ချင်းရှီမြို့သို့ ပြန်ရောက်ခြင်း

"သခင်မလေးလင်း အကြာကြီးစောင့်လိုက်ရပြီ၊ အပေါ်ထပ်ကို ကြွပါ" ဟု ဆိုင်ရှင်လျန်သည် ရှေ့သို့တိုးကာ နွေးထွေးစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်မတို့လည်း ခုမှ ရောက်တာပါ၊ ဆိုင်ရှင်လျန်ကို ဒုက္ခပေးရပါပြီ" လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ပြုံးလိုက်ပြီး သင်္ဘောခန်းထဲသို့ ဝင်သွား၏။

ဆိုင်ရှင်လျန်၏ လမ်းညွှန်မှုဖြင့် သူမတို့သည် ဒုတိယထပ်သို့ လိုက်ပါသွားကြသည်။ နောက်တစ်ကြိမ် အခန်းတစ်ခန်းထဲသို့ နေရာချထားခြင်း ခံရပြန်၏။

"စစ်သူကြီးငယ်၊ သခင်မလေးလင်း၊ ဒီမှာ စိတ်အေးချမ်းသာစွာ အနားယူပါ၊ နေ့လည်ဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ ချင်ယွမ်ခရိုင်ကို ရောက်နိုင်ပါပြီ" ဆိုင်ရှင်လျန်သည် နှစ်ဦးသားအား ကိုင်းညွှတ်၍ ပြောလိုက်သည်။

"ဆိုင်ရှင်လျန်ကို ဒုက္ခပေးရပါပြီ" လင်းရှောင်ယွဲ့သည် နောက်တစ်ကြိမ် ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်သည်။ "ကျန်တဲ့လူတွေ အခု ဘယ်လိုအခြေအနေရှိလဲ မသိဘူး"

ဆိုင်ရှင်လျန်၏ မျက်နှာတွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာ၏။ "သခင်မလေးလင်းရဲ့ ကျေးဇူးကြောင့် အားလုံး အဆင်ပြေပါတယ်"

လင်းရှောင်ယွဲ့၏ မျက်နှာသည် ချက်ချင်း ဝင်းပသွား၏။ လီရှောင်နှင့် အကြည့်ချင်း ဖလှယ်ပြီးနောက် သူမသည် ဆိုင်ရှင်လျန်အား ထပ်မံကြည့်လိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ။ နောက်ခရီးတစ်လျှောက်လုံး ဆိုင်ရှင်လျန်ကို ဒုက္ခပေးရတော့မှာပဲ"

"သခင်မလေးလင်းက အားနာတတ်နေပါပြီ" ဆိုင်ရှင်လျန်သည် လင်းရှောင်ယွဲ့အား နောက်တစ်ကြိမ် လက်နှစ်ဖက်ယှက်ကာလိုက်သည်။ "နှစ်ယောက်စလုံး ဒီမှာ အနားယူပါ၊ ချင်ယွမ်ခရိုင်ကို ရောက်ပြီးရင် ကျွန်တော် ထပ်လာခေါ်ပါ့မယ်" ဤသို့ပြောပြီးနောက် ဆိုင်ရှင်လျန်သည် လျင်မြန်စွာ ထွက်ခွာသွားလေသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့နှင့် လီရှောင်တို့သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီး လင်းရှောင်ယွဲ့သည် လီရှောင်၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ လျင်မြန်စွာ မှီလိုက်၏။

.......

အပြန်ခရီးသည် ရေစုန်အတိုင်း ဖြစ်သဖြင့် နေ့လည်မွန်းတည့်ကျော်သည်နှင့် ကုန်တင်သင်္ဘောသည် ချင်ယွမ်ခရိုင် ဆိပ်ကမ်းသို့ ဆိုက်ကပ်လေသည်။ ဆိုင်ရှင်လျန်နောက်သို့ လိုက်၍ သင်္ဘောပေါ်မှ ဆင်းပြီးနောက် နှစ်ဦးသားသည် ဆိုင်ရှင်လျန်နှင့်အတူ ချင်ယွမ်ခရိုင်ရှိ ရူယီစားသောက်ဆိုင်သို့ ထမင်းစားရန် သွားရောက်ခဲ့ကြသည်။ ဤအချိန်မှ လင်းရှောင်ယွဲ့ သိရှိသွားသည်မှာ ယခုအခါ လျန်ကုန်သွယ်ရေးလုပ်ငန်းပိုင် စားသောက်ဆိုင်ကြီးများအားလုံးသည် ရူယီစားသောက်ဆိုင်ဟူ၍ အမည်ပြောင်းလဲလိုက်ပြီ ဖြစ်၏။ ဆိုင်ရှင်လျန်မှာမူ လျန်ယွီ၏ အလေးထားခြင်းကို ခံရပြီး ယခုအခါ လက်ထဲမှ အာဏာမှာ မနည်းလှတော့ပေ။

နေ့လည်စာ စားပြီးနောက် အတန်ကြာ အနားယူပြီးသည်နှင့် လူတစ်စုသည် ရှန်ရွှေမြို့သို့ ထပ်မံထွက်ခွာခဲ့ကြသည်။ ညဘက်တွင် ရှန်ရွှေမြို့၌ တည်းခိုရန် သတ်မှတ်ထားသဖြင့် လင်းရှောင်ယွဲ့သည် လီရှောင်ကို ခေါ်ဆောင်၍ မြို့ထဲသို့ လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုပြီး မိသားစုအတွက် အိမ်ပြန်လက်ဆောင်အချို့ ဝယ်ယူခဲ့သည်။ လာစဉ်အခါက စိတ်ထဲတွင် ကိစ္စများ ရှိနေသဖြင့် ဤသို့သောစိတ်ကူးများ လုံးဝ မရှိခဲ့ပေ။ ယခုမူ ကိစ္စများ ပြီးစီးသွားပြီဖြစ်ရာ နှစ်ဦးသားသည် အနည်းငယ် လည်ပတ်လိုစိတ် ဖြစ်ပေါ်လာကြသည်။

နောက်ဆုံးတွင် နောက်ထပ် သုံးရက် ကြာပြီးနောက် အပြင်သို့ ထွက်ခွာသွားသည်မှာ လဝက်ကျော်ပြီဖြစ်သော နှစ်ဦးသားသည် ချင်းရှီမြို့သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ဤနေ့တွင် ချင်းရှီမြို့၌လည်း နှင်းများ ကျဆင်းနေသော်လည်း နယ်စပ်မှ နှင်းမုန်တိုင်းနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက ဤနေရာမှ နှင်းများမှာ အမှန်တကယ်ပင် ပိုမိုနူးညံ့လှသည်။

နှစ်ဦးသားသည် လျိုအိမ်တော်(ချင်းရှီမြို့ပေါ်)သို့ ဦးစွာ သွားရောက်ပြီး လျိုအိမ်တော်မှ မြင်းလှည်းကို ယူဆောင်၍ အိမ်သို့ မောင်းနှင်ပြန်ခဲ့ကြသည်။

ဤအချိန်တွင် သာ့ရှီရွာ လျိုအိမ်တော်၌ လျိုရှီသည် နွေးထွေးသော လေသာဆောင်ပေါ်တွင် ထိုင်၍ အပ်ချုပ်အလုပ် လုပ်နေစဉ် ချန်ရှီသည် ရုတ်တရက် အလျင်အမြန် ပြေးဝင်လာခဲ့သည်။

"သခင်မကြီး၊ သခင်မလေး၊ သ… သခင်မလေးနဲ့ သခင်လေး ပြန်ရောက်လာပါပြီ" ချန်ရှီသည် မောဟိုက်စွာဖြင့် အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။

ခုနကပင် သမီးနှင့် သမက်အကြောင်းကို တီးတိုးရေရွတ်နေသော လျိုရှီသည် ချက်ချင်းပင် လက်ကို အပ်စူးသွား၏။ "အမလေး" ဟု အော်ဟစ်လိုက်ပြီးနောက် သူမသည် လက်ပေါ်မှ အစူးခံရသည်ကို ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ လက်ထဲမှ ပစ္စည်းများကို ဖယ်ရှားကာ လေသာဆောင်ပေါ်မှ ဆင်း၍ ဖိနပ်စီးရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

"ယွဲ့အာနဲ့ ရှောင်အာ ပြန်ရောက်လာပြီလား" သူမ၏ပါးစပ်မှ အံ့ဩဝမ်းသာစွာ ရေရွတ်ရင်း အလျင်စလို ဖြစ်နေသည်။ ဤသည်မှာ ကျိုးရှီကို လန့်ဖျပ်သွားစေသည်။

သူမသည် အလျင်အမြန် လိုက်၍ ထရပ်ပြီး လျိုရှီအား ထူမလိုက်သည်။ "အမလေး၊ အမေရယ် ဖြည်းဖြည်းလုပ်ပါ၊ သူတို့နှစ်ယောက်လုံး လူကြီးတွေ ဖြစ်နေပြီ၊ ပြန်ရောက်လာတာမှတော့ ထွက်မပြေးပါဘူး"

"ငါ သွားကြည့်မလို့၊ မြန်မြန်၊ မင်းပါ ငါနဲ့အတူ လိုက်ခဲ့" မည်သူ သိမည်နည်း၊ လျိုရှီသည် နှေးကွေးမသွားသည့်အပြင် ကျိုးရှီကိုပါ တိုက်တွန်းလိုက်လေသည်။

အလုပ်များစွာ ရှုပ်ထွေးပြီးနောက် နှစ်ယောက်သားသည် နောက်ဆုံးတွင် ဖိနပ်များ ဝတ်ဆင်ပြီးစီးသွားသည်။ ကျိုးရှီသည် လျိုရှီအား သားမွေးဝတ်ရုံ ထပ်မံဝတ်ဆင်ပေးပြီး မိမိကိုယ်တိုင်လည်း သားမွေးဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်လိုက်မှ အလျင်အမြန် တံခါးမှ ထွက်ခွာခဲ့ကြသည်။

အပြင်ဘက် ခြံဝင်းထဲတွင် ဆူညံပွက်လောရိုက်နေလေပြီ။ အစေခံများစွာ ရှိနေပြီး လင်းရှောင်ယွဲ့နှင့် လီရှောင်တို့အား ဝန်းရံထားကြသည်။

