အခန်း (၁၀၀၆-၁၀၀၈)

အခန်း ၁၀၀၆ - ပင်မ ဝက်ဘ်ဆိုဒ် သုံးခု

“သူဌေး၊Garden Information ဝက်ဘ်ဆိုဒ်ကို ဝယ်ယူပြီးပါပြီ။ အခု ကျွန်တော်တို့က တစ်ဦးတည်း ပိုင်ရှင် ဖြစ်သွားပါပြီ” ရဲ့ဖ်က ဖုန်းဆက်ပြီး သတင်းပို့သည်။

“ကောင်းတယ်၊ မင်း လုပ်ခဲ့တာ အလွန် ကောင်းတယ်။ အဲဒီ ပါမောက္ခ နှစ်ယောက်ကို Souhu ရဲ့ ရှယ်ယာတွေ ဝယ်ယူဖို့ ဆက်သွယ်ခိုင်းထားတာ ဘယ်လို အခြေအနေ ရှိပြီလဲ”

ပန်းခြံ သတင်းအချက်အလက်ကို ရရှိပြီးနောက် ဝမ်ကျစ်ရှီး ၏ ဝက်ဘ်ဆိုဒ်နှင့် ပူးပေါင်းကာ Sina ဖြစ်ပေါ်လာမည်ဖြစ်ပြီး ၎င်းသည် Souhuနှင့် NetEase ကို ကျော်လွန်ကာ တရုတ်ဘာသာစကားဖြင့် အကြီးဆုံး ပင်မ ဝက်ဘ်ဆိုဒ် ဖြစ်လာမည်ဖြစ်၍ ဖုန်းယွီသည် အလွန် ကျေနပ်နေသည်။ (Sina= တရုတ်နိုင်ငံမှ အင်တာနက်အခြေပြု အဖွဲ့အစည်းတစ်ခု) (NetEase= တရုတ်နိုင်ငံရဲ့ အကြီးဆုံး အင်တာနက်နည်းပညာကုမ္ပဏီတစ်ခု) (Souhu= တရုတ်နိုင်ငံအခြေစိုက် အင်တာနက် မီဒီယာနှင့်နည်းပညာကုမ္ပဏီတစ်ခု)

Souhuနှင့် NetEase တို့သည် အစောပိုင်းတွင် ခြေတစ်လှမ်း စောနေခဲ့သည်။ Souhuသည် အဓိကအားဖြင့် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု အစုအဖွဲ့များ၏ ရန်ပုံငွေဖြင့် တည်ထောင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး ကျန်းချောင်ယန်သည် မူရင်းကုမ္ပဏီမှ ခေါင်းဆောင်နှစ်ဦး၏ ပံ့ပိုးမှုဖြင့် အနည်းငယ်မျှသာသော ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုရရှိခဲ့ပြီးနောက် ကုမ္ပဏီ၏ ရှယ်ယာများကို သုံးဦး ခွဲယူခဲ့ကြသည်။

NetEaseကိုမူ တင်းလေ့က တည်ထောင်ခဲ့ပြီး ကုမ္ပဏီ၏ ၅၃ ရာခိုင်နှုန်း ရှယ်ယာများကို ကိုယ်တိုင် ပိုင်ဆိုင်ခဲ့သည်။

သို့သော် လက်ရှိတွင် ကုမ္ပဏီနှစ်ခုစလုံးသည် အဓိကအားဖြင့် ရန်ပုံငွေမလုံလောက်မှုကြောင့် အခက်အခဲများနှင့် ကြုံနေရသည်။ ယခင်ဘဝတွင် တင်းလေ့သည် စွန်းကျန့်ယိထံမှ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု ရရှိပြီးမှသာ NetEaseသည် လျင်မြန်စွာ ကြီးထွားလာခဲ့သည်။

Sinaသည်လည်း စွန်းကျန့်ယိ၏ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုကို ရရှိခဲ့သည်။ စွန်းကျန့်ယိသည် ဤသို့သော အင်တာနက် နည်းပညာ ကုမ္ပဏီများတွင် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံခြင်းကို အထူးနှစ်သက်သည်။

သို့သော် ဤဘဝတွင် စွန်းကျန့်ယိသည် တရုတ်ပြည်သို့ လာရောက်ပြီး ဤမျှ လွယ်ကူစွာ ပိုက်ဆံရှာရန် စိတ်ကူးမည် မဟုတ်တော့ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ကျန်းချောင်ယန်နှင့် တင်းလေ့တို့သည် ထိုက်ဟွာ အကြံပေးကုမ္ပဏီကို ဆက်သွယ်ခဲ့ပြီး ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဆက်သွယ်ခဲ့ပြီး ဖြစ်သည့်အတွက် ဖုန်းယွီသည် ထိုကုမ္ပဏီများကို ထိုကျွန်းနိုင်ငံသား၏ ကုမ္ပဏီသို့ လွှဲပြောင်းပေးမည် မဟုတ်ပေ။ ဤကုမ္ပဏီ သုံးခုစလုံးသည် ကောင်းမွန်ပြီး အနာဂတ်တွင် တရုတ်ဘာသာစကားဖြင့် ပင်မ ဝက်ဘ်ဆိုဒ်များ၏ ထိပ်သီးသုံးခု ဖြစ်လာမည်ဖြစ်သည်။ ငါးနှစ်အတွင်း ဖုန်းယွီအတွက် အမြတ်အစွန်းများစွာ ရရှိစေလိမ့်မည်။

စတော့ဈေးကွက်သို့ ဝင်ပါက နှစ်နှစ် သို့မဟုတ် သုံးနှစ်အတွင်း ဖုန်းယွီသည် အကျိုးအမြတ် အများအပြား ရရှိနိုင်မည်။

စွန်းကျန့်ယိကို စဉ်းစားကြည့်ပါ။ လွန်ခဲ့သော နှစ်နှစ်က Yahoo တွင် ဒေါ်လာ သန်း ၁၀၀ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံကာ သုံးပုံတစ်ပုံ ရှယ်ယာ ရရှိခဲ့သည်။ ယခုနှစ်တွင် ရှယ်ယာနှစ်ရာခိုင်နှုန်းကို ရောင်းချခဲ့ပြီး ဒေါ်လာ သန်း ၄၀၀ ရရှိခဲ့သည်။ ၎င်းသည် ဆယ်ဆကျော် အမြတ်အစွန်းဖြစ်သည်။ Yahoo၏ ရှယ်ယာဈေးသည်လည်း ဆက်လက် မြင့်တက်နေသေးသည်။

Sinaတို့သည် Yahooကဲ့သို့ ရှယ်ယာဈေးများ အဆမတန် တက်နိုင်မည် မဟုတ်သော်လည်း စတော့ဈေးကွက်သို့ ဝင်ရောက်ပြီးနောက် ရှယ်ယာဈေးသည် အကြိမ်အနည်းငယ် မြင့်တက်နိုင်မည်ဖြစ်ပြီး ဆယ်ဆကျော် အမြတ်ရရှိရန် လွယ်ကူလိမ့်မည်။

“သူဌေး၊ ပါမောက္ခ နှစ်ဦးထဲက တစ်ဦးကတော့ ကျွန်တော်တို့ကို ရောင်းချဖို့ သဘောတူပါတယ်။ ဈေးက နည်းနည်း မြင့်ပေမဲ့ သူဌေး သတ်မှတ်ထားတဲ့ ဈေးနှုန်းကို မကျော်ပါဘူး။ ကျန်တဲ့ ပါမောက္ခကတော့ မရောင်းချင်ဘူး ထင်ပါတယ်။ သူ ပေးတဲ့ဈေးက သူဌေး သတ်မှတ်ထားတဲ့ စံနှုန်းရဲ့ နှစ်ဆပါ”

ဟွန်း...

