အခန်း (၅၂)

"ဟူးး"

သူတို့၏ ဗိုက်ပူပူလေးများအား လက်ဖြင့် ပွတ်သပ်ရင်း ဖေးယွင်ကျင်းနှင့် လီရီပိုင်တို့ KFCရှိ ကုလားထိုင်များပေါ်သို့ပစ်လဲကာ၊ အစားအသောက် အလွန်ကြိုက်သူများပမာ သက်ပြင်းချလိုက်ကြသည်။

"အရမ်းပြည့်သွားပြီ!"

နန်ယု ပြုံးလိုက်ပြီး ထိုကလေးငယ်နှစ်ဦး၏ ဗိုက်များကို လက်ဖြင့် ထိုးဆွလိုက်သည်။ ယခုအခါ သူတို့၏ဗိုက်များမှာပျော့ ပျောင်း၍ ခုန်နေသည့် ဘောလုံးများပမာဖြစ်နေပြီး မည်သည့်စက္ကန့်တွင်မဆို ပေါက်ထွက်တော့မည့်နှယ်။

"နောက်ထပ် စားဦးမလား ?"

"အန်တီ~"

ဖေးယွင်ကျင်းမော့ကြည့်ကာ သနားစရာကောင်းစွာတောင်း ပန်လာသည်။

"ကျွန်တော် နောက်ထပ် မစားနိုင်တော့ဘူး"

လီရီပိုင် သူ့ဘေးနားမှ အသည်းအသန်ခေါင်းညိတ်သည်။

"နန်ကျဲ၊ နောက်တစ်ခါ ကျွန်တော်တို့ ဒီလောက် အများကြီးမမှာတော့ဘူး"

သူတို့၏ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြစ်သောကြောင့် ထိုကလေးငယ်နှစ်ဦးမှာ မှာယူချိန်တွင် အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားကာပုံများကို ကြည့်ပြီးနောက် ဟိုဟာလိုချင်၊ ဒီဟာလိုချင်ဖြစ်နေခဲ့ကြသည်။

နန်ယု သူမ ဖုန်းကို သူတို့အားပေး၍ မှာယူခွင့်ပြုသော်လည်း သူမ "မှာတဲ့အတိုင်း ကုန်အောင်စားရမယ်၊ အလေအလွင့်မဖြစ်စေနဲ့" ဟုလည်း မှာကြားထားခဲ့သည်။

သို့သော် ကလေးငယ်များမှာ မိမိတို့၏ကတိစကား မည်မျှပင် ခိုင်မာပါစေ၊ မှာယူရသည့်အချိန် ရောက်သောအခါ မိမိတို့ စွမ်းရည်အား မှားယွင်းစွာခန့်မှန်းမိတတ်ကြသည်။

သို့သော် နန်ယုအား ကတိပေးထားသောကြောင့် ဖေးယွင်ကျင်းနှင့် လီရီပိုင်တို့သည် စိတ်ပါလက်ပါစားသောက်ခဲ့ကြသည်။ ရိုးရိုးသားသား ပြောရပါမူ KFC ဤမျှကြာအောင် ရပ်တည်နေနိုင်သည်မှာ ထူးခြားသည့် အရာတစ်ခုခုရှိရမည်ဖြစ်ပြီး၊ ဟင်းပွဲများစွာမှာ ကလေးများအတွက် အထူးဆွဲဆောင်မှုရှိနေသည်။

ဥပမာအားဖြင့်၊ သူတို့သည် ကြက်ဥနို့ဆန်ကိတ် (Egg Tarts) နှစ်ခုစီ စားခဲ့ကြသည်။

သူတို့ ဗိုက်များမှာ သေးငယ်လွန်းပြီး ထိုနို့ဆန်ကိတ်နှစ်ခုကပင် ဗိုက်၏ထက်ဝက်အားပြည့်စေသည်။

"ဒါတွေရော ?"

နန်ယု စားပွဲပေါ်တွင် အများစု ကျန်နေသေးသည့် အစားအစာများအား ကြည့်လိုက်သည်။

"ငါတော့ နောက်ထပ်မစားနိုင်တော့ဘူး"

သူမ ကပ်ဘေးကာလအား ဖြတ်သန်းခဲ့ရသူဖြစ်သောကြောင့် နန်ယု အစားအသောက်ကို အထူးတလည် ဂရုမစိုက်သော် လည်း အချက်တစ်ချက်မှာ- လုံးဝ အလေအလွင့် မဖြစ်စေရခြင်းဖြစ်သည်။ ဖေးယွင်ကျင်းနှင့် လီရီပိုင်တို့ မျက်နှာချင်း ဆိုင်ကြည့်လိုက်ကြပြီး ဖေးယွင်ကျင်း ဦးစွာလက်ထောင်လိုက်သည်။

"အိမ်ပြန်ယူသွားပြီး မနက်ဖြန် စားမယ်!"

