အခန်း (၁၀၀၉-၁၀၁၁)

အခန်း ၁၀၀၉ - ရှင်လား

ကျိုးခယ့်ရှင်း၏ စိတ်ထဲတွင် လှိုင်းလုံးများ ထလာသည်။ သူမ၏ မိခင် ပြောပြသော ထိုလူသည် “ကမ္ဘာပေါ်တွင် ဒုတိယအချောဆုံး” ပဲဟု သူမ ယူဆနေသည်။

သူမသည် အဆက်မပြတ် စဉ်းစားနေသည်။ သူငယ်ချင်းစာရေးချိန်က ပထမဆုံး အီးမေးလ်ကိုပင် ပြန်ရှာခဲ့သည်။ ထိုစာတွင် “ကမ္ဘာပေါ်တွင် ဒုတိယအချောဆုံး” က သူမ၏ ကျောင်း၊ အတန်းနှင့် နာမည်ကို သိကြောင်း ရေးထားသည်။

သို့သော် သူမကမူ “ကမ္ဘာပေါ်တွင် ဒုတိယအချောဆုံး” အကြောင်း အများကြီး မသိပေ။ ထိုအချိန်က “ကမ္ဘာပေါ်တွင် ဒုတိယအချောဆုံး” သည် ဘေကျင်း တက္ကသိုလ်တွင် ကျောင်းတက်နေပြီး နောက်ပိုင်း ဟောင်ကောင် တက္ကသိုလ်သို့ ဖလှယ်ရေး ကျောင်းသားအဖြစ် သွားရောက်ခဲ့ကာ အမေရိကန်တွင် အလုပ်လုပ်ခဲ့သည်။ သူမသည် “ကမ္ဘာပေါ်တွင် ဒုတိယအချောဆုံး” ၏ နာမည်ကိုပင် မသိပေ။

ထိုအခါမှ သူမသည် ဤဆေးရုံက အဘယ်ကြောင့် သူမကို အခမဲ့ ခွဲစိတ်ပေးရသည်ကို ရုတ်တရက် သတိရသွားသည်။ ဆေးဘိုးအားလုံးကို အခမဲ့ လုပ်ပေးခဲ့သည်။ သူမ စုံစမ်းကြည့်ဖူးသည်။ ဤခွဲစိတ်မှု၏ ကုန်ကျစရိတ်သည် အလွန် ဈေးကြီးပြီး ပြည်တွင်းတွင် မည်သည့်ဆရာဝန်မျှ ကုသနိုင်ခြင်းမရှိပေ။

တစ်စုံတစ်ယောက်က သူမအတွက် ဆေးဘိုးကို ပေးချေပေးခဲ့တာ ဖြစ်နိုင်သလား။ ထိုသူသည် သူပင်လား။

သူမသည် ယခု ခွဲစိတ်ပြီးကာစဖြစ်ပြီး လှုပ်ရှားသွားလာရန် အဆင်မပြေသောကြောင့်သာ ထလိုက်ပြီး ထိုလူကို သွားရှာကာ ထိုသူ၏ ပုံပန်းသဏ္ဍာန်ကို ကြည့်ကာ နာမည်ကို မေးချင်စိတ် ဖြစ်ပေါ်နေသည်။

သို့သော် သူမ၏ မိခင်က ထိုလူတွင် ရည်းစားရှိကြောင်း ပြောခဲ့သည်။ ထိုသို့ဆိုလျှင် ထိုသူသည် သူမကို စာရေးသူငယ်ချင်းအဖြစ်သာ သဘောထားတာလား။

သို့သော် စာရေးသူငယ်ချင်းအတွက် လူတစ်ဦးက ဤမျှ အများအပြား သုံးစွဲမည်လား။

ကျိုးခယ့်ရှင်းသည် “ကမ္ဘာပေါ်တွင် ဒုတိယအချောဆုံး” က သူမအတွက် ဆေးဘိုးများကို ပေးချေခဲ့ကြောင်း စိတ်ထဲတွင် အတည်ပြုလိုက်သည်။ ထိုသို့ဆိုလျှင် “ကမ္ဘာပေါ်တွင် ဒုတိယအချောဆုံး” သည် သူမကို သေချာပေါက် သိသည်။

ထိုနေ့က ကျောင်းတွင် တွေ့ခဲ့ရသော ထိုလူကို သူမ တွေးမိသည်။ အသက်သည် မိခင် ပြောပြသည့်အတိုင်းပင် ဖြစ်ပြီး အရပ်လည်း အတူတူပင်ဖြစ်သည်။ ဆံပင်လည်း တိုသည်။

ထိုလူသည် “ကမ္ဘာပေါ်တွင် ဒုတိယအချောဆုံး” များလား။

ကျိုးခယ့်ရှင်း၏ ဦးနှောက်သည် ရှုပ်ထွေးနေသည်။ ဖုန်းယွီသည်လည်း စိတ်ရှုပ်ထွေးနေသည်။

သူသည် ဆေးရုံခန်းထဲသို့ သွားပြီး ကျိုးခယ့်ရှင်းကို ကြည့်ချင်သည်။ ဆရာဝန်က ခွဲစိတ်မှု အောင်မြင်ပြီဟု ပြောသော်လည်း ကျိုးခယ့်ရှင်းသည် ရက်အနည်းငယ် နာကျင်မည်ဖြစ်ပြီး ခွဲစိတ်ပြီး ပြန်လည်ကောင်းမွန်သည့် ကာလသည် ခံရခက်ကြောင်းလည်း ပြောခဲ့သည်။

သို့သော် သူသည် ကျိုးခယ့်ရှင်းကို သွားကြည့်၍ မရပေ။ သူ ကျိုးခယ့်ရှင်း၏ ရှေ့တွင် ပေါ်လာပါက နာကျင်နေသော ကျိုးခယ့်ရှင်းကို မြင်သောအခါ သူ ဘာလုပ်မိမည်ကို မသိပေ။

သူ မျှော်လင့်နေသည်မှာ ကျိုးခယ့်ရှင်း၏ ခန္ဓာကိုယ် အမြန်ဆုံး ပြန်လည် ကောင်းမွန်ရန် ဖြစ်သည်။

“ကျိုးခယ့်ရှင်း၊ သက်သာလာပြီလား။ ဒါက ဆေးရုံက သမီးအတွက် ပြင်ဆင်ထားတဲ့ အစားအသောက်တွေ။ တစ်နပ်အတွက် ဒီလောက်ပဲ စားလို့ရသေးတယ်” သူနာပြုဆရာမက ပြောလိုက်သည်။

ကျိုးခယ့်ရှင်း၏ မိခင်သည် ကျေးဇူးတင်စကား ပြောရင်း အစားအသောက်များကို ယူလိုက်သည်။ အချပ်နှစ်ခု ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်သည်။

“အန်တီ၊ နောက်တစ်ဘူးက အန်တီအတွက်ပါ။ အခမဲ့ပါ”

“ဒါတော့ မဖြစ်သေးပါဘူး” ပါးစပ်က မဖြစ်သေးပါဘူးဟု ပြောသော်လည်း ကျိုးခယ့်ရှင်း၏ မိခင်သည် အစားအသောက်များကို အမြန်ယူလိုက်သည်။ ဟွန့်၊ သူမ စုံစမ်းကြည့်ပြီးပြီ။ ဆေးရုံအချို့က လူများကို စမ်းသပ်ရန် အသုံးပြုကြသည်။ သမီးက သူတို့ရဲ့ စမ်းသပ်ခံ ဖြစ်နေတာ ဖြစ်နိုင်သည်။

