အန်းယန် သူမ၏စွမ်းအားကို ထုတ်ပြခြင်း၊ ရန်သူကို တစ်ချက်တည်းဖြင့် အနိုင်ယူခြင်း

ဖောင်း...

ရွှေရောင်အက္ခရာများနှင့် ရောယှက်နေသော လျှပ်စီးတန်းတစ်ခုသည် ပေါက်ကွဲထွက်သွားတယ်။

တည်းခိုခန်း၏ နံရံတစ်ခုလုံးသည် ချက်ချင်းဆိုသလို အမှုန့်အဖြစ် ကြေမွသွားပြီး ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ဒယ်အိုးကို ကိုင်ထားသော အန်းယန်လည်း ထိုမြင်ကွင်းကို ကြောင်တောင်တောင်နှင့် စိုက်ကြည့်နေမိသည်။

ထိုအချိန်မှ ရွှယ်အန်းသည် သူ၏ကျန်ရှိသော စကားကို ဆက်ပြောနိုင်တော့သည်။

"အိမ်ထဲမှာ မစမ်းနဲ့..."

ထို့နောက် သူတို့နှစ်ယောက် အကြည့်ချင်း ဆုံမိသွားကြသည်။

အန်းယန်သည် အမှားလုပ်မိသွားသော ကလေးတစ်ယောက်ပမာ အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် လျှာထုတ်ပြလိုက်သည်။

"ကျွန်မ တမင်လုပ်တာ မဟုတ်ပါဘူး၊ ဒါက ဒီလောက်တောင် အစွမ်းထက်လိမ့်မယ်လို့ ကျွန်မ မထင်ထားလို့ပါ"

ရွှယ်အန်းသည် ကူကယ်ရာမဲ့စွာ ပြုံးလျက် ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"ငတုံးလေး၊ နောက်တစ်ခါ မရင်းနှီးတဲ့ ပစ္စည်းတွေနဲ့ ကြုံရင် အရင်မေးရမယ်လေ၊ တစ်ခုခု ပျက်စီးသွားတာက အရေးမကြီးဘူး၊ ဒါပေမဲ့ မင်းကိုယ်မင်း ထိခိုက်မိသွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ "

အန်းယန်သည် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် သူမ၏လက်ထဲရှိ ဒယ်အိုးကို အလွန်ပျော်ရွှင်သော မျက်နှာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"သဘောကျရဲ့လား"

"ဟုတ်၊ အရင်ကထက် အများကြီး ပိုအစွမ်းထက်တယ်လို့ ခံစားရတယ်"

အန်းယန်က ပျော်ရွှင်စွာ ပြုံးရင်း ပြောလိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ဒယ်အိုးထဲမှ အသံသဲ့သဲ့ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"အရင်ကထက် ပိုအစွမ်းထက်တာပေါ့။ အရင်တစ်ကောင်က ပဉ္စမအဆင့်လောက်ပဲ ရှိတာ၊ ငါက န၀မတောင်လေ"

အန်းယန်သည် အံ့အားသင့်သွားပြီး အံ့ဩမှုအပြည့်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"နင် တကယ် စကားပြောနိုင်တာလား"

"ငါ စကားပြောနိုင်တာပေါ့၊ ငါက ကိုးပတ်လည် မိုးကြိုးသခင်ဟ၊ အဲ့ဒီနေ့ကသာ ငါပေါ့ဆပြီး မင်းတို့ လူသားကျင့်ကြံသူတွေရဲ့ ထောင်ချောက်ထဲ ကျမသွားခဲ့ရင်၊ ငါ နဝမအပတ်ကိုတောင် စုစည်းပြီး မိုးကြိုးနတ်ဘုရားရာထူးကိုတောင် ရနေလောက်ပြီ"

မိုးကြိုးသခင်သည် အလွန်နစ်နာသလို ခံစားရကာ ပြောလိုက်သည်။

သို့သော် အန်းယန်၏ အာရုံက ထိုအရာပေါ်တွင် လုံးဝမရှိပေ။ သူမသည် ဒယ်အိုးကို အံ့ဩစွာ ကြည့်လိုက်ပြီး အလွန်အလေးအနက်ထားသော မျက်နှာဖြင့် အနားသို့ကပ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆို နင်က လျှပ်စီးစွမ်းအားကို ထိန်းချုပ်နိုင်တယ်ပေါ့"

