ဗားရှင်း ၁.၀ အပ်ဒိတ် (၃)

မသိရသော ဗရမ်းဗတာထဲတွင် ပထမဆုံး အလင်းတန်းသည် ထာဝရ မှောင်မိုက်မှု မြူခိုးကို ထိုးဖောက်လာသည်။ ‘အမြင်အာရုံ’ ဟု ခေါ်သည့် ခံစားမှုသည် ဝေဝါးနေသော အသိစိတ်ကို နိုးထစေခဲ့သည်။ ၎င်း၏ ‘ခန္ဓာကိုယ်’ ၏ ‘မျက်လုံးများ’ မှတစ်ဆင့် တောက်ပသော အရောင်များသည် အဖြူနှင့် အမည်းဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ကမ္ဘာကြီးကို အက်ကွဲသွားစေ၏။ အရာအားလုံးသည် လတ်ဆတ်ပြီး စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းလှသည်။

ထို့နောက် အချက်အလက်များ ပိုမို ရောက်လာသည်။ ဆူညံသံ၊ အေးစက်သော လေနှင့် စူးရှသော သတ္တုနံ့တို့ ဖြစ်သည်။

၎င်းသည် အရာများ ပိုမို ခံစားရန် မတင်းတိမ်မရောင့်ရဲနိုင်ပေ၊ သို့သော်လည်း ဤခန္ဓာကိုယ်၏ မျက်လုံးများမှသာ မြင်နိုင်သည်။ ၎င်း၏ ခေါင်းကို လှည့်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း စိတ်က အမိန့်ပေးသည့်အတိုင်း ခန္ဓာကိုယ်က မရွေ့သွားပေ။ ခံစားနိုင်ရုံသာ ရှိပြီး မထိန်းချုပ်နိုင်ပေ။

၎င်းသည် စိုးရိမ်တကြီး ရွေ့လျားချင်သော်လည်း မရွေ့နိုင်ပေ။ ၎င်းသည် ကလေးတစ်ဦးကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်စွာ ငိုကြွေးခဲ့သော်လည်း မည်သူမျှ မကြားနိုင်ပေ။

၎င်းနိုးထခဲ့သည်မှာ အချိန် မည်မျှ ကြာသည်ကို မသိပေ။ ဤခန္ဓာကိုယ်မှတစ်ဆင့် ၎င်းသည် မတ်မတ်ရပ်နေသော သတ္တဝါများ ရေတွက်မရအောင် လာကြသည်ကို မြင်ခဲ့ရပြီး ၎င်း နားမလည်နိုင်သော လှုပ်ရှားမှုများကို လုပ်ဆောင်နေကြသည်။

ငါ လိုချင်တယ်... ငါ ပိုလိုချင်တယ်...

အချိန်အချို့ ကြာပြီးနောက် အမြင်အာရုံ အရေအတွက်သည် တဖြည်းဖြည်း တိုးလာခဲ့သည်။

ရေသည် အရွက်ပေါ်သို့ ကျလာပြီး တဖြည်းဖြည်းချင်း လိမ့်ဆင်းသွားသည်။ ၎င်းသည် ရေစက်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ဘာကြောင့် ယားယံခြင်း မရှိသည်ကို တွေးနေသည်။

အမြစ်များသည် မြေဆီလွှာထဲသို့ တူးဆွဝင်ရောက်ပြီး မြေသြဇာက စိတ်ကျေနပ်မှုကို ဆောင်ကြဉ်းပေးသည်။ မတ်မတ်ရပ်နေသော သတ္တဝါများ အစားအစာ စားသုံးသည့်အခါ ခံစားရသည့် ခံစားချက်ကဲ့သို့ပင်။

၎င်း၏ နှာခေါင်းက ရှူရှိုက်လိုက်ပြီး ၎င်း၏ အလွန်အာရုံခံနိုင်သော အနံ့ခံ အာရုံက သားကောင်၏ ထွက်ပြေးရာ လမ်းကြောင်းကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

အာရုံများ ပိုမို များပြားလာသည်နှင့်အမျှ အချက်အလက် ပြင်းထန်စွာ စီးဆင်းလာသည်။ ၎င်းသည် အရာအားလုံးကို လောဘကြီးစွာ လက်ခံနေသည်။