လီရီပိုင် ချက်ချင်း ပြန်ပြောသည်။

"မရဘူး၊ လက်ထောက်ရှုက အကြွင်းအကျန်တွေ မစားရဘူးလို့ ပြောတယ်။ ကျန်းမာရေးအတွက် မကောင်းဘူး"

"ဒါပေမဲ့..."

ဖေးယွင်ကျင်း မျက်တောင်ခတ်လိုက်ပြီး သူ့စကားအား ဆုံးအောင် မပြောနိုင်တော့ပေ။ သူ ယခင်က အကြွင်းအကျန်များကို စားခဲ့ဖူးသည်။ အတော်အတန် များများစားခဲ့ဖူးသည်။ ဖေးယွင်ကျင်း ဖေးမိသားစု၏သခင်လေးဖြစ်ခဲ့ဖူးပြီး ပုံမှန်အစား အစာ စားနိုင်သည်နှင့် သူ့အစားအစာများကို မီးဖိုချောင်မှ နေ့စဉ် ပို့ပေးသည်။

ဖေးမိသားစုမှာ ဤသေးငယ်သော အစားအစာအတွက်နှမြောခြင်း မရှိသော်လည်း ကလေးထိန်းကတော့နှမြောသည်။ လတ် ဆတ်ပြီး အရသာရှိသော အရာတစ်ခုခုရှိပါက သူမ ဦးစွာစားပြီး ကျန်သည်ကို ဖေးယွင်ကျင်းအားပေးသည်။ ဖေးယွင်ကျင်း မကုန်နိုင်လျှင် ကလေးထိန်းသည် ၎င်းအားချက်ချင်းမလွှင့်ပစ်ဘဲ ညဘက် သို့မဟုတ် နောက်တစ်နေ့တွင် ဆက်လက်ကျွေး မွေးသည်။ သူမ ကိုယ်တိုင်ကတော့ လတ်ဆတ်သောအပိုင်းအားစားသည်။

ဤသည်မှာ ဖေးယွင်ကျင်း ငယ်စဉ်က ဝမ်းလျှောခဲ့ရသည့် အကြောင်းရင်းများထဲမှ တစ်ခုဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူ့အယူအဆတွင် အကြွင်းအကျန်ဟူ၍ မရှိ၊ စားနိုင်သမျှ စားခြင်းသာ ရှိသည်။ သို့သော် နန်ယုထံ ရောက်လာပြီးနောက် သူသည် အကြွင်းအကျန်များအား တစ်ခါမျှမစားခဲ့ဖူးပုံရသည်။ ထို့ ကြောင့် အကြွင်းအကျန်များသည် စား၍မရသောအရာများလား ?

"ဒီအစားအစာတွေက တစ်ညလုံးထားပြီးရင် အရသာကောင်းတော့မှာ မဟုတ်ဘူး၊ တခြားနည်းလမ်းလေး စဉ်းစားကြည့်ပါဦး"

နန်ယု ၎င်းတို့စကားဝိုင်းအားဖြတ်တောက်လိုက်သည်။ ဖေးယွင်ကျင်း ငယ်စဉ်က ကလေးထိန်း၏အနိုင်ကျင့်ခံခဲ့ရကြောင်း သူမ သိသည်။ အကြွင်းအကျန်များစားခြင်းမှာ ထိုစဉ်က သာမန်ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်နိုင်သော်လည်း နန်ယု ဖေးယွင်ကျင်းအား ဤအရာများကို ပြန်လည် အမှတ်ရစေလိုခြင်းမရှိပေ။

သူ ပျော်ရွှင်စရာ ကိစ္စများကိုသာ မှတ်မိရန်လိုအပ်သည်။ "တခြားနည်းလမ်း ရှိသေးလား?" ဖေးယွင်ကျင်း အတွေးထဲ နစ်မြုပ်နေစဉ် လီရီပိုင် လက်ထောင်လိုက်သည်။

"ကျွန်တော်တို့ ဒီဟာတွေကို လမ်းဘေးမှာနေတဲ့ လူတွေကိုပေးလို့ရမလား?"