ဖုန်းယွီ ခေါင်းကိုက်သွားသည်။ သူ သတ်မှတ်ထားသော စံနှုန်းမှာ မူရင်းဈေးနှုန်း၏ နှစ်ဆဖြစ်သည်။ ထိုလူကြီးက ဈေးနှုန်းကို နှစ်ဆ ထပ်တင်လိုက်သဖြင့် မူရင်းဈေးနှုန်း၏ လေးဆဖြင့် ဝယ်ယူရမည်ဖြစ်သည်။

သို့သော် Souhuကုမ္ပဏီ၏ အနာဂတ် ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုကို စဉ်းစားကြည့်သောအခါ ၎င်းသည် တန်ဖိုးရှိသည်။ အရေးကြီးသည်မှာ ကျန်းချောင်ယန်နှင့် သူ၏အဖွဲ့၏ အရည်အချင်းကို ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ငွေကြေးဖြင့် တိုင်းတာ၍ မရခြင်းပင်ဖြစ်သည်။

“ဆက်ပြီး ညှိနှိုင်းလိုက်။ ဘယ်ဈေးပေးရပေးရ ဝယ်ယူနိုင်အောင် လုပ်ရမယ်”

သူဌေး၏ စကားကို ကြားသောအခါ ရဲ့ဖ်သည် ဖုန်းယွီ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို သိလိုက်သည်။ ၎င်းသည် မူရင်းဈေးနှုန်း၏ လေးဆဖြင့် ဝယ်ယူရန်ပင် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ရဲ့ဖ်သည် အမှန်တကယ် လေးဆပေးကာ ဝယ်ယူမည် မဟုတ်ပေ။ ထိုသို့လုပ်လျှင် သူဌေးက သူ့ကို ဘာအတွက် ခန့်အပ်ထားမည်နည်း။

“နားလည်ပါပြီ”

ထိုသို့ဆိုလျှင် သူသည် မသိမသာ Souhuကို ထိန်းချုပ်နိုင်တော့မည်ဖြစ်သည်။ Sinaကိုလည်း သူ ထိန်းချုပ်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။

သို့သော် NetEaseကိုတော့ မဖြစ်နိုင်ပေ။ တင်းလေ့၏ ဆိုလိုရင်းမှာ သူသည် သူဌေးဖြစ်ချင်သည်ဟု ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ဖုန်းယွီအတွက် အရေးမကြီးပေ။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဤကုမ္ပဏီများသည် သူကြောင့် အချင်းချင်း ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်လာကြလိမ့်မည်။ Sinaက အီးမေးလ်လုပ်ငန်းကို အရင် စတင်လိုက်ပါက NetEaseသည် ယခင်ဘဝကကဲ့သို့ ကောင်းမွန်စွာ တိုးတက်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

ဖုန်းယွီ၏ စိတ်ထဲတွင် ကုမ္ပဏီ သုံးခု၏ အဓိက လုပ်ငန်းများကို ခွဲခြားထားပြီးဖြစ်သည်။ Sinaသည် ပန်းခြံ သတင်းအချက်အလက်နှင့် ပူးပေါင်းမည်ဖြစ်သဖြင့် သတင်းလုပ်ငန်း၊ အထူးသဖြင့် နိုင်ငံခြားသတင်းတွင် ထူးခြားနေမည်ဖြစ်ပြီး နောင်တွင် ဘလော့ဂ်နှင့် မိုက်ခရိုဘလော့ဂ်များကိုလည်း တည်ထောင်နိုင်သည်။

Souhuသည် ဗီဒီယို ဝက်ဘ်ဆိုဒ်များသို့ ပြောင်းလဲမည်ဖြစ်ပြီး ဖိုရမ်များတွင် တရုတ်ဘာသာစကား ဖိုရမ်များ၏ ထိပ်ဆုံးနေရာကို ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းထားမည်။

NetEaseသည် အီးမေးလ်နှင့် ဂိမ်းဖြန့်ချိခြင်းကို အဓိကထားမည်ဖြစ်ပြီး နောင်တွင် ကိုယ်ပိုင် ဂိမ်းများကိုလည်း တီထွင်နိုင်သည်။

၎င်းလုပ်ငန်းများကို အချင်းချင်း ပေါင်းစပ်နိုင်သော်လည်း အဓိက လုပ်ငန်းများကို ခွဲခြားထားရမည်ဖြစ်သည်။ ဤ ပင်မ ဝက်ဘ်ဆိုဒ် သုံးခုသည် အချင်းချင်း ကောင်းမွန်စွာ ယှဉ်ပြိုင်နိုင်ပြီး အတူတကွ ကြီးထွားလာကြမည်။

ဖုန်းယွီသည် ဝက်ဘ်ဆိုဒ် သုံးခုကို ပူးပေါင်းရန် စဉ်းစားဖူးသော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် ဤသို့ပြုလုပ်ခြင်းက မကောင်းကြောင်း သိလိုက်သည်။ သုံးခုခွဲထားခြင်းက ပိုမို လျင်မြန်စွာ ကြီးထွားလာနိုင်မည်ဖြစ်ပြီး အခြားသော ဝက်ဘ်ဆိုဒ် အသစ်များ ပေါ်ပေါက်လာခြင်းကိုလည်း တားဆီးနိုင်မည်။

ဝမ်ကျစ်ရှီးသည် ထိုက်ဟွာ အကြံပေးကုမ္ပဏီသို့ တစ်ဖန် ပြန်လာခဲ့သည်။ သူသည် Ba Daကုမ္ပဏီနှင့် ညှိနှိုင်းပြီးစီးခဲ့ပြီး Ba Daကုမ္ပဏီသည် ရှယ်ယာများကို ရောင်းချရန် သဘောတူခဲ့သည်။ သို့သော် အားလုံးမဟုတ်ဘဲ အချို့ ကန့်သတ်ချက်များလည်း ပါဝင်သည်။

စွန်းလီကျဲသည် ဝမ်ကျစ်ရှီး၏ အခြေအနေကို နားထောင်ပြီးနောက် ဖုန်းယွီကို ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ “ဒီ အခြေအနေက လက်ခံနိုင်တယ်”

ပန်းခြံ သတင်းအချက်အလက်ကို ဝယ်ယူပြီး ပေါင်းစည်းပြီးနောက် Sinaကို ထိန်းချုပ်သူမှာ ထိုက်ဟွာ အကြံပေးကုမ္ပဏီဖြစ်သည်။ နောက်ထပ် ရှယ်ယာအချို့ ဝယ်ယူနိုင်ပါက ကောင်းမွန်ပြီး မရရှိနိုင်ရင်လည်း ကိစ္စမရှိပေ။

Ba Daကုမ္ပဏီ၏ ရှယ်ယာများကို ရရှိခြင်းဖြင့် Sina၏ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှု ပိုမိုကောင်းမွန်လာနိုင်သည်။ ဤကုမ္ပဏီသည် နောက်ခံ ခိုင်မာသော ကုမ္ပဏီဖြစ်သည်။

“ဝမ်ကျစ်ရှီး၊ မင်းနဲ့ နောက်ဆုံးအကြိမ် စကားပြောခဲ့ပြီးနောက် ကုမ္ပဏီရဲ့ အဓိက ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှု လမ်းကြောင်းကို တွေးမိပြီးပြီလား”

