ကြားဖြတ်ကြိုဆိုခြင်း

ထို့နောက်တွင် သူတို့အားလုံး၏ စိတ်ထဲ၌ ရှင်းလင်းသွားလေသည်။

ကံကောင်းစွာပင် သူတို့ စဉ်းစားလွန်သွားခြင်း ဖြစ်၏။

သခင်မသည် အမျိုးသမီးတစ်ဦးဖြစ်သည်မှာ သံသယရှိစရာမလိုဘဲ၊ လှုပ်ရှားသွားလာရာတွင် အဆင်ပြေစေရန်အတွက်သာ ယောက်ျားလေးကဲ့သို့ ဝတ်ဆင်ထားခြင်း ဖြစ်လေသည်။

စိတ်သက်သာရာရသွားပြီးနောက် သုံးယောက်သားသည် အနည်းငယ် မနာလိုဖြစ်လာကြပြန်၏။

သူတို့၏စစ်သူကြီးသည် ကံကောင်းလွန်းလှသည်၊ မျက်နှာ ပျက်စီးနေသော်လည်း ဤမျှ အရည်အချင်းရှိပြီး ဤမျှလှပသော အမျိုးသမီးကို ဇနီးမယားအဖြစ် ရရှိနိုင်သေး၏။

လီရှောင်သည် တပ်မှူးကြီးသုံးဦးအား အမှာစကားအချို့ ပြောပြီးနောက်မှ လင်းရှောင်ယွဲ့ကို ခေါ်ဆောင်၍ ထွက်ခွာသွားလေသည်။

"ကုန်းလမ်းကနေ သွားတဲ့ စစ်သားနှစ်ဖွဲ့က အခု ဘယ်လိုအခြေအနေရှိလဲ" လင်းရှောင်ယွဲ့သည် လီရှောင်အား လျင်မြန်စွာ မေးလိုက်သည်။

"ဒုစစ်သူကြီးဝမ်တို့က ဆုတ်ခွာသွားကြပြီ။"

"ရှောင်ယန်ဘက်ကတော့…" လီရှောင်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။ "ကိုယ် ရှောင်ယန်ကို လူ ၁၅၀၀ ခေါ်ပြီး ယင်ယာတောင်မှာ နေခဲ့ခိုင်းတယ်၊ ကိုယ်တို့ကို လိုက်တိုက်မယ့် တော်ဝင်စစ်တပ်ကို တားဆီးဖို့ပဲ။ အခု ဒီအချိန်ဆိုရင် သူတို့ အဲ့ဒီမှာ ရှိနေလောက်သေးတယ်။"

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ယင်ယာတောင်မှ ဟန်ရှန်းမြို့သို့ အကွာအဝေးကို တွက်ချက်ကြည့်ရာ မျက်မှောင်မှာ လျင်မြန်စွာ တွန့်ချိုးသွား၏။

"ရှောင်ယန်မှာ လူ ၁၅၀၀ပဲ ရှိတာ၊ ခုခံနိုင်ပါ့မလား။"

ယခင်အစီအစဉ်တွင် တော်ဝင်စစ်တပ်ကို တားဆီးဟန့်တားရန် မပါဝင်ခဲ့ပေ။

သို့သော် ဤသို့ဆိုလျှင် ဒုစစ်သူကြီးဝမ် ဦးဆောင်သော ၁၅၀၀ ဘေးကင်းစွာ ဆုတ်ခွာနိုင်ရုံသာမက ဆိပ်ကမ်းမှ ဤလူသုံးထောင် ချောမွေ့စွာ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်နိုင်ခြေမှာလည်း များစွာ ကြီးမားသွားပေလိမ့်မည်။

သို့သော် ရှောင်ယန်နှင့် ထို၁၅၀၀မှာမူ အန္တရာယ်ရှိသွားနိုင်ပေသည်။

"ရတယ်" လီရှောင်၏မျက်လုံးများတွင် ခိုင်မာမှုတစ်ချက် ဖြတ်ပြေးသွား၏။ "ရှောင်ယန်ကို စီစဉ်ပေးလိုက်တဲ့လူတွေက ချီဝူတပ်ထဲက အထူးတပ်ဖွဲ့ဝင်တွေ၊ တစ်ယောက်ချင်းစီတိုင်းက တိုက်ပွဲအတွေ့အကြုံ ရင့်ကျက်တယ်။ ပြီးတော့ ယင်ယာတောင်က ခုခံဖို့လွယ်ပြီး တိုက်ခိုက်ဖို့ခက်တယ်၊ တော်ဝင်စစ်တပ်က တံခါးကို ဖောက်ထွင်းဝင်ရောက်ဖို့ မလွယ်ဘူး။"

လင်းရှောင်ယွဲ့၏ မျက်မှောင်မှာမူ တွန့်ချိုးနေဆဲ ဖြစ်၏။

"ဒါပေမဲ့ လူ၁၅၀၀ပဲ ရှိတာလေ။ ချီဝူတပ်က ဘယ်လောက်ပဲ အားကောင်းကောင်း၊ လူအင်အားက ကန့်သတ်ချက်ရှိတယ်၊ အားအင်လည်း ကန့်သတ်ချက်ရှိတယ်။ တော်ဝင်စစ်တပ်ဘက်က အဆက်မပြတ် အင်အားဖြည့်တင်းရင် ရှောင်ယန် အန္တရာယ်ရှိသွားနိုင်တယ်။ ရှင် ရှောင်ယန်ကို ဘယ်လောက်ကြာအောင် တားဆီးခိုင်းထားတာလဲ" လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ထပ်မံမေးလိုက်သည်။