လမ်းဘေးနေသူများမှာ နိုင်ငံခြားတွင် မရှားပါးပေ။ လီရီပိုင် တစ်ခါတစ်ရံ "ကခြင်း" မှ ရရှိသော မုန့်ဖိုးများအား သူတို့အားပေးလေ့ရှိသည်။

သူ့ရှေ့ရှိ စားပွဲပေါ်တွင် တစ်ဝက်တစ်ပျက် စားပြီးသော အစား အစာများမှာ မထိရသေးသလို အချို့မှာ မဖွင့်ရသေးပေ။ လီရီပိုင် သူ ထိုလူများအားပေးလျှင် ငြင်းပယ်လိမ့်မည် မဟုတ်ဟု ခံစားရသည်။

"ဒါဆို ရှောင်းကျင်းနဲ့ ရီပိုင်တို့ ကိုယ်တိုင် သွားပို့ရလိမ့်မယ်၊ မင်းတို့ ဆန္ဒရှိရဲ့လား?"

"ဟုတ်၊ ဟုတ်"

ဖေးယွင်ကျင်းနှင့် လီရီပိုင်တို့ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ခေါင်းညိတ်ကြသည်။ ကြီးကျယ်သောလုပ်ငန်းတစ်ခုကို စတင်တော့မည်ဟု စိတ်လှုပ်ရှားမှု အနည်းငယ်ရှိနေသည်။ နန်ယု အစားအစာများကို အပိုင်းနှစ်ပိုင်း ခွဲထုပ်ပိုးရန်ကူညီပေးလိုက်သည်။ သူတို့ တစ်ဦးစီ အပိုင်းတစ်ခုစီရရှိပြီးနောက် KFC မှအတူတကွထွက် လာကြသည်။

သို့သော် သူမ ဖေးယွင်ကျင်းနှင့် အခြားသူများ၏ဘေးတွင် လျှောက်ခြင်းမရှိဘဲ သူတို့ နောက်တွင် လေးမီတာ သို့မဟုတ် ငါးမီတာခန့် ကွာဝေးစွာလိုက်သွားသည်။ ထိုအကွာအဝေးတွင် တစ်ခုခုဖြစ်ပျက်ခဲ့လျှင်ပင် နန်ယုတုံ့ပြန်မှုနှုန်းမှာ သူမအား ချက်ချင်း တုံ့ပြန်နိုင်စေမည်မှာ သေချာသည်။

ညနေ ၆ နာရီ မတိုင်မီ အချိန်ဖြစ်ပြီး ကောင်းကင်မှာ မှိန်စပြုနေပြီဖြစ်သည်။ စနေ၊ တနင်္ဂနွေ ရက်ဖြစ်သည့်အတွက် လမ်းပေါ်တွင် လူများစွာရှိနေဆဲပင်။ သို့သော် သူတို့၏ရှာဖွေမှုမှာ အဆင်မပြေပေ။ ထိုအစား ဖေးယွင်ကျင်းနှင့် လီရီပိုင်တို့အုပ် စုတွင် လူကြီးများမပါဝင်သည်ကို သတိပြုမိသောစိတ်ရင်း ကောင်းသည့် လမ်းသွားလမ်းလာ အများအပြားမှာ ချဉ်းကပ်လာကြပြီး သူတို့ လမ်းပျောက်နေသလားဟုမေးမြန်းကြသည်။

ဖေးယွင်ကျင်းနှင့် လီရီပိုင်တို့ လှည့်ကြည့်လာသောအခါ နန်ယု ဘယ်သူမှပျောက်မနေကြောင်း အတည်ပြုရန်အတွက် မတတ်သာဘဲ လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။

"ရှောင်ပိုင်၊ လမ်းဘေးနေတဲ့ သူ တစ်ယောက်မှ ငါ ဘာလို့မတွေ့ရတာလဲ?"