“သတင်းပါ။ ကျွန်တော့်အမြင်အရ လူတွေက သတင်းတွေကို အများဆုံး စိတ်ဝင်စားကြတယ်။ နေ့စဉ် အလုပ်မသွားမီ သတင်းစာဖတ်ခြင်းက လူအများအပြားရဲ့ အလေ့အကျင့်ဖြစ်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ အင်တာနက် ရှိလာပြီးနောက် နေ့တိုင်း ကျွန်တော်တို့ ဝက်ဘ်ဆိုဒ်ကို တစ်ချက်နှိပ်လိုက်တာနဲ့ သတင်းစာမျက်နှာတွေ ပေါ်လာမယ်။ ဒါက ဝက်ဘ်ဆိုဒ်အတွက် ကြည့်ရှုမှုနှုန်း အများအပြားကို ရရှိစေမှာဖြစ်ပြီး ကုမ္ပဏီ အများအပြားက ကျွန်တော်တို့ ဝက်ဘ်ဆိုဒ်မှာ ကြော်ငြာချင်ကြလိမ့်မယ်”

“ကျွန်တော်တို့ရဲ့ သတင်းတွေမှာ သတင်းစာတွေမှာ မရှိတဲ့ အားသာချက်တွေ ရှိပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့က တစ်နိုင်ငံလုံးက သတင်းတွေကို စုစည်းနိုင်ပါတယ်။ နိုင်ငံခြားသတင်းတွေလည်း ပါဝင်နိုင်တယ်။ ဒါက တခြားဝက်ဘ်ဆိုဒ်တွေ မလုပ်နိုင်တဲ့အရာပါ။ ပြီးတော့ လုပ်ငန်းတွေအတွက် အွန်လိုင်း ဆက်သွယ်ရေး စနစ်လိုမျိုး တန်ဖိုးရှိတဲ့ ဝန်ဆောင်မှုတွေလည်း ရောင်းချနိုင်ပါတယ်”

“ကောင်းတယ်။ ဒီလိုဆို ကုမ္ပဏီရဲ့ အကြီးမားဆုံး အားသာချက်ကို အသုံးချနိုင်မယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အတွေးအခေါ်ကို ရိုးရှင်းစွာ ပြောရရင် ပထမအချက်က သတင်းရဲ့ အချိန်နှင့်တပြေးညီဖြစ်မှု၊ ဒုတိယအချက်က သတင်းရဲ့ ဒေသဆိုင်ရာဖြစ်မှု၊ တတိယအချက်က သတင်းရဲ့ စိတ်ဝင်စားဖွယ်ရာ ဖြစ်မှုပဲ”

အချိန်နှင့်တပြေးညီဖြစ်မှုကို ဝမ်ကျစ်ရှီး နားလည်သည်။ သို့သော် ဒေသဆိုင်ရာနှင့် စိတ်ဝင်စားဖွယ်ရာ ဆိုသည်မှာ ဘာကို ဆိုလိုသလဲ။ သတင်းသည် စစ်မှန်မှုသာ လိုအပ်သည် မဟုတ်ပါလား။

“အချိန်နှင့်တပြေးညီဖြစ်မှုဆိုတာက အဓိက အဖြစ်အပျက်တွေ ဖြစ်ပြီးပြီးချင်း ကျွန်တော်တို့က ချက်ချင်း သတင်းပို့ရမယ်။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဝက်ဘ်ဆိုဒ်ကို ဝင်ကြည့်တဲ့လူတွေကို သတင်းအမြန်ဆုံးရတဲ့ ဝက်ဘ်ဆိုဒ်ဆိုတာ အမြဲတမ်း မှတ်မိနေစေရမယ်”

“ဒေသဆိုင်ရာဆိုတာကတော့ အင်တာနက် လိပ်စာ ဒါမှမဟုတ် မှတ်ပုံတင်ထားတဲ့ နေရာကို ကြည့်ပြီး ဒေသဆိုင်ရာ သတင်းတွေကို အသုံးပြုသူတွေကို အကြံပြုပေးရမယ်။ လူတွေက သတင်းစာဖတ်တဲ့အခါ ကိုယ့်မြို့နယ်က သတင်းတွေကိုပဲ အရင်ကြည့်ချင်ကြတယ်”

“စိတ်ဝင်စားဖွယ်ရာဆိုတာကတော့ သတင်းဟာ သတင်းအဖြစ်အပျက်တွေအပြင် စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းတဲ့ အကြောင်းအရာတွေကိုပါ ဖော်ပြရမယ်။ ဥပမာ ဖျော်ဖြေရေးသတင်းတွေ၊ ထူးဆန်းတဲ့ လူတွေနဲ့ အဖြစ်အပျက်တွေ၊ အသုံးပြုသူတွေ စိတ်ဝင်စားမယ့် သတင်းတွေပေါ့။ လူအများစုက ပျင်းရိတဲ့အချိန်ကို ကုန်ဆုံးဖို့ သတင်းစာဖတ်ကြတယ်။ စိတ်ဝင်စားဖွယ်ရာက အသုံးပြုသူတွေကို အလွယ်တကူ ဆွဲဆောင်နိုင်တယ်”

ဝမ်ကျစ်ရှီးသည် ဖုန်းယွီကို လေးစားသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ “ဥက္ကဋ္ဌဖုန်း၊ လမ်းညွှန်မှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဘယ်လို လုပ်ရမယ်ဆိုတာ ကျွန်တော် သိပါပြီ”

သူ၏ အပြောအဆိုသည် “ခင်ဗျား၏ စကားတစ်ခွန်းသည် ကျွန်တော့် စာအုပ်ဆယ်အုပ်ကို သက်သာစေသည်” ဟု ပြောသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

ဖုန်းယွီသည် ဘာမှ မဟုတ်သလို အမူအရာ ပြုလုပ်လိုက်သည်။ ၎င်းသည် ယခင်ဘဝမှ အွန်လိုင်းသတင်းများ၏ အင်္ဂါရပ်ဖြစ်သည်။ Sinaသည်ပင် ဤအချက်များကို ပထမဆုံး စတင်ခဲ့သည်။ ဖုန်းယွီသည် ဝမ်ကျစ်ရှီး၏ နည်းလမ်းများကို စောစီးစွာ ပြောပြခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး ဝမ်ကျစ်ရှီးက သူ့ကို အထင်ကြီးသွားသည်။

အနာဂတ်မှ ခေါင်းဆောင်များကို လမ်းညွှန်ပေးပြီး သူတို့က သူ့ကို လေးစားသော ခံစားချက်သည် အမှန်ပင် ပျော်စရာ ကောင်းသည်။

******

အခန်း ၁၀၀၇ - ကုသမှုကို လက်ခံခြင်း

ဝမ်ကျစ်ရှီးသည် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု ရရှိပြီးနောက် အမေရိကန်တွင် ကုမ္ပဏီ ပေါင်းစည်းရေးကို သွားရောက် ဆွေးနွေးသည်။ ပေါင်းစည်းမှုကို စောစီးစွာ ပြီးစီးနိုင်ပါက ပင်မ ဝက်ဘ်ဆိုဒ်ကိုလည်း စောစီးစွာ စတင်နိုင်သည်။

Souhuနှင့် NetEaseတို့သည်လည်း ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုအကြောင်းကို အသေးစိတ် စတင် ဆွေးနွေးနေပြီ ဖြစ်သည်။ အရာအားလုံးသည် ကောင်းမွန်သော လမ်းကြောင်းပေါ်သို့ ဦးတည်နေသဖြင့် ဖုန်းယွီသည် အလွန် ပျော်ရွှင်သင့်သော်လည်း သူသည် စိတ်မပျော်မရွှင် ဖြစ်နေသည်။

