ချန်ရှင်းနှင့် ရုပ်တု မစ်ရှင် (၁)
Vol. 30 Ch. 444
ဤအနုပညာရှင်သည် ကွဲအက်ကြယ်စင်ကွင်းရှိ ကြယ်စုတန်း အမျိုးမျိုးတွင် ပရိသတ် အမြောက်အမြား ရှိသည်။ သူသည် အဆိုတော်တစ်ဦး ဖြစ်ပြီး ထုတ်လွှင့်သော နည်းပညာ ဖွံ့ဖြိုးလာသည်နှင့်အမျှ သူ၏ ဩဇာသည် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အကွာအဝေးဖြင့် ကန့်သတ်ထားခြင်း မရှိပေ။
ဤ ဖျော်ဖြေပွဲသည် နယူး ဖိုင်လင် မဟာမိတ် ပြန်လည်ပေါင်းစည်းခြင်း၏ ရိုးရာ နှစ်ပတ်လည် အခမ်းအနားအတွက် ဖြစ်ပြီး ဤ အဆိုတော်သည် ဖိတ်ကြားထားသော ဧည့်သည် အားလုံးတွင် အကျော်ကြားဆုံး ဖြစ်သည်။
ဖျော်ဖြေပွဲ၏ နေရာမှာ ‘ဝိုင်နှင့် ပျော်ပွဲရွှင်ပွဲ’ ဟု ခေါ်သော အပန်းဖြေ အာကာသယာဉ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ ၎င်းကို တိုက်ရိုက် ကြည့်ရှုနိုင်သူ အားလုံးသည် ချမ်းသာသူများ သို့မဟုတ် နယူး ဖိုင်လင် မဟာမိတ်တွင် အလွန် မြင့်မားသော ရာထူးရှိသူများ ဖြစ်သည်။ ဟန်ရှောင်းသည် ပစ်မှတ်နှင့် ထိတွေ့လိုပါက နေရာတွင် ရှိရမည် ဖြစ်သော်လည်း ပြဿနာမှာ... သူတို့သည် ရှိုးအတွက် လက်မှတ်ကို မည်သို့ ရယူမည်နည်း။
“သမဂ္ဂနေ့ အခမ်းအနားကို သွားမှာလား”
ဆီလ်ဗီးယားသည် သူတို့၏ အာကာသယာဉ်၏ ဦးတည်ရာ အကြောင်းကို ကြားသောအခါ သူမ မျက်လုံးများကို လှိမ့်ပြီး ပြောသည်။ “အိပ်မက် မက်နေတာ ရပ်လိုက်တော့။ နှစ်တိုင်း အဲ့နေရာကို ဝင်ပြီး တိုက်ရိုက်ကြည့်ရှုနိုင်သူတွေက အရေးကြီးတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေချည်းပဲ။ ဥပမာ- နိုင်ငံရေး ပါတီ ခေါင်းဆောင်တွေ၊ စစ်တပ်က အဆင့်မြင့်သူတွေ၊ အစိုးရ အရာရှိ အဆင့်မြင့်တွေ၊ နှစ်တိုင်း အခွန်ကို တန်နဲ့ ချီပြီး ပေးဆောင်တဲ့ စီးပွားရေးသမားတွေ၊ အဲလိုလူတွေချည်းပဲ။ အရေးကြီးတဲ့ လူတွေ ဒီလို နေရာ တစ်ခုတည်းမှာ စုဝေးနေတဲ့အတွက် လုံခြုံရေးက အလွန် တင်းကျပ်တယ်။ ခိုးဝင်ဖို့ မစဉ်းစားနဲ့ - လူသတ်သမားအဖြစ် အထင် မှားခံရနိုင်တယ်။”
ဟန်ရှောင်းသည် သူမကို တစ်ချက် ကြည့်ပြီး ပြောသည်။ “ငါ မင်းကို ပေးခဲ့တဲ့ စာအုပ်တွေ အလွတ်ကျက်ပြီးပြီလား။”
ဆီလ်ဗီးယား၏ လေသံသည် ချက်ချင်း ပျော့ပျောင်းသွားပြီး သူမ ရေရွတ်သည်။ “စာမေးပွဲ မတိုင်ခင် တစ်ရက် ကျန်သေးတယ် မဟုတ်ဘူးလား...”
