အချိန်က မြန်လိုက်တာ

မနက်စောစော။

ရှနိုင်ငံတော်။

အရှေ့နန်းတော်။

လုချန်းဖုန်း အိပ်ရာမှ နိုးလာသောအခါ သူ၏ဘေးရှိ လှပသော အမျိုးသမီးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ နှုတ်ခမ်းများသည် အပေါ်သို့ အနည်းငယ် ကွေးတက်သွားသည်။ သူ၏ ဆန္ဒသည် နောက်ဆုံးတွင် ပြည့်ဝသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော်…

ဤအခိုက်တွင် လုချန်းဖုန်းလည်း စိုးရိမ်ပူပန်လာသည်။ သူ၏ ဖခင် ဧကရာဇ်ကို သူ စိတ်မပူပါ။ သူ အစိုးရိမ်ဆုံးမှာ သူ၏ မယ်တော် ဖြစ်သည်။

သူသည် မုကျိရွှမ်း၏ တင်းကျပ်သော ကြီးကြပ်မှုအောက်တွင် ကြီးပြင်းလာခဲ့သည်။ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် မုကျိရွှမ်းသည် အလွန် တောင်းဆိုမှုများသော မိခင်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး ဤကိစ္စကို သူမ သဘောမတူဖို့ အလွန်များသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဝူယောင်၏ အလွန်လှပသော မျက်နှာလည်း အနည်းငယ် တွန့်သွားပြီး နောက်တစ်ခဏတွင် သူမ၏ မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်သည်။

သူမ မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လုချန်းဖုန်း၏ ချောမောပြီး ကလေးဆန်သော မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရပြီး သူမ၏ နှလုံးသား တုန်လှုပ်သွားသည်။

ပြီးသွားပြီ…

ငါ ဘာတွေလုပ်လိုက်မိပါလိမ့်…

ဝူယောင်၏ မျက်နှာ ရှက်စိတ်နှင့် စိုးရိမ်စိတ်များဖြင့် နီမြန်းနေသည်ကို မြင်သောအခါ လုချန်းဖုန်း၏ နှလုံးသား ယားယံလာပြီး သူမအပေါ်သို့ တစ်ဖန် ဖိချလိုက်သည်။ ဝူယောင်က အလျင်အမြန်ပင်

“မင်းသား။ ဒီနေ့…”

ဝူယောင် သူမ၏ စကားကို မဆုံးမီမှာပင် အေးစက်သော အမျိုးသမီးအသံတစ်ခု အပြင်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

“အိမ်ရှေ့မင်းသား။ မင်းကြီးက မင်းသားနဲ့ ဝူယောင်ကို အနောက်ဘက် နန်းတော်ဥယျာဉ်မှာ တွေ့ဖို့ ခေါ်နေပါတယ်။”

ထိုအသံကို ကြားသောအခါ လုချန်းဖုန်းနှင့် ဝူယောင်တို့ နှစ်ဦးလုံး၏ နှလုံးများ တုန်လှုပ်သွားသည်။

သူတို့သည် အပြင်မှ အမျိုးသမီးနှင့် မကြာခဏ ထိတွေ့ဆက်ဆံခြင်း မရှိသော်လည်း ဤအသံကို သူတို့ ကောင်းကောင်း ရင်းနှီးကြသည်။ ၎င်းမှာ လုချန်း၏ ကိုယ်ရံတော် ပိုင်ချင်းချင်း၏ အသံ ဖြစ်သည်။

ဆွမ်ဧကရာဇ်က သူ၏ ကိုယ်ရံတော်ကို အမိန့်ပေးပို့ခိုင်းခြင်းသည် ကိစ္စ၏ အရေးကြီးမှုကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ညွှန်ပြနေသည်။ သူတို့နှစ်ဦးလုံးကို အတူတကွ ဆင့်ခေါ်သည်ကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားလျှင် သူတို့၏ ကိစ္စ ဖော်ထုတ်ခံလိုက်ရပြီဖြစ်ကြောင်း အတော်လေး ထင်ရှားသည်။

စိတ်ကိုတည်ငြိမ်အောင် ပြန်ထိန်းလိုက်ပြီးနောက် လုချန်းဖုန်းက ဝူယောင်၏ ထိတ်လန့်နေသော မျက်နှာကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ

“ဒေါ်လေးဝူ။ စိတ်ချပါ။ ကျွန်တော်တို့ကို လက်ထပ်ခွင့်ပေးဖို့ သဘောတူအောင် ဖခင်ကို တောင်းဆိုမှာပါ။”

ထိုအခိုက်တွင် ဝူယောင်သည် လုချန်းဖုန်း၏ စကားများကို နားထဲမဝင်နိုင်တော့ပဲ ဘေးဒုက္ခ ကျရောက်တော့မည်ဟု ခံစားနေရသည်။

……..