ထို့နောက် အာရုံအသစ်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။ ၎င်းသည် အဏုဇီဝသက်ရှိများကို စီးဆင်းနေသော ချောင်းတစ်ခုကဲ့သို့ ခံစားခဲ့ရသည်။ ၎င်း၏ အံ့အားသင့်စရာမှာ ၎င်းတို့သည် နာခံသော စစ်တပ်ကဲ့သို့ ၎င်းထိန်းချုပ်နိုင်သော ပထမဆုံး အရာဖြစ်သည်ကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။

ဒါက ငါနဲ့ သက်ဆိုင်တဲ့ အာရုံလား။

မဟုတ်ဘူး။

ငါသည် အလုံးစုံဖြစ်၏။ အလုံးစုံသည် ငါ ဖြစ်၏။

...

ခိုလှုံရေးစခန်း (၃) တွင် အရာရှိတစ်ဦးသည် ယိုစိမ့်လာသော မလှုပ်ရှားနိုင်အောင် ပြုလုပ်သည့် ဓါတ်ငွေ့ကို ရှူသွင်းမိပြီး ၁၇ရက်နှင့် ၃နာရီကြာ အိပ်ရာပေါ်တွင် လဲလျောင်းခဲ့ရပြီးနောက် ရီရယ့်ချင်း၏ ဓာတုဗေဒ အခန်းကို တားမြစ်ထားသော ဧရိယာအဖြစ် သတ်မှတ်ခဲ့သည်။

ဟန်ရှောင်း ထွက်ခွာသွားစဉ်ကနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ဆေးဝါးဖော်စပ်ခန်း၏ အရွယ်အစားသည် များစွာ ပိုမို ကြီးမားလာပြီး ပိုမို တိကျသော ကိရိယာများလည်း ပါဝင်လာသည်။ အရောင်အသွေး စုံလင်သော အရည် ဆေးဝါးများကို တန်းစီထားသည့် စင်များပေါ်တွင် နေရာချထားသည်။ စားပွဲပေါ်ရှိ ဖောက်ထွင်းမြင်ရသော ဖန်သားအံဆွဲများထဲတွင် အပင်အမျိုးမျိုး ရှိနေသည်။ ဆေးဝါး ပြုလုပ်ရန် အသုံးပြုသည့် မူရင်း ပစ္စည်းများ ဖြစ်ကြသည်။

“ဟင်း...” ရီရယ့်ချင်းသည် အဖြူရောင် ကုတ်အင်္ကျီ၊ တိုက်စားဒဏ်ခံနိုင်သော လက်အိတ်နှင့် မျက်မှန်တို့ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး အပင် ဆေးဝါးတစ်မျိုးကို သီချင်းညည်းရင်း ရောစပ်နေသည်။

သူမ၏ အပင်များကို ထိန်းချုပ်နိုင်သော စွမ်းအားက သူမအား အပင်များကို ခံစားနိုင်စေပြီး ထို့ကြောင့် ဆေးဝါး၏ ပမာဏကို တိကျစွာ ထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့သည်။

သူမ၏ ဆံပင်ကို သပ်လိုက်ပြီး သူမ လက်ကို ဆန့်ကာ အံဆွဲတစ်ခုကို ဖွင့်လိုက်ပြီး ပွင့်ချပ်တစ်ခုကို ဆုတ်လိုက်သည်။ သူမသည် ၎င်းကို ကိရိယာထဲသို့ ပစ်ထည့်ကာ ကုန်ကြမ်းအဖြစ် အသုံးပြုတော့မည့် အချိန်တွင် သူမ၏ လှုပ်ရှားမှုသည် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။

သူမ၏ စွမ်းအားက ချောင်းကြည့်နေသည့် အရာတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသော်လည်း ၎င်းသည် မျက်လှည့်တစ်ခုကဲ့သို့ပင် ခဏတာအတွင်း ချက်ချင်းပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ရီရယ့်ချင်းသည် သူမ၏ မျက်ခုံးများကို အနည်းငယ် တွန့်လိုက်ပြီး ထို ခံစားချက်၏ အရင်းအမြစ်ဆီသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သော်လည်း ၎င်းသည် သူမ ပွင့်ချပ်ကို ယူခဲ့သော အပင်ပင် ဖြစ်သည်။

“ထူးဆန်းတယ်” ရီရယ့်ချင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။ သူမ ခဏလောက်စဉ်းစားပြီး လက်ကိုဆန့်ကာ အပင်ကို နောက်တစ်ခါ ထိတွေ့လိုက်သည်။