“ဒါနဲ့ မင်းက နယူး ဖိုင်လင် နိုင်ငံသားပဲ။ နေရာမှာ တိုက်ရိုက် မကြည့်ချင်ဘူးလား။”
ဆီလ်ဗီးယားသည် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများကို ကွေးလိုက်ပြီး တောင့်တသော လေသံဖြင့် ပြောသည်။ “ဘယ်သူက မကြည့်ချင်ဘဲ နေမလဲ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မတို့ သာမန် လူတွေက ရုပ်မြင်သံကြားကနေပဲ ကြည့်နိုင်တယ်။”
သမဂ္ဂနေ့သည် နယူး ဖိုင်လင် မဟာမိတ်၏ နိုင်ငံများ ကွဲပြားပြီးနောက် ပြန်လည် ပေါင်းစည်းသည့် နေ့အတွက် အထိမ်းအမှတ် ဖြစ်သည်၊ ၎င်းသည် တရုတ်နိုင်ငံ၏ အမျိုးသားနေ့နှင့် ဆင်တူစွာ နယူး ဖိုင်လင် လူမျိုးများအတွက် အလွန် အဓိပ္ပာယ်ရှိသည်။ ဆီလ်ဗီးယားသည် နှစ်တိုင်း သွားချင်ခဲ့ပြီး အမှန်တွင် လန်လေ၏ ရာထူးသည် သူမကို နေရာထဲသို့ ဝင်ရောက်နိုင်လောက်အောင် မြင့်မားခဲ့သည်။ ကံမကောင်းစွာဖြင့် သူသည် သစ္စာဖောက်နှင့် သူလျှို ဖြစ်ခဲ့သည်။
သူမ ကြေးစားစစ်သား ဖြစ်လာပြီဖြစ်သောကြောင့် သူမသည် ထပ်မံ၍ တက်ရောက်ရန် အခွင့်အရေး မရနိုင်တော့ပေ၊ ထို့ကြောင့် သူမသည် သူမ၏ သေးငယ်သော အိပ်မက်ကို မြှုပ်နှံထားရုံသာ တတ်နိုင်သည်။
ကြေးစားစစ်သားများသည် အမှန်တွင် အားကောင်းပြီး ခွန်အား ရှိသော်လည်း သူတို့သည် လူမှုအဖွဲ့အစည်းတွင် မြင့်မားသော ရာထူး မရှိပေ။ နောက်ဆုံးတွင် ဂလက်ဆီ နိုင်ငံသားများ၏ ဘဝများသည် အေးချမ်းနေသည်။ အကြမ်းဖက်မှုဖြင့်သာ ဖြေရှင်းနိုင်သော ပြဿနာများနှင့် ရင်ဆိုင်ရသည့်အခါမှသာ သူတို့သည် ဤ နယ်ပယ်မှ ကျွမ်းကျင်သူများကို စဉ်းစားကြသည်။ ထိုမှ အပ သူတို့သည် ဤမျှ အန္တရာယ်ရှိသော ကြေးစားစစ်သားများနှင့် ထိတွေ့လိုခြင်း မရှိပေ။
ထို့အပြင် ကြေးစားစစ်သား အများစုမှာ နိုင်ငံသား မရှိသော စကြာဝဠာ၏ လွတ်လပ်သော နိုင်ငံသားများ ဖြစ်သည်။ ဟန်ရှောင်းသည် နယူး ဖိုင်လင် မဟာမိတ်နှင့် အရင်က အလုပ် လုပ်ခဲ့ဖူးသော်လည်း ဤ သေးငယ်သော ဆက်ဆံရေးသည် သူ့အတွက် အကျဉ်းသားများကို တွေ့ဆုံရန် တောင်းဆိုရန် သာ လုံလောက်သည် - ဤမျှ ကြီးမားသော အခမ်းအနားကို တက်ရောက်ရန် ဝေးလွန်းနေသည်။