"နှစ်နာရီ"

တားဆီးမည့်အချိန်ကို သူ ထည့်သွင်းစဉ်းစားခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။ အချိန်တိုလွန်းပါက ရှေ့မှ ဆုတ်ခွာသွားသော အဖွဲ့အတွက် အချိန်ရရှိရန် မလွယ်ကူပေ။ အချိန်ရှည်လွန်းပါက ဇနီးလေး စိုးရိမ်သကဲ့သို့ သူသည်လည်း ရှောင်ယန်တို့ ခံနိုင်ရည်ရှိမည်မဟုတ်ကို စိုးရိမ်မိသည်။

ချီဝူတပ် ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်သွားပါက ဧကရာဇ်ယန်သည် မလွဲမသွေ အမျက်ဒေါသထွက်ပေလိမ့်မည်။

လျိုရိန်ယိသည် ရှောင်ယန်၊ သူ့ထင်မြင်ချက်အရ ချီဝူတပ်ကို ဦးဆောင်၍ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်သွားသော အဓိကတရားခံကို ဖမ်းဆီးနိုင်မှသာ ဧကရာဇ်ယန်အား မျက်နှာပြနိုင်ပေလိမ့်မည်။

ထို့ကြောင့် ထိုလိပ်အိုကြီးသည် ရှောင်ယန်ကို လိုက်လံတိုက်ခိုက်ခြင်းကို လက်လျှော့မည်မဟုတ်ပေ။

ယင်ယာတောင်ကို နှစ်နာရီကြာ ခုခံကာကွယ်ခြင်းမှာ သူ၏ခန့်မှန်းချက်အရ ရှောင်ယန် လုပ်ဆောင်နိုင်သည့်အတိုင်းအတာအတွင်း၌ ရှိနေသည်။ သို့သော် ထိုအတိုင်းအတာမှာ အဆုံးစွန်သော အခြေအနေသို့ နီးကပ်လုနီးပါး ဖြစ်နေလေပြီ။

လင်းရှောင်ယွဲ့၏ စိတ်ထဲတွင် လေးလံသွား၏။

"စစ်သည်တွေကို အမြန်ဆုံး ဆုတ်ခွာဖို့ စီစဉ်လိုက်တော့၊ ပြီးရင် ကျွန်မတို့ မြို့ဝကို သွားပြီး ရှောင်ယန်ကို ကြားဖြတ်ကြိုရအောင်။"

ရှောင်ယန်သည် စစ်သည်များကို ဦးဆောင်၍ ယင်ယာတောင်မှ ဆုတ်ခွာပြီးနောက် တော်ဝင်စစ်တပ်ကြီးသည် မလွဲမသွေ လိုက်လံတိုက်ခိုက်ပေလိမ့်မည်။ ထိုအခါ ကျန်ချီဝူတပ်သားများအားလုံး ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်သွားပြီးဖြစ်ရာ ရှောင်ယန် ဦးဆောင်သောလူများမှာ ရေလမ်းခရီးမှ လူသုံးထောင်အစား တော်ဝင်စစ်တပ်၏ တစ်ခုတည်းသော ပစ်မှတ် ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။

လီရှောင်၏အမူအရာသည် လှုပ်ရှားသွား၏။ သူသည် မူလက လင်းရှောင်ယွဲ့ကို သူနှင့်အတူ သွားစေလိုခြင်းမရှိသော်လည်း လင်းရှောင်ယွဲ့၏ ခိုင်မာသောအမူအရာကို မြင်သောအခါ ပြန်မပြောဖြစ်တော့ပေ။

သူ၏မူလအစီအစဉ်အရ ဆိပ်ကမ်းဘက်တွင် စစ်သည်များကို ထွက်ခွာရန် စီစဉ်ပြီးနောက် သူသည်လည်း ရှောင်ယန်ကို ပြန်လည်ကြိုဆိုရန် ပြင်ဆင်ထားသည်။ ယခု ဇနီးလေးလည်း လိုက်လိုတာကြောင့် အတူတူသွားလိုက်တာကောင်းသည်။

တော်သေးသည်၊ ဇနီးလေး၏ ဆိုလိုရင်းမှာ မြို့ဝတွင် ကြိုဆိုရန်ဖြစ်သည်၊ ခရီးရှည် သွားလာရန် မလိုအပ်သဖြင့် သူသည်လည်း သူမအတွက် အနည်းငယ် စိတ်ပူပန်မှု လျော့နည်းနိုင်သည်။

တစ်နာရီ၏ လေးပုံတစ်ပုံမပြည့်မီမှာပင် စစ်သည်များသည် နောက်ဆုံးတွင် သင်္ဘောပေါ်သို့ အားလုံး တက်ရောက်သွားကြသည်။

တပ်မှူးကြီးသုံးဦးသည် လာရောက်ကြပြီး လင်းရှောင်ယွဲ့နှင့် လီရှောင်တို့အား နှုတ်ဆက်ကာ ချန်အန်းကို ခေါ်ဆောင်၍ သင်္ဘောပေါ်သို့ တက်ရောက်ထွက်ခွာသွားကြသည်။

ဟုတ်သည်၊ ယနေ့နောက်ပိုင်းတွင် ဖူလိုင်တည်းခိုခန်းသည်လည်း မလုံခြုံတော့သဖြင့် ချန်အန်းသည်လည်း အတူတကွ ဆုတ်ခွာရန် လိုအပ်သည်။

အိမ်တော်ထိန်းဖန်းနှင့် ဆိုင်ရှင်လျန်တို့မှာမူ ဤအချိန်တွင် ဒုစစ်သူကြီးဝမ်နှင့်အတူ ဆုတ်ခွာသွားလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။