သူမ၏ လက်ချောင်းများ အပင်ကို ထိလိုက်သည့် အချိန်တွင် လျှပ်စစ်စီးကြောင်းကဲ့သို့ တုန်ယင်မှုသည် သူမ၏ အက်စ်ပါ စွမ်းအား အာရုံကို ဖြတ်သန်းသွားပြီး သူမ၏ နှလုံးကို နက်ရှိုင်းစွာ ထိုးဖောက်လိုက်သည်။

လျင်မြန်စွာဖြင့် သူမ၏ လက်ကို ဖယ်လိုက်ပြီး ရီရယ့်ချင်းသည် ခြေလှမ်းအနည်းငယ် နောက်ဆုတ်ကာ ထို အပင်ကို အံ့အားသင့်မှုနှင့် သံသယဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

“ဒါက မျက်လှည့် မဟုတ်ဘူး... ငါ ထိတွေ့လိုက်တဲ့အခါ ချောင်းကြည့်နေတဲ့ ခံစားချက် အမှန်တကယ် ရှိတယ်...”

အပင်များရှိ အသေးငယ်ဆုံး ပြောင်းလဲမှုများကို လေ့လာနိုင်သည့် သူမ၏ စွမ်းအားသာမရှိခဲ့လျှင် သူမသည် ပြောင်းလဲမှုကို ခံစားမိမည် မဟုတ်ပေ။

သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် မယုံကြည်မှု ပေါ်ထွက်လာသည်။

“ဒီအပင်က သတိရှိရှိနဲ့ ငါ့ကို ခံစားသိရှိနေတာလား။”

ရီရယ့်ချင်းသည် ရုတ်တရက် အရာတစ်ခုကို တွေးမိသည်။ သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းသွားပြီး အခန်းထဲရှိ အပင် တိုင်းကို အလျင်အမြန် ထိတွေ့လိုက်သည်။ အပင်အများစုသည် မပြောင်းလဲသော်လည်း အပင်များ၏ လေးပုံတစ်ပုံသည် သူမအား အလားတူ ခံစားချက်ကို ပေးနေသည်။

လူတစ်ဦးမျှ မရှိသော ကြီးမားသည့် ဆေးဝါးဖော်စပ်ခန်းထဲတွင် သူမသည် ရေတွက်မရသော မျက်လုံးများက သူမအား တိတ်တဆိတ် ချောင်းကြည့်နေသလို ခံစားနေရသည်။

မထိန်းချုပ်နိုင်သော တုန်ယင်မှုသည် သူမ၏ ကျောရိုးတစ်လျောက် စီးဆင်းသွား၏။

ဤမလှုပ်ရှားနိုင်သော အပင်များသည် မျက်လုံးများ ပေါက်လာပြီး သူမကို ကြည့်ရှု လေ့လာနေသကဲ့သို့ ထင်ရသည်။

“တစ်ခုခု မှားနေပြီ... တစ်ခုခု အရမ်းကို မှားနေပြီ...” ရီရယ့်ချင်းက ရေရွတ်လိုက်သည်။

...

ညဉ့်နက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ခိုလှုံရေးစခန်း၏ အတွင်းပိုင်းဧရိယာရှိ အတွင်းဝန်ထမ်း နေထိုင်ရာ ဧရိယာတွင် အမည်းရောင် လေကာအင်္ကျီ ဝတ်ဆင်ထားသော ဟီလာသည် ခေါင်မိုးပေါ်တွင် ထိုင်နေပြီး ကြယ်ရောင် ညကို မော့ကြည့်နေသည်။

ဟန်ရှောင်း ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် သူမသည် အခါအားလျော်စွာ ခေါင်မိုးပေါ်သို့ တက်ကာ ကြယ်များကို တွေတွေငေးငေး ကြည့်လေ့ရှိသည်။

လွန်ခဲ့သော တစ်နှစ်အတွင်း ဟီလာသည် ခိုလှုံရေးစခန်းမှ မထွက်ခွာခဲ့ဘဲ အော်ရိုရာ၏ ကျန်းမာရေးသည် ပြန်လည် ကောင်းမွန်လာ၏။