"ယွဲ့အာ" လမ်းချိုးထောင့်ဆီမှ လျိုရှီ၏ စိတ်လှုပ်ရှားနေသော အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့၏ နှလုံးသားသည် ချက်ချင်း ဆွဲငင်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး အကြည့်နောက်သို့ လိုက်ပါကြည့်ရှုရာ လျိုရှီကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။ လျိုရှီသည် အလျင်စလိုဖြင့် သူမထံသို့ ပြေးလွှားလာသည်ကို မြင်သောအခါ လင်းရှောင်ယွဲ့သည် အလျင်အမြန် ကြိုဆိုလိုက်ပြီး သူမ၏အမေကို ထူမလိုက်၏။

"နှင်းတွေ ဒီလောက်ကျနေတာ၊ အမေက အခန်းထဲမှာ မနေဘဲ အပြင်ကို ဘာထွက်လုပ်တာလဲ" လင်းရှောင်ယွဲ့သည် အပြစ်တင်စကား ဆိုလိုက်သည်။ လဝက်ကျော် မတွေ့ရဘဲ သူမ၏အမေမှာ ပိန်ချုံးသွားလေသည်။

"ပြောရသေးတယ်၊ မင်းကို စောစောစီးစီး တွေ့ချင်လို့ မဟုတ်လား။ ခုနက အဒေါ်ချန်က မင်းပြန်ရောက်လာပြီလို့ ပြောတာကြားတော့ မေမေ ဖိနပ်တောင် မစီးဘဲ အပြင်ကို ပြေးထွက်မလို့" ဟု ကျိုးရှီသည် မကျေမနပ်မျက်နှာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

သမီးဖြစ်သူက ကျိုးရှီ၏ တိုင်တန်းစကားကို ကြားပြီး မကျေမနပ်မျက်နှာဖြင့် ဖြစ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ လျိုရှီ၏ အမူအရာမှာ ဝမ်းနည်းသွားသည်။ "ဘယ်ကမှာလဲ၊ မင်းမရီးက ပိုပိုသာသာ ပြောနေတာ" ဟု ပြောပြီးနောက် သူမသည် ကျိုးရှီအား မျက်စောင်းထိုးလိုက်သည်။ ကျိုးရှီသည် အပြစ်ရှိသလို ခံစားရပြီး ဘေးမှ "ဟီးဟီး" ဟု ခြောက်ကပ်စွာ ရယ်မောနေ၏။

"အမေက အခန်းထဲမှာ နေနေရင် ရပါတယ်၊ သမီး ပြန်ရောက်ရင် အမေ့ကို လာတွေ့မှာပေါ့" လင်းရှောင်ယွဲ့သည် လျိုရှီ၏ လက်မောင်းကို ပုတ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ စကားပြောရင်း သူမသည် လျိုရှီကို ခေါ်ဆောင်၍ စင်္ကြံဘက်သို့ လျှောက်သွားသည်။ "နှင်းတွေ ကျနေတုန်းပဲ၊ အအေးမိဦးမယ်"

လျိုရှီ၏စိတ်ထဲတွင် ကျေနပ်သွားပြီး မိခင်ကြီး၏ နှလုံးသားမှာ နွေးထွေးသွားသည်။ "မသွားခင် အမေ့ကို ကျန်းမာရေး ဂရုစိုက်ပါလို့ ပြောခဲ့တာ၊ ကြည့်ပါဦး ပိန်သွားလိုက်တာ။ အစေခံတွေက ပေါ့ဆနေကြတာလား" ဤသို့ပြောသောအခါ လင်းရှောင်ယွဲ့၏ မျက်လုံးများ မကျေမနပ်ဖြစ်သွားပြီး ဘေးမှ ချန်ရှီတို့အား ကြည့်လိုက်သည်။ ရှိနေသော အစေခံများအားလုံးသည် အလျင်အမြန် ခေါင်းငုံ့လိုက်ကြ၏။

လျိုရှီသည် သမီး၏လက်ကို အလျင်အမြန် ဆွဲကိုင်ပြီး ပုတ်လိုက်သည်။ "မဟုတ်ပါဘူး၊ သူတို့ အမေ့ကို ကောင်းကောင်း ဂရုစိုက်ကြပါတယ်၊ အမေ့ဘာသာ အစာစားချင်စိတ် သိပ်မရှိတာပါ။ မေမေက မင်းနဲ့ လီရှောင်ကို လွမ်းနေလို့ပေါ့။ မင်း ဒီ သစ္စာမရှိတဲ့ကောင်မလေး၊ လဝက်ကျော်ကြာအောင် သွားပြီး စာတစ်စောင်တောင် ပို့မလာဘူး"

ကျိုးရှီသည် လင်းရှောင်ယွဲ့အား မကျေမနပ် ကြည့်လိုက်သည်။ "ပြီးတော့ အဲ့တုန်းက ပြောပြီးရော သွားလိုက်တာ၊ ငါ့ကိုတောင် နှုတ်မဆက်ဘူး၊ ရှန်းရှန်းကို ဟိုင်အိမ်တော်ကို တိုက်ရိုက် လာကြိုခိုင်းလိုက်တယ်" ဤသို့ပြောသောအခါ ကျိုးရှီ၏ မျက်လုံးများတွင် ဝမ်းနည်းဟန်အချို့ ပေါ်လာသည်။

"ဟီးဟီး၊ အလျင်စလို သွားခဲ့ရလို့ပါ" လင်းရှောင်ယွဲ့သည် မျက်နှာပြောင်တိုက်၍ ပြုံးလိုက်သည်။ "နောက်ပြီးတော့ ကျွန်မတို့အိမ်မှာ တခြားဆွေမျိုးတွေလည်း မရှိဘူးလေ၊ ကျွန်မမရှိရင် မရီးနဲ့ အစ်ကိုဟိုင်ကို မရှာရင် ဘယ်သူ့ကို ရှာရမှာလဲ"

ဤစကားသည် နောက်ဆုံးတွင် ကျိုးရှီ၏ စိတ်နှလုံးထဲသို့ ရောက်ရှိသွားပြီး သူမသည် သူမ၏ ညီမလေးနှင့် စကားများရန် မဆုံးဖြတ်တော့ပေ။

"ဟီးဟီး၊ ဒါပေမဲ့ မရီးကို အလကား လာကူခိုင်းတာတော့ မဟုတ်ပါဘူး၊ ဒီတစ်ခေါက် အပြင်ထွက်တာ မရီးနဲ့ အစ်ကိုဟိုင်အတွက် လက်ဆောင်တွေ ယူလာခဲ့တယ်" လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ချော့မြှူသောလေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ကျိုးရှီ၏မျက်နှာသည် ချက်ချင်း ဝင်းပသွား၏။ "ဘာလက်ဆောင်လဲ"

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ပြုံးလိုက်ပြီး လှည့်၍ လီရှောင်အား ကြည့်လိုက်သည်။ လီရှောင်သည် ထိုအခါမှ ရှေ့သို့တိုးလာသည်။ "အမေ၊ မရီး" လျိုရှီနှင့် ကျိုးရှီတို့အား ခါးညွှတ်၍ လက်နှစ်ဖက်ယှက်ကာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

ထိုအခါမှ လျိုရှီသည် သမက်ဖြစ်သူကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ သမက်ဖြစ်သူသည် ယခင်ကထက် အနည်းငယ် ပိန်သွားပုံရသည်ကို မြင်သောအခါ စိတ်ထဲတွင် သနားစိတ်တစ်ချက် ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ "ဒီတစ်ခေါက် အပြင်ထွက်ရတာ ပင်ပန်းသွားပြီ၊ ခဏနေရင် မီးဖိုချောင်ကို ကောင်းကောင်းလေး ချက်ခိုင်းပြီး အားရှိအောင် လုပ်ပေးမယ်"

လီရှောင်၏ စိတ်ထဲတွင် နွေးထွေးသွား၏။ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အမေ" သူ့မျက်နှာတွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

ကျိုးရှီသည် ကြည့်ရင်း အနည်းငယ် ချဉ်သွားသည်။ "အမေက သမက်ကို သနားနေတာပဲ။ အမလေး၊ လီရှောင်ရေ၊ မရီးရဲ့ လက်ဆောင်ကကော" လီရှောင် မဖြေမီမှာပင် သူမသည် ထပ်မံ၍ မေးလိုက်သည်။

လီရှောင်သည် ပြောခံရလွန်း၍ မျက်နှာပင် နီရဲသွားသည်။ "အပြင်မှာပါ၊ ကျောက်ခန်းနဲ့ ကျောက်ချန် ခဏနေရင် သယ်လာလိမ့်မယ်၊ ယွဲ့အာက သေတ္တာအကြီးကြီးတစ်လုံး ဝယ်လာခဲ့တယ်၊ အဲ့ထဲမှာ အမေနဲ့ မရီးအတွက်က အများဆုံး ရွေးထားတာ"

ကျိုးရှီသည် ကြားသောအခါ မျက်လုံးများ အရောင်တောက်သွားသည်။ ထို့နောက် သူမသည် ကျောက်ခန်းနှင့် ကျောက်ချန်တို့ သေတ္တာကြီးတစ်လုံးကို သယ်ဆောင်၍ ခြံဝင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် လီရှောင်အား တစ်ချက်ကြည့်ပြီး ချီးကျူးသောအကြည့်တစ်ချက် ပေးလိုက်၏။ အမှန်ပင် မသိသာလှ၊ စကားပြောဆိုတတ်သားပဲ။

ကျိုးရှီမှာမူ သေတ္တာကို မြင်ပြီးနောက် မျက်လုံးများ နောက်တစ်ကြိမ် အရောင်တောက်သွားသည်။ "နင် ဒီကောင်မလေး သစ္စာရှိသေးသားပဲ" ဟု လင်းရှောင်ယွဲ့အား တစ်ခွန်းပြောပြီးနောက် သူမသည် သေတ္တာ ရောက်ရှိလာသည်ကို စောင့်မျှော်နေလေသည်။ လျိုရှီသည် ကြည့်ရင်း အဆက်မပြတ် ပြုံးနေ၏။ သူမသည် အချိန်ယူ၍ ကျိုးရှီအား သတိပေးလိုက်သေးသည်၊ သူမ၏ သမက်ကို အနိုင်မကျင့်ရန် ဟန်ပန်ဖြင့် ဖြစ်သည်။ ကျိုးရှီသည် ကြည့်ရင်း သူမ၏ နှလုံးသားငယ်ကို မနည်းပင် ဖိထားရသည်။ တော်ပါပြီ၊ သူတို့ မွေးစားထားသည်မှာ သွေးသားအရင်းအချာနှင့် မယှဉ်နိုင်ပေ။ သွေးသားအရင်းအချာ ရှာဖွေထားသော ခင်ပွန်းကိုလည်း သူတို့ မယှဉ်နိုင်ပေ… ဟုတ်ပါတယ်၊ ဤသည်မှာ နောက်ပြောင်ခြင်းသာဖြစ်သည်၊ သူမ ထိုမျှ စိတ်ထားသေးသိမ်သူ မဟုတ်ပေ။