အမေရိကန်မှ ငှားရမ်းထားသော သားဖွားမီးယပ် ဆရာဝန် နှစ်ဦးက ကျိုးခယ့်ရှင်း၏ ရောဂါကို ယာယီ ကုသ၍ မရကြောင်း ပြောလိုက်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဖုန်းယွီသည် ထိုသတင်းကို ကြားသောအခါ ဒေါသထွက်သွားသည်။ “ခင်ဗျားတို့က ဒီလိုရောဂါမျိုးကို ကုသဖူးပြီး ပျောက်ကင်းအောင် လုပ်နိုင်တယ်လို့ မပြောခဲ့ဘူးလား။ ဘာလို့ အခုမှ ကုလို့မရဘူးလို့ ပြောရတာလဲ”

ဆရာဝန်နှစ်ဦးက ရှင်းပြပြီးမှ ဖုန်းယွီ အကြောင်းရင်းကို နားလည်သွားသည်။

ဤရောဂါကို ကုသ၍ မရခြင်းမဟုတ်ဘဲ ကျိုးခယ့်ရှင်းကို ယခု ကုသ၍ မရခြင်းဖြစ်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ကျိုးခယ့်ရှင်းသည် အပျိုစင် ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ကုသနေစဉ်တွင် ထိုအမြှေးပါးကို ဖျက်ဆီးပစ်ရမည်ဖြစ်ပြီး အသေးစိတ် စစ်ဆေးနေစဉ်တွင်ပင် ပြတ်တောက်သွားမည်ဖြစ်သည်။

ကျိုးခယ့်ရှင်းသည် သူတို့၏ “အခမဲ့ ကုသပေးမည့်” ကမ်းလှမ်းချက်ကို ငြင်းပယ်ခဲ့သည်။ ဤခေတ်တွင် လူများ၏ အမြင်သည် ပိုမို ပွင့်လင်းလာသော်လည်း လူအများအပြားသည် ဤအရာကို အလွန် အလေးထားကြပြီး ကျိုးခယ့်ရှင်းသည်လည်း ထိုသူများထဲတွင် တစ်ဦး အပါအဝင် ဖြစ်သည်။

ဖုန်းယွီလည်း မည်သို့မျှ မတတ်နိုင်ပေ။ စောင့်ရုံသာ ရှိတော့သည်လား။ သို့သော် ဆရာဝန်က ရောဂါကို စောစော ကုသနိုင်လေ၊ အောင်မြင်နိုင်ခြေ ပိုမိုများလေဟု ပြောထားသည်။

အီးမေးလ် ဖွင့်လိုက်သောအခါ ဖုန်းယွီသည် ကျိုးခယ့်ရှင်း၏ အီးမေးလ်ကို တွေ့လိုက်သည်။

ကျိုးခယ့်ရှင်းသည် သူမ အခက်အခဲနှင့် ကြုံနေရပြီး ရွေးချယ်မှုတစ်ခု ပြုလုပ်ရမည်ဟု ဖုန်းယွီကို မတင်မကျ ရည်ညွှန်းလိုက်သည်။ သူမသည် အလွန်ရှုပ်ထွေးနေပြီး မိသားစုကို ပြောပြသင့်၊ မပြောပြသင့် မသိပေ။

ဖုန်းယွီသည် စဉ်းစားပြီးနောက် ကီးဘုတ်ပေါ်တွင် စာများကို ချက်ချင်း ရိုက်လိုက်သည်။ စာရေးသူငယ်ချင်းအဖြစ်ဖြင့် ကျိုးခယ့်ရှင်းကို ကုသမှုခံယူရန် ဆွဲဆောင်နိုင်သည်။

“မင်း တခြားသူတွေရဲ့ အကြံပေးချက်တွေကို သေချာ စဉ်းစားသင့်တယ်။ ဥပမာ ဆရာဝန်က ခွဲစိတ်ဖို့ တိုက်တွန်းရင် ခွဲစိတ်ခန်းကို ကြောက်ပေမဲ့ ခွဲစိတ်မှု အောင်မြင်ရင် ကျန်းမာရေး ပြန်ကောင်းလာမယ်ဆိုတာ မင်းသိနေမှာပဲ။ မင်း မိသားစုနဲ့ တိုင်ပင်တာလည်း မှန်ပါတယ်။ မိသားစုက မင်းကို အကြီးမားဆုံး ပံ့ပိုးမှု ပေးလိမ့်မယ်။ မင်းရဲ့ ရွေးချယ်မှုက ဘာလဲဆိုတာ ငါ မသိပေမဲ့ ဘယ်လိုရွေးချယ်မှုပဲ ဖြစ်ဖြစ် မင်းမှာ အရှုံးရှိလိမ့်မယ်လို့ ငါ ယူဆတယ်။ ဒါဆိုရင်တော့ မင်းရဲ့ အနာဂတ်အတွက် ဘယ်ရွေးချယ်မှုကို ပိုနောင်တရလိမ့်မလဲဆိုတာ စဉ်းစားကြည့်ပါ”

ကျိုးခယ့်ရှင်းသည် အီးမေးလ်ကို ဖတ်ပြီး ကြောင်နေသည်။

ဤ “ကမ္ဘာပေါ်တွင် ဒုတိယအချောဆုံး” ၏ ပုံဥပမာသည် သူမ၏ အဖြစ်အပျက်နှင့် အဘယ်ကြောင့် ထိုမျှ တိုက်ဆိုင်နေရသနည်း။ ဒါက တိုက်ဆိုင်မှုလား။

ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ကျိုးခယ့်ရှင်းသည် ပြုံးလိုက်သည်။ တိုက်ဆိုင်မှု ဖြစ်ရမည်။ ဤကိစ္စကို သူမ မိသားစုကိုတောင် မပြောရသေးဘဲ “ကမ္ဘာပေါ်တွင် ဒုတိယအချောဆုံး” က မည်သို့ သိနိုင်မည်နည်း။

မည်သည့်ရွေးချယ်မှုကို ပိုနောင်တရမည်နည်း။ သူမ သေချာ စဉ်းစားလိုက်သည်။ ဆရာဝန်ပြောသလိုသာဆိုလျှင် ယခု ခွဲစိတ်မှု ခံယူပါက အမေရိကန် ဆရာဝန်နှစ်ဦးသည် ပြည်တွင်းဆေးရုံတွင် ဖလှယ်ရေး လာရောက်နေခြင်းဖြစ်သဖြင့် သူမကို အခမဲ့ ခွဲစိတ်ပေးနိုင်ပြီး အောင်မြင်နိုင်ခြေလည်း အလွန်မြင့်မားသည်။ ပြည်တွင်းတွင် သူတို့ကဲ့သို့ အတွေ့အကြုံများပြီး နည်းပညာ ကောင်းမွန်သော ဆရာဝန်များ မရှိပေ။

အကယ်၍ လက်မခံပါက နောင်တွင် ခွဲစိတ်မှု ခံယူနိုင်သော်လည်း ဈေးကြီးသော ငွေကြေးကို ပေးဆောင်ရလိမ့်မည်။ ဆရာဝန်ပြောသည်မှာ ခွဲစိတ်မှုစရိတ်သည် သူမ မိသားစု မတတ်နိုင်လောက်အောင် ဈေးကြီးသည်။

ဆိုလိုသည်မှာ သူမသည် တစ်သက်လုံး ကလေးမရနိုင်ဘဲ နောင်တကြီး တစ်ခု ဖြစ်လာနိုင်သည်။

သူမသည် ကလေးများကို အလွန် ချစ်သည်။ နောင်တွင် ကလေးမရနိုင်ပါက လက်ထပ်၍ပင် မရနိုင်တော့သည်လား။

