စာလုံး 16လုံးဆိုတော့ မင်းလည်း 16ခါ သေရမယ်

ထိုသို့ပြောပြီးသည်နှင့် နှလုံးစားအဘိုးအို တုံ့ပြန်ချိန်မရမီမှာပင် သူ၏လည်ပင်းကို ဆုပ်ကိုင်ထားသော ရွှယ်အန်း၏လက်သညခ ရုတ်တရက် တင်းကြပ်သွားပြီး ကြွပ်ခနဲ အသံတစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

နှလုံးစားအဘိုးအို၏ လည်ပင်းသည် ကျိုးကြေသွားပြီး သူ၏ဦးခေါင်းသည် လိမ့်ကျသွားတော့သည်။

သို့သော် နှလုံးစားအဘိုးအိုသည် နှစ်ပေါင်းတစ်ထောင်ကြာ ရွှေအင်မော်တယ်တစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့သောကြောင့် လွယ်လွယ်ကူကူ သေဆုံးသွားမှာ မဟုတ်ပေ။

သူ၏ခေါင်း ပြတ်တောက်သွားသော်လည်း၊ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်သည် မတ်မတ် ရပ်နေဆဲဖြစ်ကာ တန်ပြန်တိုက်ခိုက်ရန် ကြိုးပမ်းနေဆဲဖြစ်သည်။

သို့သော် နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ရွှယ်အန်းသည် လေတစ်ချက်ကိာ မှုတ်ထုတ်လိုက်ပြီး အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ပျက်စီးစေ"

ဖောင်း

နှလုံးသားစားသုံးသူ အဘိုးအို၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ပြတ်တောက်သွားသော ဦးခေါင်းနှင့်အတူ ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားပြီးနောက် တဖြည်းဖြည်း အမှုန်အမွှားအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲကာ လွင့်ပြယ်သွားတော့သည်။

ထိုအချိန်တွင်ပင် နတ်ဆိုးအလင်းတန်းတစ်မျှင်သည် ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားလာသည်။

"ပြေးမလို့လား"

ရွှယ်အန်းသည် သူ၏လက်ကို လှမ်းလိုက်ပြီး ဟင်းလင်းပြင်ထဲသို့ ထိုးသွင်းလိုက်သည်။

ထိုနတ်ဆိုးအလင်းတန်းမှာ နှလုံးစားသုံးအဘိုးအို၏ ဝိညာဉ်ဖြစ်သည်။

ဤအချိန်တွင် နှလုံးစားအဘိုးအိုသည် အိမ်ပျောက်နေသော ခွေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေပြီး အနည်းငယ်မျှပင် မထီမဲ့မြင် မလုပ်ရဲတော့ပေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆို ဤလူသည် အလွန်အမင်း ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလွန်းသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သူ့အား ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ညှစ်လိုက်ရုံမျှဖြင့် သူ၏လည်ပင်းကို ကြေမွသွားစေခဲ့ပြီး အေးစက်စက် အော်သံတစ်ချက်တည်းဖြင့် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးကို အမှုန့်အဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်ခဲ့သည်။

နှလုံးစားအဘိုးအိုသည် ဤလူသည်သာလျှင် အမှန်တကယ် အစွမ်းအထက်ဆုံးသူဖြစ်ကြောင်း သဘောပေါက်သွားသည်။

ထို့ကြောင့် ဤအချိန်တွင် သူ၏ နှလုံးသားသည် နောင်တများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသလို မကြုံစဖူးသော ကြောက်ရွံ့မှုမျိုးကိုလည်း ခံစားနေရသည်။ ဤအရာသည် သူ၏ ထွက်ပြေးနှုန်းကို မယုံနိုင်လောက်အောင် လျင်မြန်စေသည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် သူသည် မိုင်ပေါင်း ရာနှင့်ချီကာ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သူ အသက်တစ်ခါ ပြန်ရသဖြင့် စိတ်ထဲမှ တိတ်တိတ်ကလေး ဝမ်းသာနေစဉ်မှာပင် ဧရာမ လက်ကြီးတစ်ဖက်သည် ဟင်းလင်းပြင်ထဲမှ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာပြီး နှလုံးစားအဘိုးအို တုံ့ပြန်ချိန်မရမီ ၎င်းက သူ့ကို ဖမ်းဆုပ်ကာ ပြန်လည် ရုပ်သိမ်းသွားခဲ့သည်။

သူ့ကို ဖမ်းဆီးရန် ဟင်းလင်းပြင်ကို ထိန်းချုပ်ခဲ့သူမှာ ရွှယ်အန်း ဖြစ်ကြောင်း တွေ့လိုက်သောအခါ နှလုံးစားအဘိုးအို၏ ဝိညာဉ်သည် ကောင်းကင်တုန်လောက်သည့်အသံဖြင့် အော်ဟစ်တော့သည်။

"အရှင်ကြီးရယ်... ကျွန်တော့်အသက်ကို ချမ်းသာပေးပါ၊ ကျွန်တော် မှားမှန်းသိပါပြီ၊ နောက်တစ်ခါ မလုပ်ရဲတော့ပါဘူး"

ရွှယ်အန်းသည် မျက်ခုံးအနည်းငယ် ပင့်လိုက်ပြီး သူ၏လက်ကို ရုတ်တရက် ညှစ်လိုက်သည်။

ကြွပ်!