"ဒါပေါ့၊ ဒါက ငါ့အတွက် အရမ်းကို လွယ်လွန်းပါတယ်"

"ဒါဆို နင် လျှပ်စစ်ထုတ်ပေးနိုင်လား"

"လျှပ်စစ်ထုတ်ပေးရမယ်"

မိုးကြိုးသခင်သည် အန်းယန် ဘာကိုဆိုလိုသည်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း နားမလည်ပေ။

"ငါ့ရဲ့တောင်းဆိုချက်အတိုင်း လျှပ်စီးစွမ်းအားကို ထုတ်လွှတ်ပေးဖို့ပဲ"

"ရတယ်"

ဤသည်ကိုကြားသောအခါ အန်းယန်၏ မျက်လုံးများ အရောင်တောက်လာပြီး သူမဘာသာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

"အခုတော့ ကောင်းသွားပြီ၊ ငါ့မှာ အရွယ်အစားကြီးတဲ့ အိတ်ဆောင် ပါဝါပန့် တစ်ခု ရသွားပြီ၊ ဘက်ထရီကုန်မှာ ပူစရာမလိုတော့ဘူး"

ရွှယ်အန်းမှာ ရယ်ရမလို ငိုရမလို ဖြစ်သွားသည်။

ဤငတုံးမလေးသည် တစ်ခါတလေ ကြောက်ခမန်းလိလိ ရင့်ကျက်ပြီး ထက်မြက်သော်လည်း အခြားအချိန်များတွင်မူ ကလေးဆန်စွာဖြင့် ရယ်စရာကောင်းလှသည်။

သူ အလွန်အားထုတ်ပြီး သွန်းလုပ်ခဲ့သော ဤအဖိုးတန်ပစ္စည်းကို အခြားသူသာဆိုပါက ဘယ်လိုတိုက်ခိုက်ရမလဲဆိုတာ ကြံစည်နေမည်မှာ သေချာသည်။

သို့သော် အန်းယန်ကမူ ၎င်းကို လျှပ်စစ်ထုတ်ရန် ဘယ်လိုအသုံးပြုရမလဲဟု တွေးတောနေသည်။

ဤသည်မှာ... အမှန်တကယ်ပင် သမားရိုးကျမဟုတ်သော တွေးခေါ်ပုံဖြစ်သည်။

ရွှယ်အန်းက စိတ်ထဲတွင်သာ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။

ရုတ်တရက် ရှောင်တန်ချန်၏ မျက်နှာအမူအရာသည် အလေးအနက်ဖြစ်သွားပြီး လျှောက်လာကာ ပြောလိုက်သည်။

"သခင် တစ်ခုခု လွဲနေပြီ"

ရှောင်တန်ချန်က အစကတည်းက တစ်ခုခု ထူးဆန်းနေသည်ဟု ခံစားမိသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အန်းယန်၏ တိုက်ခိုက်မှုက တည်းခိုရုံ၏ နံရံတစ်ခြမ်းကို ပျက်စီးသွားစေခဲ့သော်လည်း အပြင်ဘက်တွင် မည်သည့် လှုပ်ရှားမှုမျှ မရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဤလောက် ကျယ်လောင်သော ဆူညံသံသည် တည်းခိုခန်းထဲရှိ လူများကို ထိတ်လန့်စေလောက်သည်။ သို့မဟုတ်လည်း တည်းခိုခန်းပိုင်ရှင်နှင့် ၀န်ထမ်းများ သူတို့အခန်းကို လာလောက်သည်။

သို့သော် ယခုအခါ ထိုအရာများ တစ်ခုမှ မရှိဘဲ ကမ္ဘာလောကကြီးကို လွှမ်းခြုံထားသော ကြောက်မက်ဖွယ် တိတ်ဆိတ်ခြင်းသာ ရှိနေသည်။

ဤခံစားချက်သည် ရှောင်တန်ချန်ကို ကြက်သီးမွှေးညှင်းထစေပြီး တစ်ခုခု မှားယွင်းနေပြီဖြစ်ကြောင်း သူ သိလိုက်သည်။