သင်္ဘောများ ထွက်ခွာသွားပြီး မြစ်ပြင်ပေါ်တွင် ပျောက်ကွယ်သွားသောအခါမှ လင်းရှောင်ယွဲ့နှင့် လီရှောင်တို့သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ပြီး နေရာလွတ်လက်စွပ်ကို အသုံးပြု၍ ချီဝူတပ် ချန်ထားခဲ့သော သံချပ်ကာများနှင့် ဓားလှံများကို စတင်သိမ်းဆည်းလေသည်။

ဤအရာများ အများစုမှာ သံထည်ပစ္စည်းများဖြစ်ပြီး တန်ဖိုးမနည်းလှ၊ လွှင့်ပစ်လိုက်လျှင် အလွန်နှမြောစရာကောင်းလှသည်။

ပစ္စည်းများ သိမ်းဆည်းပြီးနောက် နှစ်ယောက်သားသည် မြို့တံခါးဝသို့ ထပ်မံသွားရောက်ကြသည်။

သတ်မှတ်ထားသောနေရာတွင် ဒုစစ်သူကြီးဝမ်၏ အဖွဲ့ ချန်ထားခဲ့သော သံချပ်ကာများနှင့် ဓားလှံများကိုလည်း သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။

"ရှင့်ရဲ့ နေရာလွတ်လက်စွပ် ကျွန်မကို ပေး" ရုတ်တရက် လင်းရှောင်ယွဲ့သည် လီရှောင်အား ပြောလိုက်သည်။

လီရှောင်သည် ကြောင်အသွားပြီးနောက် လက်စွပ်ကို ချွတ်၍ လင်းရှောင်ယွဲ့အား ပေးလိုက်သည်။ လင်းရှောင်ယွဲ့ အနည်းငယ် လုပ်ဆောင်ပြီးနောက် လက်စွပ်ကို လီရှောင်အား ပြန်ပေးလိုက်သည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

လီရှောင်သည် လက်စွပ်ကို ရရှိပြီး စစ်ဆေးကြည့်ရှုသောအခါမှ အတွင်းထဲတွင် သေနတ်များနှင့် လက်ပစ်ဗုံးများစွာ ထပ်တိုးလာသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

မျက်နှာတွင် ချက်ချင်း ပျော်ရွှင်မှုတစ်ချက် ဖြတ်ပြေးသွားပြီး လင်းရှောင်ယွဲ့အား ချက်ချင်း ကြည့်လိုက်သည်။

"ရှောင်ယန်တို့ ရောက်လာတဲ့အခါ သူတို့ကို အရင်သွားခိုင်းလိုက်၊ ကျွန်မတို့နှစ်ယောက် နောက်ကနေ ကျန်နေခဲ့ပြီး ကာကွယ်ပေးမယ်" လင်းရှောင်ယွဲ့သည် လေးနက်စွာ ပြောလိုက်၏။ ပြောပြီးနောက် သူမ၏လက်ထဲတွင် ကျည်ကာအင်္ကျီနှစ်ထည် ထပ်မံပေါ်လာသည်။

"ဝတ်လိုက်" သူမသည် တစ်ထည်ကို လီရှောင်ထံသို့ ပစ်ပေးလိုက်သည်။

"အင်း" လီရှောင်သည် ယခင်က လင်းရှောင်ယွဲ့ ပြောပြခဲ့သော ကျည်ကာအင်္ကျီ၏ စွမ်းပကားကို ကြားဖူးသဖြင့် ချက်ချင်းပင် လိုက်နာဆောင်ရွက်လေသည်။

မကြာမီ နှစ်ယောက်စလုံးသည် အပြည့်အဝ လက်နက်တပ်ဆင်ပြီးဖြစ်လေသည်။

ဆက်လက်၍ စောင့်ဆိုင်းရမည့်အချိန်သာ ဖြစ်သည်။

တစ်နာရီ၏ လေးပုံသုံးပုံခန့် ကြာပြီးနောက် နှစ်ယောက်သားသည် အဝေးမှ လှုပ်ရှားသံများကို ကြားလိုက်ရသည်။

ထို့နောက် ထွက်ပြေးလွှားလာသော ချီဝူတပ်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

ထို့နောက် အသံသည် တဖြည်းဖြည်း ကျယ်လောင်လာပြီး ချီဝူတပ်သည် လျင်မြန်စွာ ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာသည်။

ဦးဆောင်လာသော တပ်မှူးကြီးသည် လီရှောင်ကို မှတ်မိပြီး အလျင်အမြန် ရှေ့သို့လာရောက် အရိုအသေပေးလိုက်သည်။

ရှောင်ယန်သည် လူတစ်ရာကို ဦးဆောင်၍ နောက်ဆုံးမှ တားဆီးနေကြောင်းကို သိရှိသောအခါ လီရှောင်သည် တပ်မှူးကြီးအား စစ်သားများကို ဦးဆောင်၍ အရင်ဆုတ်ခွာရန် အမိန့်ပေးပြီး မိမိနှင့် လင်းရှောင်ယွဲ့မှာမူ ရှောင်ယန်ကို ကြားဖြတ်ကြိုဆိုရန် ပြန်လှည့်သွားလေသည်။

တပ်မှူးကြီးသည် ကျန်နေခဲ့လိုသော်လည်း လီရှောင်၏အမိန့်ကြောင့် စစ်သားများကို ဦးဆောင်၍ ဆုတ်ခွာသွားရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။