သူမနှင့် ဟိုင်ကန်းတို့သည် လျိုမိသားစုဝင်တစ်ဝက်ဟု သတ်မှတ်နိုင်သည်၊ မေမေသည် သူမအား သမီးအရင်းကဲ့သို့ ဆက်ဆံသည်၊ သူမ၏အမေသာ ရှိနေသေးလျှင် ဤမျှလောက်အထိသာ သူမအား ချစ်ခင်နိုင်ပေလိမ့်မည်။ ထိုစဉ်က ဟိုင်ကန်း ထိုသစ္စာမရှိသူ၊ မြေခွေးမ၏ လှည့်စားခြင်းကို ခံရလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့စဉ်က မေမေနှင့် ညီမလေးတို့က သူမအား ကူညီခဲ့သောကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။

မကြာမီ၊ သေတ္တာသည် နောက်ဆုံးတွင် အားလုံးရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ လီရှောင်သည် သေတ္တာကို ဖွင့်ပြီး လင်းရှောင်ယွဲ့က ဝေပေးလေသည်။ အားလုံးသည် ထိုအချိန်မှ သိရှိသွားကြသည်၊ လျိုရှီ၊ ကျိုးရှီနှင့် ဟိုင်ကန်းတို့သာမက လျိုအိမ်တော်မှ အစေခံများအားလုံးအတွက်ပါ လက်ဆောင်များ ရှိနေသည်။ အထူးသဖြင့် ကျောက်ရှန်းရှန်းမှာမူ ကောင်းမွန်သော လက်ဝတ်ရတနာတစ်စုံကို ရရှိခဲ့ရာ တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် တန်ဖိုးမနည်းကြောင်း သိသာလှသည်။ လျိုအိမ်တော်မှ အစေခံများသည် ခုနက လင်းရှောင်ယွဲ့အပေါ် ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သော ကြောက်ရွံ့လေးစားမှုသည် လျင်မြန်စွာ ကျေးဇူးတင်မှုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။ သခင်မကြီးဖြစ်စေ၊ သခင်မလေးဖြစ်စေ၊ သူတို့ အစေခံများအပေါ် အမှန်တကယ်ပင် အလွန်ကောင်းမွန်လှသည်။

လက်ဆောင်များ ဝေငှပြီးစီးသွား၏။ မကြာမီ၊ လျိုရှီသည် မီးဖိုချောင်အား နေ့လည်စာ စောစော ပြင်ဆင်ရန် မှာကြားလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမသည် သမီးဖြစ်သူကို ဆွဲခေါ်၍ နောက်ခြံသို့ ပြန်သွားလေသည်။ လဝက်ကျော်ကြာ ခွဲခွာခဲ့ရသဖြင့် သူမတွင် သမီးဖြစ်သူအား ပြောစရာစကားများစွာ ရှိနေလေသည်။

ရက်ပေါင်းများစွာ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သော လျိုအိမ်တော်သည် လင်းရှောင်ယွဲ့နှင့် လီရှောင်တို့၏ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာမှုနှင့်အတူ နောက်တစ်ကြိမ် ဆူညံပွက်လောရိုက်သွားလေသည်။

......

တစ်ချိန်တည်းတွင်။ ထိုရွာ၌ပင် လင်းယွမ်ရှန်း၏ အိမ်။

လင်းမိသားစု အဘိုးကြီးအဘွားကြီးနှစ်ဦးသည် ယနေ့ အလွန်ပျော်ရွှင်နေကြသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့၏သမီး လင်းလန်ဟွာ ပြန်ရောက်လာပြီး လက်ဆောင်များနှင့် စားစရာများစွာကိုပါ ယူဆောင်လာခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

လင်းလန်ဟွာအား လင်းယွမ်ရှန်းက မြို့ပေါ်မှ သူဌေးကြီးလျိုထံသို့ ပေးစားလိုက်သည့်အချိန်မှစ၍ ဤမျှကြာမြင့်သည့်တိုင်အောင် တစ်ခါမျှ ပြန်မလာခဲ့ပေ။ လင်းမိသားစု အဘိုးကြီးအဘွားကြီးနှစ်ဦးသည် ထိုအချိန်က သမီးဖြစ်သူကို ရောင်းစားလိုက်သည့်စိတ်ကူးသာ ရှိခဲ့သည်။ နောင်တွင် သမီးဖြစ်သူကို ထပ်မံတွေ့မြင်နိုင်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့သကဲ့သို့ သမီးဖြစ်သူ၏ကျေးဇူးကို ခံစားရမည်ဟု ပို၍ပင် မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

သို့သော် ယနေ့တွင် သူတို့၏သမီးသည် ပြန်ရောက်လာခဲ့သည့်အပြင် တန်ဖိုးကြီးမားသော ပစ္စည်းများစွာကိုပါ ယူဆောင်လာခဲ့သည်။ အကောင်းစားအထည်အလိပ်များ၊ အကောင်းစားဆန်နှင့် ဂျုံမှုန့်များ၊ သကြားဖြူနှင့် သူတို့ ယခင်က တစ်ခါမျှ မမြည်းစမ်းဖူးသော မုန့်များ ပါဝင်လေသည်။

"အမလေး၊ လန်ဟွာရယ်။ အမေက နင်က အသုံးကျတဲ့သူတစ်ယောက်မှန်း သိပြီးသားပါ။ နင့်အစ်ကိုတွေထဲမှာ တစ်ယောက်မှ နင့်လောက် အရည်အချင်းမရှိဘူး" လင်းအဘွားကြီးသည် စားပွဲငယ်ပေါ်တွင် စုပုံထားသော လက်ဆောင်များကို ကြည့်ရင်း မျက်လုံးများတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

အိမ်ခွဲနေသည့်အချိန်မှစ၍ သူတို့ အဘိုးကြီးအဘွားကြီးနှစ်ဦးသည် လင်းလောင်ဝူ (လင်ယွမ်ရှန်း)နောက်သို့ လိုက်ပါနေထိုင်ခဲ့ရာ နေထိုင်မှုဘဝမှာ ယခင်ကထက် များစွာ ဆိုးရွားသွားခဲ့သည်ကို မိုးနတ်မင်းသာသိလိမ့်မည်။ လင်းလောင်ဝူသည် စာသင်ကျောင်းတက်ရာတွင် အသုံးစရိတ်ကြီးမားပြီး လစဉ် ငွေသုံးကျပ် လိုအပ်ကာ ရံဖန်ရံခါ ပုံမှန်အားလပ်ရက်ဖြင့် ပြန်လာလျှင် သူမထံမှ အပိုငွေ ထပ်မံတောင်းခံသေးသည်။ သူမနှင့် အဘိုးကြီးတို့တွင် အခြားဝင်ငွေမရှိသဖြင့် ငွေကို တတ်နိုင်သမျှ ချွေတာသုံးစွဲရလေသည်။

ငွေပြဿနာသာမက ယခုအခါ အိမ်တွင်းအလုပ်များနှင့် လယ်ယာအလုပ်များအားလုံးကို သူတို့ အဘိုးကြီးအဘွားကြီးနှစ်ဦးတည်းသာ ကိုယ်တိုင် လုပ်ဆောင်နေရသည်။ ယခင်ကကဲ့သို့ သားအချို့ သို့မဟုတ် ချွေးမများကို ခိုင်းစေပြီး သူမက အိမ်တွင် လက်ပိုက်ကြည့်နေသော အဘွားကြီးအဖြစ် နေထိုင်ရသည့်အဖြစ်မျိုးမှာ နောက်တစ်ကြိမ် မရှိတော့ပေ။

လွန်ခဲ့သောရက်အနည်းငယ်က အဘိုးကြီး အအေးမိပြီး လယ်ထဲသို့ မဆင်းနိုင်ခဲ့ပေ။ သူမသည် အကြီးကောင်၊ အလတ်ကောင်နှင့် လင်းလောင်စစ်တို့ထံ တစ်ယောက်ချင်းစီ သွားရောက်ရှာဖွေခဲ့သည်။ ထို ကျေးဇူးမသိတတ်သော ဝံပုလွေသုံးကောင်ထဲမှ တစ်ယောက်မျှ အလုပ်ကူလုပ်ပေးရန်နှင့် အဘိုးကြီးကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ပေးရန် ဆန္ဒမရှိခဲ့ကြပေ။ ထို့ပြင် ချွေးမသုံးယောက်စလုံးသည် သူမကို လက်ညှိုးငေါက်ငေါက်ထိုး၍ ဆဲဆိုလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ကြသည်။ အထူးသဖြင့် လင်းလောင်စစ် ရှာဖွေထားသော ထိုအာကျယ်အမျိုးသမီးမှာ လင်းလောင်စစ်ထက် သုံးနှစ်တိတိ ကြီးပြီး ကလေးနှစ်ယောက်ပါသော မုဆိုးမတစ်ဦးဖြစ်ရာ ယခင်ကတည်းက သူမ အထင်မကြီးခဲ့ပေ။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူမအား ဆဲဆိုရုံသာမက သူမအား ရေဖြင့် ပက်လိုက်သေးသည်။ သူမသာ အလျင်အမြန် မထွက်ပြေးခဲ့ပါက ထိုဟင်းသီးဟင်းရွက်ဆေးရေများမှာ သူမတစ်ကိုယ်လုံးကို ရွှဲသွားလောက်သည်။

အလို၊ တော်သေးသည်၊ နောက်တစ်နေ့တွင် လင်းလောင်ဝူသည် ပုံမှန်အားလပ်ရက်ဖြင့် ပြန်လာခဲ့သည်။ သို့မဟုတ်လျှင် သူမတစ်ယောက်တည်း မည်သို့ လုပ်ဆောင်ရမည်ကို အမှန်တကယ်ပင် မသိနိုင်တော့ပေ။

ဟင်း။ ထို သစ္စာမရှိသော ကောင်စုတ်လေးများ၊ သူမက သူတို့ကို အလကား မွေးဖွားပြုစုခဲ့သည်ဟုသာ သတ်မှတ်လိုက်မည်။ လာမည့်နှစ်တွင် လင်းလောင်ဝူ ကျောင်းသားအောင်စာရင်းဝင်သွားတဲ့အခါမှ လာပြီးကပ်တွယ်ဖို့ စိတ်တောင်မကူးကြနဲ့။