ဖေးယွင်ကျင်းနှင့် လီရီပိုင်တို့ နာရီဝက်နီးပါး လျှောက်ခဲ့ကြသည်။ လီရီပိုင် လမ်းဘေးနေသူများကို အဝတ်စုတ်များ ဝတ်ဆင်ထားသော သက်ကြီးရွယ်အိုများအဖြစ်ဖော်ပြခဲ့သည်။ သို့သော် သူတို့၏ မျက်လုံးများမှာမှိုင်းမနေဘဲ ထိုဖော်ပြချက်နှင့်ကိုက်ညီသော တစ်ဦးတစ်ယောက်ကိုမျှ မတွေ့နိုင်ကြချေ။

ရိုးရိုးသားသား ပြောရလျှင်မူ သူတို့ သယ်ဆောင်လာသော အစားအစာများ၏လေးလံသည့်ဝန်ကြောင့် သူတို့ လက်များမှာနာကျင်နေကြပြီဖြစ်သည်။ လီရီပိုင်လည်း အလားတူသံသ ယများ ရှိနေသည်။ သူ နိုင်ငံခြားတွင် ထိုကဲ့သို့သော သက်ကြီးရွယ်အိုများကို အများအပြားတွေ့ဖူးသည်။ ကလေးနှစ်ယောက် တုံ့ဆိုင်းနေပုံရသည်ကိုမြင်သောအခါ နန်ယု သင်ခန်းစာပြီးဆုံးလုနီးပြီဟု ခံစားမိသည်။ သူမ ရှေ့သို့ တိုးလာပြီး သူတို့အား ဘေးသို့ခေါ်သွား၏။

"ပင်ပန်းနေပြီလား ?"

ဖေးယွင်ကျင်းနှင့် လီရီပိုင်တို့ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ခေါင်းညိတ်ကြသည်။

"အန်တီ၊ အစားအစာတွေ မပို့နိုင်ခဲ့လို့ ကျွန်တော်တို့ ဝမ်းနည်းတယ်"

၎င်းတို့၏ဖြူစင်နူးညံ့သော မျက်နှာများထက် စိတ်ပျက်မှု အရိပ်အယောင်များ ရှောင်လွှဲ၍မရဘဲ ပေါ်လာသည်။ ဖေးယွင်ကျင်း ဤမျှသေးငယ်သော အလုပ်ကိုပင် မကိုင်တွယ်နိုင်သောကြောင့် မိမိကိုယ်ကို ပိုလို့ပင် အသုံးမဝင်သူဟုခံစားလာရသည်။

"ဘာလို့ ငါတို့ ပေးစရာလူ မရှာတွေ့နိုင်တာလဲ သိလား ?"

နန်ယု သူတို့ လက်များအားဆွဲကိုင်လိုက်သည်။

"မင်းတို့ နေရာမှားပြီး ရှာနေလို့ပဲ"

၎င်းမှာ မြို့တော်၏အလုပ်အများဆုံး စီးပွားရေးလမ်းမကြီး ဖြစ်ပြီး ဂုဏ်သိက္ခာ၏သင်္ကေတ ဖြစ်သည်။ ခြေလှမ်းတိုင်းတွင် လုံခြုံရေးအစောင့်များ ကင်းလှည့်နေခြင်းမှာ တကယ်လိုအပ်နေသူများသည် ဤနေရာအား ရွေးချယ်လာမည်မဟုတ်ကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ ပြသနေသည်။

သူမ ဖေးယွင်ကျင်းနှင့် လီရီပိုင်တို့အား လမ်းကြောင်းတစ်မျိုးဖြင့် ဦးဆောင်သွားပြီး လမ်းကြားများနှင့် လမ်းငယ်များစွာကို ဖြတ်ကျော်စေခဲ့သည်။ မိနစ်လေးဆယ်နီးပါး လျှောက်ပြီးနောက် ပတ်ဝန်းကျင် ရှုခင်းမှာ ယခင်နေရာနှင့် လုံးဝ ကွဲပြားသွား၏။ ၎င်းသည် မြို့တော်၏နာမည်ကြီး "မြို့ပြကျေးရွာ" တစ်ခုဖြစ်သော်လည်း ဖြိုဖျက်ရန် ကုန်ကျစရိတ် မြင့်မားခြင်းနှင့် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုမရှိသော သက်ကြီးရွယ်အိုများကြောင့် နဂိုအတိုင်းထားခဲ့ရသည်။

ဤကဲ့သို့သောနေရာတွင် ဖေးယွင်ကျင်းနှင့် လီရီပိုင်တို့ ပထမဆုံးအကြိမ် ရောက်ဖူးခြင်းဖြစ်သည်။ အိမ်များမှာ မီးခိုးရောင်နှင့် ဟောင်းနွမ်းနေပြီး လမ်းများမှာ မညီမညာ၊ ကျဉ်းမြောင်းနေသည်။ အချို့နေရာများတွင် နန်ယုနှင့် ကျန်နှစ်ဦး ဘေးချင်းယှဉ်၍ပင် ဖြတ်သန်းရန်မလွယ်ကူပေ။ သို့သော် ဤနေရာမှာ ကွဲပြားပုံရသည်။