“အူး...” လေးမီတာ အမြင့်ရှိသော ဧရာမ အဖြူရောင် ဝက်ဝံသည် ညင်သာစွာ အော်သည်။ ဤဝက်ဝံသည် ၎င်း၏ ခြေလေးချောင်းဖြင့် ခြံဝင်းတစ်ဝိုက်ကို ပတ်နေပြီး ရွှေရောင်ဆံပင်ရှိသော မိန်းကလေးတစ်ဦးသည် ၎င်း၏ ကျောပေါ်တွင် ထိုင်ကာ ပြုံးရယ် ပျော်ရွှင်နေသည်။ သူမ၏ အသံသည် ငယ်ရွယ်ပြီး တက်ကြွကာ အသက်အားအင်ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

အော်ရိုရာ၏ စွမ်းအားသည် တဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်လည် ကောင်းမွန်လာပြီး သူမသည် တဖြည်းဖြည်း အရပ်ရှည်လာသည်။ သူမသည် အရင်ကဲ့သို့ ပိန်ပြီး သေးငယ်ခြင်း မရှိတော့ပေ။ သူမ၏ အသားအရေသည် ပိုမို ဖြူဖွေးချောမွေ့လာပြီး ကျန်းမာသည့် အနီရောင် သန်းနေသည်။ သူမနောက်ကို လိုက်နေသော ဝက်ဝံပေါက်လည်း လျင်မြန်စွာ ကြီးထွားလာသည်။ ၎င်း၏ အမွေးသည် ချောမွေ့၊ နူးညံ့ပြီး အနည်းငယ် အရောင်ပြန်နေသည်။ ၎င်း၏ နဖူး၊ ရင်ဘတ်၊ လက်မောင်းနှင့် ပေါင်များပေါ်တွင် ရေခဲသလင်းကဲ့သို့ အကြေးခွံများ ရှိနေသည်။ ၎င်းသည် ကြံ့ခိုင်ပြီး ကြွက်သားများ များပြားသည်ဟု ထင်ရပြီး ၎င်း၏ သေးငယ်သော မျက်လုံးများက ချစ်စဖွယ်နှင့် ကြောက်မက်ဖွယ် နှစ်မျိုးလုံး ရောထွေးနေသည်။

ဟီလာ အောက်သို့ ကြည့်လိုက်ပြီး မျက်ခုံးများကို တွန့်လိုက်ကာ ပြောသည်။ “အရမ်းမပြေးနဲ့၊ လဲမကျအောင် သတိထား။”

“အစ်မ၊ လကို ကြည့်နေပြန်ပြီလား” အော်ရိုရာက မော့ကြည့်လိုက်သည်။

“ငါ ကြည့်နေတာ လ မဟုတ်ဘူး။”

“ကျွန်မ သိပါတယ်။ ဦးလေး ဘလက်စ် ဖန်တမ်ကို သတိရနေတာ သေချာတယ်” အော်ရိုရာက ပြုံးပြီး ပြောသည်။ “ကျွန်မလည်း သူ့ကို သတိရတယ်။”

“ဘယ်သူက သူ့ကို သတိရနေတယ်လို့ ပြောလဲ” ဟီလာက နှာခေါင်း ရှုံ့လိုက်သည်။ “စကြဝဠာက ဘယ်လို ပုံပန်းသဏ္ဌာန် ရှိလဲဆိုတာကို စိတ်ဝင်စားရုံပါပဲ။ ဟင်း... သူ အာကာသထဲမှာ ဘာလုပ်နေလဲဆိုတာကို တစ်ခါတစ်ရံ ခန့်မှန်းရုံပါပဲ။ ဒီလူက ထူးဆန်းတဲ့ ဘေးအန္တရာယ် ကြိုတင်ဟောကိန်းကို ထားခဲ့ပြီး ငါတို့ကို ကြောက်နေစေပြီး သူကတော့ အာကာသထဲမှာ ပျော်နေတယ်။”

အော်ရိုရာ၏ မျက်လုံးများ လှုပ်ရှားသွားပြီး တောက်ပသော အနမ်းတစ်ခုကို မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။ ထို အနမ်းသည် ဟီလာ၏ ပါးဆီသို့ ပျံသန်းသွားသည်။

ဟီလာ သူမ၏ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ သူမ၏ ရှေ့ရှိ အလင်းရောင် ရုန်းကို ပျောက်ကွယ်သွားစေသည်။ “ရပ်လိုက်တော့။”

ထိုအချိန်တွင် အော်ရိုရာ၏ လှုပ်ရှားမှုသည် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။ သူမ၏ အပြုံးသည် သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ခဲသွားပြီး သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် မထိန်းချုပ်နိုင်ဘဲ တုန်ယင်လာသည်။

“အစ်—အစ်မ...”