"ဟီးဟီး၊ အမေကလည်း ဘာတွေပြောနေတာလဲ။ ကျွန်မတို့ထဲမှာ အသုံးကျတယ်လို့ ပြောရရင် သဘာဝအတိုင်း အစ်ကိုငါးက နောင်မှာ အသုံးအကျဆုံး ဖြစ်မှာပေါ့" "အစ်ကိုငါးက ကျောင်းသားအောင်စာရင်းဝင်လုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့တာ၊ နောက်နှစ် ဝင်ဖြေရင် ကိုးဆယ်ရာခိုင်နှုန်း သေချာနေပြီ။ နောက်ဆိုရင် စာမေးပွဲအောင်ပြီးရင် အရာရှိကြီးတွေကို တွေ့ရင်တောင် မျက်နှာသာရနိုင်တယ်" လင်းလန်ဟွာသည် ပြုံးရင်း အဖြေပေးလိုက်သည်။ သူမသည် လင်းအဘွားကြီး ကြားချင်သောစကားများကို တမင်တကာ ရွေးချယ်ပြောဆိုလိုက်၏။

အမှန်တကယ်တွင် စိတ်ထဲ၌ လင်းအဘွားကြီးနှင့် လင်းလောင်ဝူတို့အပေါ် အလွန်အထင်သေးနေသည်။ အစပိုင်းတွင် အဖေအမေနှင့် လင်းလောင်ဝူတို့က သူမအား မင်္ဂလာဝေါယာဉ်ပေါ်သို့ ပို့ဆောင်စဉ်က သူမ၏စိတ်ထဲတွင် ဒေါသထွက်ပြီး မကျေမနပ်ဖြစ်ခဲ့သည်။ သူမကဲ့သို့ နုနယ်သော မိန်းကလေးတစ်ဦးက အဘိုးကြီးတစ်ဦး၏ မယားငယ်အဖြစ် လက်ထပ်ခဲ့ရသည်။

သို့သော် သူမ လျိုအိမ်တော်သို့ ရောက်ရှိပြီး အထက်တန်းလွှာမိသားစု၏ နေထိုင်မှုဘဝကို မြင်တွေ့ပြီးနောက် သူမသည် အနည်းငယ်မျှပင် နစ်နာသည်ဟု မခံစားရတော့ဘဲ ကံကောင်းသည်ဟုပင် ထင်မြင်မိသည်။ အထက်တန်းလွှာမိသားစု၏ စားသောက်မှု၊ သုံးစွဲမှုများမှာ လင်းမိသားစုကဲ့သို့သော တောင်သူလယ်သမားမိသားစုနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် မိုးနှင့်မြေကဲ့သို့ ကွာခြားလှသည်။

ဘယ်လိုပြောရမလဲ။ သူတို့ လျိုအိမ်တော်မှ အစေခံမလေးများ၏ စားသောက်မှု၊ သုံးစွဲမှုများမှာပင် သူမ၏ ယခင်ဘဝထက် ပိုမိုကောင်းမွန်သည်။

မယားငယ်ဖြစ်တော့ ဘာဖြစ်လဲ။ လျိုအိမ်တော်၏ သခင်မကြီးမှာ စောစောကတည်းက သေဆုံးသွားပြီဖြစ်သည်၊ ယခု အိမ်တော်မှ မယားငယ်လေးယောက်တွင် တစ်ယောက်မျှ သူမလောက် ငယ်ရွယ်လှပခြင်းမရှိပေ။ (မိမိကိုယ်ကို ထင်မြင်ချက်။) သူဌေးကြီးက ပြောပြီးဖြစ်သည်၊ သူမသာ သူ့အတွက် သားသမီးတစ်ယောက် မွေးဖွားပေးနိုင်လျှင် သူမအား ဇနီးမယားအဖြစ် မလွဲမသွေ တင်မြှောက်မည်ဖြစ်သည်။ ထိုအခါကျလျှင် ကြီးမားလှသော လျိုအိမ်တော်သည် သူမ၏ စကားအတိုင်း ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။

တစ်စုံတစ်ခုကို တွေးမိသောအခါ လင်းလန်ဟွာ၏ မျက်လုံးများတွင် ထူးခြားသောအရောင်တစ်ချက် ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ ထို့ပြင်… သခင်လေး… သူမအပေါ်… ဟီးဟီး၊ အမှန်တကယ်တွင် သူဌေးကြီး၏ ဇနီးမယားအဖြစ် ဖြစ်သည်၊ မဖြစ်သည်မှာ ထိုမျှ အရေးမကြီးတော့ပေ။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူဌေးကြီး၏ ကိုယ်ခန္ဓာအရ များများစားစား လှုပ်ရှားနိုင်တော့မည်မဟုတ်ပေ။ သို့သော် သခင်လေးမှာမူ ငယ်ရွယ်သန်စွမ်းပြီး အလွန်အားကောင်းလှသည်…

တစ်စုံတစ်ခုကို တွေးမိသောအခါ လင်းလန်ဟွာ၏ မျက်နှာတွင် နီရဲမှုတစ်ချက် ပေါ်လာသည်။ ဖြစ်နိုင်သည်၊ မကြာမီ သူမ၏ဝမ်းထဲတွင် ကလေး ရရှိလာနိုင်ပေသည်။ ထိုအခါကျလျှင် ဟီးဟီး…

လင်းအဘွားကြီးသည် လင်းလန်ဟွာ၏ စကားကို ကြားသောအခါ စိတ်ထဲတွင် အလွန်ကျေနပ်သွားသည်။ သူမသည် တစ်စုံတစ်ခု ပြောမည်ကြံရွယ်စဉ်မှာပင် လင်းလန်ဟွာက သူမ၏ဝမ်းဗိုက်ကို ပွတ်သပ်နေသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။ သူမသည် ဦးစွာ ကြောင်အသွားပြီးနောက် မျက်နှာတွင် ချက်ချင်း ပျော်ရွှင်မှုတစ်ချက် ပေါ်လာသည်။

"အမလေး၊ လန်ဟွာ၊ နင်… ကိုယ်ဝန်ရှိနေပြီလား" သူမသည် လင်းလန်ဟွာ၏ ဝမ်းဗိုက်ကို အံ့ဩဝမ်းသာစွာ ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ ထိုသမက်မှာ အသက်ခြောက်ဆယ်ကျော်နေပြီဖြစ်သည်၊ သူမ၏ လန်ဟွာသာ အမှန်တကယ် ကိုယ်ဝန်ရှိပါက သမက်ဖြစ်သူက ရတနာတစ်ခုကဲ့သို့ တန်ဖိုးထားပေလိမ့်မည်။

လန်ဟွာသာ အမှန်တကယ် သမက်ဖြစ်သူအတွက် သားသမီးတစ်ယောက် မွေးဖွားပေးနိုင်လျှင် ထိုအခါကျလျှင် အမှန်တကယ်ပင် ဇနီးမယားအဖြစ် တင်မြှောက်ခံရပြီး လျိုအိမ်တော်၏ အိမ်ရှင်မ ဖြစ်လာနိုင်ပေသည်။ လျိုအိမ်တော်သခင်မ၏ အမေတစ်ယောက်အနေဖြင့် ထိုအခါ သူမသည် ကျေးဇူးခံစားရမည်ကို စိုးရိမ်နေစရာ လိုအပ်သေးသလော။ သူမနှင့် အဘိုးကြီးတို့ ကျေးဇူးခံစားရပြီး ကောင်းမွန်သောဘဝ နေထိုင်နိုင်ရုံသာမက သူမ၏ လင်းလောင်ဝူပင်လျှင် လျိုအိမ်တော်၏ ထောက်ပံ့မှုဖြင့် ကျောင်းသားအောင်စာရင်းဝင်ပြီးနောက် စာပေအောင်မြင်ခြင်းမှာလည်း မကြာမီ ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။

"လန်ဟွာ၊ တကယ် ရှိနေပြီလား" လင်းသာ့ချွေ့သည်လည်း ပူလောင်သောမျက်လုံးများဖြင့် လင်းလန်ဟွာ၏ ဝမ်းဗိုက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ စိတ်ထဲမှ အတွေးများမှာ လင်းအဘွားကြီးနှင့် အတူတူပင် ဖြစ်သည်မှာ ထင်ရှားသည်။

အဘိုးကြီးအဘွားကြီးနှစ်ဦး၏ စကားသည် လင်းလန်ဟွာ၏ အတွေးများကို ဖြတ်တောက်လိုက်သည်။ အဘိုးကြီးအဘွားကြီးနှစ်ဦး၏ မျက်လုံးများမှ လောဘကြီးမှုကို မြင်သောအခါ လင်းလန်ဟွာ၏ စိတ်ထဲတွင် စက်ဆုပ်ရွံရှာမှုတစ်ချက် ဖြတ်ပြေးသွားသော်လည်း မျက်နှာတွင်မူ ပြုံးနေဆဲဖြစ်သည်။

"လောလောဆယ်တော့ မရှိသေးပါဘူး…" သူမသည် ပြုံးရင်း ပြောလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမသည် သူမ၏လက်ကို ဝမ်းဗိုက်ပေါ်မှ ဖယ်ရှားလိုက်သည်။

လင်းမိသားစု အဘိုးကြီးအဘွားကြီးနှစ်ဦး၏ မျက်နှာတွင် ချက်ချင်း စိတ်ပျက်မှုတစ်ချက် ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ လင်းလန်ဟွာသည် ကြည့်ရင်း ပိုမိုစက်ဆုပ်ရွံရှာသွားသော်လည်း အောင့်အီးထားလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ မကြာခင်မှာ ရလာလောက်ပါတယ်" ဟု ပြောရင်း သူမသည် အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့ဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ အဘိုးကြီးအဘွားကြီးနှစ်ဦးသည် ကြားသောအခါ နောက်တစ်ကြိမ် ဝမ်းမြောက်သွားကြပြီး လင်းလန်ဟွာ၏ ဝမ်းဗိုက်ကို ထပ်မံ၍ ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ထိုနေရာမှ ရွှေတုံးများ မွေးဖွားလာပြီး သူတို့ကို ချမ်းသာကြွယ်ဝစေနိုင်သကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။

