ဘယ် နတ်ဆိုးအကျင့်ကျင့်ကြံသူမှ ကျွန်တော့်လောက် ထူးချွန်လိမ့်မယ်လို့မထင်ဘူး

လျှို့ဝှက်လဝန်းနန်းတော်မှ ကျူးကျော်သူများကို ဖြေရှင်းပြီးနောက် လုချန်းသည် အဓိက အကျိုးပြုသူ စုဟန်ယန်အား လဝက်ကြာ ဆုချခဲ့သည်။ သူမ၏ ဝမ်းဗိုက် ပြည့်ဖြိုးသွားမှသာ သူမအား နန်းတွင်းမှ ထွက်ခွာခွင့် ပြုခဲ့သည်။

ယခု လျှို့ဝှက်လဝန်းနန်းတော်မှ ပထမ ကျူးကျော်သူ အသုတ်ကို ဖြေရှင်းပြီးစီးသွားပြီ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် နောက်ထပ် စိုးရိမ်စရာမှာ အိမ်နီးချင်း ကျင့်စဉ်ကမ္ဘာ၏ ကိစ္စရပ်များ ဖြစ်သည်။

……..

နဂါးနက်မြို့တော်။

နန်းတွင်း။

နံနက်စောစော။

အနက်ရောင်နှင့် ရွှေနဂါး ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော လုချန်းသည် လန်းဆန်းတက်ကြွသော အသွင်ဖြင့် ယွမ်ရှန်ရှန်၏ နေအိမ်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။

လွန်ခဲ့သော လဝက်ခန့်က ယွမ်ရှန်ရှန်၏ အိပ်ဆောင် ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီးနောက် လုချန်းက သူမအား အခြား နန်းဆောင်တစ်ခုသို့ ပြောင်းရွှေ့ရန် စီစဉ်ပေးခဲ့ရာ သူမ၏ လက်ရှိ အဆောင်သည် ယခင်ကထက်များစွာ ပို၍ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသည်။

ယွမ်ရှန်ရှန်၏ ဆောင်အတွင်းသို့ ခြေချလိုက်သည်နှင့် ငြိမ်သက်အေးချမ်းသော အငွေ့အသက်တစ်ခုကို လုချန်း ခံစားလိုက်ရသည်။

အဆောင်ပတ်လည်ရှိ မြင့်မားသော နံရံများသည် ပြင်ပကမ္ဘာ၏ ဆူညံသံများကို တားဆီးထားပြီး ပန်းရနံ့ သင်းသင်းနှင့် ရံဖန်ရံခါ ကြားရသော ငှက်ကလေးများ၏ တေးသံကိုသာ ကျန်ရစ်စေသည်။

အဆောင်၏ အလယ်ဗဟိုတွင် ကြမ်းတမ်းပြီး မတ်စောက်သော လှပသည့် ကျောက်တောင်ငယ်တစ်ခု ရှိသည်။ ကျောက်တောင်ငယ်၏ အောက်တွင် ကြည်လင်သော ရေကန်ငယ်တစ်ခုသည် တိတ်ဆိတ်စွာ စီးဆင်းနေပြီး လေပြေနှင့်အတူ ညင်သာစွာ ယိမ်းနွဲ့နေသော ပန်းရောင် ကြာပွင့်ဖတ် အနည်းငယ်ဖြင့် အလွန်စိတ်ကူးယဉ် ဆန်နေသည်။ ရံဖန်ရံခါတွင် ရွှေငါးတစ်ကောင်သည် ရေထဲမှ ခုန်ထွက်လာပြီး ရေလှိုင်းငယ်များကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

၎င်း၏ ပတ်ပတ်လည်တွင် စိမ်းစိုနေသော ဝါးပင်များက ညင်သာစွာ ယိမ်းခါနေပြီး တရှဲရှဲ မြည်သံများ ထွက်ပေါ်နေသည်။

ထိုအခိုက်တွင် လုချန်း၏ အကြည့်သည် ဆောင်၏ အလယ်ရှိ မဏ္ဍပ်ဆီသို့ ရောက်သွား၏။ ထိုနေရာတွင် ယွမ်ရှန်ရှန် ငြိမ်သက်စွာ တရားထိုင်နေသည်။

လုချန်း၏ ရောက်ရှိလာမှုကို ယွမ်ရှန်ရှန် အာရုံခံမိပြီး ဖြစ်သော်လည်း သူမ၏ မျက်လုံး မဖွင့်ပဲ ကျင့်ကြံမှုကို ဆက်လက် လုပ်ဆောင်နေသည်။