သေချာသည်မှာ လုံးဝသေချာသော အရာဟူ၍ မရှိပေ။ မျောလွင့်နဂါးကျွန်း၏ နောက်ခံဖြင့် ဟန်ရှောင်းသည် အေးမီစ်ကို ဆွဲခေါ်နိုင်ပါက နယူး ဖိုင်လင် မဟာမိတ်သည် နဂါးဧကရီကို ဖိတ်ကြားမည် မဟုတ်ဟု သူ မယုံကြည်ပေ။ အမှန်တွင် သူတို့သည် ဖိတ်ကြားခံရရုံ သာမက မဟာမိတ် ခေါင်းဆောင်၏ ဘေးတွင်ရှိသော ထိပ်တန်း ဗီအိုင်ပီ နေရာများတွင် သေချာပေါက် ထိုင်နေရမည်။
ဘာလဲ။ မင်းက ငါ၊ နဂါးဧကရီကို မျက်နှာ မပေးဘူးလား။
ဒါဆို မင်း ဂြိုလ်အရွယ် အုတ်ခဲကို မြင်ဖူးလား။
တစ်ဦး၏ ခွန်အားသည် အဆင့် တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသည့်အခါ ၎င်းကို ပြသရန်ပင် မလိုအပ်တော့ပေ။ လူအရိပ်အယောင် ပေါ်ထွက်လာရုံနှင့်ပင် လုံလောက်သည်။
ဟန်ရှောင်းသည် သူ၏ မေးစေ့ကို ပွတ်ပြီး စဉ်းစားကာ ပြောသည်။ “မင်း ပွဲကျင်းပတဲ့ နေရာကို သွားချင်ရင် ငါမင်းကို ခေါ်သွားမယ်။ ဘယ်လိုပဲ ဖြစ်ဖြစ် ပြဿနာ မရှိဘူး။”
ဆီလ်ဗီးယား တွေဝေသွားသည်။ သူမ မသေချာစွာ မေးသည်။ “မင်းမှာ လက်မှတ် တကယ်ရှိလို့လား။ မဖြစ်နိုင်ဘူး...”
“လက်မှတ် မလိုဘူး” ဟန်ရှောင်းသည် သူ၏ လက်များကို ဝှေ့ယမ်းပြီး ပြောသည်။ “တစ်ယောက်ယောက်က ငါ့ကို ဖိတ်လိမ့်မယ်။”
“မင်းကို ယုံတယ် ထင်လား။”
ဆီလ်ဗီးယားသည် သံသယ ရှိနေသည်မှာ ထင်ရှားသည်။ သူမ ခဏရပ်ပြီး မပျော်မရွှင်ဖြင့် ပြောသည်။ “ဒါ့အပြင် ကျွန်မ စာအုပ်တွေ အလွတ်ကျက်ဖို့ လိုသေးတယ်...”
“ကောင်းပြီ ကောင်းပြီ၊ မင်းကို တစ်ရက် အားလပ်ရက် ပေးမယ်။”
ဟန်ရှောင်းသည် ခေါင်းခါပြီး ပြုံးလိုက်သည်။
ဟားလပ်စ် ပိုနီးကပ်လာပြီး မျက်နှာသေကြီးဖြင့် ပြောသည်။ “ငါ ခန့်မှန်းကြည့်မယ်၊ ငါ ဒီမှာ နေပြီး သင်္ဘောကို စောင့်ကြည့်ရမှာလား။”
“အိုး၊ ငါ့အစ်ကို၊ ငါတို့ တကယ်ကို တစ်ယောက်အကြောင်း တစ်ယောက်သိတာပဲ၊ မင်း ငါ့စိတ်ကို ဖတ်နိုင်တယ်ဟ။”
ဟန်ရှောင်းသည် အပိုလုပ်နေသော အမူအရာဖြင့် လက်ခုပ်တီးလိုက်ပြီး ဟားလပ်စ်သည် သူ၏ ကံကြမ္မာကို လက်ခံလိုက်သည်။
...
