အခန်း (၅၃)

"ကူညီကြပါဦး! လူသတ်နေပါတယ်!"

ထိုအဘွားအိုသည် နန်ယု ရဲကို ဖုန်းခေါ်ပြီး မိမိအား လူကုန်ကူးသူဟု စွပ်စွဲသည်ကို ကြားသောအခါ စိတ်လှုပ်ရှားစွာပေါက်ကွဲအော်ဟစ်လိုက်သည်။ သူ့လက်များကို ကျောနောက်တွင် တင်းတင်းချည်နှောင်ထားသဖြင့် လှုပ်ရှား၍ မရ၊ ခြေထောက်များကိုလည်း မြေပြင်ပေါ် ဖိထားသောကြောင့် ရုန်းကန်ရန်ပင် အသုံးမဝင်ပေ။

သူ့ ပါးစပ်တစ်ခုတည်းသာ လှုပ်ရှားနိုင်သည်။

ထိုအချိန်တွင် လမ်းကြားတစ်ခုလုံး ဝက်သတ်နေသော မိန်းမတစ်ဦး၏အော်ဟစ်သံများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသည်။ လူများ ပိုမို စုဝေးလာကာ လမ်းကြားအား လုံးဝပိတ်ဆို့သွားသည်။

"အန်တီ! ရဲတွေ ခဏနေရောက်တော့မယ်တဲ့!"

တစ်ချိန်တည်းတွင် ဖေးယွင်ကျင်း သူ့ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုအားအပြီး သတ်ခဲ့ပြီး လီရီပိုင် လက်ကို ကိုင်ကာ နန်ယု ဘေးသို့ရောက် လာသည်။ သူသည် နန်ယုဘေးကင်းရေးအတွက် စိုးရိမ်နေဟန် ရသည်။

"ကောင်းပြီ၊ ရှောင်ကျင်း တကယ်တော်တယ်! သားနဲ့ ရီပိုင်၊ ခုံပုလေးရှာပြီး ခဏထိုင်နေကြဦး"

နန်ယု ဖေးယွင်ကျင်းအား ရဲလုပ်ထုံးလုပ်နည်းကို သင်ကြားပေးခဲ့ပြီးဖြစ်သော်လည်း ၎င်းကို သူ ပထမဆုံးအကြိမ်လုပ်ဆောင်ခြင်းဖြစ်သည်။ သူ၏ ထူးချွန်သော စွမ်းဆောင်ရည်ကိုမြင်ရသောအခါ သူမ ကျေနပ်စွာမပြုံးဘဲမနေနိုင်ပေ။ ဒီမိန်းမ... အရမ်း ဆူညံနေရောပဲ။

"ကောင်မလေး၊ ဒီ..."

ကလေးအား လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားဆဲဖြစ်သော အဘွားအိုသည် ကျွမ်းကျင်သော သရုပ်ဆောင်မှုဖြင့် ပြုမူသော်လည်း ကြောက်ရွံ့မှု အရိပ်အယောင် အနည်းငယ်ရှိနေသည်။

ကလေးကိုမြင်သောအခါ နန်ယု အခြားအရာတစ်ခုအားသတိ ရသွားသည်။

"ရှောင်ကျင်း၊ ၁၂၀ (အရေးပေါ် ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ ဖုန်းနံပါတ်) ကို ထပ်ခေါ်လိုက်"

ကလေးမှာ ကျန်းမာပုံမရပေ။ သူမ ဖျားနေသည် သို့မဟုတ် ဆေးဝါးသုံးစွဲထားသည်ကို နန်ယု မခွဲခြားနိုင်ပေ။ အလုံခြုံဆုံး ရွေးချယ်မှုမှာ သူမအား ဆရာဝန်တစ်ဦးထံအပ်နှံရန်ဖြစ် သည်။

ထိုကိစ္စအား ကိုင်တွယ်ပြီးနောက် နန်ယု နောက်ဆုံးတွင် အဘွားအို၏မေးခွန်းများကို ဖြေကြားရန်အချိန်ရလာသည်။