သက်ကြီးရွယ်အို အုပ်စုများမှာ ဒန်းကုလားထိုင်များတွင် ထိုင်ကာ စကားပြောနေကြသည်။ မှိန်သော မီးရောင်အောက်တွင် အချို့မှာတေးဂီတဖြင့်ကခုန်နေကြပြီး တစ်ဦးကမူလိုက်ပါတီးမှုတ်ပေးနေသည်။ ၎င်းမှာ ဧရိယာသေးငယ်သော်လည်း စည်ကားနေပုံရသည်။ ဤစည်ကားမှုမျိုးသည် စီးပွားရေးလမ်းမ၏စည်ကားမှုနှင့် ကွဲပြားခြားနားသည်။

"အဲ့ဒီက အဘိုးအဘွားတွေကို အတူတူစားဖို့ လိုချင်လားလို့ မေးကြည့်လိုက်ပါလား?"

ရိုးရိုးသားသား ပြောရပါလျှင် Flowerနိုင်ငံ၏ စီးပွားရေးမှာ မကြာသေးမီနှစ်များအတွင်း လျင်မြန်စွာ ကြီးထွားလာခဲ့သည်။ အခြားနေရာများတွင် လမ်းဘေးနေသူများရှိနေနိုင်သော်လည်း မြို့တော်တွင် လမ်းဘေးနေသူများကို ရှားရှားပါးပါးတွေ့ရသည်။ နန်ယု အစကတည်းက သူတို့ ရှာဖွေရန် ခက်ခဲမည်ကို သိသော်လည်း သူတို့ကို ပတ်ဝန်းကျင်အားပြသခြင်းမှာ အထောက်အကူ ဖြစ်မည်ဟု ယူဆသည်။

ဤကမ္ဘာတွင် ခမ်းနားသော ဗီလာများနှင့် ဥယျာဉ်များအကြောင်းသာ မဟုတ်ဘဲ၊ သာမန်လူများစွာ၊ သို့မဟုတ် ပို၍ပင် များပြားသော လူများအကြောင်းလည်း ပါဝင်သည်အား ပြသလိုခြင်း ဖြစ်သည်။ ဖေးယွင်ကျင်းနှင့် လီရီပိုင်တို့ စကားကို နာခံစွာ ခေါင်းညိတ်ကြပြီး နန်ယု၏ အားပေးသော အကြည့်အောက်တွင် သူတို့ သက်ကြီးရွယ်အိုများ၏ အကြီးဆုံးအုပ်စုထံသို့ လျှောက်သွားကြသည်။

"အဘိုးတို့ အဘွားတို့၊ မင်္ဂလာညနေခင်းပါ"

"အိုး၊ ဒါ ဘယ်သူ့ ကလေးတွေလဲ ? အရမ်းချောလိုက်တာ"

"ကလေးတို့၊ မင်းတို့ မိဘတွေ ဘယ်မှာလဲ?"

ထိုအဘိုးအဘွားများမှာ အမှန်တကယ်ပင် စိတ်အားထက်သန်ကြသည်။ ထိုကလေးငယ်နှစ်ဦး ၎င်းတို့၏ရည်ရွယ်ချက်အား ပြောရန်ပါးစပ်ပင် မဖွင့်ရသေးမီ မေးခွန်းများဖြင့် ဝိုင်းရံခံနေရပြီ ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် ဖေးယွင်ကျင်းနှင့် အခြားသူများ ထိုင်ရန် ခုံပုလေးများပင် စိတ်အားထက်သန်စွာထုတ်ပေးကြသည်။

နောက်ဆုံးတွင် နှစ်ယောက်သား စကားပြောရန်အခွင့်အရေးရလာပြီး ဖေးယွင်ကျင်း ဦးစွာစကားစပြောလိုက်သည်။

"အဘိုးနဲ့ အဘွားတို့ ဒီလိုပါ၊ ရှောင်ပိုင်နဲ့ ကျွန်တော် အစားအစာ အများကြီးမှာပြီး မကုန်လိုက်ဘူး၊ အန်တီက အလေအလွင့်မဖြစ်စေနဲ့လို့ ပြောတယ် ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ တကယ်နောက် ထပ်မစားနိုင်တော့ဘူး၊ အဘိုးအဘွားတွေ ဒီအစားအစာကိုမျှ ပြီးစားပေးနိုင်မလား ?"