ခွဲစိတ်မှု အောင်မြင်သွားလို့သာ။ ကျရှုံးသွားရင်တော့ ဆရာဝန်နဲ့ ဒီဆေးရုံကို တွေ့ရလိမ့်မည်။ သူတို့ သမီးအတွက် အစားအသောက် ပြင်ဆင်ပေးတာက သင့်လျော်ပါတယ်။

သို့သော် ကျိုးခယ့်ရှင်းက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ ဆေးရုံက အခမဲ့ အစားအသောက် ပေးတာလား။ ဘယ်ဆေးရုံက ဒီလောက်ကောင်းတာလဲ။ ခွဲစိတ်ခ မယူ၊ ဆေးရုံတက်ခ မယူ၊ အစားအသောက်ပါ ပေးသည်။ ဒါက သာမန် မဟုတ်ပေ။

နောက်ပြီး ဤဆေးရုံခန်းသည် အခန်းတွဲဖြစ်သည်။ ဆေးရုံခန်းထဲတွင် ပရိဘောဂ အမျိုးမျိုး ရှိသည်။ သူမ၏ အိမ်ထက်ပင် ကောင်းသည်။ ၎င်းသည် ရာထူးကြီးသူများအတွက် ဆေးရုံခန်း ဖြစ်နိုင်လောက်သည်။ ဆေးရုံက ဘာလို့ သူမအတွက် ဒီလို ကောင်းမွန်တဲ့ ဆေးရုံခန်းကို စီစဉ်ပေးရတာလဲ။ အထူးဂရုစိုက်ရန်အတွက် အမြဲတမ်း သူနာပြုလည်း ရှိသည်။

“အမေ၊ မနက်ဖြန် အိမ်ပြန်ပါတော့။ ကျွန်မကို ဂရုစိုက်ပေးမဲ့သူ ရှိပါတယ်။ အမေ ဒီမှာ မရှိတဲ့ရက်တွေ အဖေက အပြင်သွားပြီး အမြဲတမ်း အရက်သောက်နေလိမ့်မယ်”

ကျိုးခယ့်ရှင်း၏ မိခင်သည် တွန့်ဆုတ်နေသည်။ “ကောင်းပြီ၊ အမေ အရင်ပြန်လိုက်မယ်။ ရက်အနည်းငယ်နေရင် ပြန်လာခဲ့မယ်”

“အမေ၊ ပြန်မလာပါနဲ့တော့။ အသွားအပြန် လမ်းစရိတ် ဘယ်လောက် ကုန်မလဲ။ နောက်ရက်အနည်းငယ်ဆို ကျွန်မ သက်သာပြီ။ စိတ်ပူစရာ မလိုပါဘူး” ငွေအကြောင်း ပြောလိုက်သောအခါ သူမ၏ မိခင်သည် သဘောတူလိုက်သည်။

နောက်ဆုံးတော့ မိခင်ကို အိမ်ပြန်ခိုင်းနိုင်ပြီ။ ယနေ့ ကျိုးခယ့်ရှင်းသည် ဆေးရုံခန်းထဲတွင် တစ်ယောက်တည်း ရှိနေသည်။

သူမသည် သူနာပြုဆရာမကို ခေါ်လိုက်သည်။ “အစ်မလျို၊ အစ်မက ဒီဆေးရုံကို ရောက်တာ ဘယ်လောက်ကြာပြီလဲ” ကျိုးခယ့်ရှင်းသည် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး စကားပြောနေသည်။

“သုံးလတောင် မရှိသေးပါဘူး။ ဒီဆေးရုံ အသစ် ပြန်ဖွင့်တော့မှ ကျွန်မ ရောက်လာတာပါ။ မူလကတော့ ဟောင်းနွမ်းနေတဲ့ ဆေးရုံဟောင်းပါ။ သူဌေးတစ်ဦးက ဝယ်ယူပြီး ခေတ်မီတဲ့ ပစ္စည်းတွေ အများကြီး ထည့်လိုက်တယ်။ ဝန်ထမ်းဆေးရုံ အဖြစ် သုံးမယ်လို့ ပြောတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကုမ္ပဏီအချို့ရဲ့ ဝန်ထမ်းတွေကလွဲရင် သုံးလတောင် ပြည်သူလူထုအတွက် မဖွင့်သေးဘူး”

သုံးလတောင်မှ ပြည်သူလူထုအတွက် မဖွင့်သေးဘူးလား။ ၎င်းက ကျိုးခယ့်ရှင်းကို ပို၍ပင် ထူးဆန်းစေသည်။ မည်သူက ဤမျှ ငွေအများအပြား သုံးစွဲပြီး အမြတ်ပြန်ရှာဖို့ စဉ်းစားမှာလဲ။

ထိုအခါမှ သူမသည် “ကမ္ဘာပေါ်တွင် ဒုတိယအချောဆုံး” က ဤမျှ ငွေများစွာ မချမ်းသာနိုင်ဟု အတွေးဝင်သွားသည်။ သူမ လွန်လွန်ကျွံကျွံ တွေးခဲ့သည် ဖြစ်နိုင်သည်။

“ဒါနဲ့ ကျွန်မကို ကုသပေးတဲ့ ဆရာဝန်တွေက ဘယ်တုန်းက ရောက်လာတာလဲ”

“သူတို့လည်း သုံးလတောင် မရှိသေးဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဂျပန်က ဆရာဝန်ကတော့ တစ်ပတ်လောက်ပဲ ရှိသေးတယ်။ ညီမ ခွဲစိတ်ပြီးတော့ သူလည်း ပြန်သွားပြီ”

သူမအတွက် ခွဲစိတ်ပေးဖို့ အထူး လာတာလား။

“ဒါဆို ဒီဆေးရုံကို ဘယ်သူ ဖွင့်တာလဲ သိလား”

“အဲဒါတော့ ကျွန်မ မသိဘူး” အစ်မလျိုက ခေါင်းခါလိုက်သည်။

“အင်း၊ အစ်မ ဒီဆေးရုံမှာ အသက် ၂၅ နှစ်လောက်ရှိတဲ့ အမျိုးသားတစ်ဦးကို တွေ့ဖူးလား။ ဒီလောက် အရပ်ရှည်တယ်။ ဆံပင်က တိုတို၊ မပိန်ဘူး၊ မဝဘူး” ကျိုးခယ့်ရှင်းက ထပ်မံ မေးသည်။

“တွေ့ဖူးသလိုပဲ။ အဲဒီလူက ထူးဆန်းတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မတို့ ညွှန်ကြားရေးမှူးနဲ့ သိတယ်လို့ ထင်တယ်။ ဆရာဝန်တွေနဲ့လည်း သိပုံရတယ်။ သူတို့ စကားပြောရင် အင်္ဂလိပ်လို ပြောတယ်။ ကျွန်မ နားမလည်ဘူး”

“သူ အခု ဒီမှာ ရှိသေးလား” ကျိုးခယ့်ရှင်းသည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ မေးသည်။ အင်္ဂလိပ်လိုလား။ “ကမ္ဘာပေါ်တွင် ဒုတိယအချောဆုံး” သည် အမေရိကန်တွင် အလုပ်လုပ်ဖူးသည် မဟုတ်လား။