သူမသည် စိတ်ထဲတွင် အလွန် ရုန်းကန်နေသည်။ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် သေချာစဉ်းစားကြည့်လိုက်သောအခါ ကလေးမရှိခြင်းက သူမအတွက် ပိုမိုခံနိုင်ရည်မရှိနိုင်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

အိမ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ အကြိမ်ကြိမ် မျက်ရည်ဝဲနေသော ကျိုးခယ့်ရှင်းကို သူမ၏ မိခင်က ကြည့်သည်။ “ဘာဖြစ်တာလဲ။ အမေနဲ့ ပြောစရာ ရှိရင် ပြောလေ။ ကျောင်းမှာ ရည်းစားထားတာလား။ ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ ထားချင်ရင် ထားပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်ဖို့ မမေ့နဲ့နော်။ မထိခိုက်အောင်နေ”

“မား.. ဘာတွေပြောနေတာလဲ။ ကျွန်မ ရည်းစား မရှိပါဘူး” ကျိုးခယ့်ရှင်းသည် စိတ်ပျက်သွားသည်။

“ဒါဆို ဘာကိစ္စလဲ။ ပြောပါ” ကျောင်းတွင် သမီး ရည်းစားမထားကြောင်း သိလိုက်သောအခါ ကျိုးခယ့်ရှင်း၏ မိခင် စိတ်သက်သာရာရသွားသည်။ တခြားကိစ္စတွေက ကိစ္စမရှိပါဘူး။

ကျိုးခယ့်ရှင်းသည် ကိစ္စကို မိခင်အား ပြောပြပြီး မိခင်ကို မျက်ရည်ဝဲဝဲဖြင့် ကြည့်နေသည်။

ကျိုးခယ့်ရှင်း၏ မိခင်သည် “သူတို့က လိမ်လည်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား” ဟု မေးလိုက်သည်။

“မား၊ သူတို့က ကျွန်မရဲ့ ပိုက်ဆံကို မလိုချင်ပါဘူး။ ဘာလို့ လိမ်လည်သူ ဖြစ်ရမှာလဲ။ ပြီးတော့ သူတို့က အမေရိကန်က ပညာရှင်တွေပါ။ ထိုက်ဟွာ ဆေးရုံက သင်ကြားဖို့ ခေါ်ထားတာပါ”

“မင်း အဖေ ပြန်လာရင် တိုင်ပင်မယ်။ မနက်ဖြန် အမေ မင်းကို တခြားဆေးရုံတွေမှာ သွားစစ်ဆေးခိုင်းမယ်” ကျိုးခယ့်ရှင်း၏ မိခင်သည် ဤကိစ္စကို အလွန် အလေးထားသည်။ ၎င်းသည် သမီး၏ အနာဂတ်အတွက် အရေးကြီးသော ကိစ္စဖြစ်သည်။

မြို့မှ ဆေးရုံ သုံးခုသို့ သွားရောက်ကြည့်သော်လည်း ဆရာဝန်များက သေချာ မပြောနိုင်ကြပေ။ ၎င်းက ကျိုးခယ့်ရှင်း၏ မိဘနှစ်ဦးကို ပို၍ပင် စိတ်ပူစေသည်။ သမီးတွင် ဒီလိုရောဂါမျိုး တကယ် ရှိနေတာလား။

ထိုအချိန်တွင် ကျိုးခယ့်ရှင်း၏ အိမ်သို့ ထိုက်ဟွာ ဆေးရုံမှ ဖုန်းတစ်ချက် ဝင်လာသည်။ ကျိုးခယ့်ရှင်းသည် စဉ်းစားပြီးပြီလားဟု မေးသည်။ အကယ်၍ ကျိုးခယ့်ရှင်းသည် ဆက်လက် စဉ်းစားနေပါက ဆရာဝန်နှစ်ဦး၏ ဖလှယ်ရေးကာလ ကုန်တော့မည်ဖြစ်ပြီး ထိုအခွင့်အရေးလည်း ဆုံးရှုံးသွားလိမ့်မည်။

နောက်ထပ် သတင်းတစ်ခုကတော့ စစ်ဆေးစဉ်တွင် ထိုအမြှေးပါး ပျက်စီးသွားမည်ဖြစ်သော်လည်း ဆရာဝန်နှစ်ဦးက ခွဲစိတ်မှုပြီးနောက် ထိုအမြှေးပါးကို ပြန်လည် ပြုပြင်ပေးနိုင်ကြောင်း ဖြစ်သည်။ ထိုသို့ဆိုလျှင် သူမက မပြောပါက မည်သူမှ သိမည်မဟုတ်ပေ။

ဤနည်းလမ်းကို ဖုန်းယွီက စဉ်းစားခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး ထိုဆရာဝန်နှစ်ဦးသည်လည်း ဤခွဲစိတ်မှုကို လုပ်နိုင်ခြင်းမရှိကြပေ။ သူတို့သည်လည်း ဘာကြောင့် အရေးထားရသည်ကို နားမလည်နိုင်ကြပေ။ ရောဂါကို ကုသရန်အတွက် အမြှေးပါးကို ပျက်စီးခြင်းက မတန်ဘူးလား။

ကံကောင်းစွာဖြင့် ဖုန်းယွီသည် ဂျပန်မှ ဤကဏ္ဍတွင် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးကို ထပ်မံ ငှားရမ်းခဲ့ပြီး ဤပြဿနာကို ဖြေရှင်းခဲ့သည်။

ကျိုးခယ့်ရှင်း၏ မိခင်သည် နောက်ဆုံးတွင် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သွားမည်၊ ခွဲစိတ်မှု ခံယူမည်။

ဖုန်းယွီသည် ကျိုးခယ့်ရှင်း ခွဲစိတ်ရန် နောက်ဆုံး သဘောတူကြောင်း သိလိုက်သောအခါ အလွန် ဝမ်းသာသည်။ သူသည် ဆရာဝန်နှစ်ဦးနှင့် ကိုယ်တိုင် သွားရောက်တွေ့ဆုံခဲ့ပြီး ခွဲစိတ်မှု အောင်မြင်ပါက ပေးအပ်မည့် ငွေများအပြင် အမေရိကန်တွင် အထူးပြု ဆေးရုံတစ်ခု ဖွင့်လှစ်ရန်ပါ ရန်ပုံငွေ ထောက်ပံ့ပေးမည်ဟု ကတိပေးလိုက်သည်။

ကတိကို ရရှိသော ဆရာဝန်နှစ်ဦး ပိုမို ပျော်ရွှင်သွားသည်။ ဤသူဌေးကြီးသည် အမှန်ပင် ရက်ရောသူ ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် သူတို့နှစ်ဦးကို ဖိအားပေးလိုက်သည်။ ဤခွဲစိတ်မှုသည် အောင်မြင်ရမည်ဖြစ်ပြီး ကျရှုံးခြင်း မရှိနိုင်ပေ။

သူတို့နှစ်ဦးသည် အတွေ့အကြုံများကို အချင်းချင်း ဆွေးနွေးပြီး ခွဲစိတ်မှု နည်းလမ်းကို ဆွေးနွေးကြသည်။

ကျိုးခယ့်ရှင်း ဆေးရုံရောက်ပြီးနောက် အထူးဂရုစိုက်ရသော ဆေးရုံအခန်းသို့ ပို့ဆောင်ခံရသည်။ ဆရာဝန်များက ဦးစွာ စစ်ဆေးပြီး မည်သည့်အချိန်တွင် ခွဲစိတ်သင့်သည်ကို ဆုံးဖြတ်မည်ဟု ပြောသည်။