အေးစက်ပြီး အသက်ရှုမှားလောက်အောင် လှပသော နတ်သမီးက သူ့ကို လျစ်လျူရှုနေသည်ကို မြင်သောအခါ လုချန်း ခပ်ဖျော့ဖျော့ ပြုံးလိုက်ပြီးနောက် အဆောင်ငယ် အတွင်းသို့ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်သွားကာ ယွမ်ရှန်ရှန်၏ ဘေးတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ယွမ်ရှန်ရှန်က အေးစက်စွာဖြင့်

“ကျွန်မ သိချင်တာက ရှင်က မိန်းမတွေကို မှီခိုပြီး ကြီးကျယ်တဲ့ အောင်မြင်မှု ရနိုင်မယ်လို့ တကယ်ပဲ ထင်နေတာလား”

“လဝက်လုံးလုံး မိန်းမနဲ့ လဲလျောင်းနေပြီး ကျင့်ကြံမှု လုံးဝ မလုပ်ဘူး။ ရှင်က အခု နတ်ဆိုးအကျင့် ကျင့်ကြံသူနဲ့ ပိုတူနေပြီ။”

ထိုသို့ ကြားသောအခါ လုချန်းက ရယ်မောလိုက်ပြီး

“ ဆရာမကြည့်ရတာ မနာလိုဖြစ်နေတာများလား။”

ယွမ်ရှန်ရှန် လုချန်း၏ စကားများကို လျစ်လျူရှုလိုက်သည်။ သူမ မနာလို ဖြစ်နေခြင်း မဟုတ်ပေ။ သူမ၏ ဤပုန်ကန်တတ်သော တပည့်၏ မိဖုရားဆောင်တွင် အမျိုးသမီး များစွာ ရှိနေသည်။ သူသည် ၎င်းတို့နှင့် နေ့ညမပြတ် အချိန်ဖြုန်းလေ့ ရှိသည်။

အကယ်၍ သူမသာ မနာလို ဖြစ်ရမည်ဆိုလျှင် ယခုအချိန်၌ သူမ မနာလိုစိတ်ဖြင့် သေဆုံးနေလောက်ပြီ သို့မဟုတ် မနာလိုစိတ်များဖြင့် ချဉ်စော်နံ နေလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။

လုချန်း၏ ယခုကျင့်စဉ်နည်းလမ်းက ရေရှည်အတွက် အားကိုးမရဟု သူမ တွေးမိလာ‌ သောကြောင့်ဖြစ်သည်။ နဂါးဖီးနစ်ယင်ယန်ကျင့်စဉ်သည် ကျင့်စဉ်ကောင်းတစ်ခု ဖြစ်သော်လည်း စုံတွဲကျင့်စဉ်တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။

နတ်ဆိုးကျင့်စဉ် ကျင့်ကြံသူများပင်လျှင် စုံတွဲကျင့်စဉ်တစ်ခုတည်းကိုသာ အားကိုးကြမည် မဟုတ်ပေ။ သို့သော် လုချန်းကတော့ ကွဲပြား၏။ သူသည် သူ၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်ကို မြှင့်တင်ရန် ဤနည်းလမ်းကိုသာ အသုံးပြုနေသည်။

တစ်နေ့တွင် လုချန်း ဧကရာဇ်တစ်ပါး အမှန်တကယ် ဖြစ်လာပါက သူ့ကို အမြောက်ဧကရာဇ် သို့မဟုတ် မျိုးပွားဧကရာဇ်ဟု ဘွဲ့မည်ပေးရမည်လားဟု သူမ တွေးမိသည်။

ယွမ်ရှန်ရှန် တိတ်ဆိတ်နေဆဲ ဖြစ်သည်ကို မြင်သောအခါ လုချန်းက သူမထံ ပိုမို တိုးကပ်လိုက်ကာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို သူမနှင့် ထိကပ်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏ “နတ်ဆိုးလက်” ကို ဆန့်တန်း၍ သူမ၏ သွယ်လျသော ခါးကို ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။

လုချန်းက လက်ဆော့ရန် စတင်သောအခါ ယွမ်ရှန်ရှန်လည်း နောက်ဆုံးတွင် သူမ၏ မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ပြီး သူ့ကို ကြည့်ရန် ခေါင်းကို လှည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမ၏ ခရမ်းရောင် မျက်ဝန်းများဖြင့် သူ၏ မျက်ဝန်းများကို စူးစိုက် ကြည့်နေလိုက်၏။ သူမတွင် ထွေထွေထူးထူး ပြောစရာ စကားမရှိ ဖြစ်နေပုံရသည်။