"အဖေနဲ့အမေ မသိလို့၊ သမီး ဝင်သွားပြီးနောက်ပိုင်း သူဌေးကြီးရဲ့ ကျန်းမာရေးက တဖြည်းဖြည်း ကောင်းမွန်လာတယ်။ သူဌေးကြီးက သမီးကို သူ့ရဲ့ ကံကောင်းခြင်းကြယ်ပွင့်လို့ ချီးကျူးပြီး သမီးကို အရမ်းချစ်ခင်တယ်။ ပြီးတော့ သူဌေးကြီးက ပြောသေးတယ်၊ သမီးက သူ့အတွက် သားသမီးတစ်ယောက် မွေးဖွားပေးနိုင်တာနဲ့ သမီးကို ဇနီးမယားအဖြစ် တင်မြှောက်မယ်တဲ့" ဟု လင်းလန်ဟွာသည် ပြုံးပြုံးရွှင်ရွှင် ပြောလိုက်သည်။

***

လယ်လုပ်ဖို့ခင်ပွန်းတစ်ယောက်ပဲဝယ်လိုက်တော့တယ် (HFW)

အခန်း ၃၃၄ ။ လင်းလန်ဟွာ၏ ရည်ရွယ်ချက်

ဤစကားထွက်လာသည်နှင့် လင်းမိသားစု အဘိုးကြီးအဘွားကြီးနှစ်ဦး၏ မျက်နှာများမှာ ချက်ချင်းပင် အတိုင်းမသိ ဝမ်းမြောက်သွားကြ၏။

အမှန်ပင်။ သမီးဖြစ်သူက ကလေးတစ်ယောက် မွေးဖွားပေးနိုင်သရွေ့၊ ယောက်ျားလေးဖြစ်စေ မိန်းကလေးဖြစ်စေ၊ ဇနီးမယားအဖြစ် တင်မြှောက်ခြင်း ခံရမည်။

ဤအချိန်တွင် အတိုင်းမသိ ဝမ်းမြောက်နေသော နှစ်ဦးသားနှင့် မိမိ၏ ချိုမြိန်သော အိပ်မက်ထဲတွင် နစ်မြုပ်နေသူတစ်ဦးမှာ မူလက လျိုအိမ်တော်က ကတိပေးခဲ့သည်မှာ၊ သူဌေးကြီးလျိုအား ကောင်းမွန်လာအောင် "စောင့်ရှောက်" နိုင်လျှင်၊ လင်းလန်ဟွာအား ဇနီးမယားအဖြစ် တင်မြှောက်မည်ဖြစ်ကြောင်းကို လုံးဝ မေ့လျော့နေကြသည်။

လင်းလန်ဟွာသည် လျိုအိမ်တော်သို့ ဝင်ရောက်ပြီးနောက် ကံကောင်းစွာပင် သူဌေးကြီးလျို၏ ရောဂါမှာ အမှန်တကယ်ပင် တစ်နေ့တခြား ကောင်းမွန်လာခဲ့၏။

သို့သော် ထိုသူမှာ လင်းလန်ဟွာအား ဇနီးမယားအဖြစ် တင်မြှောက်ရန် ဆန္ဒ လုံးဝ မရှိခဲ့ပေ။

လင်းလန်ဟွာအား ကလေးမွေးဖွားပေးလျှင် ဇနီးမယားအဖြစ် တင်မြှောက်မည်ဟု ပြောဆိုခြင်းမှာမူ အမှန်တကယ်တွင် ယောက်ျားတစ်ဦး၏ အိပ်ရာထက်မှ ချစ်စကားများသာ ဖြစ်လေသည်။ ထိုခဏတာ ပျော်ရွှင်မှုအတွက်နှင့် ဤကံကောင်းခြင်းကြယ်ပွင့်ကို တည်ငြိမ်စေရန်အတွက်သာ ဖြစ်၏။

ဟုတ်သည်၊ သူဌေးကြီးလျိုသည် လင်းလန်ဟွာအား ဇနီးမယားအဖြစ် တင်မြှောက်ရန် မည်သည့်အခါကမျှ မစဉ်းစားခဲ့ဖူးပေ။

တောသူတစ်ဦး၊ စာလုံးကြီးတစ်လုံးပင် မသိသူ၊ အိပ်ရာထက်တွင် အနည်းငယ် ညုတုတုနိုင်ခြင်းမှလွဲ၍ သူ၏ လျိုအိမ်တော်၏ အိမ်ရှင်မဖြစ်ရန် မည်သည့်အရည်အချင်း ရှိလို့လဲ။

"အဖေ၊ အမေ…" ထို့နောက် လင်းလန်ဟွာသည် အဘိုးကြီးအဘွားကြီးနှစ်ဦးအား ကြည့်လိုက်ပြီး မျက်နှာတွင် အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့ဟန် ရှိနေသေးသည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ။ ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ၊ သမီး ပြောလေ" လင်းအဘွားကြီးသည် အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။

လင်းသာ့ချွေ့သည်လည်း လင်းလန်ဟွာအား စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်လိုက်၏။

လင်းလန်ဟွာ၏ မျက်နှာသည် ပိုမိုနီရဲသွားသည်။ သူမသည် လင်းသာ့ချွေ့အား ရှက်ရွံ့စွာ တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် လင်းအဘွားကြီးအား နောက်တစ်ကြိမ် ရှက်သွေးဖြန်းစွာ ကြည့်လိုက်သည်။

လင်းအဘွားကြီးသည် လျင်မြန်စွာ သဘောပေါက်သွား၏။

"အဘိုးကြီး ရှင် အရင်ထွက်သွား၊ ကျွန်မတို့ သမီးနဲ့ စကားပြောစရာရှိတယ်" ဟု လင်းသာ့ချွေ့အား ပြောလိုက်သည်။

လင်းသာ့ချွေ့သည် လင်းအဘွားကြီးအား တစ်ချက်ကြည့်၊ လင်းလန်ဟွာအား တစ်ချက်ကြည့်ပြီး ထွက်သွားချင်စိတ် မရှိပေ။ သမီးဖြစ်သူ အောင်မြင်နေပြီ၊ သူက သူမအဖေလေ ဘာကိစ္စနားထောင်လို့မရရမှာလဲ။ သူသည် သမီးဖြစ်သူနှင့် သံယောဇဉ် ပိုမိုတိုးပွားအောင် ပြုစုပျိုးထောင်လိုသေးသည်…

လင်းသာ့ချွေ့ မလှုပ်ရှားသည်ကို မြင်သောအခါ လင်းအဘွားကြီး၏ မျက်နှာသည် လျင်မြန်စွာ ညိုမှောင်သွားသည်။

"ငါတို့ သားအမိနှစ်ယောက် မိန်းမတွေရဲ့ကိစ္စ ပြောမလို့၊ ရှင် ဒီမှာ ကျန်နေပြီး ဘာလုပ်မလို့လဲ" ဟု တိုက်ရိုက် ပြောလိုက်သည်။

လင်းသာ့ချွေ့သည် ချက်ချင်းပင် ရှက်ရွံ့သွား၏။ ထိုအခါမှ သူသည် ထရပ်လိုက်သည်။

"ဒါဆို ငါ ထွက်သွားလိုက်မယ်" ထို့နောက် သူသည် ထွက်ခွာသွားလေသည်။

လင်းသာ့ချွေ့ ထွက်ခွာသွားသောအခါမှ လင်းအဘွားကြီးသည် လင်းလန်ဟွာအား နောက်တစ်ကြိမ် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ကြည့်လိုက်သည်။

"လန်ဟွာ၊ အမေ့ဘေး လာထိုင်" ဟု လင်းလန်ဟွာအား လက်ယပ်ခေါ်လိုက်သည်။

"အင်း" လင်းလန်ဟွာသည် တစ်ခွန်းတုံ့ပြန်ပြီးနောက်မှ လင်းအဘွားကြီးဘေးသို့ သွားရောက်ထိုင်လိုက်သည်။

သမီးဖြစ်သူ၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ရင်း လင်းအဘွားကြီးသည် နူးညံ့စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

"ဘာကိစ္စလဲ။ ပြောလိုက်၊ အမေ နင့်ကို သေချာပေါက် ကူညီမယ်"

ထိုအခါမှ လင်းလန်ဟွာသည် သူမ၏ လာရင်းအကြောင်းကို ပြောပြလိုက်သည်။ မူလက သူမသည် လင်းအဘွားကြီးအား သားယောက်ျားလေး မွေးဖွားနိုင်သော နည်းလမ်းကောင်းတစ်ခု ရှာဖွေပေးစေလိုခြင်း ဖြစ်သည်။

"လျိုအိမ်တော်က ဆက်ဆံရေးတွေ ရှုပ်ထွေးတယ်၊ သမီးဘေးမှာ ယုံကြည်ရတဲ့လူ တစ်ယောက်မှ မရှိဘူး။ တစ်ဦးတည်း ယုံကြည်လို့ရတာက အဖေ၊ အမေနဲ့ အစ်ကိုငါးပဲ ရှိတယ်။ အမေသာ သမီးကို ဒီကိစ္စ ပြီးမြောက်အောင် ကူညီပေးနိုင်ရင် နောက်ဆို သမီးက သူဌေးကြီးအတွက် သားတစ်ယောက် မွေးဖွားပေးပြီး လျိုအိမ်တော်ရဲ့ အိမ်ရှင်မ ဖြစ်လာတဲ့အခါ အဲ့ဒီအခါကျရင် အဖေ၊ အမေနဲ့ အစ်ကိုငါးကို မနစ်နာစေရပါဘူး"

လင်းအဘွားကြီးသည် ကြားသောအခါ မျက်လုံးများပင် အရောင်တောက်သွား၏။

"ကောင်းပြီ၊ မင်း စိတ်ချလိုက်တော့၊ ဒီကိစ္စကို အမေ့ကိုပဲ အပ်ထားလိုက်။ အရင်ကတည်းက အမေ ကြားဖူးတယ်၊ ချင်းရှီမြို့ရဲ့ မြောက်ဘက်မှာ လျိုယွင်ကျောင်းတော်တစ်ခု ရှိတယ်၊ ကျောင်းတော်ထဲက လျိုယွင်သခင်က အရမ်းတော်တယ်တဲ့။

မိန်းမတစ်ယောက်က သားသမီးသွားတောင်းပြီး သခင်ပေးသနားတဲ့ နတ်ဆေးကို ရလာရင် အားလုံး ကိုယ်ဝန်ဆောင်နိုင်ကြတယ်တဲ့။ မနက်ဖြန်ကျရင် အမေ မင်းအတွက် အဲ့ဒီသခင်ဆီ သွားတောင်းပေးမယ်၊ မင်းအတွက် ယောက်ျားလေး တစ်ခါတည်း မွေးဖွားနိုင်တဲ့ နတ်ဆေးကို မလွဲမသွေ တောင်းလာပေးမယ်"