“ဟင်” ဟီလာ အောက်သို့ ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာသည် ချက်ချင်း ပျက်ယွင်းသွားသည်၊ အနီရောင် အလင်း လက်ခနဲ ပေါ်ထွက်လာကာ အော်ရိုရာ၏ ဘေးသို့ ချက်ချင်းရောက်ရှိလာပြီး သူမကို လက်မောင်းထဲတွင် ပိုက်ထားလိုက်သည်။ သူမသည် သူမ၏ နဖူးကို လှမ်းကိုင်လိုက်ပြီး စိုးရိမ်တကြီး ပြောသည်။ “ဘာဖြစ်တာလဲ။ နေမကောင်းဘူးလား။ ငါ ဆေးဝါး ပညာရှင်ကို သွားရှာလိုက်မယ်။”

“မဟုတ်ဘူး...” အော်ရိုရာသည် ပါးစပ်ကို ခက်ခက်ခဲခဲ ဖွင့်လိုက်ပြီး သူမ၏ သေးငယ်သော ခန္ဓာကိုယ်သည် တုန်ယင်နေဆဲပင်။ “ကျွန်မရဲ့ စွမ်းအားက အရမ်းထူးဆန်းတဲ့ သတ္တဝါတစ်ကောင်ကို ခံစားလိုက်ရတယ်။ မဟုတ်ဘူး၊ အဲဒါကို သတ္တဝါလို့ ယူဆလို့မရဘူး။ အဲဒါ ဘာလဲဆိုတာကိုလည်း ကျွန်မ မသိဘူး...”

ဟီလာသည် အံ့အားသင့်သွားသည်။ အော်ရိုရာ၏ စွမ်းအားက သက်ရှိ လက္ခဏာများကို ခံစားနိုင်သည် - သူမက အော်ရိုရာသည် သက်ရှိပုံစံတစ်ခုကြောင့် ဤမျှ ထိတ်လန့်သွားသည်ကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့ပေ။

“ဘာကို ခံစားလိုက်ရတာလဲ။”

အော်ရိုရာ မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများမှာ ဖြူဖျော့နေသည်။

“အဲဒါက အရမ်းသေးတယ်... ဒါပေမဲ့ အရမ်း ကြီးတယ်... အဲဒါက ပျံ့နှံ့နေတယ်...”

သူမ၏ မျက်လုံးများ ပြန်လည် ဖွင့်လိုက်သည့်အခါ ထိတ်လန့်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

“အဲဒါက နေရာတိုင်းမှာ ရှိနေတယ်!”

...

ဘလက်စတား ခံတပ်ခန်းမတွင် ကြေးစားစစ်သားအဖွဲ့၏ ကစားသမား အားလုံး စုဝေးနေကြသည်။

“အချိန်တန်ပြီ” ရေတပ်ဗိုလ်ချုပ်ကြီးက မျက်နှာပြင်ကို ကြည့်ပြီး ပြောသည်။ “ဗားရှင်း အပ်ဒိတ်ဟာ တစ်နာရီအတွင်း စတင်တော့မယ်၊ ဒီမှာပဲ ထွက်သွားကြရအောင်။”

“ဒီမှာ ပိုမို လုံခြုံတယ်” ဟောက်ထျန်းက ခေါင်းညိတ်သည်။

“ဟင်း၊ အပ်ဒိတ်ကြောင့် အချိန်ကျော်သွားခြင်းကို ငါတို့ ကြုံတွေ့ရလိမ့်မယ်။ မသိတဲ့ ပြောင်းလဲမှုတွေ ရှိလိမ့်မယ်၊ ဒါကြောင့် ခံတပ်မှာ နေတာက အကောင်းဆုံးပဲ” ဓားရူးက စိတ်အားထက်သန်စွာ ပြောသည်။