ဤသည်ကိုကြားသောအခါ ရွှယ်အန်းက ပြုံးလိုက်ပြီး သူ၏ခေါင်းကို အဝေးမှ ကောင်းကင်သို့ လှည့်ကာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်သည်။

"ဒီတော့ မင်းတို့ နောက်ဆုံးတော့ ရောက်လာကြပြီပေါ့"

သူ၏အသံဆုံးသည်နှင့် ဓားအလင်းတန်းတစ်ခုသည် ချက်ချင်းဆိုသလို တည်းခိုခန်းအပေါ်သို့ ရောက်ရှိလာပြီး ရပ်တန့်သွားသောအခါ အေးစက်နေသော မျက်နှာဖြင့် ရွှယ်လွေ့လီဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

မကြာမှီပင် အလင်းတန်းများစွာ ပျံသန်းဝင်ရောက်လာသည်။

ထိုသူများမှာ နက်ရှိုင်းမိုးကြိုးမြို့၏ မြို့သခင် ကောင်းရှင်းဟိုင်နှင့် သူ၏သမီး ကောင်းကျို့ယွီတို့ ဖြစ်ကြသည်။

ဤလူများ ပေါ်လာသည်ကို မြင်သောအခါ၊ ရှောင်တန်ချန်၏ မျက်နှာအမူအရာသည် အလွန်တရာ အကျည်းတန်သွားပြီး ကောင်းရှင်းဟိုင်ကို အော်ပြောလိုက်သည်။

"မြို့သခင်ကောင်း၊ ခင်ဗျား ဘာလုပ်မလို့လဲ"

ကောင်းရှင်းဟိုင်သည် အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်သော်လည်း ဘာမျှ ပြန်မပြောပေ။

ရှောင်တန်ချန်သည် သူ၏နှလုံးသား တစ်ခုလုံး တဖြည်းဖြည်း နစ်မြုပ်သွားသလို ခံစားလိုက်ရပြီး နောင်တများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသည်။

လေလံပွဲရုံမှ ထွက်လာပြီးချင်း နက်ရှိုင်းမိုးကြိုးမြို့မှ ချက်ချင်းထွက်ခွာရန် သခင်ရှုယဲ့အား သူ အခိုင်အမာ အကြံပေးခဲ့သင့်သည်။

သူစိုးရိမ်သည့်အတိုင်းပင်။

ကောင်းကင်ဂိုဏ်း၏ တိုက်ရိုက်တပည့် နှင့် နက်ရှိုင်းမိုးကြိုး မြို့သခင်တို့ နှစ်ဦးစလုံးသည် ရည်ရွယ်ချက်ကောင်း မရှိကြပေ။

ထိုအချိန်တွင် ရွှယ်လွေ့လီသည် အေးစက်စက်နှင့် ခပ်တန်းတန်း လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်ကို သူ ကြားလိုက်ရသည်။

"ဆေးကျင့်ကြံသူ၊ ငါ့ဘက်က အင်မော်တယ် ကျောက်သလင်း လေးသိန်းနဲ့ ငါ့နဲ့မိတ်ဖွဲ့ခွင့်ပေးမယ်၊ ဒါတွေနဲ့ အဲ့ဒီ Lei Zun ကို ငါ့ကိုလဲလှယ်ဖို့ စဉ်းစားကြည့်ပါလား"

သူမ၏ စကားများသည် တဲ့တိုးဆန်ပြီး Lei Zun ကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း တောင်းဆိုလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ကမ်းလှမ်းမှုသည်လည်း ငြင်းစရာမရှိအောင် ရက်ရောလှသည်။

အင်မော်တယ် ကျောက်သလင်း လေးသိန်းနှင့် တစ်သန်းကြား ကွာဟချက် ကြီးမားသော်လည်း၊ ကောင်းကင်ဂိုဏ်းကြီးတစ်ခု၏ တိုက်ရိုက်တပည့်၏ မိတ်ဖွဲ့မှုသည် တန်ဖိုးဖြတ်မရနိုင်ပေ။