ဤလူသည် စုဟန်ယန်ကို လဝက်ကြာမျှ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်စေခဲ့သည်။ ယခု သူမထံ လာရောက် ချဉ်းကပ်နေပြန်သည်။ သူ၏ ယခင်ဘဝတွင် တိရစ္ဆာန်တစ်မျိုးမျိုး ဖြစ်ခဲ့လေသလောဟု သူမ အမှန်တကယ် တွေးမိသည်။

လုချန်းက ပြုံးလျက်

“ဘယ် နတ်ဆိုးကျင့်ကြံသူမှ ကျွန်တော့်လောက် ထူးချွန်လိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် မထင်ဘူး။”

ယွမ်ရှန်ရှန် ပို၍ပင် စကားမဲ့သွားသည်။ သူမ၏ ဤပုန်ကန်တတ်သော တပည့်သည် အမှန်တကယ် ဂုဏ်ယူနေခဲ့သည်။

ကောင်းပြီ။ သူမ ယခု ဤလူနှင့် စကားပြောချင်စိတ် မရှိတော့ပါ။ ထိုသို့ ပုန်ကန်တတ်သော တပည့်ကို ပြောဖို့ ကောင်းသော အရာ ဘာမှ မရှိပါ။

သူသည် သူ၏ ဆရာမကိုပင် ဖိနှိပ်ခဲ့၏။ ထိုသို့သော လူဆိုးသည် နတ်ဆိုးကျင့်စဉ်ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးနှင့် ဘာမှ မခြားနားပေ။ သူမ ဘာပြောပြော သူ နားထောင်မည် မဟုတ်ပေ။

ထိုအချိန်တွင် လုချန်းသည် ယွမ်ရှန်ရှန်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပွေ့ဖက်ထားရုံသာ ဖြစ်ပြီး မည်သည့် မဖွယ်မရာ လှုပ်ရှားမှုမှ မပြုလုပ်သေးပေ။ သူက

“ဆရာမရဲ့ ရုပ်သေးပညာက ကျွန်တော့်ထက် ပိုပြီး စွမ်းဆောင်ရည် မြင့်တယ်။ လျှို့ဝှက်လဝန်းနန်းတော်က နတ်လှေရဲ့ အကြွင်းအကျန်တွေကို သုံးပြီး ကျွန်တော့် အရွယ်အစား ရုပ်သေးတစ်ရုပ် ဖန်တီးဖို့ ကူညီပေးနိုင်မလား။”

ထိုသို့ ကြားသောအခါ ယွမ်ရှန်ရှန်က စူးစမ်းစွာဖြင့်

“ ရုပ်သေးတစ်ရုပ်လုပ်ပြီး ရှင်က ဘာလုပ်မလို့လဲ။”

လုချန်းက

“ အိမ်နီးချင်း ကျင့်စဉ် ကမ္ဘာကို စူးစမ်းလေ့လာဖို့ ရုပ်သေးတစ်ရုပ် လိုချင်လို့ပါ။ ကျွန်တော်တို့ ကြိုတင်ပြီး တန်ပြန်ဆောင်ရွက်ချက်တွေ စဉ်းစားနိုင်အောင် ဟိုမှာရှိတဲ့ အခြေအနေကို စုံစမ်းဖို့ လိုအပ်တယ်။”

အိမ်နီးချင်း ကျင့်စဉ် ကမ္ဘာတွင် နတ်ဘဝပြောင်းလဲခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူများ များစွာ မရှိနိုင်သော်လည်း ၎င်းသည် ကျင့်စဉ် ကမ္ဘာတစ်ခု ဖြစ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ ကျိယန်ကမ္ဘာသည် ထျန်းချန်ကမ္ဘာနှင့် အလွန် ကွဲပြားခြားနားသည်။

ထျန်းချန်ကမ္ဘာ၏ စိတ်ဝိညာဉ် စွမ်းအင်သည် ယခုမှ ပြန်လည် နိုးထလာခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် ထျန်းချန်ကမ္ဘာရှိ ကျင့်ကြံသူ အများစုမှာ အခြားကမ္ဘာများမှ လာရောက်ကြသူများ ဖြစ်သည်။

အိမ်နီးချင်း ကျင့်စဉ် ကမ္ဘာသည် မရေမတွက်နိုင်သော နှစ်များတစ်လျှောက် ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်လာခဲ့သည်။ ၎င်းတို့တွင် ထိပ်တန်း အင်အားကြီး ပုဂ္ဂိုလ်များ များစွာ မရှိနိုင်သော်လည်း ၎င်းတို့၏ အလုံးစုံ အင်အားသည် ထျန်းချန်ကမ္ဘာထက် သေချာပေါက် ပိုမို အားကောင်းနိုင်သည်။