လင်းလန်ဟွာသည် ကြားသောအခါ မျက်လုံးများ ချက်ချင်း အရောင်လက်သွား၏။

"ဒါဆို အရမ်းကောင်းတာပေါ့" ဟု စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူမသည် သူမ၏ ပိုက်ဆံအိတ်ကို ထုတ်ယူပြီး လင်းအဘွားကြီးအား ငွေပေးရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

အမှန်တကယ်တွင် သူမသည် လျိုအိမ်တော်၌ လစဉ်ရရှိသော လခမှာ မများလှဘဲ တစ်လလျှင် ငွေ၆စသာ ရှိသည်။ သူဌေးကြီးနှင့် သခင်လေးတို့က သူမအား အနည်းငယ်စီ မထောက်ပံ့ခဲ့ပါလျှင် သူမ ပြန်လာ၍ ကြွားဝါရန် နည်းလမ်းမရှိပေ။ လက်ထဲတွင် ငွေများများစားစား မရှိသောကြောင့်သာ သူမသည် လျိုအိမ်တော်မှ အစေခံမများနှင့် အစေခံငယ်များကို မသိမ်းသွင်းနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် သူဌေးကြီးက သူမအား အိမ်တော်မှ ထွက်ခွင့်မပြုသဖြင့် သူမသည် ဤတစ်ကြိမ် ဆွေမျိုးများထံ ပြန်လာသည့်အခွင့်အရေးကို အသုံးချ၍ သူမ၏ အဖေအမေထံ အကူအညီတောင်းရခြင်း ဖြစ်သည်။

ခဏမျှ ရုန်းကန်ပြီးနောက် လင်းလန်ဟွာသည် နောက်ဆုံးတွင် ငွေ၁၀စတန် ငွေတုံးတစ်တုံးကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ မနှမြော၍ မဟုတ်ဘဲ၊ ယခုအချိန်တွင် သူမသည် ရက်ရောစွာ ပေးကမ်းရပေမည်။ သို့မဟုတ်လျှင် အလွန်အမင်း ကပ်စေးနဲပုံ ပေါက်သွားပါက သူမ၏အမေသည် သူမ လျိုအိမ်တော်တွင် သူမပြောသကဲ့သို့ အမှန်တကယ် မျက်နှာသာရရဲ့လားဟု သံသယဝင်ပေလိမ့်မည်။

"ဒီငွေ၁၀စကို အမေ့ကို ပေးတယ်" ရက်ရောသောပုံစံ ပြုလုပ်ရင်း လင်းလန်ဟွာသည် ငွေကို လင်းအဘွားကြီးရှေ့သို့ တွန်းပို့လိုက်သည်။

"အမလေး၊ မလိုပါဘူး၊ ဒီလောက်အများကြီး မလိုပါဘူး…" လင်းအဘွားကြီးသည် ငွေကို လောဘကြီးစွာ စိုက်ကြည့်ရင်း လက်ဖြင့် တွန်းဖယ်ကာ ဟန်ဆောင်ယဉ်ကျေးနေ၏။

လင်းလန်ဟွာသည် ကြည့်ရင်း စိတ်ထဲတွင် မျက်လုံးဖြူ လှန်မိသွားသည်။

"ဘယ်မှာ မလိုရမှာလဲ။ သမီးက အိမ်ထောင်ကျသွားပြီ၊ အဖေနဲ့အမေ့ကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ဖို့ ခဏခဏ ပြန်မလာနိုင်ဘူး။ ဒီငွေ၊ ပိုလျှံတဲ့အပိုင်းက အဖေနဲ့အမေ့ကို ကန်တော့တာလို့ပဲ သတ်မှတ်လိုက်ပါ" ပြောရင်း လင်းလန်ဟွာသည် ငွေကို လင်းအဘွားကြီး၏ လက်ထဲသို့ အတင်းထိုးထည့်လိုက်သည်။

"ဒါ… ဒါဆို အမေ မျက်နှာပြောင်တိုက်ပြီး ယူလိုက်ရတော့မလား" ထိုအခါမှ လင်းအဘွားကြီးသည် ငွေကို ယူလိုက်ပြီး မျက်နှာပေါ်မှ အပြုံးကို လုံးဝ မထိန်းနိုင်တော့ပေ။

လင်းအဘွားကြီး ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် ငွေကို အိတ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သောအခါမှ လင်းလန်ဟွာသည် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"အမေ့ကို ငွေပိုပေးသင့်တာ၊ ဒါပေမဲ့ နှမြောစရာပဲ…" မျက်နှာတွင် မတတ်သာသည့်အမူအရာဖြင့်။

လင်းအဘွားကြီးသည် ချက်ချင်း ကြောင်အသွား၏။

"နှမြောစရာ ဘာဖြစ်လို့လဲ" သူမသည် သမီးဖြစ်သူအား အလျင်အမြန် မေးလိုက်ပြီး အသံမှာ အနည်းငယ် လောနေသည်။ သူမသည် သဘာဝအတိုင်း သမီးဖြစ်သူက သူမအား ငွေပိုပေးစေလိုသည်။

လင်းလန်ဟွာသည် လင်းအဘွားကြီးအား စိတ်ပျက်စွာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

"နှမြောစရာပဲ၊ သူဌေးကြီးက သမီးကို မျက်နှာသာပေးပြီး နေ့စဉ် ဂရုစိုက်ပေမဲ့ လျိုအိမ်တော်မှာ အစေခံတွေ များတယ်၊ ပြီးတော့ အားလုံးက မျက်နှာကြီးရာ ဟင်းဖတ်ပါတတ်တဲ့သူတွေချည်းပဲ။ သမီးရဲ့ လက်ရှိနေရာကို တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းထားချင်ရင်၊ သူဌေးကြီးရဲ့ မျက်နှာသာကို အမြဲတမ်း ရရှိနေချင်ရင် အစေခံတွေကို သိမ်းသွင်းဖို့ လစဉ် သုံးစွဲရတဲ့ငွေကလည်း မနည်းဘူး"

လင်းအဘွားကြီးသည် ချက်ချင်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။ "သတ္တိတွေ သိပ်ရှိတာပဲ၊ အစေခံက သခင်ဆီက ငွေတောင်းရဲတယ်" ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။

လင်းအဘွားကြီး၏ မျက်စိထဲတွင် အထက်တန်းလွှာမိသားစု၏ အစေခံများမှာ သခင်များကို အစေခံရန်သာဖြစ်ပြီး ဘာလုပ်ခိုင်းခိုင်း လုပ်ရပေမည်။ သို့သော် သခင်က အစေခံအား ငွေပေးရမည်ဟု လုံးဝ မတွေးမိခဲ့ပေ။

လင်းလန်ဟွာ၏ စိတ်ထဲတွင် အထင်သေးစိတ်တစ်ချက် ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ အမှန်ပင် အမြင်မရှိသော တောသူမကြီးပင်။

"ဟုတ်ပါတယ်၊ အစေခံတိုင်းကို ငွေပေးစရာမလိုပါဘူး၊ အရေးကြီးတဲ့ အစေခံတချို့ကိုပဲ ပေးရတာပါ၊ ဥပမာ သူဌေးကြီးဘေးက လူတွေ၊ ဒါမှမဟုတ် သခင်လေးဘေးက လူတွေပေါ့။ ဒီလူတွေကိုသာ ကောင်းကောင်း ပေါင်းသင်းထားရင် သူဌေးကြီးနဲ့ သခင်လေးဘေးမှာ ဘာလှုပ်ရှားမှုပဲရှိရှိ၊ သမီးက ပထမဆုံး သတင်းရနိုင်တယ်။ အမေ သူတို့ကို အစေခံတွေလို့ မထင်လိုက်နဲ့၊ အိမ်တော်ထဲမှာ တစ်ခါတစ်လေ သူတို့စကားက သမီးတို့ သခင်တွေထက်တောင် အသုံးဝင်သေးတယ်" ဟု

မိမိကိုယ်ကို သခင်ဟု ခေါ်ဆိုခြင်းမှာ သဘာဝအတိုင်း သူမ၏ မျက်နှာကို သူမကိုယ်တိုင် ရွှေချခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ သူမက မယားငယ်တစ်ဦး၊ အရောင်းအဝယ်စာချုပ် ချုပ်ဆိုထားသူ၊ မည်သို့လျှင် တကယ့်သခင်မဟု သတ်မှတ်နိုင်မည်နည်း။ လျိုအိမ်တော်သို့ ဝင်ရောက်စအချိန်တွင် မျက်နှာကြီးသော အစေခံများကို မဆိုထားနှင့်၊ သူမ၏ ခြံဝင်းအတွင်း သူမအား အစေခံရန် ခွဲဝေပေးထားသော အစေခံမများပင်လျှင် သူမအား အနည်းငယ် အထင်သေးကြသည်။ သူဌေးကြီးက သူမအား မချစ်ခင်ခဲ့ပါလျှင် သူမ မည်သို့ ယနေ့အချိန် ရှိနိုင်ပါ့မလဲ။

"ပြီးတော့ လက်အောက်က အစေခံမတွေ၊ အထူးသဖြင့် ကိုယ်ပိုင်အစေခံမကိုလည်း သိမ်းသွင်းရတယ်။ ဒီလိုမှ လူ့စိတ်ကို ဝယ်ယူနိုင်မှာ၊ အစေခံမက သမီးကို စိတ်ရောကိုယ်ပါ ဂရုစိုက်တာကို အာမခံနိုင်မှာ၊ အရေးကြီးဆုံးက အစေခံမကို တခြားသူတွေက ဝယ်ယူသွားပြီး သမီးအပေါ် မကောင်းတဲ့အကြံအစည်တွေ သုံးတာကို ကာကွယ်နိုင်မှာ" လင်းလန်ဟွာသည် အနည်းငယ် ကြွားဝါစွာ ပြောလိုက်သည်။

သူမသည် လျိုအိမ်တော်တွင် အမှန်တကယ်ပင် အမြင်များစွာ ကျယ်ပြန့်လာပြီး များစွာ သင်ယူနိုင်ခဲ့သည်။