လီရှောင်နှင့် လင်းရှောင်ယွဲ့တို့သည် အတန်ငယ် လျှောက်လှမ်းပြီးနောက် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီး မျက်နှာဖုံးပဝါကို ထုတ်ယူ၍ မျက်နှာတွင် တပ်ဆင်လိုက်ကြသည်။

ထို့နောက် အရှိန်မြှင့်၍ ခရီးဆက်ကြသည်။

မဝေးလှသောနေရာသို့ မရောက်မီမှာပင် နှစ်ယောက်သားသည် တိုက်ခိုက်သံများကို ကြားလိုက်ရပြီး အလယ်တွင် မြင်းဟီသံများပါ ရောနှောနေသည်။

မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားပြီး နှစ်ယောက်သားသည် ရှေ့သို့ ဆက်လက်သွားရောက်ကြသည်။

မကြာမီ သူတို့သည် စစ်မြေပြင်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

ရှောင်ယန်သည် ချီဝူတပ်အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ကို ဦးဆောင်၍ လိုက်လံတိုက်ခိုက်လာသော တော်ဝင်မြင်းစီးတပ်နှင့် တိုက်ခိုက်နေသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

ဖြူဖွေးနေသော နှင်းမြေပြင်ပေါ်တွင် အနီရောင်များစွာ စွန်းထင်းနေပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် အလောင်းများ ပြန့်ကျဲနေကာ ခုတ်သတ်ခြင်းခံထားရသော စစ်မြင်းများပင် ရှိနေသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။

ယခင်က ထိုတပ်မှူးကြီး ပြောသည်မှာ ရှောင်ယန်သည် လူတစ်ရာကို ဦးဆောင်၍ တော်ဝင်စစ်တပ်ကို တားဆီးနေသည်ဟု ဆိုသည်။

သို့သော် ယခု ရှောင်ယန်ဘေးတွင် လိုက်ပါနေသော ချီဝူတပ်သားများမှာ လေးဆယ်ပင် မပြည့်တော့ဘဲ လုံးဝနီးပါး ဝန်းရံခံထားရသည်။

ထို့ပြင် သူတို့ကို ဝန်းရံထားသောလူများအပြင် ရှောင်ယန်တို့နှင့် မလှမ်းမကမ်းတွင် တော်ဝင်စစ်တပ်သည် ကြီးမားစွာ ချီတက်လာပြီး စစ်တပ်ကြီးတစ်ခုလုံး ဖိအားပေးလာသည်ဟု ဆိုနိုင်ပေသည်။

"ရှောင်ယန်၊ ဧကရာဇ်မင်းကြီးက ကျေးဇူးတော်ကြီးမားစွာနဲ့ နန်ကုန်းမိသားစုရဲ့ အပြစ်ကြောင့် မင်းကို အရေးမယူခဲ့ဘူး။ မင်းက ဧကရာဇ်ရဲ့ ကျေးဇူးတော်ကို မတုံ့ပြန်ဘဲ ချီဝူတပ်ကို သစ္စာဖောက်ထွက်ပြေးအောင် လှုံ့ဆော်ရဲတယ်" တော်ဝင်စစ်တပ်ကြီး၏ ရှေ့မှ အဘိုးကြီးတစ်ဦးသည် အော်ဟစ်လိုက်၏။

"သစ္စာဖောက်စစ်သူကြီး အမြန်ဆုံးလက်နက်ချလိုက်ပါ။ ဒီစစ်သူကြီးက ယခင်နှစ်က နန်ကုန်းကျန်း ငါ့အပေါ် မဆိုးခဲ့တာကို ထောက်ထားပြီး မင်းကိုယ်စား ဧကရာဇ်မင်းကြီးထံ အသနားခံပေးနိုင်တယ်"

ဟုတ်သည်၊ ဤအဘိုးကြီးမှာ လျိုရိန်ယိပင်ဖြစ်ပြီး ချီဝူတပ်၏ ပါးစပ်ဖျားမှ လျိုလိပ်အိုကြီးပင် ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ရှောင်ယန်၏ မျက်နှာမှာမူ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်နေပြီး ဆာလောင်နေသော ဝံပုလွေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

အခွင့်အရေးကို ရှာဖွေပြီး သူသည် ရုတ်တရက် ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ခုန်ထွက်လိုက်ကာ ချီရွှယ်ကို တော်ဝင်စစ်သားတစ်ဦး၏ လည်ပင်းထဲသို့ ထိုးသွင်းလိုက်သည်။

နွေးထွေးသောသွေးများ ပန်းထွက်လာပြီး ရှောင်ယန်၏ မျက်နှာတစ်ခုလုံး စွန်းထင်းသွားသော်လည်း သူသည် ရက်စက်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

ကျန်ချီဝူတပ်သားများလည်း လိုက်ပါရယ်မောကြရာ ပတ်ဝန်းကျင်မှ တော်ဝင်စစ်သားများ ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်သွားကြသည်။

တပ်မှူးရှောင်းသည် ဤအပြုအမူဖြင့် လျိုလိပ်အိုကြီးအား သူတို့ ချီဝူတပ်သည် လုံးဝ လက်နက်ချမည်မဟုတ်ကြောင်းကို အသိပေးနေခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဟားဟား၊ ငါ့ နန်ကုန်းမိသားစုမှာ ဘာအပြစ်ရှိလို့လဲ။ ဧကရာဇ်ယန်က မတရားဘူး၊ ချူတိုင်းပြည်နဲ့ ပူးပေါင်းပြီး သစ္စာရှိသူတွေကို သတ်ဖြတ်တယ်။ ချီဝူတပ်ရဲ့ သစ္စာစောင့်သိမှုကို မခံယူထိုက်ဘူး။ ငါတို့ ချီဝူတပ်က တိုက်ပွဲဝင်ရင်းပဲ သေမယ်၊ ဘယ်တော့မှ ဒူးထောက်ပြီး အသက်မရှင်ဘူး။" ပြောရင်း ရှောင်ယန်၏ လက်ထဲမှ ချီရွှယ်သည် ပစ်လွှတ်လိုက်၏။