‘ဝိုင်နှင့် ပျော်ပွဲရွှင်ပွဲ’ သည် နယူး ဖိုင်လင် မဟာမိတ်၏ ပင်မဂြိုလ်တွင် ဆိုက်ကပ်ထားသည်။ ဤသည်မှာ ဆဋ္ဌဂံ အပြား ပုံသဏ္ဌာန်ရှိပြီး အစောင့် အာကာသယာဉ်များဖြင့် ဝန်းရံထားသော အလွန်ကြီးမားသော အာကာသယာဉ်ဖြစ်သည်။ သမဂ္ဂနေ့ အခမ်းအနားအတွက် ဆိုက်ကပ်သည့်နေရာသည် တစ်နေ့တာ ဝန်ဆောင်မှုကို ရပ်ဆိုင်းထားပြီး တက်ရောက်သူ အားလုံးကို ကြိုဆိုရန် သီးသန့် အသုံးပြုထားသည်။
ဆိုက်ကပ်သည့် နေရာ၏ ခန်းမတွင် လူအများအပြား စုဝေးနေကြသည်။ သူတို့သည် အားလုံး နယူး ဖိုင်လင် နိုင်ငံသားများ ဖြစ်ပြီး သင်္ဘောတက်သည့် အခမ်းအနားကို ကြည့်ရှုရန် ရောက်ရှိလာကြသည်။
ဖျော်ဖြေသူ အားလုံးနှင့် နိုင်ငံရေး ခေါင်းဆောင်များသည် ဆိုက်ကပ်သည့် နေရာရှိ လမ်းတစ်ခုတည်းမှ ဝင်ရောက်မည် ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ သမဂ္ဂနေ့ အခမ်းအနား စတင်ခြင်းကို ကိုယ်စားပြုသည့် အခမ်းအနားတစ်ခု ဖြစ်ပြီး သာမန် နိုင်ငံသားများ နေရာနှင့် နီးကပ်ရန် အခွင့်အရေး တစ်ခုတည်းသာ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် လူအလွန်များပြီး ကျပ်ညပ်နေ၏။
ဟန်ရှောင်းသည် ဤအချိန်တွင် လူအုပ်ထဲတွင် ရှိနေသည်။ သူ၏ ပတ်ပတ်လည်တွင် လှုပ်ရှားနေသော လူအုပ်၏ လှိုင်းများကြားမှ သူသည် မလှုပ်မယှက် သူ၏ နေရာတွင် ရပ်နေသည်။ ဆီလ်ဗီးယားသည် သူမ တွန်းထုတ်ခံရခြင်း မရှိစေရန် သူ၏ ရှပ်အင်္ကျီကို တင်းတင်း ဆုပ်ကိုင်ထားရသည်။
လူအုပ်၏ အစွန်းတွင် စစ်သားများ၏ အတန်းများ ရှိပြီး စနစ်ကို ထိန်းညှိပေးကာ မည်သူမျှ သင်္ဘော တက်သည့် လမ်းထဲသို့ အလျင်စလို ဝင်ရောက်ခြင်းမရှိစေရန် ကာကွယ်သည်။ ဤစစ်သားများသည် သတိအပြည့်နှင့် နိုးကြားသော မျက်လုံးများဖြင့် ဟန်ရှောင်းကို မကြာခဏ ကြည့်သည်။ ဟန်ရှောင်းသည် မြင့်မားသော ခြိမ်းခြောက်မှု ရှိသော စူပါတစ်ဦး ဖြစ်သည်ကို သူတို့ သိသည်မှာ ထင်ရှားသည်။
“ဘလက် — ဘလက်စတား... ကျွန်မ နောက်ဆုံး တစ်ခါ မေးချင်တယ်...” ဆီလ်ဗီးယားသည် တုန်ယင်နေရင်း ပြောသည်။ သူမသည် သူမ၏ တံတွေးကို ဆက်လက် မျိုချပြီး စိုးရိမ်စွာ ပြောသည်။ “ငါတို့ တကယ်ပဲ ဆူပူ အုံကြွပြီး အာကာသယာဉ်ထဲကို အလျင်စလို ဝင်မှာတော့ မဟုတ်ဘူးမဟုတ်လား။ ကျွန်မ နောက်ထပ် ဆယ်နှစ် မင်းကို ပေးခဲ့ပေမယ့် ဒီလောက် စောစော ဖြတ်စရာ မလိုပါဘူး...”