သို့သော် သူမ ပါးစပ်ဖွင့်သည်နှင့် အဘွားအိုအသံမှာ ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဒါ အရမ်းဆိုးလွန်းတယ်! မြို့တော်က လူတွေက ငါ့လို အဘွားအိုတစ်ယောက်ကိုအနိုင်ကျင့်နေကြတယ်၊ ငါ့အတွက် ဒါ ဘယ် လောက် လွယ်ကူသလဲ? ငါ့ မြေးလေးက အဖျားကြီးနေလို့ ငါ ဆရာဝန်ဆီခေါ်သွားဖို့ အသည်းအသန် ကြိုးစားခဲ့ရတာ၊ အခု တော့ လူကုန်ကူးသူဆိုပြီးဆက်ဆံခံနေရတယ်၊ ငါ နောက်ထပ် အသက်ရှင်နိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး!"

"အဘွား မင်းကိုမကယ်နိုင်တော့ဘူး နန်အာ၊ အဘွား အသုံးမကျဘူး၊ နောင်ဘဝရောက်ရင် အဖွားကို အပြစ်မတင်ပါနဲ့"

အဘွားအို၏မျက်ရည်များ ရစ်ဝဲကာ၊ နှလုံးကြေကွဲဖွယ်သရုပ် ဆောင်မှုမှာ သက်ကြီးရွယ်အိုအများစုအား ချက်ချင်းစိတ်လှုပ်ရှားစေသည်။ သူတို့ နန်ယုအားမသိကြဘဲ ယခု နန်ယုမှာ အနိုင်ကျင့်သူဖြစ်နေပုံရသည်။

"ကောင်မလေး၊ နားလည်မှုလွဲတာများ ရှိနေမလား ?"

"ဟုတ်တယ်၊ ဟုတ်တယ်၊ မြို့တော်မှာ လူကုန်ကူးသူတွေမရှိတာ နှစ်ပေါင်းများစွာရှိပြီလေ"

"သူ့ကို ကြည့်ပါဦး၊ သူ့ကြည့်ရတာ လူကုန်ကူးသူပုံ မပေါ်ပါဘူး"

အဘွားအိုမှာ ရိုးရှင်းစွာဝတ်ဆင်ထားပြီး သူ့မျက်နှာသည် ရိုးသားသည်။ TV ဇာတ်လမ်းများစွာရှိ ရိုးရှင်းသော တောင်သူ လယ်သမားများကဲ့သို့ပင်။

နန်ယုကမူ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော မျက်နှာသွင်ပြင်နှင့်တင်းမာ သော အမူအရာရှိသည်။ သူ့ မျက်လုံးများမှ သူမ အပြုအမူအထိ သူမသည် ပိတ်ပင်တားမြစ်သော ရန်လိုမှုအားထုတ်လွှတ်နေသည်။ သူမသည် ရိုးသားသောလူတစ်ဦးအား အနိုင် ကျင့်သော ချမ်းသာသူတစ်ဦးနှင့်တူနေသည်။

ဖေးယွင်ကျင်း ပြန်ပြောရန်ပြင်လိုက်သော်လည်း နန်ယု အကြည့်တို့က သူ့အား တားဆီးလိုက်သည်။

သူမ တည်ငြိမ်နေပြီး သံသယရှိသောအကြည့်အောက်တွင်ပင် စိုးရိမ်ခြင်း သို့မဟုတ် ကြောက်ရွံ့ခြင်း မရှိပေ။ ၎င်းမှာ အဘွားအို၏စိုးရိမ်ပူပန်မှုကိုသာ ပိုမြင့်တက်စေသည်။

သူမ ရဲများ ရောက်မလာမီထွက်ပြေးရမည်။ ကလေးအား စွန့်ပစ်ရမည်ဆိုလျှင်ပင်။ သို့သော် အနေအထားမှာ ဆိုးရွားလှသည်။ လူများစွာဝိုင်းရံထားသောကြောင့် သူမ ထွက်ပြေးရန်အတွက် နံရံများပေါ်ကျော်တက်နိုင်မှ ဖြစ်မည်။