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် ဖေးယွင်ကျင်း သူ့လက်ထဲမှအိတ်ကိုလည်း မြှောက်ပြလိုက်သည်။

"ဟားဟားဟား၊ ဒီလိုလား"

သက်ကြီးရွယ်အိုများအားလုံး ရယ်မောကြသည်။

"အန်တီပြောတာ မှန်တယ်၊ ငါတို့ အစားအစာကို အလေအလွင့် မလုပ်ရဘူး"

သို့သော် ထိုအချိန်တွင် သူတို့ ညစာ စားပြီးခါစဖြစ်သော ကြောင့် အနည်းငယ် အကူအညီမဲ့နေကြသည်။

"အိုး၊ လောင်စွင်းကို မေးကြည့်ပါဦး၊ သူ သေချာပေါက်မစားရ လောက်သေးဘူး"

"ပြီးတော့ လောင်လျှို့ သူလည်း မစားရသေးဘူးဖြစ်နိုင်တယ်"

ဖေးယွင်ကျင်း သို့မဟုတ် အခြားသူများ တုံ့ပြန်ရန် မစောင့်ဘဲ အဘိုးအို သူ့အသံကုန်အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"လောင်စွင်း! လောင်လျှို့! ဒီကို လာခဲ့ကြ!မင်းတို့အတွက် ညစာ ရပြီ!"

"ငါ ဝူကျဲကို သွားခေါ်လိုက်မယ်၊ သူ ပေါက်စီတွေ ထပ်စားနေလောက်ပြီ"

အရာအားလုံးမှာ လျင်မြန်စွာဖြစ်ပျက်သွားသည်။ သူတို့ ဘာကိုမှ စိုးရိမ်ပူပန်စရာမလိုသလို အဘိုးအဘွားများမှာ အရာအားလုံးကို စီစဉ်ပြီးသားဖြစ်နေသည်။

အချို့က ခုံပုလေးများ ယူလာကြသည်၊ အချို့မှာ အကူအညီအတွက် လှမ်းခေါ်ကြသည်၊ အချို့က သူတို့၏ လက်ကလေးများနှင့် ဦးခေါင်းများကိုပင် ထိတွေ့ရန်လက်လှမ်းမီကြသည်။ ထိုစိတ်အားထက်သန်မှုမှာ ကလေးနှစ်ဦးအား အရိပ်ထဲတွင် ပုန်းကွယ်နေသည့် နန်ယုကို အကူအညီတောင်းခံရန်ကြည့်စေ၏။

ဟား ဟား ~

နန်ယု မနေနိုင်ဘဲ ရယ်မောလိုက်သည်။ သူမ ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်ထွက်လာပြီး သက်ကြီးရွယ်အိုများထံ ချဉ်းကပ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"စိတ်မကောင်းပါဘူး ရှင့်၊ ကျွန်မက သူတို့ရဲ့အုပ်ထိန်းသူပါ။ အနှောင့်အယှက်ပေးမိတဲ့အတွက် တောင်းပန်ပါတယ်"

"အိုး!"

စိတ်လှုပ်ရှားနေသည့် အငွေ့အသက်မှာ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားပြီး ဤအာမေဋိတ်သံကြောင့် ချက်ချင်းပြတ်တောက်သွားသည်။

"ဒီကလေးနှစ်ယောက် ဒီလောက်ချောတာ အံ့ဩစရာမဟုတ် တော့ဘူး!"

"သူတို့က ဟိုမင်းသား မင်းသမီးတွေထက်တောင် ပိုလှသေးတယ်!"

"ဒါက TV ဌာနတစ်ခုက လျှို့ဝှက်ပြီး ရှိုးရိုက်နေတာများလား?"

နန်ယု ထပ်မံ ရယ်မောလိုက်သည်။

"မဟုတ်ပါဘူး၊ မဟုတ်ပါဘူး၊ ကျွန်မ သူတို့ကို အစားအ သောက်ကို အလေအလွင့်မလုပ်သင့်မှန်း နားလည်စေချင်လို့ပါ၊ ကျွန်မတို့ စခဲ့တာက..."