ကျိုးခယ့်ရှင်း၏ မိခင်သည် သမီးအတွက် သစ်သီးဝယ်ရန် အပြင်ထွက်သောအခါ ကောင်လေးတစ်ယောက်က သမီး၏ ဆေးရုံခန်းကို ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်သည်။ ထို့အပြင် သူ့ကို မြင်သောအခါ ကောင်လေးသည် တုန်လှုပ်သွားပြီး နောက်လှည့်ကာ ပြေးသွားသည်။

“ခယ့်ရှင်း၊ နင် ကျောင်းမှာ တကယ်ပဲ ရည်းစားမရှိဘူးလား”

“မရှိပါဘူး”

“ဒါဆို ဘာလို့ ကောင်လေးတစ်ယောက်က နင့်ရဲ့ ဆေးရုံခန်းကို ကြည့်ပြီး အမေနဲ့ သိတဲ့ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေတာလဲ။ နင် ငါတို့ ဓာတ်ပုံတွေကို ဘယ်သူ့ကိုမှ ပြဖူးလား” ကျိုးခယ့်ရှင်း၏ မိခင်သည် သံသယဝင်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

“ကျွန်မရဲ့ အခန်းဖော်တွေကိုပဲ ပြဖူးတာပါ။ တခြား ဘယ်သူမှ မရှိပါဘူး” ပြောပြီးနောက် ကျိုးခယ့်ရှင်း အပြင်ထွက်ကြည့်လိုက်သည်။ စင်္ကြံတွင် ဘယ်သူမှ မရှိပေ။

ယခင်ဘဝမှ မိခင်ကို တစ်ဖန် မြင်လိုက်သောအခါ ဖုန်းယွီသည် အမှတ်ရစရာ အချို့ကို ပြန်လည် တွေးတောမိသည်။ ထိုအချိန်တွင် သူ့၏ မိခင်သည် ဆံပင် မဖြူသေးပေ။

သူသည် ကျိုးခယ့်ရှင်းကို တိတ်တဆိတ် သွားကြည့်ရန် စဉ်းစားခဲ့သော်လည်း ကျိုးခယ့်ရှင်း၏ မိခင်ကို မြင်သောအခါ ဆေးရုံခန်းအနီးသို့ မသွားရဲတော့ပေ။

နောက်တစ်နေ့တွင် ဆရာဝန်နှစ်ဦးသည် ကျိုးခယ့်ရှင်းကို အသေးစိတ် ထပ်မံ စစ်ဆေးသည်။ ကျိုးခယ့်ရှင်းသည် တကယ်ပင် သားသမီး မရနိုင်ကြောင်း အတည်ပြုနိုင်ခဲ့သည်။ သို့သော် သတင်းကောင်းမှာ ယခု ခွဲစိတ်မှု ပြုလုပ်ပါက ၈၀ ရာခိုင်နှုန်း အောင်မြင်နိုင်ခြေ ရှိသည်ဟု သူတို့ ယုံကြည်ကြသည်။

ကျိုးခယ့်ရှင်းကို ခွဲစိတ်ခန်းထဲသို့ တွန်းပို့လိုက်သောအခါ သူမ၏ မိခင်သည် ခွဲစိတ်ခန်းအပြင်တွင် ထိုင်နေသည်။ ထိုအခါ ထိုကောင်လေးကို ထပ်မံ တွေ့လိုက်ပြန်သည်။ ဤနေရာတွင် သူမ၏ သမီးတစ်ယောက်တည်းသာ ခွဲစိတ်နေသည်ဖြစ်ရာ ဤကောင်လေးသည် သမီးနှင့် သေချာပေါက် ပတ်သက်မှုရှိသည်ဟု သူမ ယူဆသည်။

“ကောင်လေး၊ ဒီကို လာပြီး စကားပြောရအောင်”

ဖုန်းယွီသည် ကြောင်သွားသည်။ ကျိုးခယ့်ရှင်း၏ မိခင်က သူ့ကို စကားပြောရန် ခေါ်နေသည်။ သွားသင့်သလား မသွားသင့်ဘူးလား။

******

အခန်း ၁၀၀၈ - သူ ဖြစ်နိုင်သလား

“အန်တီ၊ ကျွန်တော့်ကို ခေါ်တာလား”

“ဟုတ်တယ်၊ ဒီမှာ တခြားလူမှ မရှိတာ။ ကောင်လေး၊ မင်းက ဘယ်ကလဲ”

“ရေခဲမြို့ကပါ”

“ရေခဲမြို့” ကျိုးခယ့်ရှင်း၏ မိခင်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ အလွန်ဝေးသည်။ သမီးက နောင်တွင် ထိုမျှ ဝေးသော နေရာသို့ လက်ထပ်သွားပါက သမီးနှင့် တွေ့ရန် ခက်ခဲတော့မည် မဟုတ်လား။

“ဒါဆို မင်းလည်း မော်ဒူမှာ ကျောင်းတက်တာလား”

“အန်တီ၊ ကျွန်တော်က ဘေကျင်း တက္ကသိုလ်ကနေ ဘွဲ့ရပြီးပါပြီ”

ကျိုးခယ့်ရှင်း၏ မိခင်သည် မျက်လုံးများ အရောင်တောက်သွားသည်။ ဘေကျင်း တက္ကသိုလ်ဆိုသည်မှာ တရုတ်ပြည်၏ အကောင်းဆုံး တက္ကသိုလ်ဖြစ်ပြီး ဤကောင်လေးသည် အောင်မြင်သူဖြစ်သည်။

ဘွဲ့ရပြီးပြီဆိုတော့ သမီးထက် အသက်ပိုကြီးတာပေါ့။ သို့သော် သိပ်တော့ မကြီးလောက်သေးဘူး။ ကိစ္စမရှိပါဘူး။

“ဒါဆို မော်ဒူမှာ ဘယ်အဖွဲ့အစည်းမှာ အလုပ်လုပ်တာလဲ”

ဖုန်းယွီ၏ မျက်နှာသည် ထူးဆန်းလာသည်။ သူသည် အလွန်ရင်းနှီးနေသောကြောင့် ထူးဆန်းလာသည်။ ဤမေးခွန်းများကို ယခင်ဘဝတွင် ကျိုးခယ့်ရှင်း၏ မိခင်နှင့် ပထမဆုံး တွေ့သောအခါတွင်လည်း မေးခံခဲ့ရသည်။

သို့သော် ထိုအချိန်တွင် ကျိုးခယ့်ရှင်း၏ မိခင်သည် ယခုလို စိတ်ကျေနပ်မှု မရှိခဲ့ပေ။ ထိုအချိန်တွင် ဖုန်းယွီသည် ဘေကျင်း တက္ကသိုလ်ကို မတက်ခဲ့ပေ။ ပြောရရင် ကျိုးခယ့်ရှင်း၏ မိခင်သည်လည်း အာဏာကို အနည်းငယ် အလေးထားသည်။

“အလုပ်မလုပ်ပါဘူး။ ကိုယ်ပိုင် စီးပွားရေး လုပ်နေပါတယ်”

ကျိုးခယ့်ရှင်း၏ မိခင်သည် ပို၍ပင် ကျေနပ်သွားသည်။ ဘေကျင်း တက္ကသိုလ်မှ ကျောင်းသားက စီးပွားရေး လုပ်ပါက သေချာပေါက် မဆိုးပါဘူး။ စီးပွားရေး လုပ်သူများသည် အလုပ်လုပ်သူများထက် ငွေ ပိုချမ်းသာသည်။

“မင်းရဲ့ မိဘတွေကရော ဘာလုပ်လဲ”

“ဟို... ကျွန်တော့် အဖေလည်း စီးပွားရေး လုပ်ပါတယ်”