ပိုအရေးကြီးသည်မှာ ထိုမိန်းကလေးသည် ပိန်ပါးသောလက်နှင့်ခြေထောက်များဖြင့် ပိန်လှီနေပုံရသော်လည်း သူမ မည်သို့ ကြီးပြင်းလာသည်အား တပ်အပ်မပြောနိုင်ပေ။ သူ လုံးဝဖိနှိပ်ခံနေရသည်။ သူ ဒီမှာသေရတော့မှာလား ?

သူသာ သိခဲ့လျှင် ပိုက်ဆံအတွက် အပေးအယူအားလက်ခံခဲ့မည်မဟုတ်ပေ!

"ဟက်~" နန်ယု လှောင်ပြုံးပြလိုက်သည်။

"ရှင့် မြေးမ ?"

နန်ယု အကြည့်တို့မှာ အဘွားအိုလက်ထဲရှိ ကလေး၏ ခြေထောက်များပေါ်သို့ ရောက်သွားသည်။

သူမ ခြေလှမ်းများ တုန်ခါမှုကြောင့် ဖြစ်နိုင်သည်၊ ခြေတစ်ဖက်မှာ မတော်တဆပေါ်လာသည်။ ၎င်းတွင် အထူးအမှတ်အသားများ မရှိသလို သာမန် ဖိနပ်နှင့် ခြေအိတ်တစ်စုံနှင့်တူသည်။

သို့သော်...

"အဲဒီကလေးဝတ်ထားတဲ့ ဖိနပ်တစ်စုံ ဘယ်လောက်တန်ဖိုးရှိလဲဆိုတာ သိလား ?"

ဖိနပ် ?

လူတိုင်း မျက်လုံးများမှာ ကလေး၏ခြေထောက်များဆီသို့ လျင်မြန်စွာရောက်ရှိသွားသည်။

"အများဆုံး တစ်ရာ၊ နှစ်ရာလောက်လား ? ဒါ အထူးအဆန်း မဟုတ်ပါဘူး"

"ဟုတ်တယ်၊ ကောင်မလေး၊ ငါ့ကို စောင့်ခိုင်းမထားနဲ့တော့! ပြောလိုက်!"

နန်ယု- "..."

သူမ စောင့်ခိုင်းရန် ရည်ရွယ်ခဲ့ခြင်းမဟုတ်ပေ။ အဆက်မပြတ် ပြောဆိုမှုများမှာ သူမအား စကားတစ်ခွန်းအဆုံးသတ်ရန် ခက်ခဲစေခဲ့သည်။ သို့သော် ယခုအခါ အကောင်းဆုံးအခွင့်အ ရေးဖြစ်သည်။

"ဒီဘရန်းနဲ့ ဖိနပ်တစ်ရံကိုအနည်းဆုံး ယွမ်ငါးထောင်ပေးရတယ်၊ ပြီးတော့ ရှင့် ဝတ်စုံတစ်ခုလုံးရဲ့တန်ဖိုးကဖြင့် နှစ်ရာတောင်မရှိဘူး မှတ်လား?"

"ငါးထောင်တန်ဖိနပ်ကို ဝတ်နိုင်တဲ့ ကလေးတစ်ယောက်က ဖျားတဲ့အခါ ကားမရှိဘဲ ဆေးရုံကိုပြေးရတဲ့ ဒုက္ခကိုခံရတာလား?"

"ယွမ်ငါးထောင် ?!"

ထိုစျေးနှုန်းမှာ သက်ကြီးရွယ်အိုကြည့်ရှုသူများအား ချက်ချင်း တုန်လှုပ်သွားစေသည်။

၎င်းတို့၏စိတ်ထဲတွင် ကလေးများသည် အရမ်းမြန်စွာ ကြီးထွားလာကြပြီး အဝတ်အစားနှင့် ဖိနပ်များမှာ သက်တောင့်သက်သာရှိပြီး စျေးမကြီးရန်သာလိုအပ်သည်ဟု ယူဆထား သည်။ မကြာမီ အသစ်များလိုအပ်မည် ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

သို့သော် ယခုအခါ ဤသာမန်ဟုထင်ရသော ဖိနပ်တစ်စုံကို ယွမ်ငါးထောင်ပေးရသည်ဟု သူတို့အား ပြောပြနေခြင်းလား?