လင်းအဘွားကြီးသည် တုန်လှုပ်စွာ နားထောင်ရင်း လင်းလန်ဟွာ ရှင်းပြသည်မှာ အချက်ကျကျ ရှိသည်ကို မြင်သောအခါ စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် ဂုဏ်ယူမိသည်။ ကြည့်၊ ဤသည်မှာ သူမ၏ သမီးပင်။ အပြုအမူ၊ အမူအရာမှာ သခင်မကြီးများနှင့် ဘာမှမခြားတော့ပေ။

လင်းလန်ဟွာသည် လင်းအဘွားကြီး၏ သူမအား လေးစားသော အကြည့်ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး စိတ်ထဲတွင် ပိုမို၍ ကျေနပ်သွားသည်။

"ဒါကြောင့်ပါ အမေ၊ အထက်တန်းလွှာမိသားစုရဲ့ ဇနီးမယားက တကယ်တော့ ဖြစ်ရတာ မလွယ်ဘူး…" လင်းလန်ဟွာသည် စိုးရိမ်သောပုံစံ ပြုလုပ်လိုက်သည်။

သို့သော် လင်းအဘွားကြီးသည် ကြည့်ရင်း အလွန်မနာလိုဖြစ်သွားသည်။

"နားထောင်ကြည့်ရတာ တကယ်တော့ မလွယ်ဘူးပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဒါတွေအားလုံးက ယာယီပဲ၊ နောင်ကျရင် နင် ဇနီးမယားအဖြစ် တင်မြှောက်ခံရတဲ့အခါ အဲ့ဒီအခါကျရင် အဲ့ဒီ ခွေးမျက်လုံးနဲ့ လူကို အထင်သေးတဲ့အရာတွေက နင့်ကို လာချော့မြှူရလိမ့်မယ်" လင်းအဘွားကြီးသည် လင်းလန်ဟွာ၏ လက်ဖမိုးကို ပုတ်ရင်း နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။

လင်းလန်ဟွာ၏ မျက်လုံးများတွင် လှုပ်ရှားမှုတစ်ချက် ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ စိတ်ထဲတွင် တွေးလိုက်သည်၊ ဤအဘွားကြီးက ဤအဆင့်အထိ တွေးမိသည်မှာ ရှားပါးလှသည်။

"အင်း ဒါကြောင့် သမီး မအောင်မြင်ခင်မှာ အဖေနဲ့အမေပဲ နစ်နာရတော့မှာပဲ" လင်းလန်ဟွာသည် ဝမ်းနည်းသောပုံစံ ပြုလုပ်လိုက်သည်။ ချက်ချင်းပင် သူမသည် လင်းအဘွားကြီးအား သစ္စာစောင့်သိကြောင်း ပြသသကဲ့သို့ ကြည့်လိုက်ပြီး၊ "ဒါပေမဲ့ အမေ စိတ်ချပါ၊ သမီးသာ တရားဝင်ဇနီးဆိုတဲ့နေရာကို တက်ထိုင်နိုင်ခဲ့ရင် အမေ့ရဲ့ ကျေးဇူးကို မလွဲမသွေ မမေ့ပါဘူး"

လင်းအဘွားကြီး၏ စိတ်ထဲတွင် ကြည်နူးမှုတစ်ချက် ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

"အင်း၊ အမေ နင့်ကို ယုံတယ်" သူမသည် လင်းလန်ဟွာ၏ လက်ဖမိုးကို နောက်တစ်ကြိမ် ပုတ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် သူမသည် မျက်နှာအိုကြီးကိုပင် ဂရုမစိုက်ဘဲ လင်းလန်ဟွာနှင့် အိပ်ရာတွင်းကိစ္စများကို ပြောဆိုလေတော့သည်။ သူမ သိရှိသော ကလေး လျင်မြန်စွာ ရရှိနိုင်သည့် နည်းလမ်းများကို လင်းလန်ဟွာအား သင်ကြားပေးလေသည်။

လင်းလန်ဟွာသည်လည်း ရှက်ရွံ့ခြင်းမရှိဘဲ စိတ်ဝင်တစား နားထောင်နေ၏။ စိတ်ထဲတွင် တွေးလိုက်သည်၊ သူမ၏အမေ သားများစွာ မွေးဖွားနိုင်သည်မှာ အံ့ဩစရာမရှိ၊ အမှန်တကယ်ပင် နည်းလမ်းများ ရှိနေသည်။ မိမိ ဤတစ်ခေါက် ပြန်လာခဲ့ခြင်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် မှန်ကန်သော ဆုံးဖြတ်ချက်ပင်။

နောက်ဆုံးတွင် လင်းအဘွားကြီး၏ အတွေ့အကြုံများကို အားလုံး နားထောင်ပြီးနောက် လင်းလန်ဟွာသည် လင်းအဘွားကြီးအား လျိုအိမ်တော် (လင်းရှောင်ယွဲ့၏အိမ်) ၏ ကိစ္စများကို စုံစမ်းလေသည်။

သူမသည် လင်းရှောင်ယွဲ့ ထိုခွေးမအား အလွန် "သတိရ" နေလေသည်။

ထိုစဉ်က သူမသည် လျိုအိမ်တော်သို့ ခေါ်ဆောင်သွား၍ အရှက်ခွဲခံခဲ့ရပြီးနောက် ထိုခွေးမက လျှို့ဝှက်ချက်ကို ဖော်ထုတ်ခဲ့သဖြင့် လင်းမိသားစု၏ လူအများ လက်ညှိုးထိုးခံရသော အပြစ်သား ဖြစ်ခဲ့ရသည်။ ထိုခွေးမ၏ "ကျေးဇူး" ကြောင့် သူမသည် အချိန်အတော်ကြာ ဒုက္ခများ ခံစားခဲ့ရသည်။ နောက်ဆုံးတွင် အစ်ကိုငါးနှင့် အဖေအမေက သူမအား လျိုအိမ်တော်သို့ မပို့ဆောင်ခဲ့ပါလျှင် သူမ၏ ဤဘဝသည် ပျက်စီးသွားပေပြီ။

ယခုအခါ သူမသည် လျိုအိမ်တော်၏ ခြောက်ယောက်မြောက် မယားငယ် ဖြစ်လာပြီး နေ့စဉ် တောင်တန်းပင်လယ်မှ အစားအစာများကို စားသုံးရကာ ပိုးထည်များ ဝတ်ဆင်ရသဖြင့် ထိုခွေးမထက် အဆတစ်ထောင်မက ပိုမိုကောင်းမွန်စွာ နေထိုင်နေရသည်မှာ သေချာသည်။ လင်းလန်ဟွာသည် ဤအချိန်တွင် အလွန်မျှော်လင့်နေပြီး သူမ၏အမေ ပါးစပ်မှ လင်းရှောင်ယွဲ့၏ ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျသည့်စကားများ ကြားရရန် မျှော်လင့်နေသည်။

ကံမကောင်းစွာဖြင့် ရလဒ်မှာ သူမ၏ မျှော်လင့်ချက်နှင့် ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်နေခဲ့သည်။

"ဘာပြောလိုက်တယ်။ အဲ့ သေနာမလေးက ဆိုင်ဝယ်ပြီး ဆိုင်ခွဲဖွင့်ရုံတင် မကဘူးလား။ လျိုအိမ်ကိုလည်း ချဲ့ထွင်ပြီး လျိုအိမ်တော်ထက် မသေးတဲ့ အလုပ်ရုံတစ်ခုတောင် ဆောက်ခဲ့တယ် ဟုတ်လား" လင်းလန်ဟွာသည် တုန်လှုပ်စွာ မေးလိုက်သည်။

ချွန်ထက်သော လက်သည်းခွံများသည် လက်ဖဝါးထဲသို့ စိုက်ဝင်သွားပြီး နက်ရှိုင်းသော အရာများ ထင်ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

သမီးဖြစ်သူ၏ အမူအရာကို မြင်သောအခါ လင်းအဘွားကြီး၏ စိတ်ထဲတွင် လင်းရှောင်ယွဲ့အပေါ် အလွန်ဒေါသထွက်သွားသည်။

"ဒါတင်မကသေးဘူး၊ အဲ့ကောင်မလေးရဲ့ အလုပ်ရုံက ရူယီစားသောက်ဆိုင်နဲ့ ကျိုးကုန်သွယ်ရေးလုပ်ငန်းတို့နဲ့ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှု ရှိတယ်လို့ ကြားတယ်။ ဒီအတွက် ရွာသူကြီးကတောင် မျက်နှာပြပြီး ငါတို့ သာ့ရှီရွာ၊ တစ်ရွာလုံးက လူတွေကို သူ့အတွက် မုန်ညင်းဖြူ စိုက်ခိုင်းတယ်"

ဟုတ်သားပဲ၊ ငါတို့ သာ့ရှီရွာတင် မကဘူး၊ ဘေးက ရှန့်ယန်ရွာလည်း ပါသေးတယ်။ အရင်က ရွာသူကြီးက လူတွေကို စုခေါ်တုန်းက လူတော်တော်များများ စာရင်းသွင်းခဲ့ကြတယ်။ အကြီးကောင်၊ အလတ်ကောင်၊ ပြီးတော့ လင်းလောင်စစ် အဲ့ အသုံးမကျတဲ့ကောင်တွေတောင် လယ်မြေတချို့ သွားစာရင်းသွင်းခဲ့ကြတယ်" ဤသို့ပြောသောအခါ လင်းအဘွားကြီးသည် ပိုမိုဒေါသထွက်လာသည်။

ထိုမိုက်မဲသောအရာများသည် ရွာမှ အခြားလူများကဲ့သို့ပင် ထိုသေနာမလေးက သူတို့၏ မုန်ညင်းဖြူများကို အမှန်တကယ် ဝယ်ယူမည်ဟု ယုံကြည်နေကြသည်။ ပြီးခါကျမှ မုန်ညင်းဖြူများ ရောင်းမထွက်ဘဲ မြေကြီးထဲတွင် အားလုံး ပုပ်သွားတဲ့အထိ စောင့်နေလိုက်ကြ။

"ဘယ်လိုအခြေအနေကြီးလဲ" လင်းလန်ဟွာ၏ စိတ်ထဲတွင် တုန်လှုပ်သွားပြီး လင်းအဘွားကြီးအား မေးလိုက်သည်။

သူမ သာ့ရှီရွာမှ ထွက်ခွာသွားသည်မှာ မကြာသေးပေ မဟုတ်လား၊ ထိုခွေးမက ဤမျှ များပြားသောကိစ္စများကို ထပ်မံလုပ်ဆောင်ခဲ့သည်ပေါ့။