၎င်းတို့ထံတွင် နတ်ဘဝပြောင်းလဲခြင်း အဆင့် ကျင့်ကြံသူများကို ခြိမ်းခြောက်နိုင်စွမ်းရှိသော အစီအရင်များ သို့မဟုတ် မှော်ရတနာများ ရှိမရှိ လုချန်း သိလိုသည်။ အကယ်၍ ထိုသို့သော အရာများ တည်ရှိနေပါက သူတို့ သတိထားရမည် ဖြစ်သည်။

သူ၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်သည် နတ်ဘဝပြောင်းလဲခြင်းနယ်ပယ်သို့ မရောက်ရှိသေးသဖြင့် ကိုယ်ပွားတစ်ခု ဖန်တီးရန် ယာယီအားဖြင့် မစွမ်းဆောင်နိုင်သေးပေ။ ထိုကြောင့် အိမ်နီးချင်းကမ္ဘာသို့ သွားရောက်လည်ပတ်ရန် ရုပ်သေးပညာကို အသုံးပြု၍ ကြိုးစားကြည့်ရန် စဉ်းစား နေခြင်းဖြစ်သည်။

သို့သော် သူသည် အခြေခံ ရုပ်သေးပညာ၏ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိပြီး ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ ရုပ်သေးပြုလုပ်ခြင်း စွမ်းရည်များသည် ယွမ်ရှန်ရှန်၏ စွမ်းရည်များလောက် ကောင်းမွန် သိမ်မွေ့ခြင်း မရှိပေ။

ဖြစ်နိုင်သည်မှာ အမျိုးသမီးများသည် စိတ်ဝိညာဉ် စွမ်းအားကို အသုံးပြုရာတွင် ပိုမို အသေးစိတ်ကျပြီး ပိုမို ပါးနပ်သောကြောင့် ဖြစ်နိုင်သည်။ ထိုအချက်က သူမ၏ ရုပ်သေးများကို လူအစစ်များနှင့် ပိုမို နီးကပ်စွာ တူညီစေနိုင်သည်။

လုချန်း၏ အစီအစဉ်ကို ကြားပြီးနောက် ယွမ်ရှန်ရှန်က

“ရှင် ပြင်ဆင်ထားတဲ့ ပစ္စည်းတွေကို ထုတ်လိုက်”

မည်သည့် တွန့်ဆုတ်မှုမျှ မရှိပဲ နတ်လှေ၏ အကြွင်းအကျန်များကို လုချန်း ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ၎င်းတို့တွင် ရုပ်သေးများ ပြုလုပ်ရန် အရေးပါသော ပစ္စည်းဖြစ်သည့် ဝိညာဉ်သစ်သား အများစု ပါဝင်သည်။

ထို့နောက် ယွမ်ရှန်ရှန်က သူမ၏ စိတ်ဝိညာဉ် စွမ်းအားကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ပြီး လေထဲမှ ဝိညာဉ်သစ်သား တစ်တုံးကို ယူဆောင်ကာ သူမ၏ မှော်ပညာဖြင့် စတင် ပုံသွင်းလိုက်သည်။

လုချန်းလည်း ယွမ်ရှန်ရှန်ကို အနှောင့်အယှက် မပေးပဲ ဘေးမှတိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်ရှုနေခဲ့သည်။ မကြာမီတွင် လုချန်းနှင့် တစ်ထပ်တည်းနီးပါး တူသော သစ်သားရုပ်တုတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။

လုချန်းလည်း ချက်ချင်းပင် သူ၏ လက်ချောင်းကို ကိုက်လိုက်ပြီး သွေးတစ်စက်ကို သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ် စွမ်းအားဖြင့် ရုပ်သေးပေါ်သို့ ပို့ဆောင်ကာ စတင် သန့်စင်လိုက်သည်။ သို့သော် ထိုအချိန်တွင် လုချန်း၏ စိတ်အခြေအနေ လွှမ်းမိုးသွား၍လားမသိ ရုပ်သေး၏ မျက်နှာတွင် အပြောင်းအလဲ အချို့ ဖြစ်ပေါ်သွားပြီး လုချန်းနှင့် မတူတော့ပေ။