၎င်းမှာ သက်ကြီးရွယ်အိုများ၏အမြင်များကို ချက်ချင်းဖျက် ဆီးပစ်လိုက်သည်။

တကယ်တော့ နန်ယု ထိုဘရန်းအကြောင်းသိရှိခြင်းမှာ တိုက် ဆိုင်မှုသက်သက်သာ။ ဦးလေးကျိုးသည် ဖေးယွင်ကျင်း ဝတ်စုံအား ခေါင်းမှခြေဖျားအထိ ပြင်ဆင်ပေးခဲ့ပြီး သူမ တစ်ခါမျှ ဝင်ရောက် စွက်ဖက်ခဲ့ခြင်းမရှိပေ။

နန်ယု ဘရန်းအမည်များအား ဂရုမစိုက်ပေ။ သူမ သက်တောင့်သက်သာရှိပြီး လှပသည့်အရာကိုသာလိုချင်သည်။

တိုက်ဆိုင်စွာပင် သူမသည် ဦးလေးကျိုး ကတ်တလောက်တစ်ခုအား ကြည့်နေသည်ကို မြင်လိုက်သည်။ သူမ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ၎င်းမှာ မိန်းကလေးဝတ်ထားသော ဖိနပ်တံဆိပ်က သူမထံပို့ခဲ့သော ကတ်တလောက်နှင့်ဆင်တူနေသည်။

နန်ယု ဦးလေးကျိုးနှင့် စကားအနည်းငယ်ပြောခဲ့သော်လည်း အခြားအရာများအား မမှတ်မိတော့ဘဲ တံဆိပ်၏လိုဂိုကိုတော့ မှတ်မိသည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ အင်္ကျီလက်ပြတ် အသေးစားကိုယွမ်သုံးသောင်းဖြင့် ရောင်းချသော ဘရန်းအမည်အား မမှတ်မိစေရန် ခက်ခဲသည်။

"အဓိပ္ပာယ်မရှိတာ! မင်း အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ ပြောနေတာ!"

အဘွားအို ကန့်ကွက်လာသည်။

"ငါ ဈေးဆိုင်ကနေ ကောက်ယူခဲ့တာ၊ ယွမ်နှစ်ဆယ်ပဲ! ဘရန်း မဟုတ်ဘူး၊ ပုံတူပွားထားတဲ့ ထုတ်ကုန်ဖြစ်ရမယ်!"

မဖြစ်နိုင်တာ မဟုတ်ပေ။

သူမ အကြည့်မှာ နန်ယုပေါ်သို့ ထပ်မံ ရောက်သွားသော်လည်း သူမ အဘွားအိုနှင့် ထပ်မံငြင်းခုံရန် စိတ်မဝင်စားတော့ပေ။

"ရဲတွေ ရောက်လာရင် ကျမတို့ သိရလိမ့်မယ်၊ စိတ်မပူပါနဲ့၊ ကျမ လူနာတင်ယာဥ် ခေါ်ထားတယ်၊ ကလေးရဲ့ပြန်လည်ကောင်းမွန်မှုကို နောက်မကျစေရဘူး၊ တကယ်ပဲ ကျမ နားလည်မှုလွဲခဲ့တယ်ဆိုရင် ကျမ ကိုယ်တိုင်လာပြီး ခေါင်းငုံ့တောင်းပန်ပါ့မယ်"

နန်ယုတွင် တကယ်တမ်း သက်သေများများစားစားမရှိပေ။ ကနဦး စုံစမ်းမှုမှာ သူမ၏ဆုံးဖြတ်ချက်ကိုသာ ခိုင်မာစေ သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူမသည် အလွန်အကျွံ စဉ်းစားနေခဲ့သည်ဆိုလျှင်ပင် သူမ လက်ခံသည်။

အနည်းငယ်ရောက်စွက်ဖက်ခြင်းမှာ မိသားစုတစ်ခုအားကယ် တင်နိုင်သည်၊ ၎င်းကို လုပ်ဆောင်ရခြင်းအတွက် သူမ ပျော်ရွှင်သည်။

"အန်တီ လိမ်မှာမဟုတ်ဘူး!"