ရှနိုင်ငံတော် နန်းတော်။

နန်းတွင်းဥယျာဉ်။

နန်းတော်၏ နန်းတွင်းဥယျာဉ်သည် ပွင့်လန်းနေသော ခမ်းနားမှုထဲတွင် နစ်မြောနေပြီး အရောင်အသွေးမျိုးစုံဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

နေရောင်ခြည်အောက်တွင် မာနကြီးပြီး နှင်းစက်များစိုနေသော ပန်းများသည် တစ်ပွင့်နှင့်တစ်ပွင့် အပြိုင်အဆိုင် ပွင့်လန်းနေကြပြီး သက်ဝင်လှုပ်ရှားနေသော ဆီဆေးပန်းချီကားတစ်ချပ်နှင့် တူနေသည်။

ဥယျာဉ်၏ အလယ်ဗဟိုတွင် လှပသော ရေပန်းတစ်ခုသည် တိုးတိုးလေး မြည်နေပြီး ၎င်း၏ ရေစက်များသည် နေရောင်ခြည်အောက်တွင် တောက်ပနေသော ကျောက်မျက်ရတနာများကဲ့သို့ ဖြာထွက်နေသည်။

စိမ်းလန်းစိုပြေသော သစ်ပင်များသည် ဥယျာဉ်၏ လန်းဆန်းမှုကို ထပ်လောင်း အားဖြည့်ပေးနေသည်။

မွှေးရနံ့သင်းသော ပန်းမျိုးစုံဖြင့် ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်တွင် စီတန်းထားသော ကွေ့ကောက်သော လမ်းလေးသည် ကြည့်ရှုသူများအား စိတ်သာယာမှုနှင့် လွတ်လပ်မှုကို ခံစားစေသည်။

လေပြေတစ်ချက် တိုက်ခတ်လာပြီး ပန်းများလေထဲတွင် ကြဲဖြန့်သွားကာ အိမ်ပြန်လမ်းကို မေ့သွားစေလောက်အောင် စွဲမက်ဖွယ်ကောင်းသော မြင်ကွင်းကို ဖန်တီးနေသည်။

ဤအခိုက်တွင် နန်းတွင်းဥယျာဉ်ရှိ အဆောင်ငယ်တစ်ခုအတွင်း၌ လုချန်း သူ၏ လက်ဖက်ရည်ကို အရသာခံနေသည်။ နန်းတွင်းဥယျာဉ်၏ ဝင်ပေါက်ကို ကြည့်နေသော မုကျိရွှမ်း၏ မျက်နှာအမူအရာမှာမူ ရေခဲကဲ့သို့ အေးစက်နေသည်။

လုချန်း၏ ရှေ့တွင် ဤသို့သော မျက်နှာကို ဘယ်တုန်းကမှ သူမ မပြခဲ့ဖူးသော်လည်း လုချန်းဖုန်းနှင့် ဝူယောင်တို့၏ ကိစ္စက သူမကို စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေသည်။

ဤလူဆိုးလေးသည် သူမကို အသိမပေးပဲ ဝူယောင်ကို လုံးဝ စားသုံးခဲ့သည်။ သူ ဝူယောင်ကို အမှန်တကယ် သဘောကျလျှင်ပင် အနည်းဆုံးတော့ သူမကို ပြောပြသင့်သည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ ဝူယောင်သည် ဝူဧကရာဇ်၏ မျိုးဆက်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူမကို ပေါ့ပေါ့တန်တန် မထိတွေ့သင့်ချေ။

အကယ်၍ ဝူယောင်သာ သာမန်အစေခံတစ်ဦးသာ ဖြစ်ပါက မုကျိရွှမ်း ဒေါသထွက်ချင်မှ ထွက်မည်ဖြစ်သော်လည်း ၎င်းမှာ ဝူယောင် ဖြစ်နေသည်။