ဘီတာမှ ကစားသမားများထဲမှ တစ်ဦးအနေဖြင့် အပ်ဒိတ်ပြီးနောက် အချိန်ကျော်သွားခြင်း ရှိမည်ကို သူ သိသည်။ မူရင်း ဇာတ်ကောင်များနှင့် အဖွဲ့အစည်းများသည် တစ်ဦးတည်း လုပ်ဆောင်ကြပြီး ပြောင်းလဲမှု အမျိုးမျိုးကို ဖြတ်သန်းကြလိမ့်မည်။ ပွင့်လင်းသော ဘီတာ စတင်သည့်အခါ ၎င်းကြောင့် ဟန်ရှောင်းနှင့်ပင် ကွဲကွာခဲ့ရသည်။

ဤ ဗားရှင်း အပ်ဒိတ်တွင် အချိန်ကျော်သွားခြင်း၏ ကြာချိန်သည် မည်မျှ ဖြစ်မည်ကို မည်သူမျှ မသိသလို ဘလက်စတား ဘာဖြစ်သွားမည်ကိုလည်း မသိပေ။

ဓားရူးသည် ဟန်ရှောင်းနှင့် နောက်တစ်ခါ မကွဲကွာရန်သာ မျှော်လင့်သည်။ သူသည် ရေပင်လယ်ဂြိုလ်တွင် ဟန်ရှောင်းကို ကပ်သီးလေး ရှာတွေ့ခဲ့သည်။ သို့သော် သူတို့ အာကာသထဲတွင် ကွဲကွဲသွားပါက သူသည် ဂိမ်းကို တစ်ဦးတည်း ကစားသည့် ဂိမ်းကဲ့သို့ ကစားနေရမည် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ဘလက်စတား ခံတပ်တွင် နေခြင်းသည် အလုံခြုံဆုံး ရွေးချယ်မှု ဖြစ်သည်။

ဗားရှင်း ၁.၀ တစ်ခုလုံးတွင် ဘလက်စတားက ပေးခဲ့သော အကျိုးကျေးဇူးများကြောင့် သူတို့သည် ဤမျှ အားကောင်းလာခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ဟန်ရှောင်းနှင့် အတန်းအစား မတူသော ကစားသမားများသည်ပင် ဟန်ရှောင်း၏ စက်ပစ္စည်းများကြောင့် ပိုမို အားကောင်းလာခဲ့ကြပြီး ဆုလာဘ် မြင့်မားသော မစ်ရှင်များမှာလည်း ပြောစရာ မလိုပေ။ ကစားသမား အားလုံးသည် နောက်ဗားရှင်းတွင် ဘလက်စတားနောက်ကို ဆက်လိုက်ချင်ကြသည်။

သူတို့သာမက ရေပင်လယ်ဂြိုလ်မှ ကစားသမားများလည်း အလားတူပင်။ သူတို့ ဘန်ဟစ်ဒေါ့၏ ဗီဒီယိုများကို ကြည့်တိုင်း ကြေးစားစစ်သားအဖွဲ့၏ အဖွဲ့ဝင် မဖြစ်နိုင်သည်ကို ညည်းတွားကြသည်။ ပျော်ရွှင်မှုနှင့် စွန့်စားခန်းများသည် ဒုတိယသာ ဖြစ်သည် - အဓိက အကြောင်းရင်းမှာ ဆုလာဘ်များ အလွန် များပြားခြင်း ဖြစ်သည်။

ငါတို့ အရမ်း မနာလိုဘူး!

“ညီအစ်ကိုတို့၊ ငါ အရင် သွားမယ်။ အခွင့်အရေးရရင် အတူတူ ထမင်းစားကြမယ်” ဘန်ဟစ်ဒေါ့က အရင်ဆုံး ထွက်သွားလိုက်သည်။

မေပယ်မွန်းသည် ထိန်းသိမ်းထားသော အပြုံးကို ပြုံးပြပြီး နှုတ်ဆက်ကာ ထိုနေရာမှ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

သူတို့သည် အချင်းချင်း နှုတ်ဆက်ပြီး တစ်ဦးပြီး တစ်ဦး ထွက်သွားကြသည်။ မကြာမီ ကြေးစားစစ်သားအဖွဲ့ရှိ ကစားသမား အားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

သူတို့ချည်းသာ မဟုတ်ပေ - အလားတူ အရာသည် တစ်ချိန်တည်းတွင် အစပျိုးဂြိုဟ် ဆယ့်သုံးခုလုံးပေါ်တွင် ဖြစ်ပျက်နေသည်။ ကစားသမား ၁၀သန်းနီးပါးသည် တိုတောင်းသော ကာလအတွင်း အတူတကွ ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။