ဟန်ရှောင်းသည် ပြန်ဖြေရန် စိတ်ပူခြင်း မရှိပေ။ သူသည် စိတ်ရှည်စွာနှင့် တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေသည်။
အချိန်အချို့ ကြာပြီးနောက် အဝေးရှိ လူအုပ်ကြားတွင် ဆူညံသံတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။ အစောင့်များ၏ အကူအညီဖြင့် အရေးကြီးသော ပုဂ္ဂိုလ်များသည် တစ်ဦးပြီး တစ်ဦး သင်္ဘောပေါ်သို့ တက်ကြသည်။ လူအုပ်၏ အားပေးသံသည် နားကွဲလုနီးပါး ကျယ်လောင်သည်။ ထိုလူများသည် မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးများဖြင့် လမ်းလျှောက်နေကြပြီး လူအုပ်ကို လက် ဝှေ့ယမ်းကာ နှုတ်ဆက်ကြသည်။
“သူတို့ သင်္ဘော စတက်နေပြီ...” ဆီလ်ဗီးယားသည် သူမ၏ လည်ပင်းကို ဆန့်ပြီး အော်သည်။ “ဝိုး၊ ဒါက မဟာမိတ် အဓိပတိပဲ။ ကျွန်မ ရုပ်မြင်သံကြားမှာ သူ့ကို အများကြီး မြင်ဖူးတယ်။”
သူမသည် ဟန်ရှောင်း နေရာထဲသို့ ဝင်နိုင်မည်ဟု မယုံကြည်ပေ။ ယခု သင်္ဘောတက်ခြင်း စတင်နေပြီဖြစ်သောကြောင့် ဟန်ရှောင်း ဒီမှာ ရှိနေသေးသည်မှာ သူသည် သင်္ဘောပေါ် တက်မည့်သူများထဲမှ တစ်ဦး မဟုတ်ကြောင်း သက်သေပြနေသော်လည်း ဆီလ်ဗီးယားသည် သူ့ကို မခေါ်ထုတ်ပေ။ သူမသည် သင်္ဘောတက်သည့် အခမ်းအနားကို သွား ကြည့်နိုင်သည်ကိုပင် ကျေနပ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ သူမ၏ ဖခင်သည် သူမကို အရင်က သွားခွင့် မပြုခဲ့သောကြောင့် သမဂ္ဂနေ့ အခမ်းအနား အာကာသယာဉ်ကို ဤမျှ နီးကပ်စွာ မြင်ဖူးသည်မှာ ပထမဆုံး အကြိမ်ဖြစ်သည်။ သူမသည် အာကာသယာဉ်ထဲသို့ မဝင်နိုင်သော်လည်း သူမ ကျေနပ်သည်။
လန်လေသည် သူပုန်တစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း သူသည် သူ၏ သမီးကို သူမ၏ နိုင်ငံကို ချစ်မြတ်နိုးရန် သင်ကြားပေးခဲ့သည်။
ရုတ်တရက် ပိုမို ကျယ်လောင်သော အားပေးသံတစ်ခု အဝေးမှ လာပြီး လှိုင်းတစ်ခုကဲ့သို့ ပို၍ နီးကပ်လာသည်။ ဟန်ရှောင်း မော့ ကြည့်လိုက်သည်။ အကူအညီ ပေးသူ အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ဖြင့် ဝန်းရံထားသော ခြုံလွှာခြုံထားသည့် လူသား ပုံသဏ္ဌာန် ရှိသော သတ္တဝါတစ်ဦးသည် ဤနေရာသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း လမ်းလျှောက်လာသည်။ အမည်းရောင် မျက်ခုံးမွှေး ဆေးဖြင့် ခြယ်သထားသော အလွန်ဆွဲဆောင်မှုရှိသော မျက်လုံးတစ်စုံကို အဝတ်အောက်မှ မြင်နိုင်သည်။ နက်မှောင်သော အပြာရောင် ဝတ်ရုံကပင် သူ၏ ဆွဲဆောင်မှုကို ဖုံးအုပ်နိုင်ခြင်း မရှိပေ။
“ချန်ရှင်း! ချန်ရှင်း!”