မကြာမီမှာပင် ပုံရိပ်နှစ်ခု နန်းတွင်းဥယျာဉ်၏ ဝင်ပေါက်သို့ ထိတ်လန့်တကြား ပြေးဝင်လာကြသည်။

သူတို့ အဆောင်ငယ်ထဲ ရောက်သောအခါ လုချန်းနှင့် မုကျိရွှမ်းတို့ ဘာမှ မပြောရသေးမီမှာပင် လုချန်းဖုန်းနှင့် ဝူယောင်တို့ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဒူးထောက်လိုက်ကြသည်။

လုချန်းဖုန်းသည် ဝူယောင်ကို ကာကွယ်ရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သော်လည်း သူမက ဦးစွာ စကားပြောလိုက်သည်။

“အိမ်ရှေ့မင်းသားကို သွေးဆောင်ခဲ့တာ ကျွန်မပါ။ ဒီကိစ္စက အရှင်မင်းသားနဲ့ ဘာမှမဆိုင်ပါဘူး။ မင်းကြီးက တစ်ယောက်ယောက်ကို အပြစ်ပေးချင်တယ်ဆိုရင် ကျွန်မတစ်ယောက်တည်းကိုပဲ အပြစ်ပေးပါ။”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လုချန်းဖုန်း စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။ ယောက်ျားတစ်ယောက်အနေနှင့် သူက အပြစ်အားလုံးကို အမျိုးသမီးတစ်ဦးအပေါ်သို့ မည်သို့ ပုံချနိုင်မည်နည်း။ အထူးသဖြင့် ညက သူ အတင်းအကျပ် ပြုမူခဲ့သော့ကြောင့်ဖြစ်သည်။

လုချန်းဖုန်းက အလျင်အမြန်ပင်

“ဖခင်။ မိခင် အားလုံးက ကျွန်တော့်ရဲ့ အမှားပါ။ ဒေါ်လေးဝူနဲ့ ဘာမှမဆိုင်ပါဘူး။ ဒေါ်လေးဝူကို အပြစ်မပေးပါနဲ့။ အားလုံးက…”

လုချန်းဖုန်း အသံမဆုံးမီမှာပင် မုကျိရွှမ်းက အေးစက်စွာ ကြားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

“မင်း သူ့ကို ဒေါ်လေးဝူလို့ ခေါ်ရမှန်းတော့ သိသေးတာပဲ။”

မုကျိရွှမ်း၏ အသံကို ကြားသောအခါ သူတို့နှစ်ဦးလုံး ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်သွားပြီး ခေါင်းများကို ငုံ့ထားလိုက်ကြသည်။ လုချန်းနှင့် မုကျိရွှမ်းကို သူတို့ မကြည့်ဝံ့ကြချေ။

တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် သူတို့လည်း နောက်ထပ် စကားမပြောတော့ပေ။ နောက်ဆက်တွဲဖြစ်မည့်အရာသည် ဆွမ်ဧကရာဇ်၏ အတွေးအပေါ်တွင် မူတည်ကြောင်း ကောင်းကောင်းသိကြသည်။ မုကျိရွှမ်း မည်မျှ တင်းကျပ်သည်ဖြစ်စေ သူမသည် ဆွမ်ဧကရာဇ်၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို လိုက်နာရမည် ဖြစ်သည်။

ဤအခိုက်တွင် လုချန်းကတော့ လုံးဝ စိတ်အေးလက်အေးဖြစ်နေဟန်ဖြင့် သူ၏ လက်ဖက်ရည်ကို သောက်ကာ အတန်ကြာအောင် စကားမပြောပဲ နေနေသည်။ အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ သူတို့နှစ်ဦး၏ စိတ်ကျဉ်းကြပ်မှု မြင့်တက်လာပြီး သူတို့၏ နဖူးများတွင် ချွေးစေးများ စို့လာသည်။

ဆယ့်ငါးမိနစ်ခန့် ကြာပြီးနောက် လုချန်းက နောက်ဆုံးတွင်

“ဖုန်းလေး။ မင်းက ဝူယောင်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို စွဲလန်းတာလား ဒါမှမဟုတ် သူ့ကို လူတစ်ယောက်အနေနဲ့ ချစ်တာလား။ မဖြေခင် သေချာစဉ်းစား။”