“ရှိမှာပေါ့။ မနေ့ကတောင် သမီးရဲ့ ဆေးရုံခန်းရှေ့ကနေ သွားတာ မြင်သေးတယ်။ ဘာလဲ၊ အစ်မတို့ သိကြတာလား”

“အစ်မ အဲဒီလူကို ထပ်တွေ့ရင် ကျွန်မနဲ့ တွေ့ချင်တယ်လို့ ပြောပြီး ခေါ်ပေးနိုင်မလား”

သူနာပြုဆရာမ လျိုက ပြုံးလိုက်သည်။ “ရည်းစားလား။ မင်းတို့ ရန်ဖြစ်ထားတာလား။ ဒါမှမဟုတ် သူ့မိသားစုက သဘောမတူတာလား”

ကျိုးခယ့်ရှင်းသည် အများကြီး မရှင်းပြသော်လည်း သူမ၏ တိတ်ဆိတ်မှုက သူနာပြုဆရာမ လျိုအတွက် သဘောတူခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

“ကောင်းပြီ၊ ကျွန်မ မမေးတော့ပါဘူး။ နောက်တစ်ကြိမ် တွေ့ရင် သေချာပေါက် ဆွဲခေါ်လာခဲ့မယ်”

“အစ်မ လျို၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”

သူနာပြုဆရာမ လျိုသည် ကျိုးခယ့်ရှင်းကို အလွန် ကောင်းမွန်စွာ ပြုစုပေးသည်။ ညွှန်ကြားရေးမှူးက အထူး ဂရုစိုက်ခိုင်းထားသော လူဖြစ်သည်။ သူမသည် ကျိုးခယ့်ရှင်း၏ ဖခင်သည် ရာထူးကြီးသူ ဖြစ်နိုင်သည်ဟု ယူဆခဲ့သော်လည်း စကားပြောကြည့်သောအခါ သာမန် မိသားစု ဖြစ်ကြောင်း သိခဲ့ရသည်။ ဘာကြောင့် ဒီလို ဖြစ်ရတာလဲဆိုတာ သူမ မသိပေ။

ညွှန်ကြားရေးမှူးက ကောင်းမွန်စွာ ပြုစုပေးပါက ဆုကြေးငွေ အများကြီး ပေးမည်ဟု ပြောခဲ့သည်။ လူတစ်ယောက်ကို ပြုစုရခြင်းကလည်း မပင်ပန်းပေ။ ကျိုးခယ့်ရှင်းနှင့် စကားပြောရခြင်းက စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းသည်။ ကြီးမားပြီး ပါးလွှာသော ရုပ်မြင်သံကြားကို အတူတူ ကြည့်ရသည်။ ၎င်းကို သူမသည် ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့ဖူးခြင်းဖြစ်သည်။

အောက်မှာ စူပါ ဗီစီဒီလည်း ရှိသည်။ ကောင်းမွန်သော အစီအစဉ်များ မရှိပါက အခွေထည့်ကာ ကြည့်နိုင်သေးသည်။

ဖုန်းယွီသည် ယနေ့လည်း ပုံမှန်အတိုင်း ကျိုးခယ့်ရှင်း၏ ဆေးရုံခန်းရှေ့မှ ဖြတ်သွားစဉ် သူနာပြုဆရာမက သူ့ကို ဖမ်းဆွဲလိုက်သည်။

“မပြေးနဲ့။ နေ့တိုင်း ဒီနားမှာ လှည့်ပတ်ကြည့်နေတာ။ ကြည့်ချင်ရင် ဝင်ကြည့်လေ။ သူ အိပ်နေတယ်” သူနာပြုဆရာမ လျိုက ပြုံးပြုံးရယ်ရယ် ပြောသည်။

“ကျွန်တော်…”

“တော်ပြီ၊ ဒီနေ့ ဝင်မကြည့်ရင်တော့ ပြန်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ခယ့်ရှင်းက မင်းနဲ့ တွေ့ချင်တယ်လို့ ပြောတယ်”

ခယ့်ရှင်းက ငါနဲ့ တွေ့ချင်တယ်။ သူမ ငါ ဘယ်သူလဲဆိုတာ သိနေပြီလား။

ဖုန်းယွီသည် ဖူကွမ်းကျန့်စီစဉ်ပေးခဲ့သော အစီအစဉ်ကြောင့် ကျိုးခယ့်ရှင်းကို ခွဲစိတ်မှု ပြုလုပ်ပေးနိုင်ခဲ့ပြီး အောင်မြင်ခဲ့သည်။ သို့သော် ဤအစီအစဉ်တွင် အားနည်းချက်များစွာ ရှိပြီး ဖုန်းယွီ ပြင်ဆင်ပြီးနောက် အားနည်းချက်များ ပိုမို များပြားလာသည်။

ကျိုးခယ့်ရှင်းသည် ထူးဆန်းနေသည်ဟု အစောကြီးကတည်းက ရိပ်မိခဲ့ပုံရသည်။

ဖုန်းယွီသည် ဆေးရုံခန်းထဲသို့ ဝင်သွားသည်။ သို့သော် ကျိုးခယ့်ရှင်းသည် အိပ်မနေဘဲ မျက်ဝန်းတစ်စုံဖြင့် သူ့ကို ကြည့်နေသည်။

“ရှင်လား”

******

အခန်း ၁၀၁၀ - တွေ့ဆုံရန် ခက်ခဲသကဲ့သို့ ခွဲခွာရန်လည်း ခက်ခဲ၏

"ရှင်လား" ရိုးရှင်းသော စကားလုံးတစ်ခွန်းဖြစ်သော်လည်း နက်ရှိုင်းသော အဓိပ္ပာယ်များ ပြည့်နှက်နေသည်။

ဖုန်းယွီသည် နှုတ်ခမ်းလှုပ်ရုံသာ လှုပ်ပြီး မည်သို့ ပြောရမည်ကို မသိပေ။

ဖုန်းယွီ၏ မျက်နှာအမူအရာကို မြင်သောအခါ ကျိုးခယ့်ရှင်းသည် အဖြေကို ရှာတွေ့ခဲ့ကြောင်း သိလိုက်သည်။

“ထိုင်ပါဦး၊ ကျွန်မတို့ သိနေကြတာ နှစ်အတော်ကြာပြီ။ ဒါက ကျွန်မတို့ရဲ့ ပထမဆုံး တရားဝင် တွေ့ဆုံမှုပဲ မဟုတ်လား။ ကျောင်းတုန်းက တွေ့တာကို မရေတွက်တော့ဘူးပေါ့”

ကျိုးခယ့်ရှင်းသည် ပွင့်လင်းလေ၊ ဖုန်းယွီသည် ရှက်ရွံ့လေဖြစ်သည်။ သူသည် ငယ်စဉ်က မကောင်းမှုတစ်ခု ပြုလုပ်ပြီး ဆရာက ဖမ်းမိသည့် ခံစားချက်မျိုး ခံစားနေရသည်။

ဖုန်းယွီသည် ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်လိုက်ပြီး မည်သို့ စကားစရမည်ကို မသိပေ။