အားပေးသံသည် မိုးကြိုးသံကဲ့သို့ ကျယ်လောင်သည်။
ဟန်ရှောင်းသည် သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ဤသည်မှာ မစ်ရှင်ကို စတင်မည့် လူဖြစ်ပြီး ‘နံနက်ခင်းကြယ်’ ဟူသော အနုပညာနာမည် ရှိသော အဆိုတော်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ နားကွဲလုနီးပါး အားပေးသံမှ ကြည့်လျှင် ဤလူ၏ အနုပညာရှင်ဘဝက အလွန် အောင်မြင်သည်မှာ ထင်ရှားသည်။
ဒါနဲ့ ဒီလူက ယောက်ျား တစ်ယောက် ဖြစ်သည်။
ဟန်ရှောင်း ရှိရာကို ဖြတ်သွားစဉ် ချန်ရှင်းသည် ရုတ်တရက် ရပ်လိုက်ပြီး သူ၏ ခေါင်းကို ဖြည်းဖြည်းချင်း လှည့်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများသည် လူအုပ်ကို ဖြတ်၍ ဟန်ရှောင်းကို တိကျစွာ တွေ့ရှိသွားသည်။ နောက်တစ်ခဏတွင် သူသည် ဤ ဦးတည်ရာဆီသို့ တိုက်ရိုက် လမ်းလျှောက်လာသည်။
လူအုပ်သည် ချက်ချင်း စိတ်အားထက်သန်လာပြီး သူတို့၏ အိုင်ဒေါကို ထိတွေ့လိုကြသည်။ စစ်သားများသည် လူများ၏ လှိုင်းကို သူတို့၏ ခွန်အား အားလုံးဖြင့် တားဆီးခဲ့ပြီး စစ်သားတစ်ဦးက ပြောသည်။ “အရှင် ချန်ရှင်း၊ ဒီထက် နီးကပ်အောင် မလာပါနဲ့။ ဒီမှာ မလုံခြုံဘူး။”
“ရပါတယ်၊ သူတို့က ငါ့ကို ထိခိုက်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။”
ချန်ရှင်းသည် သူ၏ ပါးစပ်ကို ဖွင့်လိုက်သည်။ သူ၏ အသံသည် နူးညံ့၊ သက်သာစေပြီး ရေကဲ့သို့ သန့်ရှင်းသည်။ ၎င်းကို ကြားရသူများသည် တည်ငြိမ်မှုကို ခံစားရသည်။ ဆူညံသံသည် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်စွာ ရပ်တန့်သွားပြီး သူသည် လူအုပ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။
လူအုပ်သည် ဆန္ဒအလျောက် လမ်းဖွင့်ပေးကြသည်။
နောက်ဆုံးတွင် ချန်ရှင်းသည် ဟန်ရှောင်း၏ ရှေ့တွင် ရပ်လိုက်သည်။ မရေမတွက်နိုင်သော လူများ၏ မျက်လုံးများ အောက်တွင် သူက ပြုံးပြပြီး ပြောသည်။ “မင်္ဂလာပါ၊ မင်းကို ငါ့ရဲ့ ဖျော်ဖြေပွဲကို နေရာမှာ ကိုယ်တိုင် တိုက်ရိုက်ကြည့်ရှုဖို့ ဖိတ်ကြားခွင့် ရချင်ပါတယ်။”