၎င်းသည် ကျောက်သလင်း၏ တန်ဖိုးထက်ပင် မြင့်မားနိုင်သေးသည်။

ကောင်းရှင်းဟိုင်၏ မျက်နှာမှာ ပြောင်းလဲသွားသည်။

ထိုလူသည် ဤအရာကြောင့် သဘောတူသွားမည်ကို သူ စိုးရိမ်သွားပြီး အကယ်၍ ထိုသို့ဖြစ်သွားပါက သူ၏ အစီအစဉ်များအားလုံး လုံးဝ ပျက်စီးသွားပေလိမ့်မည်။

သို့သော် ရွှယ်အန်း၏ နောက်ဆက်တွဲ တုံ့ပြန်မှုသည် သူ့ကို စိတ်သက်သာရာရသွားစေသည်။

ရွှယ်အန်းက ခပ်ဖွဖွရယ်မောရင်း ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"စိတ်မကောင်းပါဘူး၊ မင်းရဲ့ မိတ်ဖွဲ့မှုကို... ငါ စိတ်မဝင်စားဘူး"

ရွှယ်လွေ့လီ၏ မျက်လုံးများတွင် အေးစက်သော အလင်းရောင်တစ်ချက် လက်သွားသည်။

"ကျင့်ကြံသူ... နင့်ရဲ့ လက်ရှိအခြေအနေကို နင် နားလည်လိမ့်မယ်လို့ ငါ မျှော်လင့်တယ်၊ အခုချိန်မှာ၊ ငါက နင်နဲ့ ညှိနှိုင်းနေတုန်းပဲ၊ ချောင်ထျန်ပြခန်းက လုကျင်းလုံသာ ရောက်လာခဲ့ရင် နင့်ရဲ့ ကံကြမ္မာက အခုထက် အဆတစ်ရာ ပိုဆိုးရွားသွားမှာကို ငါစိုးရိမ်တယ်"

"အဲ့ဒီ Lei Zun က ငါ့အတွက် အရမ်းအရေးကြီးတယ်၊ ပြီးတော့ မင်းအတွက်လည်း အသုံးဝင်မှာ မဟုတ်လောက်ဘူး၊ ဒါ့ကြောင့် မသေချာစဉ်းစားစေချင်တယ်"

ရွှယ်အန်းက ခပြောလိုက်သည်။

"ငါက အရမ်း စပ်စုတတ်တဲ့ လူတစ်ယောက်ပဲ၊ ဒီတော့ ဒီည ငါ့ကို ဘယ်လို ကံကြမ္မာမျိုးက စောင့်ကြိုနေသလဲဆိုတာ ငါ သိချင်တယ်"

ရွှယ်လွေ့လီက ဒေါသတကြီး နှာမှုတ်လိုက်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အဝေးတစ်နေရာရှိ လူနေအိမ်တစ်လုံး၏ အမိုးပေါ်မှ အရာအားလုံးကို စောင့်ကြည့်နေသော ပိုင်ချင်းအာသည်လည်း မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်သွားသည်။

ရွှယ်အန်း၏ လုပ်ရပ်များသည် သူမအတွက် လုံးဝ နားမလည်နိုင်စရာ ဖြစ်နေသည်။

သူက ရွှယ်လွေ့လီကို ပေါ်ပေါ်တင်တင် စိန်ခေါ်ရဲတယ်၊ ဒီကောင်လေးမှာ အပိုခေါင်း ဘယ်နှလုံးများ ပါလာတာလဲ

ဤအချိန်တွင် ကောင်းရှင်းဟိုင်သည် အချိန်ကျပြီဟု သိသဖြင့် လှောင်ရယ်သံတစ်ချက်ပြုကာ ရှေ့သို့ ပျံတက်လာသည်။

"ရွှယ်သခင်မလေး၊ အဲ့လိုလူစားမျိုးနဲ့ စကားကုန်ခံ ပြောနေစရာမလိုပါဘူး၊ ဒီလိုလူမျိုးက ခေါင်းတလားမြင်မှ မျက်ရည်ကျတတ်တာ၊ သူ့ကို ကျွန်တော့်လက်ထဲ အပ်လိုက်ပါ"