ချီဝူတပ်ကို ဝန်းရံထားသော တော်ဝင်စစ်သားတစ်ဦးသည် အသံနှင့်အတူ လဲကျသွားသည်။

"သတ်။" ရှောင်ယန်နှင့် မလှမ်းမကမ်းမှ ချီဝူတပ်သားတစ်ဦးသည် ပြင်းထန်စွာ အော်ဟစ်လိုက်၏။

ထို့နောက် ချီဝူတပ်သား ဒါဇင်အနည်းငယ်သည် ဓားကိုင်ဆောင်၍ သူတို့ကို ဝန်းရံထားသော တော်ဝင်စစ်သားများထံသို့ သတ်ဖြတ်ရန် ပြေးဝင်သွားကြသည်။

လျိုရိန်ယိသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။

"မင်းက ကျေးဇူးတရားကို လက်မခံချင်မှတော့ ဒီစစ်သူကြီးကို အပြစ်မတင်နဲ့တော့"

ထို့နောက် သူသည် လက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။

လက်သည် ကျဆင်းမည်ပြုစဉ်မှာပင် ရုတ်တရက်…

"အား" ဟူသော နာကျင်စွာ အော်ဟစ်သံတစ်ချက်နှင့်အတူ လျိုရိန်ယိ၏ ပါးပြင်ပေါ်တွင် သွေးရာတစ်ချက် ပေါ်လာသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

"စစ်သူကြီး။" လျိုရိန်ယိဘေးမှ လူများ ချက်ချင်း လှုပ်ရှားသွားကြသည်။

လျင်မြန်စွာပင် စစ်သားများက လျိုရိန်ယိ၏ ရှေ့မှ ကာကွယ်ရပ်တည်ပြီး ဒိုင်းကာများဖြင့် လျိုရိန်ယိ၏ ရှေ့တွင် ကာကွယ်လိုက်ကြသည်။

လျိုရိန်ယိ ပုန်းအောင်းမည်ကို မြင်သောအခါ လင်းရှောင်ယွဲ့သည် မပုန်းကွယ်နိုင်တော့ပေ။ သူမသည် စနိုက်ပါရိုင်ဖယ်ကို ကိုင်ဆောင်၍ စစ်မြေပြင်ဘက်သို့ သွားရောက်လေသည်။

သေစမ်း၊ အလင်းရောင်က အရမ်းမှောင်လွန်းတယ်၊ ပြီးတော့ ငါက စနိုက်ပါရိုင်ဖယ်ကို သိပ်မသုံးတတ်တော့ မထိသွားဘူး။

တစ်ချက်မထိမှန်လျှင် နောက်တစ်ကြိမ် အောင်မြင်ရန် ထိုမျှ မလွယ်ကူတော့ပေ။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် လျင်မြန်စွာ ပြေးလွှားရင်း စနိုက်ပါရိုင်ဖယ်ဖြင့် လျိုရိန်ယိကို ဆက်လက်ချိန်ရွယ်ပြီး အခွင့်အရေးရလျှင် ပစ်ခတ်ရန် ကြံရွယ်လိုက်သည်။

"လက်နက်ပုန်း ရှိတယ်။"

"လက်နက်ပုန်း ရှိတယ်။ စစ်သူကြီးကို ကာကွယ်ကြ။"

လျိုရိန်ယိဘေးမှ လူများ အော်ဟစ်ကြသည်။

အဆက်မပြတ် လူများ သေနတ်ထိမှန်၍ လဲကျသွားပြီး အဆက်မပြတ် လူများ ထပ်မံ၍ ပိတ်ဆို့လာကြသည်။

"ဟိုဘက်မှာ။ အဲ့လူနှစ်ယောက်က လက်နက်ပုန်း ပစ်နေတာ။ မြန်မြန်၊ သူတို့ကို သတ်လိုက်ကြ။" တစ်စုံတစ်ယောက်က လျိုရိန်ယိကိုယ်စား အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

ချက်ချင်းပင် တော်ဝင်စစ်သားများက လင်းရှောင်ယွဲ့နှင့် လီရှောင်တို့ထံသို့ သတ်ဖြတ်ရန် ပြေးဝင်လာကြသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့မှာမူ အနည်းငယ်မျှ မကြောက်ရွံ့ဘဲ စနိုက်ပါရိုင်ဖယ်ကို သိမ်းဆည်းပြီး သေနတ်နှစ်လက်ကို တိုက်ရိုက် ပြောင်းလဲကိုင်ဆောင်ကာ လျိုရိန်ယိဘေးသို့ ဆက်လက်ပစ်ခတ်လေသည်။

ဦးခေါင်းများကို အထူးပစ်မှတ်ထား ပစ်ခတ်ရာ ဒိုင်းကာ မကာကွယ်နိုင်လျှင် ကျည်ဆန်တိုင်း ထိမှန်သလောက်နီးပါး ဖြစ်သည်။

လီရှောင်မှာမူ လက်သေနတ်နှစ်လက်ကို ကိုင်ဆောင်၍ လင်းရှောင်ယွဲ့အား ဝန်းရံလာသော စစ်သားများကို ဖြေရှင်းပေးလေသည်။