ဖေးယွင်ကျင်း မျက်မှောင်ကြုံ့ကာ ပြန်ပြောသည်။

"ခုနရုန်းကန်တုန်းက အဘွားက ကလေးကိုထိခိုက်တော့မယ့်ဆဲဆဲပဲ၊ အဘွားအရင်းတစ်ယောက်က အဲ့လိုလုပ်မှာ မဟုတ်ဘူး"

"အဲ့ဒါ ငါ စိတ်ပူနေလို့ပါ၊ တစ်ယောက်ယောက်က မင်းရဲ့ ကလေးကို ရုတ်တရက်လုယူသွားတဲ့အခါ မင်း ဘယ်လို စိတ်မပူဘဲ နေနိုင်မှာလဲ?"

အချိန်ကုန်လွန်လာသည်နှင့်အမျှ အဘွားအိုမှာ စိတ်ပူပန်လာသော်လည်း ၎င်းသည် ဘာအကျိုးရှိမည်နည်း? သူမ ထွက်ပြေးနိုင်ခြင်းမရှိပေ!

"လမ်းဖယ်ပေးကြ! လမ်းဖယ်ပေးကြ၊ ရဲတွေ လာနေပြီ!"

မကြာမီ နန်ယု ဥသြသံ မှိန်ဖျော့ဖျော့အားကြားလိုက်ရသည်။ သို့သော် လမ်းမှာဖြတ်သန်း၍မရဘဲ ထိုဆူညံသံသည် ခြေလှမ်း များ၏ ရှုပ်ထွေးသောအသံသို့ လျင်မြန်စွာပြောင်းလဲသွားသည်။

ငါးမိနစ်၊ ငါးမိနစ်အတွင်း ရဲများရောက်လာကြသည်။

"ဘယ်သူက လူကုန်ကူးသမားလဲ? ဘယ်သူ ရဲကိုခေါ်တာလဲ?"

ရဲအရာရှိ လူအုပ်ကိုနောက်ဆုံးတွင် တိုးဝှေ့ဖြတ်ကျော်ကာ ထိုမြင်ကွင်းအား မြင်လိုက်ရသည်။

လှပသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် သက်ကြီးရွယ်အိုအမျိုး သမီးတစ်ဦးအား တစ်ကိုယ်တော်ဖမ်းဆီးထားသည်—၎င်းမှာ ရယ်စရာကောင်းသော ပြဇာတ်တစ်ခု၏အစလား ?

ရဲအရာရှိ စကားပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ် လူနာတင်ယာဉ် ရောက်လာသည်။

"ကလေး ဘယ်မှာလဲ? ကျွန်တော် ဆရာဝန်ပါ၊ ကျေးဇူးပြုပြီး လမ်းဖယ်ပေးပါ"

တရုတ်လူမျိုးများတွင် ပျော်စရာကြည့်ရှုခြင်းအား နှစ်သက်သော မျိုးဗီဇရှိသည်ဟုပြောရမည်။ ရှုပ်ထွေးသော မြေမျက် နှာပြင်အားထည့်သွင်းစဉ်းစားပါက ရဲများနှင့် ဆရာဝန်များမှာမှန်ကန်သောနေရာအား ရှာဖွေရန် တစ်မိနစ် သို့မဟုတ် နှစ်မိနစ် ခန့်ကြာမြင့်မည်ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ သူတို့ လုပ်ရမည့်အရာမှာ လူအုပ်ထဲသို့တိုးဝင်ရန်သာ။