ဒါက…

သူ၏ ဖခင်က ဒီလို မေးခွန်းမျိုး မေးလိမ့်မည်ဟု လုချန်းဖုန်း ဘယ်တုန်းကမှ မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။

သူ့အတွက်မူ အဖြေက ထင်ရှားသည်။ သူသည် ဝူယောင်ကို လူတစ်ယောက်အနေနှင့် ချစ်သည်။ သို့သော် သူ့ဖခင်၏ မေးခွန်းတွင် ထောင်ချောက်တစ်ခု ရှိနေသည်ဟု သူ ခံစားလိုက်ရသည်။ ထို့ပြင် သူ့ဖခင်က မဖြေဆိုမီ သေချာစဉ်းစားရန် ပြောခဲ့သည်။

လုချန်းဖုန်း တိတ်ဆိတ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ဝူယောင်၏ မျက်နှာပေါ်၌ စိတ်ပျက်အားငယ်ဟန် ပေါ်လာသည်။ လုချန်းဖုန်းက သူမကို လူတစ်ယောက်အနေဖြင့် အမှန်တကယ် ချစ်လိမ့်မည်ဟု ဘယ်တုန်းကမှ မျှော်လင့်ချက် မထားခဲ့သော်လည်း ထိုအခိုက်တွင် သူမ၏ နှလုံးသား အနည်းငယ် နာကျင်နေသည်။

ဖြစ်နိုင်သည်က သူမသည် အိမ်ရှေ့မင်းသား လုချန်းဖုန်းအတွက် စိတ်ဖိစီးမှု ဖြေဖျောက်ရန် ကစားစရာတစ်ခုသာ ဖြစ်ပေမည်။

ဝူယောင် သူမ၏ အရိုင်းဆန်သော အတွေးများထဲတွင် နစ်မြောနေစဉ် လုချန်းဖုန်းက

“ဒေါ်လေးဝူက ကျွန်တော် ငယ်ငယ်လေးကတည်းက ကျွန်တော့်အနားမှာ ရှိနေပြီး ကျွန်တော့်ကို ဂရုစိုက်ခဲ့တာပါ။ ကျွန်တော် သူ့ကို ကျွန်တော့်မိသားစုဝင်တစ်ယောက်အဖြစ် သတ်မှတ်ထားခဲ့တာ ကြာပါပြီ။ ကျွန်တော်က သူ့ရဲ့ အလှကို မက်မောတာ မှန်ပေမဲ့ အဲ့ဒီထက်ပိုပြီး သူ့ကို လူတစ်ယောက်အနေနဲ့ စွဲလမ်းတာပါ။ သူ့ရဲ့ လှပတဲ့ ရုပ်ရည်သာ မရှိခဲ့ရင်တောင် ကျွန်တော် သူ့အပေါ်မှာ နက်ရှိုင်းတဲ့ ချစ်ခင်မှုတွေ ရှိနေဦးမှာပါ။”

လုချန်းဖုန်း၏ အဖြေကို ကြားသောအခါ ဝူယောင် အနည်းငယ် မှင်သက်သွားပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် မျက်ရည်များ ဝဲလာသည်။ လုချန်းဖုန်း၏ ထိုစကားများဖြင့် သူမ၏ သေဆုံးသွားလျှင်ပင် ဤဘဝ၌ နေထိုင်ရကျိုးနပ်ပေပြီ။

ထိုအခိုက်တွင် လုချန်းက မုကျိရွှမ်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာ အတော်လေး ပျော့ပျောင်းသွားပြီး အရင်ကဲ့သို့ ရေခဲတမျှ အေးစက်မနေတော့ချေ။

ဝူယောင်က လုချန်းဖုန်း၏ မိန်းမဖြစ်ရန် မသင့်တော်ဟု သူမ ခံစားရသော်လည်း လုချန်းဖုန်း၏ အဖြေကိုမူ သူမ အတော်လေး ကျေနပ်နေသည်။ ၎င်းက လုချန်းဖုန်းသည် နှလုံးသားမရှိ၊ ကျေးဇူးမသိတတ်သော လူတစ်ယောက် မဟုတ်ကြောင်း ပြသနေသည်။

သို့သော်…

မုကျိရွှမ်း၏ နှလုံးသားထဲတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုအသစ်တစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာသည်။ မိခင်တစ်ဦး၏ ရှုထောင့်မှကြည့်လျှင် သူမသည် လုချန်းဖုန်းကို ခံစားချက်မရှိ၊ ကျေးဇူးမသိတတ်သော လူတစ်ယောက် မဖြစ်စေလိုသည်မှာ သဘာဝကျသည်။