နှလုံးစားအဘိုးအို၏ ဝိညာဉ်သည် အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ကြေမွသွားသည်။

အော်ဟစ်သံများလည်း ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။

မြင်ကွင်းတစ်ခုလုံးလည်း လုံးဝ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားသည်။

ရွှယ်အန်းသည် ထိုနတ်ဆိုးတံဆိပ်ကို ချေမှုန်းလိုက်သည့် အချိန်မှစ၍ နှလုံးစားအဘိုးအို၏ ဝိညာဉ်ကို ကြေမွစေသည့်တိုင်အောင် အားလုံးသည် မျက်စိတစ်မှိတ် လျှပ်တစ်ပြက်အတွင်း ဖြစ်ပျက်သွားခဲ့သည်။

သို့သော် ဤမျှတိုတောင်းသော အချိန်ကာလလေးအတွင်း၌ ဤသို့ အံ့အားသင့်ဖွယ် ပြောင်းပြန်လှန်မှုကြီး ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သည်။

ရှောင်တန်ချန်သည် ဤမြင်ကွင်းကို လုံးဝ အံ့အားသင့်မှင်သက်စွာဖြင့် စိုက်ကြည့်နေမိသည်။

သူက ရွှယ်အန်း အလွန် အစွမ်းထက်ကြောင်း သိထားသည်။ သို့မဟုတ်ပါ ၎င်းသည် အရှေ့ပိုင်းဒေသတွင် ခြေကုပ်ယူနိုင်ခဲ့မည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော် အလယ်ပိုင်းဒေသတွင် နှစ်ပေါင်း ရာနှင့်ချီကာ လွှမ်းမိုးခဲ့သော နှလုံးသားစားသုံးသူ အဘိုးအိုပင်လျှင် သူ၏လက်ထဲတွင် လွယ်လွယ်ကူကူ ပျက်စီးသွားလောက်သည့်အထိ အစွမ်းထက်လိမ့်မည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

ကောင်းရှင်းဟိုင်နှင့် သူ၏သမီးတို့မှာမူ သရဲမြင်လိုက်ရသည့်ပမာ ဖြစ်နေကြပြီး အထူးသဖြင့် ကောင်းရှင်းဟိုင်မှာ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရီနေတော့သည်။

သူက ခုနလေးတင် ဤသို့ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးနှင့် ပြဿနာရှာနေခဲ့မိသည်မလား၊ သူ အသက်သိပ်ရှည်နေပြီဟု ထင်နေမိတာကြောင့် ပြဿနာရှာမိသည်လား

ရွှယ်လွေ့လီပင်လျှင် အံ့ဩတကြီး လေတစ်ချက် ရှိုက်မိသွားသည်။

သို့သော် ကြည့်ရှုသူအားလုံးထဲတွင် အံ့အားအသင့်ဆုံးသူမှာ အဝေးမှ စောင့်ကြည့်နေသော ပိုင်ချင်းအာပင် ဖြစ်သည်။

သူမသည် ပါးစပ်ကို လက်ဖြင့်အုပ်ထားကာ ရွှယ်အန်းကို ကြည့်နေသော သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ တုန်လှုပ်မှုကြောင့် ပြူးကျယ်နေသည်။

ထိုအခါမှသာ ရွှယ်အန်း အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ တည်ငြိမ်အေးဆေးနေခဲ့သည်ကို သူမ နားလည်သွားတော့သည်။

အမှန်တွင် သူသညိ ဤမျှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းနေခ့သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

သူမသည် ရွှယ်အန်းအား မိန်းမတစ်ယောက်၏ အကာအကွယ်ကို ယူနေသူအဖြစ် တိတ်တဆိတ် လှောင်ပြောင်ခဲ့မိသည်ကို ပြန်တွေးမိသောအခါ ရှက်လွန်းသောကြောင့် မျက်နှာပူလောင်သွားတော့သည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင်...