ကျိုးခယ့်ရှင်းသည် ပြုံးလိုက်သည်။ “ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဒါတွေအားလုံးက ရှင် စီစဉ်တာလားဆိုတာ ကျွန်မ အလွန် သိချင်ပါတယ်။ ဒီအတွက် ကုန်ကျစရိတ်က မနည်းဘူးမလား”

“မင်းရဲ့ ရောဂါကို ကုသနိုင်ရင် ဘယ်လောက်ကုန်ကုန် ငါ သဘောတူတယ်” ဖုန်းယွီသည် ဤစကားကို ချက်ချင်း ပြောလိုက်သည်။

ကျိုးခယ့်ရှင်း၏ မျက်နှာ နီရဲသွားသည်။ “ရှင့်မှာ ရည်းစားရှိတယ်နော်၊ ဟုတ်လား”

ဖုန်းယွီ ခေါင်းငုံ့ပြီး နှုတ်ဆိတ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ကျိုးခယ့်ရှင်း၏ မျက်နှာသည် ရုတ်တရက် ဖြူဖျော့သွားသည်။ သူသည် တကယ် ရည်းစား ရှိနေတာလား။

‘ဒါဆို ငါက ဘာလဲ၊ သူက ငါ့အတွက် ဒီလိုတွေ လုပ်ပေးတာ ဘာကြောင့်လဲ’

“မင်းက ချမ်းသာတယ်၊ ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ ငွေကြေးတွေက ငါ့အတွက် မဟုတ်ဘူး။ ရောဂါကုသတဲ့ ငွေတွေကို နောင် ငါ အလုပ်လုပ်ရင် တဖြည်းဖြည်း ပြန်ဆပ်ပေးပါ့မယ်”

“ငါ သဘောမတူဘူး”

ကျိုးခယ့်ရှင်းသည် ဖုန်းယွီကို ခေါင်းမာစွာ ကြည့်လိုက်သည်။

“မင်းရဲ့ မိသားစု အခြေအနေက မကောင်းလှဘူး။ အန်တီကလည်း အလုပ်မရှိသလောက်ဖြစ်နေပြီ။ ဦးလေးလည်း ဝင်ငွေ မများဘူး။ မင်း နောင်မှာ ငွေရှာရင် ဦးလေးနဲ့ အန်တီကို ပြုစုသင့်တယ်”

ယခင်ဘဝက ဖုန်းယွီ၏ ယောက္ခမများသည် သူ့အပေါ် အလွန် ကောင်းသည်တော့ မဟုတ်၊ သို့သော် မဆိုးပေ။ ဖုန်းယွီသည် သူတို့ကို ကိုယ့်မိဘလို သဘောထားသည်။ ဖုန်းယွီသည် လူလွှတ်ပြီး သူမ၏ ဖခင်ကို အလုပ်ခန့်ရန် ကမ်းလှမ်းခဲ့သော်လည်း အခြေအနေများ အလွန်ကောင်းမွန်သောကြောင့် ဖခင်သည် လိမ်လည်သည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။

ထို့အပြင် ကျိုးခယ့်ရှင်း၏ ဖခင်သည် ယခင်က လုပ်ခဲ့သော အလုပ်ကို စွန့်ခွာလိုခြင်း မရှိပေ။ ဖုန်းယွီသည် ထိုစက်ရုံကို ဝယ်ယူရန် စီစဉ်နေသည်။ ငွေရှုံးရင်လည်း ကိစ္စမရှိပေ။ ဖုန်းယွီက ထိုစက်ရုံကို ငွေရှုံးအောင် ဘယ်လိုလုပ် ခံနိုင်မည်နည်း။ ၎င်းသည် ဖန်စက်ရုံ တစ်ခုသာဖြစ်သော်လည်း ဖုန်းယွီသည် ထိုဖန်များကို အနုပညာအဖြစ် ဖန်တီးနိုင်သည်။

“ရှင်က ကျွန်မမိဘတွေ ဘာလုပ်တယ်ဆိုတာ ဘယ်လိုသိတာလဲ။ ရှင်က ကျွန်မနာမည်ကို ဘယ်လိုသိတာလဲ” ကျိုးခယ့်ရှင်းသည် ဤမေးခွန်းကို ရင်ထဲတွင် ကြာမြင့်စွာ သိမ်းထားခဲ့သည်။ ဖုန်းယွီသည် သူမကို သိသည်ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း သူမ၏ မိသားစု အခြေအနေကိုပါ အသေးစိတ် သိနေသည်ကို မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။

ဖုန်းယွီသည် ဆင်ခြေများစွာကို စဉ်းစားခဲ့သော်လည်း ဘာတစ်ခုမှ မပြောချင်ပေ။ သူသည် အမှန်အတိုင်း ပြောရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ထိုအမှန်တရားသည် လိမ်ညာမှုတစ်ခုနှင့် ပိုတူသော်လည်း ဖြစ်သည်။

“ငါတို့ ယခင်ဘဝက သိခဲ့ကြတယ်ဆိုရင် မင်း ယုံမလား”

ကျိုးခယ့်ရှင်းသည် ဖုန်းယွီက သူတို့သည် မူလတန်းကျောင်းသားများ ဖြစ်ခဲ့ကြပြီး ကျောင်းပြောင်းသွားခဲ့သည်ဟု ပြောလိမ့်မည်ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း ဖုန်းယွီသည် ထိုသို့သော ဆင်ခြေကို ပေးလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။

“ရှင်က ကျွန်မက ရှင့်ရဲ့ ယခင်ဘဝက ဇနီးလို့ ပြောချင်သေးတာလား”

ဖုန်းယွီသည် ကြက်သားလေးတစ်ကောင်လို ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “မှန်တယ်၊ ဒါပဲ”

“ရှက်စရာကောင်းလိုက်တာ။ ရှင့်လို ချမ်းသာတဲ့လူတွေ ဘာတွေ တွေးနေလဲဆိုတာ ကျွန်မ မသိဘူး။ ရှင့်မှာ ရည်းစားရှိနေရင် ကျွန်မကို လာမနှောင့်ယှက်ပါနဲ့” ကျိုးခယ့်ရှင်းသည် ဒေါသဖြင့် ပြောသည်။

“ငါ ပြောတာ အမှန်ပဲ” ဖုန်းယွီသည် နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ သူနာပြုဆရာမလေးက တံခါးကို ပိတ်ထားသည်ကို တွေ့လိုက်သည်။ “မင်းရဲ့ ဘယ်ဘက် တင်ပါးမှာ မှဲ့တစ်လုံး ရှိတယ်”

ကျိုးခယ့်ရှင်း၏ မျက်နှာသည် နီရဲသွားသည်။ သူမသည် ခေါင်းအုံးကို ဖုန်းယွီထံ ပစ်ပေါက်လိုက်သည်။ “ရှင် ကျွန်မကို ခိုးကြည့်ရဲတယ်၊ လူရမ်းကား”

“ငါ မင်းကို တကယ် မခိုးကြည့်ပါဘူး” ဖုန်းယွီသည် စိတ်ထဲကနေ ပြောလိုက်သည်။ “ဒါက ယခင်ဘဝက မင်းက ငါ့ရဲ့ဇနီး ဖြစ်နေတုန်း ငါ တရားဝင် ကြည့်ခဲ့တာ”