သို့သော် ဘုရင်တစ်ပါး၏ ရပ်တည်ချက်မှကြည့်လျှင် အနာဂတ်တွင် လုချန်းဖုန်း ဧကရာဇ်ဖြစ်လာပါက သူသည် အမျိုးသမီးများ၏ စွဲဆောင်မှုနောက်သို့ လုံးဝ မလိုက်နိုင်ချေ။ ထို့ကြောင့် လုချန်းက လုချန်းဖုန်း၏ အဖြေကို ကျေနပ်ပါ့မလားဟု မုကျိရွှမ်း အလွန် စိုးရိမ်နေသည်။

သို့သော် ထိုအခိုက်မှာပင် လုချန်းက

“ကမ္ဘာကြီးကို သိမ်းပိုက်တဲ့အခါ ဘုရင်တစ်ပါးက သတ်ဖြတ်ရာမှာ ပြတ်သားရမယ်။ ဒါပေမဲ့ ကမ္ဘာကြီးကို အုပ်ချုပ်တဲ့အခါမှာတော့ သနားကြင်နာတတ်ပြီး သစ္စာစောင့်သိမှုကို တန်ဖိုးထားတဲ့ ဧကရာဇ်က လူတွေရဲ့ နှလုံးသားကို ရရှိလိမ့်မယ်။”

လုချန်း၏ စကားကို ကြားသောအခါ မုကျိရွှမ်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာပင် လုချန်းဖုန်း၏ စကားများက လုချန်းကို စိတ်ပျက်စေခြင်း မရှိခဲ့ချေ။

လုချန်းက

“မင်းရဲ့ အဖြေကို ငါ ကျေနပ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းက ဝူယောင်ရဲ့ အလှကို စွဲလန်းမိလို့ လိုက်လျောတာမျိုးထက် မင်းရဲ့ ခံစားချက်တွေကို ဦးစားပေးလိမ့်မယ်လို့ ငါ မျှော်လင့်တယ်။”

ထိုအခိုက်တွင် လုချန်းဖုန်း သက်ပြင်းချလိုက်၏။ အနည်းဆုံးတော့ ပထမအဆင့်ကို သူ ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သည်။

ချက်ချင်းပင် လုချန်းဖုန်းက

“ကျွန်တော် အလှတရားရဲ့ သွေးဆောင်မှုမှာ နစ်မြောနေမှာ မဟုတ်ပါဘူး ဖခင်။ အနာဂတ်မှာ ကျွန်တော့်ရဲ့ အာရုံစိုက်မှုအားလုံးကို နိုင်ငံတော်ရေးရာတွေအပေါ်မှာပဲ သေချာပေါက် ထားမှာပါ။”

လုချန်းဖုန်း၏ စကားကို ကြားသောအခါ လုချန်းက သူ၏ လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ကောက်ယူပြီး နောက်တစ်ငုံ သောက်လိုက်သည်။

လုချန်းဖုန်းသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် မှောက်လျက်နေပြီး စိတ်မအေးနိုင်သေးချေ။ သူ၏ ဖခင်က ဝူယောင်ကို နောက်ဆက်တွဲ မည်သို့ ကိုင်တွယ်မည်ကို သူ မသိချေ။

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် လုချန်းက

“ဖုန်းလေး။ မင်းက သာမန်လူတစ်ယောက် မဟုတ်ဘူး။ မင်းမှာ ထူးခြားတဲ့ သွေးမျိုးဆက်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားတယ်။ မင်းက ထီးနန်းဆက်ခံသူတစ်ယောက်ကို မွေးထုတ်လိုက်တိုင်း သူတို့က မင်းရဲ့ ကံစွမ်းအားနဲ့ သွေးမျိုးဆက်စွမ်းအား အများကြီးကို ယူသွားလိမ့်မယ်။”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လုချန်းဖုန်း တုန်သွားပြီး ရုတ်တရက် မကောင်းသော ခံစားချက် တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူ၏ ဖခင်က သူ့ကို ဝူယောင်နှင့် ခွဲခွာစေရန် ရည်ရွယ်နေတာလား။