ကျန်လုပ်ငန်းစဉ်မှာ ရိုးရှင်းသည်။ ကလေးအားဆေးရုံသို့ ပို့ဆောင်ပြီး ဆရာဝန်တစ်ဦးနှင့် ရဲအရာရှိတစ်ဦး လိုက်ပါသွားသည်။

နန်ယုနှင့် အခြားသူများမှာ ကျန်ရဲအရာရှိနှစ်ဦးနှင့်အတူ ရဲစခန်းသို့ လိုက်သွားကြသည်။

သူမ ကလေးနှစ်ယောက်နှင့်အတူ ရဲစခန်းသို့ ရောက်လိမ့်မည်ဟု တစ်ခါမျှ မတွေးခဲ့ဖူးပေ။ ၎င်းမှာ အံ့သြဖွယ်အတွေ့အကြုံတစ်ခု ဖြစ်သည်။

အပူပေးထားသော အစားအစာများ ထပ်မံအေးသွားဖွယ်ရှိသည်မှာ စိတ်မကောင်းစရာပင်။

လမ်းတွင် သူမ စခန်းသို့ မရောက်မီ နန်ယု နန်ကျီထံမှ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုအား လက်ခံရရှိခဲ့သည်။

"ယုယု! ဘာဖြစ်တာလဲ? နင် အဖမ်းခံရတာလား?"

နန်ယု ပြန်ဖြေသည်- "...ဒီ ပေါက်ကရသတင်းက ဘယ်ကလဲ"

မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း နောက်ထပ်အရင်းအမြစ် ကြွယ်ဝ သော အင်တာနက်အသုံးပြုသူတစ်ဦးသည် နန်ယုအား သူမ၏ ကလေးနှင့်အတူ ရဲကားထဲသို့ ဝင်နေသော ဓာတ်ပုံကိုမိနစ်အနည်းငယ်ကမှတင်ခဲ့ပြီး ဘာဖြစ်နေသည်ကို မေးမြန်းနေဆဲ ဖြစ်သည်။

ထို့နောက် အခြား အင်တာနက်အသုံးပြုသူများမှာ နန်ယု၏ ကိုယ်ရေးအချက်အလက်အား ချက်ချင်းဖော်ထုတ်ခဲ့ကြပြီး မှန်းဆမှုများစွာဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။

[မစ်နန် ဥပဒေချိုးဖောက်ခဲ့တာလား ? အခွန်ရှောင်တာများဖြစ်နိုင်မလား?]

[ဒါ မဖြစ်နိုင်ဘူး၊ မစ်နန် ဥပဒေချိုးဖောက်ခဲ့ရင်တောင် ကလေးကိုခေါ်လာစရာလား အဲ့ဒါ ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ?]

[ဟမ့်၊ ဒီ ကောင်မလေး နောက်ကွယ်မှာ ဘာတွေလုပ်နေလဲ ဘယ်သူသိမှာလဲ ?]

မှန်းဆမှုများ ပျံ့နှံ့သွားပြီးနောက် နန်ကျီကိုပင် စိုးရိမ်စေခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူ အလျင်အမြန် ဖုန်းဆက်မေးမြန်းခဲ့ခြင်းပင်။

နန်ယု အရာအားလုံးကို ထပ်မံရှင်းပြနိုင်ခဲ့ပြီး နန်ကျီအား စကားမပြောနိုင်အောင် ဖြစ်စေခဲ့သည်။

"နေဦး၊ ငါ အခု ရောက်တော့မယ်"

နန်ယု မလိုဘူးဟု ပြောချင်သော်လည်း နန်ကျီ သူမအား အခွင့်အရေးမပေးခဲ့ပေ။

နန်ကျီ ဖုန်းချလိုက်သည်နှင့် ဖေးယီကျန့်ရောက်လာသည်။

နန်ယု- ...ကိစ္စတစ်ခုတည်းကို ထပ်ခါတလဲလဲ ရှင်းပြရတာ တကယ် ပင်ပန်းတယ်နော်

သို့သော် ၎င်းသည် သူမအား ဂရုစိုက်သောကြောင့် နန်ယု စိတ် ရှည်စွာ ထပ်မံရှင်းပြခဲ့သော်လည်း ဖေးယီကျန့်၏ရှင်းပြချက်မှာ နန်ကျီ ဗားရှင်းထက် တစ်ဝက်ကျော်ခန့်ပိုရိုးရှင်းသည်။