“မင်း မူလတန်းကျောင်းတုန်းက တစ်ကြိမ် မြစ်ထဲ ပြုတ်ကျဖူးတယ်။ လမ်းသွားတဲ့ အဘိုးကြီးတစ်ယောက်က မင်းကို ကယ်တင်ခဲ့တယ်။ မင်းက ငယ်ငယ်လေးကတည်းက ချဉ်တာကို ကြိုက်ပြီး အစပ်ကို မကြိုက်ဘူး။ မင်း တွေးတဲ့အခါ ခေါင်းကို စောင်းပြီး မေးစေ့ကို ဘယ်လက်နဲ့ ထောက်တတ်တယ်။ မင်း သွားအသစ် စစပေါက်တဲ့အချိန်မှာ ဦးလေးက သွားကို အိမ်ခေါင်မိုးပေါ် ပစ်တင်လိုက်ရင် အရပ်ရှည်လာမယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းက မတော်တဆ မြေပေါ် ပြုတ်ကျပြီး ခွေးမည်းလေးက မျိုချလိုက်လို့ မင်း အလွန် ငိုခဲ့ဖူးတယ်”

“တော်ပြီ။ ရှင် ဘယ်သူလဲ။ ဒါတွေ ဘယ်လိုသိတာလဲ” ကျိုးခယ့်ရှင်း၏ မျက်လုံးထဲတွင် ထိတ်လန့်မှုများ ရှိနေသည်။ ဤလျှို့ဝှက်ချက်များကို သူမ၏ အချစ်ဆုံး သူငယ်ချင်းများပင် မသိကြပေ။ သူမ၏ မိဘများသာ သိနိုင်ပေမည်။

သို့သော် သူမ၏ မိဘများသည် ဤလူကို လုံးဝ မသိကြပေ။

“ငါ ပြောပြီးပြီ။ ငါက မင်းရဲ့ ယခင်ဘဝက ခင်ပွန်း၊ မင်းက ငါ့ရဲ့ ဇနီး” ဖုန်းယွီသည် အလေးအနက် ပြောသည်။

“အမှန်အတိုင်း မပြောရင် အစ်မလျိုကို အပြင်ခေါ်ထုတ်ခိုင်းမယ်”

“ငါ ပြောတာ အမှန်အတိုင်းပဲ။ မင်းအကြောင်း ငါ အများကြီး သိတယ်။ မင်း ကြိုက်တာ မေး၊ ငါ အကုန် ဖြေနိုင်တယ်” ဖုန်းယွီသည် သူ့ လည်ပင်းကို ဆန့်ပြီး ပြောသည်။

ပြောပြီးမှတော့ အကုန် ပြောလိုက်တော့မည်။ သူသည် ကျိုးခယ့်ရှင်းကို မမေ့နိုင်သေးကြောင်း သူ သိလိုက်သည်။ အကယ်၍ လူမိုက်လို ဖြစ်ရမယ်ဆိုရင်တောင် သူသည် ဇနီးနှစ်ယောက်လုံးကို ပိုင်ဆိုင်မည်။

“ကျွန်မ အကြိုက်ဆုံး စာအုပ်က ဘာလဲ”

ဖုန်းယွီသည် ကျေနပ်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။ “သုံးပြည်ထောင်ပုံပြင်”

တခြား မိန်းကလေးများသည် ရှေးဟောင်း စာပေများကို ကြိုက်ပါက အိမ်နီတော် အိပ်မက်ကို ဖတ်ကြသည်။ ကျိုးခယ့်ရှင်းကတော့ သုံးပြည်ထောင်ပုံပြင်ကို အကြိုက်ဆုံးဖြစ်သည်။ ဤအချက်ကို ကျိုးခယ့်ရှင်း၏ မိဘများပင် မသိနိုင်ပေ။

“ကျွန်မ အကြိုက်ဆုံး အရောင်က”

“အစိမ်းရောင် ဖျော့ဖျော့။ အစိမ်းရောင် ဖျော့ဖျော့ကို မြင်ရင် စိတ်ခံစားမှု ကောင်းလာတယ်လို့ မင်း ထင်တယ်”

“ကျွန်မ အမုန်းဆုံး တိရစ္ဆာန်”

“ခွေး၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူက မင်းရဲ့ သွားကို မျိုချလိုက်လို့”

“ကျွန်မ အကြိုက်ဆုံး တိရစ္ဆာန်”

“ကြောင်၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ မင်းက ကြောင်က အယဉ်ဆုံးလို့ ထင်လို့”

ကျိုးခယ့်ရှင်း ဘာမေးသည်ဖြစ်စေ ဖုန်းယွီသည် အလွယ်တကူ ပြန်ဖြေနိုင်ခဲ့သည်။ ကျိုးခယ့်ရှင်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အံ့အားသင့်မှုများ ပိုမို များပြားလာပြီး သံသယများပင် ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ဖုန်းယွီ၏ မျက်နှာသည် ပို၍ပင် ကျေနပ်လာပြီး ပို၍ပင် လွယ်ကူလာသည်။

“မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ကမ္ဘာပေါ်မှာ ဝိညာဉ်ဆိုတာ မရှိဘူး။ ယခင်ဘဝ၊ ယခုဘဝဆိုတာ ဘယ်ကလာတာလဲ” ကျိုးခယ့်ရှင်းသည် မယုံနိုင်ပေ။

“မင်း မမြင်ဖူးတိုင်း မရှိဘူးလို့ မဆိုလိုဘူး။ ဒါဆို မင်းမှာ သားသမီး မရနိုင်တဲ့ ရောဂါရှိတာကို ငါ ဘာလို့ သိတာလဲ။ ယခင်ဘဝက ငါတို့ ကလေး မရှိခဲ့ကြဘူး။ ဒါက မင်းရဲ့ အကြီးမားဆုံး နောင်တပဲ”

ကျိုးခယ့်ရှင်း၏ ဦးနှောက်သည် ရှုပ်ထွေးနေသည်။ သူမ၏ ဆင်ခြင်တုံတရားက ယခင်ဘဝ၊ ယခုဘဝဆိုတာ မယုံသင့်ဟု ပြောသည်။ သို့သော် အထောက်အထားများက သူမ၏ ရှေ့တွင် ရှိနေသည်။

“ကျွန်မက ရှင့်ရဲ့ ယခင်ဘဝက ဇနီးဆိုတော့ ရှင်က ကျွန်မကို စဉ်းစားနေတုန်းပဲပေါ့”

ဖုန်းယွီ အလွန်ဝမ်းသာသွားသည်။ “ဟုတ်တယ်၊ သေချာပေါက်ပေါ့”

“ဒါဆို ရှင် ဘာလို့ ရည်းစားရှိနေတာလဲ” ကျိုးခယ့်ရှင်းသည် ပြင်းထန်စွာ မေးသည်။

ဖုန်းယွီသည် တီးတိုးရွတ်ဆိုနေပြီး မည်သို့ ပြန်ဖြေရမည်ကို မသိပေ။

“တော်ပြီ၊ ယခင်ဘဝက ယခင်ဘဝ၊ ယခုဘဝက ယခုဘဝ။ ကျွန်မတို့က ကံမပါသူတွေပဲ။ ရှင် သွားတော့” ကျိုးခယ့်ရှင်း ခေါင်းလှည့်သွားသည်။