ထိုအခါမှ လင်းအဘွားကြီးသည် လင်းရှောင်ယွဲ့က ရွာသူကြီးအား တာဝန်ပေး၍ ရွာသူရွာသားများကို မုန်ညင်းဖြူ စိုက်ခိုင်းသည့်ကိစ္စကို ပြောပြလိုက်သည်။

မုန်ညင်းဖြူ၏ ဝယ်ယူဈေးမှာ တစ်ပေါင်လျှင် ကြေးနီတစ်ပြားဖြစ်သည်ဟု ပြောလိုက်သောအခါ လင်းလန်ဟွာ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။

သူမသည် ယခင်က လင်းမိသားစုတွင် လယ်ထဲသို့ သိပ်မဆင်းခဲ့သော်လည်း တောင်သူမိသားစုတွင် ကြီးပြင်းလာသူဖြစ်ရာ မုန်ညင်းဖြူအကြောင်းကို သိရှိသည်။ မုန်ညင်းဖြူ စိုက်ပျိုးခြင်းမှာ မခက်ခဲပေ၊ ရင့်မှည့်သော မုန်ညင်းဖြူတစ်လုံးလျှင် သုံးလေးပေါင်မှာ သာမန်ဖြစ်ပြီး ကောင်းမွန်စွာ ကြီးထွားပါက ငါးပေါင်ခြောက်ပေါင်ပင် ရှိတတ်သည်။ တစ်လုံးလျှင် သုံးလေးပေါင်သာ ရှိလျှင်ပင် ထိုသည်မှာ သုံးလေးပြား ဖြစ်သည်။ တစ်ဧကတွင် မုန်ညင်းဖြူ မည်မျှ စိုက်ပျိုးနိုင်မည်နည်း… ဤသည်မှာ အမှန်ဖြစ်ပါက သူမ၏ အစ်ကိုများ ထိုခွေးမအတွက် မုန်ညင်းဖြူ စိုက်ပျိုးပေးလိုသည်မှာ အံ့ဩစရာမရှိပေ။

လျင်မြန်စွာပင် လင်းလန်ဟွာသည် ပိုမိုပြင်းထန်သောကိစ္စကို သတိရသွားသည်။ ခုနက သူမ၏အမေ ပြောသည်မှာ ထိုခွေးမ၏ အလုပ်ရုံသည် ရူယီစားသောက်ဆိုင်နှင့် ကျိုးကုန်သွယ်ရေးလုပ်ငန်းတို့နှင့် ပူးပေါင်းဖွင့်လှစ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ရူယီစားသောက်ဆိုင်၊ ထိုသည်မှာ သူတို့ ချင်းရှီမြို့၏ အကြီးဆုံး စားသောက်ဆိုင် ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် သူမသည် ယခင်က သူဌေးကြီး ပြောဖူးသည်ကို ကြားဖူးသည်၊ ရူယီစားသောက်ဆိုင်၏ နောက်ကွယ်မှ ပိုင်ရှင်၏ နောက်ခံမှာ မခန့်မှန်းနိုင်လောက်အောင် ကြီးမားလှသည်။ ထို့ပြင် ကျိုးကုန်သွယ်ရေးလုပ်ငန်း၊ ထိုသည်မှာ ပိုမို၍ပင် မခန့်မှန်းနိုင်စရာ ဖြစ်သည်။ ကုန်သွယ်ရေးလုပ်ငန်းဟု ဆိုသော်လည်း လက်အောက်တွင် လူမိုက်အမြောက်အမြားကို မွေးမြူထားသည်။ ဤလူတစ်စုသည် နောက်ကွယ်တွင် မည်သို့သော မသမာမှုများ လုပ်ဆောင်နေသည်ကို မည်သူသိနိုင်မည်နည်း။ ဤအချက်ကို တွေးမိသောအခါ လင်းလန်ဟွာ၏ စိတ်ထဲတွင် တုန်လှုပ်သွားသည်။ လင်းရှောင်ယွဲ့၊ ထိုခွေးမက ဤမိသားစုနှစ်စုနှင့် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှု ရှိသည် ဟုတ်လား။

"လန်ဟွာ၊ လန်ဟွာ" ရုတ်တရက် လင်းအဘွားကြီး၏ စိုးရိမ်တကြီး ခေါ်သံသည် လင်းလန်ဟွာအား သတိပြန်လည်ရရှိစေခဲ့သည်။

"အင်း… အာ၊ အမေ"

"နင့်ကို ခေါ်နေတာတောင် မတုံ့ပြန်ဘူး၊ ခုနက ဘာတွေ တွေးနေတာလဲ" လင်းအဘွားကြီးသည် လင်းလန်ဟွာအား မျက်စောင်းထိုးလိုက်သည်။

"အိုး၊ ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး အမေ၊ ခုနက ကိစ္စတစ်ခု သတိရသွားလို့၊ စိတ်လွင့်သွားတာ"

စိတ်ထဲတွင်မူ သူမ ခုနက ကြားသိခဲ့ရသော လင်းရှောင်ယွဲ့၏ ကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ တုန်လှုပ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

"ဘာကိစ္စလဲ။ အမေ့ကို ပြောပြ" လင်းအဘွားကြီးသည် ဂရုစိုက်သောပုံစံဖြင့် မေးလိုက်သည်။

လင်းလန်ဟွာ၏ စိတ်ကူးတစ်ချက် လှည့်သွားပြီး လင်းအဘွားကြီးအား ကြည့်လိုက်သည်။

"သခင်လေးရဲ့ ကိစ္စပါ"

လင်းအဘွားကြီး၏ မျက်နှာ ပေါ့လျော့သွားပြီး များများစားစား အလေးမထားသည့်ပုံစံကို မြင်သောအခါ။

လင်းလန်ဟွာက ထပ်ပြောလိုက်သည်။ "သခင်လေးက သူဌေးကြီးရဲ့ အလေးထားခြင်းကို အရမ်းခံရတယ်၊ လျိုမိသားစုမှာ သူ့ရဲ့နေရာက သူဌေးကြီးရဲ့ အောက်မှာပဲ"

လင်းလန်ဟွာသည် ပြောရင်း လင်းအဘွားကြီး၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

"သူဌေးကြီးက သမီးကို ဇနီးမယားအဖြစ် တင်မြှောက်တဲ့ကိစ္စ၊ သခင်လေးရဲ့ သဘောတူညီချက်ကိုသာ ရခဲ့ရင်၊ ဒါမှမဟုတ်… သခင်လေးက သမီးအတွက် စကားပြောပေးနိုင်ရင် ကိစ္စတွေက ပိုပြီး ချောမွေ့သွားမှာ"

ထိုအခါမှ လင်းအဘွားကြီးသည် အနည်းငယ် ပိုမိုလေးနက်သွားသည်။

"ဒီ သခင်လေးက တကယ်ပဲ ဒီလောက်တောင် စွမ်းလို့လား" သားတစ်ယောက်က အဖေဖြစ်သူ၏ နောက်ဖေးကိစ္စများတွင် ဝင်ရောက်စွက်ဖက်နိုင်သလော။ လင်းအဘွားကြီးသည် အနည်းငယ် မယုံကြည်ပေ။ သို့သော် သူမသည်လည်း မိမိမှာ အထက်တန်းလွှာမိသားစုမှ လူမဟုတ်ကြောင်းကို သိရှိသည်၊ ဖြစ်နိုင်သည်မှာ အထက်တန်းလွှာမိသားစုများသည် သူတို့ တောသူတောင်သားများနှင့် မတူညီပေလော။

"ဟုတ်တာပေါ့။ သခင်လေးက ဆယ့်လေးနှစ်ကတည်းက သူဌေးကြီးနောက်ကို လိုက်ပြီး စီးပွားရေးလုပ်တယ်၊ သူဌေးကြီးရဲ့ မှာကြားချက်တွေကို နားထောင်တယ်။ အခုဆိုရင် သူဌေးကြီးရဲ့ လက်အောက်က စီးပွားရေးတစ်ဝက်ကျော်ကိုတောင် အုပ်ချုပ်နေပြီ"

"ပြီးတော့ သခင်လေးရဲ့ အမေ၊ သူဌေးကြီးရဲ့ ကွယ်လွန်သွားတဲ့ ဇနီး ဝမ်ရှီက နန်အန်းခရိုင်က သူဌေးကြီး ဝမ်မိသားစုရဲ့ သမီးကြီး"

"သူဌေးကြီးရဲ့ စီးပွားရေး ဒီလောက် ကြီးမားလာနိုင်တာက ဝမ်မိသားစုရဲ့ ကူညီထောက်ပံ့မှုကြောင့်ပဲ။ ဝမ်ရှီက သခင်လေးဆိုတဲ့ သားတစ်ယောက်တည်းကိုပဲ ထားခဲ့တာ၊ သူဌေးကြီးက သဘာဝအတိုင်း အလေးထားတာပေါ့။ ပြီးတော့ သခင်လေးက သူဌေးကြီးရဲ့ အခုလက်ရှိ တစ်ဦးတည်းသော သားပဲ"

နောင်တွင် တစ်ဦးတည်းသောသား ဟုတ်မဟုတ်မှာမူ ပြောရခက်လေသည်…

ဟုတ်သည်၊ သူမ ကိုယ်ဝန်ရသောအခါ သူမသည် သခင်လေးအား ပြောပြပေလိမ့်မည်။ ဖခင်ဖြစ်စေ၊ သားဖြစ်စေ မည်သူ၏ သန္ဓေကို လွယ်ထားသည်ဖြစ်စေ သူမသည် သခင်လေးအား သူ၏ကလေးဖြစ်ကြောင်း ပြောပေလိမ့်မည်။ ဤသို့ဆိုလျှင် မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ လျိုမိသားစုတွင် နောင်တွင် သူမ၏ ဝေစုတစ်စု ရှိပေလိမ့်မည်။

လင်းအဘွားကြီးသည် တုန်လှုပ်သွား၏။

"ဒါဆို နောင်ကျရင် နင် သားတစ်ယောက် မွေးခဲ့ရင်…" သူမသည် လင်းလန်ဟွာ၏ ဝမ်းဗိုက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

လင်းလန်ဟွာသည် ပြုံးလိုက်၏။

"အမေ ရှင် စိတ်ချပါ၊ သခင်လေးက စိတ်သဘောထားကြီးပါတယ်၊ ပြီးတော့ သမီးကလည်း သူနဲ့ လျိုမိသားစုရဲ့ ပစ္စည်းဥစ္စာကို လုယူဖို့ စိတ်ကူးမရှိဘူး၊ သခင်လေးက သမီးကို ဒုက္ခပေးမှာ မဟုတ်ပါဘူး"

***