သူမ ဇာတ်လမ်းတစ်ခုလုံးအားအတိုချုပ်ရှင်းပြရာ သက်ကြီးရွယ်အိုများ နားလည်သွားကြပြီး သူမ၏မိဘအုပ်ထိန်းမှု စွမ်းရည်ကို ချီးကျူးကြသည်။

"မင်း ဝတ်စားဆင်ယင်ပုံကိုကြည့်ရုံနဲ့ သိနိုင်တယ် ကလေးမ၊ မင်းက ပြည့်စုံတဲ့မိသားစုက လာတာပဲ၊ မင်း ဒါကိုနားလည်တာ တကယ်ကောင်းတယ်၊ မင်း တကယ်ကောင်းတဲ့ ကောင်မလေးပဲ"

"ဟုတ်တယ်၊ ငါ့မြေးက ဆယ်နှစ်ရှိပြီ၊ ဘာမှ မစားချင်ဘူး၊ အဲဒီတုန်းက ငါတို့ စားစရာလေးတစ်ခုခုရဖို့ဆိုတာ ကံကောင်းမှပဲ"

"အား၊ ခေတ်တွေ ပြောင်းကုန်တာကြာလှပေါ့"

သူတို့စကားပြောနေစဉ် သက်ကြီးရွယ်အိုများ ခေါ်ခဲ့သော လူသုံးဦး ရောက်လာသည်။

နန်ယု နောက်ထပ် ရှင်းပြရန်မလိုအပ်ဘဲ သူတို့သည် ဖေးယွင်ကျင်းတို့ ဇာတ်လမ်းအား လျင်မြန်စွာသိရှိသွားကြသည်။

သက်ကြီးရွယ်အို အမျိုးသားတစ်ဦးကပင်ပြုံးပြပြီး သူ့ခေါင်းနောက်ဘက်ကို ပွတ်သပ်ကာ အနည်းငယ်ရှက်ရွံ့နေသည်။

"ဒီနေ့တော့ ငါတို့ ကံကောင်းတယ်"

သို့သော် ဖေးယွင်ကျင်း အိတ်ထဲမှ အစားအစာများကို ထုတ်လိုက်သောအခါ သူ မျက်မှောင်ကြုံ့ကာ မတတ်သာဘဲ တောင်းပန်လိုက်သည်။

"အေးနေပြီ"

သူတို့ အချိန်အတော်ကြာကြန့်ကြာခဲ့ရပြီး အပူဒဏ်ကာကွယ်မှု မရှိသောကြောင့် အေးသွားခြင်းမှာ သဘာဝကျသည်။

သို့သော် ဖေးယွင်ကျင်းနှင့် လီရီပိုင်တို့ နှစ်ဦးစလုံးသက်ကြီးရွယ်အိုများအား အစားအစာအအေးစားခိုင်းရသည့်အတွက် စိတ်မကောင်းဖြစ်မိသည်။

"အိုး၊ ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ ငါ့အိမ်မှာ မိုက်ခရိုဝေ့ဖ်ရှိတယ်၊ ခဏလေးနဲ့ ပူလာလိမ့်မယ်"

သက်ကြီးရွယ်အို အမျိုးသားတစ်ဦးထရပ်လိုက်သည်။

"ကလေးတွေ ဒီလောက်စဉ်းစားပေးတတ်တာ တကယ်ကောင်းတယ်"

အစားအစာများကိုအပူပေးနေစဉ် နန်ယု စကားဝိုင်းထဲသို့ ဆွဲသွင်းခံလိုက်ရပြီး သူတို့၏အသက်၊ အလုပ်လုပ်နေခြင်း သို့မဟုတ် ကျောင်းတက်နေခြင်း စသည်တို့အား မေးမြန်းနေကြသည်။

သူမ ဖေးယွင်ကျင်းနှင့် လီရီပိုင်တို့ ဘာကြောင့် သူမအား မေးမြန်းသလို ကြည့်ခဲ့ကြောင်း ချက်ချင်းနားလည်သွားသည်။ သူတို့၏လွန်ကဲသော စိတ်အားထက်သန်မှုအား ကိုင်တွယ်ရန် အမှန်ပင်ခက်ခဲလွန်းသည်။

နန်ယု ဤမေးခွန်းများအား ဖြေရှင်းနေစဉ် အဘွားအိုတစ်ဦးသည် သူမ လက်ထဲတွင် ကလေးတစ်ဦးကို ချီပိုးထားဟန်တူပြီး လမ်း၏ တစ်ဖက်စွန်းမှ ချဉ်းကပ်လာသည်။ သူမ ခြေ လှမ်းများ အလျင်စလိုရှိပြီး ဦးခေါင်းအား တစ်ဝက်ငုံ့ထား၏။

နန်ယုတွင် အမြင်အာရုံမကောင်းခဲ့ပါက သူမ ထိုအဘွားအိုအား လျစ်လျူရှုမိနိုင်ဖွယ်ရှိသည်။

ဤနေရာရှိ လမ်းကြောင်းမှာကျဉ်းမြောင်းပြီး အများစုအား သက်ကြီးရွယ်အိုများ သိမ်းပိုက်ထားသည်။ နန်ယု အပြင်ဘက်ဆုံးစက်ဝိုင်းတွင် ထိုင်နေသောကြောင့် အဘွားအိုသည် သူမအနီးမှ မထိတထိပွတ်တိုက်ပြီး ချဉ်းကပ်လာသည်။

ဒီလူ...