လုချန်းဖုန်း စိုးရိမ်ပူပန်လာစဉ် လုချန်းက

“မင်းရဲ့ အရွယ်မှာ ယောက်ျားနဲ့ မိန်းမကြားက ကိစ္စတွေကို ပညာပေးမယ့် ဆရာမတစ်ယောက် အမှန်တကယ်ပဲ ရှိသင့်တယ်။ မင်းက ဝူယောင်ကို သဘောကျတယ်ဆိုတော့ အခုကစပြီး သူ့ကို မင်းရဲ့ ဆရာမ အဖြစ်ထားမယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါ့မှာ အခြေအနေတစ်ခုရှိတယ်။ မဆင်မခြင် သားသမီးတွေ မမွေးထုတ်နဲ့။”

ထိုစကားများနှင့်အတူ လုချန်းဖုန်းနှင့် ဝူယောင်တို့ နှစ်ဦးလုံး မှင်သက်သွားကြသည်။

ထိုအရာက သူတို့ အတူတူနေနိုင်သည်ဟု ဆိုလိုတာလား။

ဝူယောင် အာရုံလွင့်နေစဉ် လုချန်းက သူမအား

“ဖုန်းလေးက ငယ်သေးတယ်။ အနာဂတ်မှာ မင်းက သူ့ကို စောင့်ကြည့်ရမယ်။ မင်းက သူ့ကို ယောက်ျားနဲ့ မိန်းမကြားက ကိစ္စတွေအကြောင်း သင်ပေးရမယ်ဆိုရင်တောင် သူ့ကို အလွန်အကျွံ အလိုလိုက်လို့ မဖြစ်ဘူး”

“သူ့ရဲ့ ဖွဲ့စည်းပုံက ငါ့နဲ့မတူဘူး။ သူက ကျင့်စဉ် ကျင့်ကြံရမယ်။ ပြီးတော့ သူ မိန်းမကိစ္စမှာ နစ်မြောနေရင် သူ့ရဲ့ ကျင့်စဉ်အဆင့် တိုးတက်ဖို့ ခက်ခဲလိမ့်မယ်။”

ဝူယောင်လည်း လုချန်း၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ချက်ချင်း နားလည်သွားပြီး လျင်မြန်စွာ ဒူးထောက်ကာ

“မင်းကြီးရဲ့ သဘောထားကြီးမှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ကျွန်မ အိမ်ရှေ့မင်းသားကို အခုကစပြီး ကောင်းကောင်းစောင့်ရှောက်ပါ့မယ်။”

နဂါးဖီးနစ်ယင်ယန်ကျင့်စဉ်ကို သူ၏ သားသမီးများထံသို့ လက်ဆင့်ကမ်းရန် လုချန်း ရည်ရွယ်ချက်မရှိချေ။ သူ မိန်းမကိစ္စများတွင် နစ်မြောခြင်းက တစ်မျိုးဖြစ်သော်လည်း သူ၏ သားသမီးများကိုတော့ အလားတူ ဖြစ်စေလိုခြင်း မရှိချေ။

အနာဂတ်တွင် လုချန်းဖုန်းအား သူ အောင်နိုင်ခဲ့သော အင်ပါယာကို ကူညီအုပ်ချုပ်စေလိုသည်။ အကယ်၍ သူ၏ သားသမီးများအားလုံး သူကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး မိန်းမများနှင့် အဆက်မပြတ် ပတ်သက်နေပါက သူ တည်ထောင်ခဲ့သော အင်ပါယာကို မည်သူက စီမံခန့်ခွဲမည်နည်း။

ထိုအခိုက်တွင် လုချန်းဖုန်းလည်း ဒူးထောက်ကာ

“ဖခင်ရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။”

ထို့နောက် လုချန်းက

“ငါက မင်းကို အလိုလိုက်နေတာ မဟုတ်ဘူး။ မင်းက တကယ်ပဲ အရွယ်ရောက်နေပြီ။ ဒါပေမဲ့ ငါ မင်းကို သတိပေးရမယ်။ မင်းရဲ့ ကိုယ်ပိုင် ဂုဏ်ပုဒ်ကို မင်း နားလည်ရမယ်။ မင်းက ထီးနန်းဆက်ခံသူ၊ ရှနိုင်ငံတော်ရဲ့ အနာဂတ် ဧကရာဇ်ပဲ။ မင်းက အုပ်ချုပ်ရေးနဲ့ ကျင့်ကြံမှုကို ဦးစားပေးရမယ်။”