အရေးအကြီးဆုံးမှာ နန်ယု စကားအဆုံးတွင် ဖုန်း၏အခြားတစ်ဖက်မှ ရယ်သံတိုးတိုးအား သူမ ကြားလိုက်ရခြင်းပင်။

နန်ယု- "...ရယ်စရာပါလား ?"

ဖေးယီကျန့်- "စိတ်မကောင်းပါဘူး၊ စိတ်မကောင်းပါဘူး"

သူ့တောင်းပန်မှုမှာ ရှင်းရှင်းလင်းလင်းပင် မရိုးသားသော ကြောင့် နန်ယုတုံ့ပြန်မှုမှာ ဖုန်းအား ချပစ်လိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။

"မစ်နန်"

သူမ နောက်ဆုံးတွင် ငြိမ်းချမ်းမှု ရတော့မည်ဟု ထင်နေစဉ် သူမ ဘေးရှိရဲအရာရှိမှာ သတိထား၍ စကားပြောလိုက်သည်။

သူလည်း အွန်လိုင်းမှာ ရှိနေသည်။ သူ အစတွင် မသေချာသော် လည်း ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုနှင့် သူ၏ ဖုန်းပေါ်တွင် လျှို့ဝှက် အွန်လိုင်းရှာဖွေမှုပြုလုပ်ပြီးနောက် ရဲသည် အတည်ပြုခဲ့သည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့၊ ခင်ဗျား တကယ် လူကုန်ကူးသမားကိုဖမ်းတာဆိုရင် ရဲက ခင်ဗျားရဲ့ နာမည်ကိုရှင်းလင်းပြီး နဖူးစည်းစာတမ်းနဲ့ ဂုဏ်ပြုမှာ သေချာပါတယ်"

— မဟုတ်ပါဘူး၊ တကယ်တော့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။

ရဲစခန်းသို့ရောက်သောအခါ အဘွားအိုအားခေါ်ဆောင်သွားပြီး နန်ယုအား ရေနွေးသုံးခွက်နှင့် သရေစာအချို့ပေးခဲ့သည်။ သူမနှင့် ကလေးနှစ်ဦးမှာ ရဲ၏မေးခွန်းအနည်းငယ်အားဖြေ ကြားခဲ့ပြီးနောက် စိတ်ရှည်စွာစောင့်ဆိုင်းရန် တောင်းဆိုခံရသည်။

အဘွားအို၏အခြေအနေမှာ သာမန် ကလေးခိုးမှုထက် ပိုမို ရှုပ်ထွေးပုံရသည်။

"ညီမလေး!"

သူတို့ စောင့်ဆိုင်းနေစဉ် နန်ကျီ နောက်ဆုံးတွင် ရောက်လာသည်။

သို့သော် သူ ချက်ချင်းပင် ဝေဖန်မှုများ စတင်လိုက်သည်။

"နင် ရဲရဲတင်းတင်း လုပ်ရဲလိုက်တာ! ဘယ်လိုလုပ်ပြီး လူကုန်ကူးသမားကို ကိုယ့်ဘာသာဖမ်းရဲရတာလဲ? သူတို့က ဘာမဆို လုပ်ရဲတယ်ဆိုတာ မသိဘူးလား? ဘေးနားမှာ ကလေးနှစ်ယောက်တောင်ပါလာတာလေ! တစ်ခုခု ဖြစ်သွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ? တစ်ခုခုဖြစ်သွားရင် ဘယ်သူက အလျော်ပေးနိုင်မှာလဲ!"