တော်ဝင်စစ်တပ်ကြီးဘက်တွင် အားလုံးသည် အလွန်အမင်း တုန်လှုပ်သွားကြသည်။

လျိုရိန်ယိသည် ဒိုင်းကာများ၏ အကာအကွယ်အောက်တွင် စစ်တပ်ကြီး၏ နောက်ဘက်သို့ ဆုတ်ခွာသွားလေပြီ။

"သတ်။ ငါ့အတွက် သူတို့ကို အကုန်သတ်။" သူသည် ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

အသံထွက်ပေါ်လာသည့်နေရာသည် မိမိနှင့် အလွန်ဝေးကွာသွားပြီဖြစ်ကြောင်းကို ကြားသောအခါ၊ ထို့ပြင် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်လျှင် လျိုရိန်ယိ၏ နေရာကို ထပ်မံ၍ မဆုံးဖြတ်နိုင်တော့သည်ကို တွေ့ရှိသောအခါ လင်းရှောင်ယွဲ့၏ စိတ်ထဲတွင် ပြင်းထန်စွာ ဒေါသထွက်သွားသည်။

ဓားကိုင်ဆောင်၍ လာသော တော်ဝင်စစ်သားများကို ရင်ဆိုင်ရင်း သူမသည် သေနတ်ကို မြှောက်၍ ပစ်ခတ်လိုက်သည်။

သေနတ်နှစ်လက်ဖြင့် တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပစ်ခတ်ရာ အားလုံးမှာ တစ်ချက်တည်းဖြင့် သေဆုံးသွားကြသည်။

စစ်သားအများအပြား ထပ်မံ၍ နီးကပ်လာသည်ကို မြင်သောအခါ လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ရက်စက်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ဤတစ်ကြိမ်တွင် လက်ပစ်ဗုံးနှစ်လုံးကို တိုက်ရိုက် ထုတ်ယူလိုက်သည်။

သူမသည် စနက်တံကို ဆွဲဖြုတ်ပြီး တော်ဝင်စစ်သားများထံသို့ ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။

တော်ဝင်စစ်သားများ ဘာဖြစ်သွားသည်ကို မသိမီမှာပင် လက်ပစ်ဗုံးသည် "ဘုန်း" ဟူသော အသံနှင့်အတူ ပေါက်ကွဲသွားလေသည်။

ပေါက်ကွဲမှုအပိုင်းအစများ လွင့်စင်သွားပြီး လက်ပစ်ဗုံး၏ တိုက်ခိုက်မှုအကွာအဝေးအတွင်းရှိ လူနှစ်ဆယ်ကျော်အားလုံး လဲကျသွားကြသည်။ အချို့မှာ တိုက်ရိုက် ပေါက်ကွဲသေဆုံးသွားပြီး အချို့မှာ ဒဏ်ရာရ၍ သတိလစ်သွားကာ အချို့လူများ၏ ခြေလက်များမှာ ပေါက်ကွဲပြတ်တောက်၍ လွင့်စင်သွားကြသည်။

မြင်ကွင်းမှာ အလွန်အမင်း ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။

ဤအချိန်တွင် တော်ဝင်စစ်တပ်သာမက ချီဝူတပ်မှ လူများပါ လန့်ဖျပ်သွားကြသည်။

ဒါတွေက ဘာတွေလဲ။ သတ်ဖြတ်နိုင်စွမ်းက အရမ်းကြောက်စရာကောင်းတာပဲ။ အစောကလက်နက်ပုန်းအပြင် အခု ဒီအလုံးတွေရောပဲ။ ဒီလိုလက်နက်မျိုးတွေနဲ့ဆို စစ်မြေပြင်မှာ ဘယ်သူကများ တားဆီးနိုင်မှာလဲ။

လက်ပစ်ဗုံး ပေါ်ပေါက်လာမှုသည် နောက်ဆုံးတွင် တော်ဝင်စစ်တပ်ကို ခြောက်လှန့်နိုင်ခဲ့ပြီး မည်သူမျှ ရှေ့သို့ မတိုးဝံ့တော့ပေ။

မည်သူ ရှေ့သို့ တိုးဝံ့မည်နည်း။ သူတို့က နောက်တစ်လုံး ပစ်လွှတ်လိုက်လျှင် တိုက်ရိုက် ပေါက်ကွဲ၍ အစိတ်စိတ်အမြွှာမြွှာ ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။

လီရှောင်သည် အခွင့်အရေးကို အသုံးချ၍ ရှောင်ယန်အား ကြည့်လိုက်သည်။

"သူတို့ကို ခေါ်ပြီး အရင်သွား"

ရှောင်ယန်သည် လီရှောင်နှင့် လင်းရှောင်ယွဲ့တို့၏ အထောက်အထားကို သဘာဝအတိုင်း သိရှိပြီး မျက်လုံးများတွင် ရုန်းကန်မှုတစ်ချက် ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ ထို့နောက် သူသည် လျင်မြန်စွာ ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်သည်။

"ဆုတ်ခွာကြ။" သူသည် ပြင်းထန်စွာ အော်ဟစ်လိုက်၏။ ထို့နောက် သူသည် ကျန်ရှိသော ချီဝူတပ်သားများကို ဦးဆောင်၍ လျင်မြန်စွာ ထွက်ပြေးသွားလေသည်။

သူသည် ယခုမှ အမှန်တကယ် ယုံကြည်သွားသည်၊ မရီးသည် နတ်သမီး၊ ကောင်းကင်ဘုံမှ လာသောသူ ဖြစ်သည်။ သို့မဟုတ်လျှင် ဒီလက်နက်တွေကို ဘယ်လိုလုပ် ရရှိလာမှာလဲ။ သာမန်လူတစ်ယောက်က ဘယ်လိုလုပ် ဒီလိုလက်နက်မျိုးကို ပြုလုပ်နိုင်မှာလဲ။