ဖုန်းယွီသည် ကျိုးခယ့်ရှင်းက သူ့ကို မောင်းထုတ်လိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။ ရင်ထဲက လျှို့ဝှက်ချက်များကို အကုန် ပြောပြပြီးမှ ဒီလို အဆုံးသတ်လိုက်လို့ မဖြစ်ဘူး။

“ဘာလို့ မသွားသေးတာလဲ။ ရှင်က ချမ်းသာလို့ မိန်းကလေး နှစ်ယောက်ကို လိုချင်တာလား။ ကျွန်မ ရှင့်ကို မမြင်ချင်ဘူး။ ကျွန်မနဲ့ ဝေးဝေးနေ”

“ကောင်းပြီ၊ မင်း ကောင်းကောင်း အနားယူပါ၊ မနက်ဖြန် ငါ ပြန်လာခဲ့မယ်”

“မနက်ဖြန်လည်း မလာနဲ့။ ရှင်လာရင် ကျွန်မ ဆေးရုံက ဆင်းတော့မယ်”

ဖုန်းယွီသည် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ ကျိုးခယ့်ရှင်းကို နောက်ဆုံးတစ်ကြိမ် ကြည့်လိုက်ပြီး ဆေးရုံခန်းထဲမှ ဖြည်းဖြည်းချင်း ထွက်သွားသည်။

ဖုန်းယွီ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ကျိုးခယ့်ရှင်းသည် မအောင့်နိုင်တော့ဘဲ မျက်ရည်များ စီးကျလာသည်။

ဘာကြောင့်လဲ။ ဒါ ဘာကြောင့်လဲ။ သူ ရည်းစားရှိပြီးမှ ဘာလို့ ငါ့ဆီ ပြန်လာတာလဲ။

ဖုန်းယွီကို တွေ့ရသောအခါ သူမ အလွန် ပျော်ရွှင်ခဲ့သော်လည်း ရုတ်တရက် ဝမ်းနည်းသွားသည်။ သို့သော် ဖုန်းယွီ ထွက်ခွာသွားသောအခါ သူမ ပို၍ပင် ဝမ်းနည်းခဲ့သည်။ သူမ၏ ဘဝတွင် အရေးအကြီးဆုံး ပုဂ္ဂိုလ်ကို ဆုံးရှုံးလိုက်သလို ခံစားရသည်။

ကံကြမ္မာသည် အဘယ်ကြောင့် သူမကို ဤသို့သော ဟာသတစ်ခု လုပ်ရသနည်း။

******

အခန်း ၁၀၁၁ - ရွှီတကျူ

ဖုန်းယွီသည် အလွန် လုံ့လရှိစွာ အလုပ်လုပ်နေသောကြောင့် ကျုံးချင်းရှန်းသည် ဖုန်းယွီသည် ဤရက်များတွင် ထူးဆန်းနေသည်ဟု ခံစားရသည်။

၎င်းသည် လုံးဝ မသင့်တော်ပေ။ ဖုန်းယွီသည် ပျင်းသည်ဟု ပြောလို့မရသော်လည်း လုံးဝ တက်ကြွမှုမရှိပေ။ ကုမ္ပဏီ စီမံခန့်ခွဲရေး အခက်အခဲများကို ရှောင်ရှားရန်အတွက် လူများကို ငွေပိုပေး၍ပင် ငှားရမ်းလိုသူဖြစ်သည်။

ဘာဖြစ်တာလဲ၊ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ထိခိုက်မှု ရခဲ့တာလား။ ဤမျှ အလုပ်အပေါ် စိတ်ပါဝင်စားမှု ရှိအောင် မည်သည့် အရာက လှုံ့ဆော်ပေးသနည်း။

“မစ္စတာဖုန်း၊ ခင်ဗျား ဒီရက်တွေ စိတ်မကောင်းဖြစ်နေတာလား”

ဖုန်းယွီ ကြောင်သွားသည်။ “မဖြစ်ပါဘူး။ ကျွန်တော်က ခင်ဗျားရဲ့ အလုပ်တွေကို ကူညီပေးတာ မဟုတ်လား”

“ဖုန်း၊ စိတ်မကောင်းဖြစ်ပြီး အလုပ်ကိုသာ ရူးသွပ်သူတွေကို ကျွန်တော် မတွေ့ဖူးတာ မဟုတ်ဘူး။ ထားပါတော့၊ ခင်ဗျား အကုန်သိပြီးသားဆိုတော့ ကျွန်တော်လည်း ထပ်မပြောတော့ဘူး” ကျုံးချင်းရှန်းသည် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ ဤအတိုင်း အဆင်ပြေရဲ့လား။ “ဒါနဲ့ ခင်ဗျားကို အကူအညီ တောင်းချင်တဲ့ သူငယ်ချင်းဟောင်းတစ်ယောက်က ကျွန်တော့်ကို ဖုန်းဆက်တယ်”

“ဘယ်သူလဲ၊ ဘာအကူအညီလဲ” ဖုန်းယွီသည် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မေးလိုက်သည်။

“ငွေချေးချင်တယ်လို့ ပြောတယ်။ ကျူးရန် ကုမ္ပဏီက ရွှီတကျူ တဲ့။ သူ့ရဲ့ ကျန်းမာရေး ထုတ်ကုန်တွေက အရင်တုန်းက အလွန် ကောင်းကောင်း ရောင်းရတယ်။ ခင်ဗျား ဒီလူကို သိလား”

ဘယ်သူလဲ။ ရွှီတကျူလား။

ဤလူသည် ယခင်ဘဝက ဒဏ္ဍာရီ ဖြစ်သည်။

ယခင်က အလွန်အောင်မြင်ခဲ့သော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် အလွန် ဆင်းရဲသွားကာ နောက်ဆုံးတွင် ပြန်လည် ထူထောင်လာပြီး တရုတ်ပြည်၏ ကျန်းမာရေး ထုတ်ကုန် ကဏ္ဍတွင် ဧရာမ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့သည်။ သူသည် ချမ်းသာကြွယ်ဝသူများ စာရင်းတွင်လည်း အမြဲ ပါဝင်သည်။

“တစ်ကြိမ် တွေ့ဖူးသလိုပဲ။ သူ ဘယ်မှာလဲ။ ကျွန်တော် အားနေတယ်” ဖုန်းယွီသည် အဘယ်ကြောင့် ရွှီတကျူသည် ထိုက်ဟွာ အကြံပေး လုပ်ငန်းကို မရှာဘဲ သူ့ဆီသို့ လာရောက်ကာ ငွေချေးရသည်ကို သိချင်နေသည်။

“သူက မော်တုမှာပဲ ရှိတယ်။ ဒါဆို ကျွန်တော် ဖုန်းဆက်ပြီး သူ့ကို လာခိုင်းလိုက်ရမလား”

“ကောင်းပြီ၊ လာခိုင်းလိုက်ပါ”

ရွှီတကျူသည် ထိုက်ဟွာ အကြံပေး လုပ်ငန်းကို ရင်းနှီးမြှုပ်နှံရန် ရှာဖွေဖို့ စဉ်းစားခဲ့သည်။ သို့သော် သူ ဖုန်းဆက်မေးမြန်းသောအခါ အခြေအနေများ အလွန်များပြားပြီး ရှယ်ယာများလည်း အများအပြား လိုချင်ကြောင်း သိရသည်။