ခိုလှုံရေးစခန်း၏ အရာရှိများသည် တွေဝေသွားကြပြီး ဟောင်ယုသည် လုံးဝ ပဟေဠိဖြစ်နေသည်။ သူသည် သုံးရက်လုံးလုံး တိတ်တဆိတ် ပြင်ဆင်မှုများ ပြုလုပ်ခဲ့ပြီး တိုးပွားလာသော လူသားမဟုတ်သူများ၏ အရေအတွက်ကို ခွဲထုတ်ရန် လုပ်တော့မည့် အချိန်တွင် သူတို့သည် မည်သည့် သတိပေးချက်မျှမရှိဘဲ ပျောက်ကွယ်သွား၏။

ဒါက ဘာကြီးလဲ။

တစ်ချိန်က လူစည်ကားပြီး ဆူညံသော ကစားသမား ရင်ပြင်သည် တစပြင်တစ်ခုလို တိတ်ဆိတ်သွား၏။ ထိုနေရာတွင် လူတစ်ဦးမျှ မရှိပေ။ လေအေးက ဖြတ်၍ တိုက်ခတ်သွားပြီး သတင်းစာ အဟောင်းတစ်ခုသည် လမ်းပေါ်တွင် လူးလိမ့်သွားသည်။

အဝေးမှ နေထိုင်သူများသည် တစ်ဦးပြီး တစ်ဦး လမ်းများပေါ် လျှောက်လာပြီး ထိတ်လန့်မှုနှင့် တွေဝေမှုဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြသည်။

လူများစွာသည် အလားတူ အရာကို တွေးမိကြသည် - လူသားမဟုတ်သူများသည် သူတို့ ပေါ်ထွက်လာသကဲ့သို့ ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီး တစ်ခါမှ မရှိခဲ့သကဲ့သို့ပင်...

သို့သော် လူသားမဟုတ်သူများ ထားခဲ့သော အမှတ်အသားများနှင့် ပြောင်းလဲမှုများသည် အမှန်တကယ်ဖြစ်ပြီး လျစ်လျူရှု၍ မရပေ - ဤသည်တို့သည် သူတို့ တည်ရှိခဲ့ကြောင်း လက္ခဏာများ ဖြစ်သည်။

အဝေး၌ ဂျူဘာလီ အာကာသစခန်းတွင် မဟာယန္တရားပညာရှင် ဟန်သည် စက်ပစ္စည်း ပြုပြင်မွမ်းမံရေး အခန်းထဲတွင် ဆီလ်ဗီးယားကို အပြစ်ပေးနေစဉ် ရုတ်တရက် သူ၏ မျက်ခုံးများကို ပင့်လိုက်သည်။ သူသည် မျက်နှာပြင်ကို ဖွင့်လိုက်ပြီး အသိပေးချက်အသစ်တစ်ခု သူ၏ အမြင်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည်။

ဗားရှင်း ၁.၀ အပ်ဒိတ် စတင်ပါပြီ။

ဒေတာ သိမ်းဆည်းနေသည်... သိမ်းဆည်းခြင်း ပြီးဆုံးသည်။

ကစားသမား ဖိုရမ်များ ပိတ်လိုက်ပြီ။

အပ်ဒိတ် ကြာချိန်: မသိပါ။ စိတ်ရှည်စွာ စောင့်ဆိုင်းပေးပါ။

ဟန်ရှောင်းသည် ဖိုရမ်ထဲသို့ ဝင်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း လင့်ခ်သည် မီးခိုးရောင် ဖြစ်သွားပြီး ပိတ်ထားသော ဘီတာ ပြီးဆုံးခဲ့စဉ်ကကဲ့သို့ပင် ဝင်ရောက်နိုင်ခြင်း မရှိတော့ပေ။

ဟန်ရှောင်း စာအုပ်များကို ပိတ်လိုက်ပြီး ခေါင်းခါကာ သက်ပြင်း ချလိုက်သည်။ လက်ဖက်ရည် တစ်ခွက်ကို သောက်ရင်း သူ၏ အတွေးများကို ငြိမ်သက်စေသည်။

“နောက်ဆုံးတော့ ရောက်လာခဲ့ပြီ။ ဟင်း၊ ခက်ခဲတဲ့ နေ့ရက်တွေ...”