နန်ယု ရုတ်တရက် ထရပ်ပြီး အဘွားအိုအားတားလိုက်သည်။

"အန်တီ၊ ဘာလို့ ကလေးက အသက်ရှူနှုန်း ဒီလောက်ပြင်းနေရတာလဲ? အဖျားတက်နေတာလား? ကျွန်မ ကားအပြင်မှာရပ်ထားတယ်၊ ဆေးရုံလိုက်ပို့ပေးရမလား?"

အဘွားအိုမှာ ထိုစကားကြောင့်မော့ကြည့်လာသည်။

နန်ယု မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦးဖြစ်သည်ကို မြင်သောအခါ သူမ အလျင်အမြန် ပြုံးလိုက်သည်။

"ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ နည်းနည်းအအေးမိရုံပါ"

"နည်းနည်း အအေးမိတာကို ပေါ့ပေါ့တန်တန်သဘောမထားပါနဲ့"

စိတ်အားထက်သန်သော သက်ကြီးရွယ်အိုများ ထပ်မံဝိုင်းအုံလာပြီး သူတို့ထဲမှ နှစ်ဦးမှာ ကလေးအားစစ်ဆေးရန်လက် လှမ်းလာကြသည်။

အဘွားအို လျင်မြန်စွာရှောင်တိမ်းသော်လည်း နေရာမှာ ကျဉ်းလွန်းသောကြောင့် နန်ယု၏ရည်ရွယ်ချက်ရှိသော လှုပ်ရှားမှုက ကလေး မျက်နှာပေါ်မှအုပ်ထားသည့် အဝတ်အား ချက်ချင်း လှစ်ဟလိုက်သည်။

ကလေးငယ်မှာ တစ်နှစ်ပင်မပြည့်သေးပုံရပြီး သူ့မျက်နှာမှာ နီရဲနေသည်။ အအေးမိခြင်းနှင့် လုံးဝမတူပေ!

"မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ!"

အဘွားအို ထိတ်လန့်သွားသည်။

"မင်း လူအများရှေ့မှာ ကလေးခိုးနေတာလား?"

နန်ယု သူမ ခန့်မှန်းခဲ့သောအရာမှာ မှန်ကန်လုနီးပါးဖြစ်သည်ဟု ခံစားရပြီး သူမ အဘွားအို၏လက်မောင်းအား ပါးနပ်သော လှုပ်ရှားမှုဖြင့် ရိုက်လိုက်ရာ သူမ လက်လျော့သွားသည်။

ကလေးမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျလုနီးပါး ဖြစ်သော်လည်း နန်ယု၏လျင်မြန်သောမျက်လုံးများနှင့် လက်များဖြင့် ကောက် ယူလိုက်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ ဖေးယွင်ကျင်းအား အော်ပြောလိုက်သည်။

"ရှောင်ကျင်း! ရဲကို ဖုန်းဆက်! ငါတို့ လူကုန်ကူးသူတွေကို ဖမ်းမိပြီလို့ ပြောလိုက်!"

ထို့နောက် နန်ယု သူမနှင့် အနီးဆုံးရှိ သက်ကြီးရွယ်အိုအား ကြည့်လိုက်သည်။

"အဘွား၊ ဒီနေရာရဲ့ လိပ်စာက ဘာလဲ?"

အဘွားအို လိပ်စာအား အလိုအလျောက်လိုပေးလိုက်ပြီးနောက်မှ သူမ သတိပြန်ဝင်လာသည်။ ထိုမိန်းကလေးငယ်၏ ဖမ်းချုပ်ခြင်းကို ခံရသော်လည်း ရုန်းကန်နေဆဲဖြစ်သော အဘွားအိုအားကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူမ လက်ထဲသို့ မည်သည့်အချိန်တွင် ရောက်လာမှန်းမသိသည့် ကလေးအား ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

ဒါ... လူကုန်ကူးသူများလား ?