ထိုအရာ ကို မြင်သောအခါ ယွမ်ရှန်ရှန်က ချက်ချင်းပင် ဂါထာတစ်ခု ရွတ်ဆိုလိုက်ပြီး လုချန်းနှင့်အတူ ရုပ်သေးကို သန့်စင်ကာ လုချန်း၏ ရုပ်သွင်ကို ပြန်လည် ရရှိစေရန် မှော်ပညာကို အသုံးပြုလိုက်သည်။

ခဏအကြာတွင် လုချန်းနှင့် ပုံစံတူ ရုပ်သေးရုပ်တစ်ရုပ်အား နောက်ဆုံးတွင် သန့်စင်ပြီးစီးသွားသည်။ ရုပ်သေးသည် လုချန်းနှင့် တစ်ပုံစံတည်း တူညီနေပြီး သူ သယ်ဆောင်ထားသော လက်နက်အပါအဝင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြီးပြည့်စုံစွာ ပုံတူကူးထားသည်။

ဤအချိန်တွင် လုချန်းလည်း ယွမ်ရှန်ရှန်ကို လွှတ်လိုက်ပြီး သူ၏ လူပုံစံတူ ရုပ်သေးထံသို့ လျှောက်သွားကာ အလေးအနက် စစ်ဆေးရင်း

“ဆရာမရဲ့ ရုပ်သေးပညာက တကယ်ကို ထူးခြားသိမ်မွေ့လှပါတယ်”

ဟု ချီးကျူးစကား ဆိုလိုက်သည်။

ထို့နောက် ယွမ်ရှန်ရှန်က သတိပေးလိုက်သည်။

“ရုပ်သေးရုပ်ကို ထိန်းချုပ်နိုင်တဲ့ အကွာအဝေးက ကန့်သတ်ချက် ရှိတယ်။ ဒီကမ္ဘာကနေ ရုပ်သေးတစ်ရုပ်ကို သုံးပြီး တခြားကမ္ဘာက သတင်းအချက်အလက်တွေ စုဆောင်းဖို့က လွယ်မှာ မဟုတ်ဘူး။”

ထိုသို့ ကြားသောအခါ လုချန်း ခဏခန့် ရပ်တန့်သွားသည်။

အမှန်စင်စစ် ရုပ်သေးရုပ်တစ်ရုပ်သည် ကိုယ်ပွားတစ်ခုနှင့် မတူပေ။ ကိုယ်ပွားတစ်ခုသည် ပင်မခန္ဓာကိုယ်မှ လုံးဝ သီးခြား လွတ်လပ်နေနိုင်၏။ ဥပမာအားဖြင့် လျှိုချင်းချိုသည် ယခုအခါ သူမ၏ ပင်မခန္ဓာ၏ ထိန်းချုပ်မှုမှ လွတ်ထွက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ရုပ်သေးတစ်ရုပ်ကတော့ ၎င်း သွားလိုရာ နေရာတိုင်းသို့ လွတ်လပ်စွာ သွားနိုင်စွမ်း မရှိပေ။

ရုပ်သေးပညာတွင် ပိုင်ရှင်၏ အဆက်မပြတ် ထိန်းချုပ်မှုကို လိုအပ်သည်။ ထိန်းချုပ်နိုင်သော အကွာအဝေးသည် ထိုသူ၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်အပေါ် မူတည်သည်။

လုချန်း၏ ယင်ယန်အဆင့် ကျင့်စဉ်ဖြင့် ရုပ်သေးတစ်ရုပ်ကို အခြားကမ္ဘာတစ်ခုသို့ စေလွှတ်ပြီး ထိန်းချုပ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ထိုသို့ တွေးမိသောအခါ လုချန်း အနည်းငယ် သက်ပြင်းချမိ၏။ ၎င်းသည် အမှန်တကယ်ပင် ဒုက္ခများသော ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်သည်။

ကောင်းပြီ။

အနည်းဆုံးတော့ ဒါကို စမ်းသပ်ကြည့်ဖို့ အခွင့်အရေးတစ်ခု ရှာဖွေသင့်သည်။

အနည်းဆုံးတော့ ကမ္ဘာနှစ်ခု၏ ကြားခံနေရာအထိတော့ ရုပ်သေးကို ထိန်းချုပ်မည် ဖြစ်သည်။

အဆင်ပြေပါက အကွာအဝေး ကန့်သတ်ချက်အချို့ ရှိနေလျှင်ပင် ထိုကမ္ဘာ၏ နီးစပ်ရာ နယ်မြေတစ်ချို့ကို ဝင်ရောက်ပြီး သတင်းအချက်အလက် အချို့ စုဆောင်းနိုင် လောက်သည်။