လုချန်းဖုန်းက

“ကျွန်တော် နားလည်ပါတယ်။ အနာဂတ်မှာ ဖခင်နဲ့ မိခင်ကို စိတ်ပျက်အောင် လုပ်မှာမဟုတ်ပါဘူး။”

ထို့နောက် လုချန်း ခပ်အေးအေးဖြင့်

“ကောင်းပြီ။ မင်းတို့နှစ်ယောက်လုံး သွားနိုင်ပြီ။”

နှစ်ဦးလုံး တစ်ပြိုင်နက်တည်း

“ကျွန်တော် နှုတ်ဆက်ပါတယ်”

“ကျွန်မ နှုတ်ဆက်ပါတယ်”

ချက်ချင်းပင် လုချန်းဖုန်းနှင့် ဝူယောင်တို့ နန်းတွင်းဥယျာဉ်၏ အပြင်ဘက်သို့ လျှောက်သွားကြတော့သည်။ သို့သော် ထွက်ခွာသွားစဉ် သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များ သိသိသာသာ တုန်ခါနေသည်။

သူတို့နှစ်ဦးလုံး ဘေးဒုက္ခတစ်ခုမှ သီသီလေး လွတ်မြောက်လာသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူတို့ ခွဲခွာခံရမည်ဟု ထင်ခဲ့ကြ၏။ ဝူယောင်ဆိုလျှင် သေဘေးနှင့် ကြုံတွေ့ရနိုင်ခြေပင် ရှိခဲ့သည်။

မမျှော်လင့်ပဲ လုချန်းက သူတို့ကို ဆက်လက် အတူတူနေခွင့်ပြုခဲ့ပြီး ဝူယောင်ကို လုချန်းဖုန်း၏ အသိဉာဏ်ဖွင့်ပေးသူ ဆရာမဖြစ်ရန်ပင် အတည်ပြုခဲ့သည်။

သူတို့ ဤရလဒ်ကို မယုံနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်နေကြသည်။

လုချန်းဖုန်းနှင့် ဝူယောင်တို့ အရှေ့နန်းတော်သို့ ပြန်ရောက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လုချန်းဖုန်းလည်း ဝူယောင်ကို ပွေ့ဖက်ပြီး အဆုံးမရှိ နမ်းရှိုက်နေတော့သည်။

သူ့ဖခင်၏ ဆုံးဖြတ်ချက်အရ ယခု ဝူယောင်ကို အနာဂတ်တွင် ယုံကြည်စိတ်ချစွာ သင်ကြားခိုင်းနိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။

လုချန်းဖုန်း ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် လုချန်းသက်ပြင်းချလိုက်ကာ စိတ်လှုပ်ရှားမှု အနည်းငယ် ခံစားလိုက်ရသည်။

“အချိန်က မြန်လိုက်တာ။ ငါ့ကလေးတောင် မိန်းမယူရမယ့် အရွယ်ရောက်နေပြီပဲ”

ထိုအခိုက်တွင် လုချန်း မုကျိရွှမ်းဘက်သို့ လှည့်ကာ

“ကျိရွှမ်း။ ဒီနှစ်တွေတစ်လျှောက်လုံး မင်း ပင်ပန်းခဲ့ရပြီ။”

ဤခရီးတစ်လျှောက်တွင် မုကျိရွှမ်းနှင့် ချူးယုချင် ဆိုသော အမျိုးသမီးနှစ်ဦး၏ ပံ့ပိုးမှုက မရှိမဖြစ် လိုအပ်ခဲ့သည်။ သူတို့နှစ်ဦးလုံး များစွာ ပေးဆပ်ခဲ့ကြသည်။

မုကျိရွှမ်းက အနည်းငယ် ပြုံးကာ

“ကျွန်မက မင်းကြီးရဲ့ မိန်းမပါ။ မင်းကြီးအတွက် ဘာမဆို လုပ်ပေးရမှာ ကျွန်မရဲ့ တာဝန်ပါ။”

ခပ်ဖျော့ဖျော့ အပြုံးတစ်ခု လုချန်း၏ မျက်နှာထက်၌ ပေါ်ထွက်လာပြီး နောက်ထပ် စကားမပြောတော့ချေ။