လျိုရိန်ယိသည် အဝေးမှ အခြေအနေကို မြင်သောအခါ ဒေါသထွက်လွန်း၍ ခုန်ပေါက်မတတ် ဖြစ်သွားသည်။

"လေးသမားတွေ။ လေးသမားတွေ တက်လာကြ။ သူတို့ကို ပစ်သတ်ကြ။" သူသည် အသံကျယ်စွာ အော်ဟစ်လိုက်၏။

ချက်ချင်းပင် တော်ဝင်စစ်တပ်ထဲတွင် လေးသမားနှစ်တန်း ပေါ်ပေါက်လာသည်။

"ဆုတ်ခွာ။" လင်းရှောင်ယွဲ့သည် လေးနက်စွာ ပြောလိုက်၏။

လက်ပစ်ဗုံးနှစ်လုံးကို ပစ်လွှတ်ပြီးနောက် သူမသည် လျင်မြန်စွာ နောက်သို့ ဆုတ်ခွာလေသည်။

လီရှောင်သည် အလျင်အမြန် လိုက်ပါသွား၏။ နောက်သို့ ဆုတ်ခွာရင်း လိုက်လံလာသော တော်ဝင်စစ်သားများအား သေနတ်ဖြင့် ပစ်ခတ်ခြင်းနှင့် လက်ပစ်ဗုံး ပစ်လွှတ်ခြင်းတို့ကို မမေ့မလျော့ လုပ်ဆောင်သွားသည်။

မြှားများသည် လျင်မြန်စွာ ပစ်လွှတ်လာပြီး ထူထပ်လှကာ ပစ်ခတ်နိုင်သည့်အကွာအဝေးမှာလည်း ဝေးလှသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ရှောင်တိမ်းချိန်မရလိုက်ဘဲ ရင်ဘတ်တွင် မြှားတစ်စင်း ထိမှန်သွားသည်။

လေးသမားအဖွဲ့၏ တပ်စုမှူး မျက်နှာတွင် ပျော်ရွှင်မှု ပေါ်လာစဉ်မှာပင် လင်းရှောင်ယွဲ့သည် လုံးဝ ထိခိုက်မှုမရှိဘဲ ရှေ့သို့ ဆက်လက်သွားရောက်ပြီး မြှားပစ်ခတ်သည့်အကွာအဝေးမှ လျင်မြန်စွာ လွတ်မြောက်သွားသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

ထို့နောက် သူမသည် ကိုယ်ပေါ်မှ မြှားကို ဆွဲနှုတ်လိုက်သည်။

ထိုတပ်စုမှူး တုန်လှုပ်နေစဉ်မှာပင် လင်းရှောင်ယွဲ့က သူ့အား သေနတ်ဖြင့် ချိန်ရွယ်လိုက်သည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။ ထို့နောက် ရှောင်တိမ်းချိန်မရမီမှာပင် ကျည်ဆန်တစ်တောင့်သည် သူ၏နဖူးအလယ်တည့်တည့်သို့ ထိမှန်သွားသည်။

အသံပင် မထွက်နိုင်ဘဲ ထိုတပ်စုမှူးသည် ဤသို့ဖြင့် လဲကျသွားလေသည်။

ထို့နောက် လက်ပစ်ဗုံးနှစ်လုံး ထပ်မံပေါက်ကွဲပြီးနောက် တော်ဝင်စစ်တပ်သည် ထပ်မံ၍ လိုက်လံတိုက်ခိုက်ဝံ့ခြင်းမရှိတော့ပေ။

လင်းရှောင်ယွဲ့၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး လျိုရိန်ယိ ရှိရာ အကြမ်းဖျင်းနေရာကို စိန်ခေါ်သကဲ့သို့ ကြည့်လိုက်သည်။

ထို့နောက် သူမသည် လှည့်ပြီး လီရှောင်နှင့် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ကာ လျင်မြန်စွာ ထွက်ခွာသွားသည်။

"လိုက်ကြ။" မကြာမီ လျိုရိန်ယိဘေးမှ လူတစ်ဦးသည် အသံကျယ်စွာ အော်ဟစ်လိုက်၏။

သို့သော် စကားထွက်ခါစမှာပင် လျိုရိန်ယိက သူ့ကို ခေါင်းပေါ်သို့ တစ်ချက် ထုလိုက်သည်။

"ဘာလိုက်မှာလဲ။ သေတဲ့လူ မလုံလောက်သေးလို့လား။"

စကားသံ မဆုံးမီမှာပင် သေးငယ်သော လေခွင်းသံတစ်ချက် ကြားလိုက်ရသည်။ ခုနက "လိုက်ကြ" ဟု အော်ဟစ်သော ထိုသူ၏ နဖူးပေါ်တွင် သွေးပေါက်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။

လျိုရိန်ယိသည် အလွန်တုန်လှုပ်သွားပြီး အလျင်အမြန် ခေါင်းကို ပြန်ငုံ့လိုက်သည်။

အကယ်၍ တော်ဝင်စစ်တပ်ထဲတွင် တစ်စုံတစ်ယောက် ရှေ့သို့ ကြည့်ဝံ့ပါက အရပ်ပုသောလူတစ်ဦးသည် စနိုက်ပါရိုင်ဖယ်ကို အေးဆေးစွာ ချထားသည်ကို တွေ့ရှိနိုင်ပေလိမ့်မည်။