သူသည် ဖုန်းယွီထံမှ ငွေချေးပြီး အတိုးနှုန်း မြင့်မားစွာ ပေးလိုသည်။ သူသည် သူ၏ ဒုတိယ လုပ်ငန်းသည် အောင်မြင်ပြီး ပြန်လည် ထူထောင်နိုင်လိမ့်မည်ဟု အပြည့်အဝ ယုံကြည်သည်။

ရွှီတကျူနှင့် ဒုတိယအကြိမ် တွေ့ဆုံခြင်းသည် ဗဟို ရုပ်မြင်သံကြားဌာနတွင် နောက်ဆုံးတွေ့ဆုံပြီး မကြာသေးပေ။ သို့သော် ရွှီတကျူသည် အသက်ကြီးသွားပုံရပြီး ဤအချိန်က ဆင်းရဲဒုက္ခများက သူ့ကို အကြီးအကျယ် ထိခိုက်စေခဲ့ပုံရသည်။

“ဖုန်း၊ မင်္ဂလာပါ၊ ကျွန်တော်တို့ ပြန်ဆုံပြန်ပြီ” ရွှီတကျူသည် ဖုန်းယွီထံ လက်ဆန့်လိုက်သည်။

“ဟားဟားဟား၊ ရွှီ၊ နှစ်အနည်းငယ်ကြာမှ ပြန်ဆုံတာတောင် အရင်ကလို ခန့်ညားနေတုန်းပဲ”

“ဖုန်း၊ ယဉ်ကျေးတဲ့ စကားတွေကို နောက်မှ ပြောကြတာပေါ့။ ကျွန်တော် လာတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကို ကျုံး ပြောပြပြီးပြီလား”

နှစ်ဦးစလုံးသည် ကျန်းမာရေး ထုတ်ကုန်များ လုပ်ကိုင်ခဲ့ကြသည်။ လီဟဟ၏ ပထမဆုံး ထုတ်ကုန်သည် ကလေးများအတွက် ကျန်းမာရေး ထုတ်ကုန် မဟုတ်လား။ နှစ်ဦးစလုံးသည် အောင်မြင်ခဲ့ကြသောကြောင့် သူငယ်ချင်းများ ဖြစ်ခဲ့ကြသည်။ ထိုအချိန်က ရွှီတကျူသည် ကျုံးချင်းရှန်းထက် အလွန် အောင်မြင်ခဲ့သည်။ သူသည် တစ်နှစ်လျှင် သန်းနှင့်ချီ အမြတ်ရနေချိန်တွင် ကျုံးချင်းရှန်း၏ ရောင်းရငွေသည် သန်းနှင့်ချီသာ ရှိသည်။

သို့သော် ယခုမူ နှစ်ဦးစလုံး၏ အနေအထားသည် လုံးဝ ပြောင်းပြန် ဖြစ်သွားသည်။ သို့သော် ကံကောင်းစွာဖြင့် ကျုံးချင်းရှန်းက သူ၏ သူငယ်ချင်းဟောင်းအဖြစ် အသိအမှတ်ပြုပြီး ဖုန်းယွီနှင့် မိတ်ဆက်ပေးခဲ့သည်။

“အနည်းငယ်တော့ ပြောပြတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် သိပ်မသိဘူး။ ခင်ဗျား ငွေလိုအပ်ရင် ထိုက်ဟွာ အကြံပေး လုပ်ငန်းကို ဘာလို့ မသွားတာလဲ။ အဲဒီ ကုမ္ပဏီရဲ့ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု အခြေအနေက ပြည်တွင်းမှာ အကောင်းဆုံးပဲ”

“ထိုက်ဟွာ အကြံပေး လုပ်ငန်းကလည်း ဖုန်းရဲ့ ကုမ္ပဏီ မဟုတ်လား။ အခြေအနေတွေ ကောင်းပေမဲ့ ကျွန်တော် လိုအပ်တဲ့ ငွေပမာဏက အများကြီး ဖြစ်နေတယ်။ ထိုက်ဟွာ အကြံပေး လုပ်ငန်းက ရင်းနှီးမြှုပ်နှံရင် ကုမ္ပဏီက ခင်ဗျားရဲ့ ကုမ္ပဏီ ဖြစ်သွားမှာ”

“ဪ၊ ခင်ဗျား ဘယ်လောက် လိုချင်တာလဲ”

“ကျွန်တော် အမေရိကန် ဒေါ်လာ သန်း ၅၀ လိုပါတယ်” ရွှီတကျူ လက်ဝါးဆန့်လိုက်သည်။

ကျုံးချင်းရှန်းသည် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ အမေရိကန် ဒေါ်လာ သန်း ၅၀၊ ဤမျှ အများအပြား ချေးမည်လား။ ရွှီတကျူ၏ ကုမ္ပဏီသည် ဒေဝါလီခံသည်နှင့် အတူတူပင်ဖြစ်ပြီး ဒေါ်လာ ငါးသိန်းပင် ထုတ်မပေးနိုင်ပေ။ ထိုက်ဟွာ အကြံပေး လုပ်ငန်း၏ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုကို လက်ခံပါက ကုမ္ပဏီကို ဖုန်းယွီထံ ပေးလိုက်သည်နှင့် တူသည်။

“ဟုတ်တယ်။ ကျွန်တော့်မှာ အပေါင်ပစ္စည်း မရှိဘူး။ ဒါကြောင့် ဖုန်းဆီကို လာတာ။ ဖုန်း၊ ကျွန်တော့်ကို ယုံပါ။ ဒီ ထုတ်ကုန်ကို စျေးကွက်ထဲ တင်လိုက်တာနဲ့ အမြတ်အစွန်း အများအပြား ရရှိမှာ သေချာတယ်။ ငါးနှစ်အတွင်း အမေရိကန် ဒေါ်လာ သန်း ၁၀၀ ပြန်ဆပ်ပါ့မယ်”

ဤအတိုးနှုန်းသည် မြင့်သည်ဟု ပြောလို့မရဘဲ အလွန် မြင့်သည်။

သို့သော် ဖုန်းယွီသည် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ “ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို မယုံလို့ မဟုတ်ပါဘူး။ အဲဒီလောက် အတိုးနည်းနည်းလေးကို မလိုချင်လို့ပါ။ ခင်ဗျားရဲ့ ကုမ္ပဏီက ကျန်းမာရေး ထုတ်ကုန်ပဲ လုပ်သေးတာလား”

“ဟုတ်ပါတယ်။ သုတေသန အောင်မြင်ထားတဲ့ ကျန်းမာရေး ထုတ်ကုန် အသစ်တစ်မျိုးပါ။ အသက်ကြီးသူတွေအတွက် ကျန်းမာရေးကို ကူညီပေးပါလိမ့်မယ်။ ကျွန်တော် ဒီ ကျန်းမာရေး ထုတ်ကုန်က တရုတ်ပြည်မှာ ထပ်မံ အောင်မြင်လိမ့်မယ်လို့ ယုံကြည်ပါတယ်။ ကျွန်တော်လည်း စျေးကွက်ရှာဖွေရေး အစီအစဉ်ကို စဉ်းစားပြီးပါပြီ”