ယခင်မျိုးဆက်ကလည်း စီးပွားရေးလုပ်သူ ဖြစ်သည်။ ထိုသို့ဆိုလျှင် မိသားစုသည် ပိုမို ချမ်းသာမည်။ ကျိုးခယ့်ရှင်း၏ မိခင်သည် ဖုန်းယွီကို ပို၍ပင် ကျေနပ်သွားသည်။

ဖုန်းယွီသည် မည်သို့ ထွက်ပြေးရမည်ကို စဉ်းစားနေသည်။

“မင်းက ခယ့်ရှင်းနဲ့ ဘယ်လို သိတာလဲ”

နောက်ဆုံးတွင် ဤမေးခွန်းကို မေးလာသည်။ ဖုန်းယွီသည် ချက်ချင်း ထူးဆန်းသည့် အမူအရာ ပြုလိုက်သည်။ “ခယ့်ရှင်း။ ဘယ်ခယ့်ရှင်းလဲ။ ကျွန်တော် မသိပါဘူး”

ကျိုးခယ့်ရှင်း၏ မိခင်သည် ကြောင်သွားသည်။ “မသိဘူး။ မသိရင် ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ” ဤကောင်လေးသည် သမီး၏ ရည်းစား မဟုတ်ဘူးလား။

“ကျွန်တော် ဒီဆေးရုံမှာ နိုင်ငံခြားက နာမည်ကြီး ဆရာဝန်တွေ ရှိတယ်လို့ ကြားလို့ပါ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အစ်မ အငယ်လေးက ကျန်းမာရေး မကောင်းလို့ ဆရာဝန်နဲ့ ရက်ချိန်းယူပြီး နှစ်ရက်နေရင် ဆေးကုသဖို့ ခေါ်လာချင်လို့ပါ”

ဖုန်းယွီတွင် အမှန်တကယ် အစ်မ အငယ်လေး မရှိပေ။ သူသည် အစ်မ တစ်ဦးတည်းသာ ရှိသည်။

ကျိုးခယ့်ရှင်း၏ မိခင်သည် စိတ်ပျက်သွားသည်။ ဤကောင်လေးသည် အလွန်ကောင်းမွန်သည်။ သမီး၏ ရည်းစား မဟုတ်သည်က နာကျင်စရာပင်။

“ကောင်လေး၊ ဒါဆို မင်း အသက်ဘယ်လောက်ရှိပြီလဲ။ ရည်းစားရှိပြီလား”

“အန်တီ၊ ကျွန်တော်က ၂၅ နှစ် ရှိပါပြီ။ ရည်းစားလည်း ရှိပါတယ်။ ဆရာဝန်က ချက်ချင်း ထွက်လာနိုင်ပုံ မပေါ်လို့ တခြားနည်းလမ်း ရှာကြည့်ပါဦးမယ်” ဖုန်းယွီသည် ချက်ချင်း ထွက်ပြေးရန် စဉ်းစားသည်။

ကျိုးခယ့်ရှင်း၏ မိခင်သည် ဖုန်းယွီ ထွက်ခွာသွားသော နောက်ကျောကို ကြည့်ပြီး နှမြောတသဖြစ်နေသည်။ ဤကောင်လေးသည် အသက်လည်း သင့်တော်သည်။ ရုပ်ရည်လည်း ကောင်းမွန်သည်။ ပညာရေး၊ မိသားစု အခြေအနေလည်း ကောင်းမွန်သည်။ ရည်းစား ရှိနေသည်က ဝမ်းနည်းစရာပင်။

ဖုန်းယွီသည် ရှက်ရွံ့စွာ ထွက်ပြေးခဲ့သည်။ သူ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ပါးရိုက်ချင်စိတ် ပေါက်လာသည်။ ဘာလို့ အဲဒီကို သွားထိုင်လိုက်ရတာလဲ။

ရုံးခန်းထဲတွင် ထိုင်နေစဉ် သူနာပြုဆရာမတစ်ဦး ပြေးလာပြီး ခွဲစိတ်မှု ပြီးဆုံးသွားပြီဟု ပြောသည်။

ဖုန်းယွီသည် ခွဲစိတ်ခန်းရှေ့သို့ ချက်ချင်း သွားလိုသော်လည်း အောင့်အည်းထားလိုက်သည်။ သူ သွားပြီး ဘာလုပ်မည်နည်း။ ကျိုးခယ့်ရှင်း၏ မိခင်နှင့် ကျိုးခယ့်ရှင်းကို မည်သို့ ရှင်းပြရမည်နည်း။

ကျိုးခယ့်ရှင်း၏ မိခင်သည် ဆရာဝန်ကို ဆွဲကာ မေးသည်။ “ကျွန်မသမီးရဲ့ ရောဂါက ဘယ်လိုလဲ။ ပျောက်ကင်းသွားပြီလား”

“ခွဲစိတ်မှု အလွန် အောင်မြင်ပါတယ်။ ခွဲစိတ်ပြီးနောက် ပြန်လည်ကောင်းမွန်မှုက အဓိကပဲ။ ပြုပြင်မှုလည်း လုပ်ပြီးပါပြီ။ အဲဒါလည်း အလွန် အောင်မြင်ပါတယ်”

ကျိုးခယ့်ရှင်း၏ မိခင်သည် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ တွန်းလှည်းဖြင့် တွန်းသွားသော သမီးနောက်သို့ အပြေး လိုက်သွားသည်။

ဖုန်းယွီသည် ဆရာဝန်၏ သတင်းကောင်းကို ကြားသောအခါ စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။ ပျောက်ကင်းသွားပြီပဲ။ ပျောက်ကင်းသွားပြီဆိုရင် ရပြီ။

“အမေ”

“ခယ့်ရှင်း၊ သမီး နိုးလာပြီလား။ နာနေလား”

“မနာပါဘူး၊ မေ့ဆေးရှိတယ်” ကျိုးခယ့်ရှင်း ခေါင်းခါလိုက်သည်။

“ခယ့်ရှင်း၊ သူတို့က ဘာလို့ ငါတို့ကို အခမဲ့ ခွဲစိတ်ပေးရတာလဲ။ အဲဒါကို အမေ စိတ်ပူနေတယ်” ကျိုးခယ့်ရှင်း၏ မိခင်က စိတ်ပူစွာ မေးသည်။

ဤအခွင့်အရေးသည် ကောင်းမွန်ပြီး သူတို့ မတတ်နိုင်လောက်အောင် စျေးကြီးသော ဆေးဘိုးများကို သက်သာစေမည်ဖြစ်သဖြင့်သာ သူတို့သည် အလွယ်တကူ သဘောတူခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

“သူတို့ရဲ့ ဆေးပညာကို ပြန်လည်ကြော်ငြာဖို့ ကျွန်မကို ကူညီခိုင်းတာပါ”

“ဟင်။ သတင်းစာမှာ တင်ရမှာလား။ ဒါတော့ မဖြစ်ဘူး။ အဲဒါဆို မင်း ဒီခွဲစိတ်မှု လုပ်ထားတာကို လူတိုင်း သိသွားမှာပေါ့။ တခြားလူတွေကလည်း မကောင်းမြင်လာနိုင်တယ်။ နောင်ကျရင် မင်း ဘယ်လို လက်ထပ်တော့မလဲ” ကျိုးခယ့်ရှင်း၏ မိခင် စိတ်ထဲတွင် ခွဲစိတ်မှုလည်း ပြီးပြီ၊ လက်မှတ်လည်း မထိုးထားဘူး။ နောင်တရတယ်ဆိုရင် ဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ။