ရွှယ်လွေ့လီသည် အသံတစ်ချက်မထွက်ဘဲ နေလိုက်ခြင်းမှာ တိတ်တဆိတ် သဘောတူခွင့်ပြုလိုက်ခြင်းဟု ယူဆနိုင်သည်။

ကောင်းရှင်းဟိုင်က ခေါင်းလှည့်ကာ ရွှယ်အန်းကို အပေါ်စီးမှ ကြောက်မက်ဖွယ် ပြုံးပြုံးဖြင့် ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်လေး... မင်း လေလံပွဲမှာ ကြွားဝါခဲ့မိတာ ဝမ်းနည်းစရာပဲ"

ထိုစကားများဆုံးသောအခါ ကောင်းရှင်းဟိုင်သည် အရိပ်များစွာအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ရွှယ်အန်းထံသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် တိုးဝင်လာသည်။

ကောင်းရှင်းဟိုင်သည်လည်း ရွှေအင်မော်တယ်အဆင့်ရှိ အင်အားကြီးသူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။

ရွှေအင်မော်တယ်များကြား ကွာဟချက်သည် တစ်ခါတစ်ရံ သာမန်လူတစ်ဦးကြားမှ ကွာဟချက်ထက်ပင် ပိုကြီးမားနိုင်သော်လည်း ကောင်းရှင်းဟိုင်သည် မြို့တစ်မြို့၏ မြို့သခင် ဖြစ်လာနိုင်သောကြောင်း သူ၏ အင်အားမှာ မသေးကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ ပြသနေသည်။

ထို့ကြောင့် သူ လှုပ်ရှားလိုက်သည့်အခါ အရှိန်အဝါသည် အမှန်တကယ်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။

သို့သော် ရွှယ်အန်း မလှုပ်ရှားမီမှာပင် သူ၏ဘေးတွင် ရပ်နေသော အန်းယန်က သူမကိုယ်သူမ မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ပေ။

သူမသည် ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်းတိုးလိုက်ပြီး သူမ၏ ဒယ်အိုးကို မြှောက်ကာ ဘောလုံးတစ်လုံးကို ရိုက်ထုတ်လိုက်သကဲ့သို့ အရှိန်ဖြင့် ပြေးဝင်လာသော အလင်းတန်းဆီသို့ ရိုက်ချလိုက်သည်။

"ငါ့ယောက်ျားကိုတောင် ခြိမ်းခြောက်ရဲတယ်၊ သွားစမ်း"

ဖောင်း

မိုးခြိမ်းသံပမာ ကျယ်လောက်သော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် ပြင်းထန်စွာ တိုးဝင်လာသော ကောင်းရှင်းဟိုင်သည် မခုခံနိုင်သော ကြီးမားသည့် စွမ်းအားတစ်ခုမှ သူ့ကို တိုက်ခိုက်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး တိုက်ရိုက် လွင့်စင်သွားတော့သည်။

ထိုမျှသာမက လျှပ်စီးကြောင်းများသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ဖြတ်သန်းစီးဆင်းသွားပြီး နာကျင်စွာ အော်ဟစ်ညည်းညူသံများ ထွက်ပေါ်လာစေသည်။

အန်းယန်၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်မှာ အင်မော်တယ်အဆင့်ဖြစ်နေ၍သာမဟုတ်ပါက ထိုတစ်ချက်တည်းကပင် သူ၏ ဝိညာဉ်ကို ကြေမွသွားစေနိုင်သည်။

သို့ဖြစ်သည့်တိုင်အောင် ကောင်းရှင်းဟိုင်သည် ဆိုးရွားစွာ ဒဏ်ရာရသွားခဲ့သည်။

လျှပ်စီးများ ပျောက်ကွယ်သွားသည့် အချိန်တွင် သူ၏ အသားအရေမှာ မီးလောင်ကျွမ်းနေပြီး ဆံပင်နှင့် မုတ်ဆိတ်မွေးများမှာ တူးမဲနေကာ သူ၏ ခေါင်းပေါ်မှ အပြာရောင် မီးခိုးငွေ့မျှင်များပင် ထွက်နေတုန်းဖြစ်ပြီး ကျက်သွားသည့်ပုံ ဖြစ်နေတော့သည်။