ဖုန်းယွီသည် ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ခင်ဗျားရဲ့ ကျန်းမာရေး ထုတ်ကုန်က ကောင်းကောင်း ရောင်းရလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော်လည်း ယုံတယ်။ ခင်ဗျားက နေရာအနှံ့ ကြော်ငြာတွေနဲ့ ထုတ်ကုန်ရောင်းအားကို မြှင့်တင်ချင်တာလား။ ကျွန်တော်တို့ နည်းလမ်း ပြောင်းရအောင်။ ကျွန်တော် အတိုး မလိုချင်ဘူး။ ခင်ဗျားကို အမေရိကန် ဒေါ်လာ သန်း ၅၀ ချေးပေးမယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် ကုမ္ပဏီရဲ့ ၄၉ ရာခိုင်နှုန်းကို လိုချင်တယ်”

ကျုံးချင်းရှန်းသည် နားမလည်တော့ပေ။ ဖုန်းယွီသည် ရွှီတကျူ၏ ကျန်းမာရေး ထုတ်ကုန်သည် တရုတ်ပြည်တွင် အောင်မြင်လိမ့်မည်ဟု ယုံကြည်သည်လား။ ထို့အပြင် ကုမ္ပဏီသည် နှစ်အနည်းငယ်အတွင်း အမေရိကန် ဒေါ်လာ သန်း ၁၀၀ ကျော် တန်ဖိုးရှိလာလိမ့်မည်ဟုလည်း ယူဆသည်လား။

ကျန်းမာရေး ထုတ်ကုန်များသည် ယခင်ကကဲ့သို့ မလွယ်ကူတော့ပေ။ ထိုတိုက်ခိုက်မှု နောက်ပိုင်းတွင် လူအများအပြားသည် ကျန်းမာရေး ထုတ်ကုန်များကို သံသယ ဝင်နေကြသည်။

ကျုံးချင်းရှန်းသည်လည်း ကျန်းမာရေး ထုတ်ကုန်များဖြင့် စတင်ခဲ့သည်။ ကျန်းမာရေး ထုတ်ကုန် လုပ်ငန်းသည် ပြန်လည် ထူထောင်လာမည်ဟု သူ မမြင်ပေ။

ဖုန်းယွီသည် ၄၉ ရာခိုင်နှုန်းကိုသာ လိုချင်သောကြောင့် ထိန်းချုပ်ရန် ရည်ရွယ်ခြင်း မရှိပေ။ ကုမ္ပဏီကို ရွှီတကျူကသာ ဆုံးဖြတ်နိုင်သည်။

သူသည် ကျုံးချင်းရှန်းကို သိသည်။ ဖုန်းယွီသည် ကျုံးချင်းရှန်း၏ ကုမ္ပဏီတွင် ရှယ်ယာများရှိပြီး အကြီးဆုံး ရှယ်ယာရှင်ဖြစ်သော်လည်း ကုမ္ပဏီ၏ အာဏာကို ကျုံးချင်းရှန်းထံ လုံးဝ လွှဲပေးထားသည်ကိုလည်း သိသည်။

“ဖုန်း၊ တခြား ဘာအခြေအနေ ရှိသေးလဲ”

“မရှိတော့ဘူး။ ကုမ္ပဏီရဲ့ လည်ပတ်မှုမှာ ကျွန်တော် ဝင်မစွက်ဖက်ဘူး။ ကျွန်တော် ရောင်းအားမြှင့်တင်ရေးကိုတောင် ကူညီပေးနိုင်တယ်။ အမေရိကန် ဒေါ်လာ သန်း ၅၀ ကို ငါးနှစ်နေရင် ပြန်ဆပ်ပါ။ အတိုး တစ်ပြားမှ မယူဘူး”

“ဘာလို့လဲ” ရွှီတကျူ မေးသည်။

“ဘာလို့လဲဆိုတော့ ခင်ဗျားကို ယုံလို့ပါ။ ဒီ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုက အရှုံးမရှိဘူးလို့ ကျွန်တော် ယုံတယ်။ အတိုးနှုန်း မြင့်မားတာကို ခင်ဗျား ကုမ္ပဏီရဲ့ တစ်ဝက် ရှယ်ယာနဲ့ လဲလှယ်လိုက်ရင် ကျွန်တော်ကပဲ အမြတ်ရတယ်လို့ ကျွန်တော် ထင်တယ်။ တစ်ခုပဲ ရှိတယ်။ ဒီငွေရတာနဲ့ ခင်ဗျားရဲ့ မပြီးသေးတဲ့ အဆောက်အအုံကို ဆက်ဆောက်ဖို့ အကြံမပြုချင်ဘူး။ အဲဒီ အဆောက်အအုံက နှစ်အနည်းငယ်နေရင် ခင်ဗျား ငွေကြေးပြည့်စုံမှ ဆောက်တာ ပိုကောင်းမယ်”

“ကျွန်တော် သိပါတယ်။ အဲဒါကြောင့်သာ... ထားလိုက်ပါတော့။ ဒီအကြောင်း မပြောတော့ဘူး။ ဖုန်း၊ ခင်ဗျား ကျွန်တော့် ထုတ်ကုန်ကို ကြည့်စရာ မလိုဘူးလား”

“မလိုဘူး”

ထုတ်ကုန်က ဘာဖြစ်မှာလဲ။ နာမည်ကြီး ALS ကို ကုသနိုင်တဲ့အရာပေါ့။ လက်ဆောင်ပစ္စည်းအဖြစ် ရောင်းချသော ကျန်းမာရေး ထုတ်ကုန်တစ်ခုသည် တရုတ်ပြည်ကို လွှမ်းမိုးခဲ့သည်။ ယခင်ဘဝက ALS ၏ ဒဏ္ဍာရီကို ဖုန်းယွီ ပြန်မဖြစ်မီအထိ လူများ ပြောဆိုနေကြဆဲဖြစ်သည်။ (ALS= ဦးနှောက်အကြောသေရောဂါ)

“ဖုန်း၊ ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို ဤမျှ ယုံတာလား”

“မင်းက ယုံကြည်ခံရတာကို မကြိုက်ဘူးလား” ဖုန်းယွီက ပြန်မေးသည်။

“ကောင်းပြီ၊ ဒါဆို ဖုန်းကို ကျွန်တော် အာမခံပါတယ်။ လုံးဝ အရှုံးမရှိစေရဘူး။ ငါးနှစ်တောင် မလိုဘူး။ ဒီ အမေရိကန် ဒေါ်လာ သန်း ၅၀ ကို ပြန်ဆပ်နိုင်မယ်”

“ဒါဆို ခင်ဗျားရဲ့ သတင်းကောင်းကို ကျွန်တော် စောင့်နေပါ့မယ်။ ခင်ဗျား ဒီဖုန်းကို ခေါ်ပါ။ ကျွန်တော်တို့ သဘောတူထားတဲ့ အခြေအနေတွေအတိုင်း စာချုပ်ချုပ်ပေးပါလိမ့်မယ်။ ငွေကြေးလည်း ချက်ချင်း ရောက်ပါလိမ့်မယ်” ဖုန်းယွီသည် စွန်းလီကျဲ၏ ဖုန်းနံပါတ်ကို ရွှီတကျူကို ပေးလိုက်သည်။

နောင်တွင် ဤ အမေရိကန် ဒေါ်လာ သန်း ၅၀ သည် သူ့အတွက် အမေရိကန် ဒေါ်လာ သန်း ၅၀၀ အမြတ်အစွန်းကို ပြန်လည်ရရှိစေမည်။ သို့မဟုတ် ပို၍ပင် ဖြစ်နိုင်မည်။

******