ဒေါသထွက်နေသော နန်ကျီအား ရင်ဆိုင်ရင်း နန်ယု ဖေးယွင်ကျင်းနှင့် လီရီပိုင်ကို သူမ ရှေ့တွင် ညင်သာစွာဆွဲယူကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"သူတို့ရဲ့ ဘေးကင်းမှုကို ကျွန်မ အာမခံနိုင်ပါတယ်"

နန်ကျီ ဒေါသမှာ ပိုပြင်းထန်လာသည်။

"နင် ဘာအာမခံချက်ပေးနိုင်မှာလဲ? အဲဒီလူတွေက နင် ဘယ်သူလဲဆိုတာ ဂရုမစိုက်ဘူး! နင်..."

နန်ကျီ စိတ်ထဲတွင် နန်ယုမှာ ယခင်ကအတိုင်း နူးညံ့သိမ်မွေ့သော ညီမငယ်ဖြစ်နေဆဲပင်။ ဤညီမငယ်သည် လူကုန်ကူးသမားအား ဖမ်းဆီးခဲ့သည်ဟု ဖုန်းပေါ်မှကြားလိုက်သည်နှင့် နန်ကျီ နှလုံးသားမှာခုန်သွားခဲ့သည်။

နန်ယု ခေါင်းငုံ့လိုက်ပြီး စဉ်းစားသည်။

ထားလိုက်ပါတော့၊ အခြေအနေက လူတိုင်းထက် ပိုအား ကောင်းတယ်၊ ဒီအချိန်မှာ နန်ကျီကို မလှုံ့ဆော်မိစေနဲ့

သူမ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။

သို့သော် နန်ကျီဒေါသမှာ ခဏတာသာဖြစ်သည်။ သူ စိတ်ငြိမ်သွားခြင်း မဟုတ်ဘဲ ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦး ရုတ်တရက် အတင်းဝင်လာသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

"နာနာ၊ ငါ့ နာနာ ဘယ်မှာလဲ ?"

ပြောနေသူမှာ အလွန် ဂုဏ်သိက္ခာရှိပုံရသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးဖြစ်သော်လည်း သူမသည် စိုးရိမ်ပူပန်မှုနှင့် ခုနက ပြေးလာမှုကြောင့် အနည်းငယ်ရှက်ရွံ့နေပုံရသည်။

"မစ္စတာဝူ!"

"မစ္စတာနန်!"

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် နန်ကျီနှင့် မစ္စတာဝူတို့ အချင်းချင်း အသိအမှတ်ပြုသောအခါ အာမေဋိတ်သံများ ပြုလုပ်ကြသည်။

မြင်ကွင်းမှာ ခဏတာ ရှုပ်ထွေးသွား၏။

ဘေးတွင် ဆိတ်ဆိတ်နေသော ရဲအရာရှိမှာ နောက်ဆုံးတွင် ရှင်းပြရန် ရှေ့သို့ တက်လာသည်။ နန်ယု ကယ်တင်ခဲ့သော ကလေးငယ်မှာ မစ္စတာဝူနှင့် မစ္စစ်ဝူတို့၏ကလေးဖြစ်ကြောင်းပေါ် ပေါက်လာသည်။

ကလေးမှာ ယခုဆေးရုံတွင်ရှိနေကြောင်း သိရှိပြီးနောက် နှစ်ဦးစလုံး အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွားကြသည်။

နန်ယု နန်ကျီ၏ "မထီမဲ့မြင်ပြုသော" မျက်လုံးများကိုသာ ထပ်မံတွေ့ဆုံရသော်လည်း သူမ ရင်းနှီးသော နာမည်တစ်ခုရှိသည်ဟု ထင်မိသည်။

မစ္စတာဝူ ? နာနာ ?

ဝူ နာ နာ ???

ထိုကလေးငယ်မှာ နောက်ပိုင်းတွင် စာအုပ်ထဲမှမကောင်းဆိုး ဝါးအမျိုးသမီးဇာတ်ပို့ ဝူနာနာများဖြစ်နေမလား ?