“မား၊ သာမန် သတင်းစာတွေမှာ မဟုတ်ဘူး။ ကျွမ်းကျင်တဲ့ ဆေးပညာမဂ္ဂဇင်းမှာပါ။ ပြီးတော့ ကျွန်မ မျက်နှာကိုလည်း ဖော်ပြမှာ မဟုတ်ဘူး။ သူတို့က ကျွန်မကို ဒီလောက် အကူအညီ ပေးထားတာ ကျွန်မ ဘာမှ မလုပ်ပေးသင့်ဘူးလား” ကျိုးခယ့်ရှင်းက ပြောသည်။

“ကောင်းပြီ၊ မင်းက အမေထက် ပညာပိုတတ်တယ်။ ကိုယ်ပိုင် အတွေးအခေါ် ရှိတယ်။ ဒါနဲ့ မင်း ကျောင်းမှာ တကယ် ရည်းစားမရှိတာ သေချာရဲ့လား”

“အမေ... တကယ်ကို မရှိပါဘူး။ ဘာလို့ ထပ်မေးရတာလဲ” ကျိုးခယ့်ရှင်းသည် စိတ်ပျက်သွားသည်။

“ဒီနေ့ မင်း ခွဲစိတ်ခန်းထဲ ဝင်သွားပြီးနောက် ကောင်လေးတစ်ယောက်က ခွဲစိတ်ခန်းကို ကြည့်နေတယ်။ အမေ သူ့ကို ခဏ စကားပြောခဲ့သေးတယ်။ ဒါနဲ့ အဲဒီကောင်လေးက ၂၅ နှစ်တဲ့” ကျိုးခယ့်ရှင်း၏ မိခင်သည် သမီးကို ဆိုလိုရင်းဖြင့် ကြည့်သည်။ သူမသည် ထိုကောင်လေး လိမ်နေသည်ဟု ထင်သည်။

“မား၊ ၂၅ နှစ်ဆိုတာ ဘာလဲ။ ကျွန်မကို ရည်းစား ရှာပေးချင်တာလား။ ကျွန်မက ကျောင်းတက်တုန်း ရှိသေးတယ်”

“အမေက ရှာပေးချင်ပေမဲ့ သူက ရည်းစားရှိတယ်လို့ ပြောတယ်” ကျိုးခယ့်ရှင်း၏ မိခင်သည် သမီးကို ကြည့်သည်။ “တကယ် မဟုတ်ဘူးလား”

သမီး၏ စိတ်ပူပန်မှုများသည် ရောဂါကြောင့်ဖြစ်ပြီး ချစ်သူရှိလို့ မဟုတ်ဘူးလား။

“ဟင်း၊ နှမြောစရာပဲ။ အဲဒီကောင်လေးက ဘယ်လောက်တောင် ကောင်းလိုက်လဲ။ အပြုအမူလည်း ကောင်းတယ်။ ပိုက်ဆံလည်း ချမ်းသာတာ တွေ့ရတယ်”

“အမေက အမြဲတမ်း ပူပန်နေတတ်တယ်။ ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ ကျွန်မ ဒီမှာ သူနာပြုဆရာမနဲ့ နေလို့ရတယ်။ မနက်ဖြန် အိမ်ပြန်ပါတော့။ ဖေဖေက ထမင်းတောင် မချက်တတ်ဘူး”

“အမေ မင်းကို နောက်ထပ် ရက်အနည်းငယ် ကြည့်ရှုပေးပါ့မယ်။ မင်း အဖေက အလုပ်က စားသောက်ဆိုင်မှာ စားလို့ရတယ်။ ပြီးတော့ သူ ဒီလောက်ကြီးနေပြီ အငတ်ခံနေပါ့မလား” ကျိုးခယ့်ရှင်း၏ မိခင်သည် သမီးကို ပိုမို စိတ်ပူသည်။ “ခဏလေး၊ အမေ သူနာပြုကို မေးကြည့်မယ်၊ သမီး တစ်ခုခု စားလို့ရပြီလား။ အမေ သစ်သီးဗူး သွားဝယ်ပေးမယ်”

ကျိုးခယ့်ရှင်း၏ မိခင်သည် ဆေးရုံခန်းထဲမှ ထွက်လာသောအခါ ထိုကောင်လေး၏ ပုံရိပ်ကို ထပ်မံ မြင်လိုက်သည်။

အပြင်မှ ပြန်လာသောအခါ ထိုကောင်လေးသည် သမီး၏ ဆေးရုံခန်းကို ခိုးကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်သည်။ သူမ ပြန်လာသည်ကို မြင်သောအခါ အမြန် ထွက်ပြေးသွားသည်။

“ခယ့်ရှင်း၊ ခုနက လူတစ်ယောက် လာသွားသေးလား”

“သူနာပြု လာသွားတယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲ”

“ကောင်လေး မလာဘူးလား”

“အမေ... အမေ က ထပ်လာပြန်ပြီ။ ကျွန်မ တကယ် ရည်းစားမရှိပါဘူး”

“အမေ ယုံပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ တစ်ယောက်ယောက်က မင်းကို ကြိုက်နေတာ မဖြစ်နိုင်ဘူးလား” ကျိုးခယ့်ရှင်း၏ မိခင်သည် ခုနက စင်္ကြံတွင် တွေ့ခဲ့သည်များကို သမီးအား ပြောပြသည်။

ကျိုးခယ့်ရှင်းသည် အလွန် ထူးဆန်းနေသည်။ ၂၅ နှစ်ဆိုတော့ သူမနှင့် အတူတူ ကျောင်းတက်သူ ဖြစ်နိုင်စရာမရှိပေ။ သူမကို စိတ်ဝင်စားဖူးသော ကျောင်းသားဟောင်းလည်း မဟုတ်ပေ။

“မား၊ အဲဒီလူက ဘယ်လိုပုံလဲ” ကျိုးခယ့်ရှင်းသည် သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးသည်။

“ဒီလောက် အရပ်ရှည်တယ်။ ပိန်တာလည်း မဟုတ်ဘူး။ မျက်လုံးက သိပ်မကြီးဘူး၊ သိပ်မငယ်ဘူး။ ဆံပင်က တိုတယ်။ မျက်ခုံးက ထူတယ်။ ပြုံးလိုက်ရင် သွားတွေက ဖြူဖွေးနေတာပဲ…” ကျိုးခယ့်ရှင်း၏ မိခင်သည် ပုံဖော်ကာ ပြောပြသည်။

ကျိုးခယ့်ရှင်းသည် သူမ၏ မိခင်သည် ထိုကောင်လေးကို ဤမျှ အသေးစိတ် လေ့လာခဲ့သည်ကို မမျှော်လင့်ထားပေ။ အမေက သူမကို တကယ် ရည်းစား ရှာပေးချင်နေတာပဲ။

“ဒါနဲ့ အဲဒီကောင်လေးက သူ့မိသားစုက စီးပွားရေး လုပ်ပြီး သူလည်း စီးပွားရေး လုပ်တယ်တဲ့။ ပြီးတော့ သူက ဘေကျင်း တက္ကသိုလ်ကနေ ဘွဲ့ရတာတဲ့”

“ဘယ်တက္ကသိုလ်”

“ဘေကျင်း တက္ကသိုလ်ပေါ့။ ငါတို့နိုင်ငံရဲ့ အကောင်းဆုံး တက္ကသိုလ်”

ဘေကျင်း တက္ကသိုလ်၊ ၂၅ နှစ်၊ စီးပွားရေး လုပ်သူ၊ ကျိုးခယ့်ရှင်းသည် တီးတိုးရွတ်ဆိုလိုက်သည်။

“သူများလား”

******