"နှမြောစရာပဲ၊ အဲ့လိပ်အိုကြီး ကံကောင်းသွားတယ်" ဟု တစ်ခွန်းပြောပြီးနောက် လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ထိုအခါမှ လှည့်ထွက်သွားလေသည်။

လီရှောင်သည် ပြုံးလိုက်ပြီး လိုက်ပါသွား၏။

လူတစ်ယောက်၏ အစွမ်းဖြင့် စစ်သည်ထောင်ပေါင်းများစွာကို ခြောက်လှန့်၍ ဆုတ်ခွာစေခဲ့သည်။ ဟားဟား၊ ကောင်းကင်ဘုံအောက်တွင် သူ့ဇနီးတစ်ဦးတည်းသာ ရှိပေသည်။

နှစ်ယောက်သားသည် ဟန်ရှန်းမြို့သို့ ဆုတ်ခွာလာရာ ရှောင်ယန်တို့ မရှိတော့သည်ကို တွေ့ရှိပြီး စိတ်ထဲတွင် သက်ပြင်းချလိုက်ကြသည်။

ထို့နောက် သူတို့သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ပြီး အဝတ်အစားလဲလှယ်ကာ ဟန်ရှန်းမြို့သို့ ပြန်လာခဲ့ကြသည်။

...

နာရီဝက်အကြာတွင် ကောင်းကင်မှာ တဖြည်းဖြည်း လင်းလာသည်။

လှပသော သူဌေးသမီးတစ်ဦးသည် အစောင့်အရှောက်တစ်ဦးကို ခေါ်ဆောင်၍ ဟန်ရှန်းမြို့ရှိ ငှားရမ်းထားသော ခြံဝင်းငယ်တစ်ခုသို့ ဝင်ရောက်တည်းခိုလိုက်သည်။

နေ့လည်နီးပါးအထိ တော်ဝင်စစ်သားများ ရှာဖွေရန် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ခြံဝင်းအတွင်း၌ ယောက်ျားတစ်ဦးနှင့် မိန်းမတစ်ဦးဖြစ်သည်ကို မြင်သောအခါ လျင်မြန်စွာ ဆုတ်ခွာသွားကြသည်။

ဆက်လက်၍ ရက်အနည်းငယ်တွင် ဟန်ရှန်းမြို့ပေါ်တွင် စစ်သားများ အလွန်များပြားပြီး နေရာအနှံ့တွင် စစ်ဆေးနေကြသည်။

သူဌေးသမီးနှင့် အစောင့်အရှောက်တို့သည် အပြင်သို့ မထွက်ကြပေ။

ခြံဝင်းငယ်လေးထဲတွင် လုံလောက်သော အစားအစာများ ရှိသည်၊ သူဌေးသမီးသည် လက်ရာကောင်းမွန်ပြီး အရသာရှိသောအစားအစာများစွာကိုလည်း ချက်ပြုတ်ခဲ့သည်။ နှစ်ယောက်သားသည် အရသာရှိသောအစားအစာများကို မြည်းစမ်းရင်း နှင်းမြင်ကွင်းကို ခံစားရင်း အတော်အတန် သက်တောင့်သက်သာ ရှိနေကြသည်။

နောက်ထပ် နှစ်ရက် ကြာပြီးနောက် ဟန်ရှန်းမြို့ပေါ်မှ စစ်သားများ နောက်ဆုံးတွင် ဆုတ်ခွာသွားကြသည်။

ဟန်ရှန်းမြို့လမ်းမပေါ်တွင် နောက်ဆုံးတွင် တဖြည်းဖြည်း ပြန်လည်စည်ကားလာသည်။

အားလုံးသည် တီးတိုးဆွေးနွေးနေကြသည်၊ လွန်ခဲ့သောရက်အနည်းငယ်က တစ်စုံတစ်ယောက်သည် နယ်စပ်တပ်စခန်းမှ စစ်သားများ ဟန်ရှန်းမြို့သို့ ထွက်ပြေးလာသည်ကို ကြားသိမြင်တွေ့ခဲ့ရသည်ဟု ဆိုသည်။

အချို့လူများက ဟန်ရှန်းမြို့အပြင်ဘက်တွင် တိုက်ပွဲနှင့် ပေါက်ကွဲမှုများ ဖြစ်ပွားခဲ့ပြီး အစိုးရက အလောင်းများစွာကို သိမ်းဆည်းခဲ့သည်ဟု ဆိုကြသည်…

ဤပြောဆိုချက်များနှင့် ပတ်သက်၍ သူဌေးသမီးနှင့် အစောင့်အရှောက်တို့သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ပြီး ပြုံးလိုက်ကြသည်။

.....

နောက်ထပ် သုံးရက် ကြာပြီးနောက်။

နှစ်ယောက်သားသည် ပုံမှန်အတိုင်း လမ်းပေါ်ထွက်ပြီးနောက် ဆိပ်ကမ်းသို့ သွားရောက်ခဲ့ကြသည်။ ထို့နောက် ဆိပ်ကမ်းသို့ ရောက်ရှိပြီး မကြာမီ ကုန်တင်သင်္ဘောတစ်စီးသည် ကမ်းသို့ ဆိုက်ကပ်လာသည်။

သင်္ဘောပေါ်တွင် စောင့်ဆိုင်းနေသောသူ၏ မျက်နှာတွင် အပြုံးတစ်ခု ပြည့်နှက်နေသည်။

ထိုသူမှာ လျန်ကုန်သွယ်ရေးလုပ်ငန်း၊ ချင်းရှီမြို့ ရူယီစားသောက်ဆိုင်မှ ဆိုင်ရှင်လျန်ပင် ဖြစ်သည်။

***