတင်ပေါ်တွင် ရေနွေးအိတ် အသုံးပြုခဲ့သော်လည်း သူမ ကောင်းမွန်စွာ အိပ်မပျော်ခဲ့ပေ။

ကုတင်ပေါ်တွင် ကြာကြာဆက်မနေဘဲ အိပ်ရာထပြီးနောက် လင်းရှောင်ယွဲ့သည် မိမိကိုယ်ကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပြီး နံနက်စာ စားသုံးလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူမသည် စားပွဲထိုးအား ချန်အန်းကို သွားခေါ်ခိုင်းလိုက်သည်။

နာရီဝက်အကြာတွင် ဖူလိုင်တည်းခိုခန်း၏ ဆိုင်ရှင်သည် အစေခံငယ်တစ်ဦးကို ခေါ်ဆောင်၍ ဟန်ရှန်းမြို့ဆိပ်ကမ်းသို့ သွားရောက်သည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

ဟန်ရှန်းမြို့ဆိပ်ကမ်းသာမက ထို့နောက်တွင် နှစ်ယောက်စလုံးသည် ချီဝူတပ် နောက်ဆက်တွဲဆုတ်ခွာရန် ပြင်ဆင်ထားသော ကုန်းလမ်းခရီးနှစ်ခုကိုပါ သွားရောက်ကြည့်ရှုခဲ့ကြသည်။

***