ရွှယ်အန်းသည် ပျံသန်းရထားလုံးပေါ်တွင် ရှိနေသော လုကျင်းလုံ (Lü Jinglong) ထံသို့ မော့ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"မင်းရဲ့လူကို ငါ သတ်လိုက်ပြီ"

လုကျင်းလုံ၏ မျက်နှာသည် ဖြူဖျော့နေသော်လည်း သူသည် ကြောက်ရွံ့မှု များများစားစား မပြဘဲ အသက်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းလိုက်ပြီး ပြောသည်။

"အစေခံတစ်ယောက်သာသာပဲ၊ သေတော့လည်း သေသွားတယ်ပေါ့"

ရွှယိအန်းက ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"ငါ မင်းကို ဒါပြောတာက ပြင်ဆင်ထားဖို့ သတိပေးတာ၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ နောက်တစ်ယောက်က မင်းအလှည့်မို့လို့ပဲ"

လုကျင်းလုံ၏ မျက်နှာအမူအရာသည် မည်းမှောင်သွားသည်။

"ကျင့်ကြံသူရဲ့ လက်ရှိအစွမ်းက လေးစားမှုရဖို့ လုံလောက်ပါတယ်၊ ဒါ့ကြောင့် ကျွန်တော် အစောက ပြောခဲ့တာတွေကို ပြန်ရုပ်သိမ်းတယ်၊ ခင်ဗျားရဲ့ ပစ္စည်းတွေကို ကျွန်တော် မလိုချင်တော့ဘူး၊ ဘယ်လိုလဲ"

ဤစကားသည် အမှန်တွင် ရွှယ်အန်းကို သွယ်ဝိုက်သောနည်းဖြင့် အရှုံးပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ရှောင်တန်ချန်၊ ပိုင်ချင်းအာနှင့် အခြားသူများအားလုံး ဤသို့ကြားသောအခါ သက်ပြင်းချလိုက်ကြပြီး ဤသို့သော အဆုံးသတ်သည် အကောင်းဆုံးထက် မပိုနိုင်တော့ဟု ယုံကြည်လိုက်ကြသည်။

သို့သော် လူတိုင်း အံ့အားသင့်သွားစေလောက်အောင်ပင် ရွှယ်အန်းက ရယ်မောလိုက်ပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

"စာလုံး 16လုံး"

"ဟမ်"

လုကျင်းလုံ ကြောင်သွားပြီး ဘာကိုဆိုသည်မှန်း နားမလည် ဖြစ်သွားသည်။

"မင်း ခုနက ယန်အာကို ပြောတဲ့စကားမှာ စာလုံး ဆယ့်ခြောက်လုံး ပါဝင်တယ်"

သူ့ စကားဆုံးသည်နှင့် ရွှယ်အန်းထံမှ ထုတ်လွှတ်လာသော စွမ်းအင်များသည် သူ့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူတိုင်းကို တုန်လှုပ်သွားစေပြီး အလိုအလျောက် ခြေလှမ်းအနည်းငယ် နောက်ဆုတ်သွားစေသည်။

ဤ ခြိမ်းခြောက်သော အရှိန်အဝါ၏ ပစ်မှတ်ဖြစ်သော လာကျင်းလုံမှာမူ ပိုလိုဘပင် ဖြူဖျော့သွားသော်လည်း စကားပြောနိုင်ဆဲဖြစ်သည်။

"ခင်ဗျား တကယ် ဘာလုပ်ချင်နေတာလဲ"

"ငါ မင်းကို ပြောချင်တာက လောကပေါင်းစုံမှာ ကောင်းကင်ဘုံနဲ့ မြေကြီးကြားက ဘယ်သူပဲဖြစ်ဖြစ် ယန်အာကို ခြိမ်းခြောက်ရဲတဲ့ ဘယ်သူမဆို သေရမယ်"

သူ့ စကားဆုံးသည်နှင့် ရွှယိအန်းသည် လုကျင်းလုံ၏ ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာပြီး သူ့ကို မြင့်မားသော ရထားလုံးပျံပေါ်မှ ဆွဲဆောင့်ချလိုက်သည်။

အမြဲတစေ ဆိုးသွမ်းနေတတ်သော လုကျင်းလုံသည် ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ဝက်တစ်ကောင်ပမာ စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"မလုပ်နဲ့၊ ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို သတ်လို့မရဘူး၊ ကျွန်တော်က ချောင်ထျန်ပြခန်းက လုမိသားစုရဲ့ သားအကြီးဆုံးပဲ၊ ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို သတ်ရဲရင် ချောင်ထျန်ရင်ပြင်ရဲ့ အဆုံးမရှိတဲ့လိုက်လံသတ်ဖြတ်တာကို ရင်ဆိုင်ရလိမ့်မယ်နော်..."

ဖောင်း!

တိုးညှင်းသော အသံတစ်ချက်နှင့်

လုကျင်းလုံ၏ ဦးခေါင်းလည်း ခြေမွသွားပြီး အော်ဟစ်သံသည် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။

သို့သော် ဤသည်မှာ အစမျှသာ ဖြစ်သည်။

ရွှယိအန်း၏ အခြားလက်တစ်ဖက်သည် လင်းလက်လာပြီး လုကျင်းလုံ၏ ကြေမွသွားသော ဦးခေါင်းကို မူလအခြေအနေအတိုင်း ပြန်လည်ကောင်းမွန်သွားစေသည်။

သေခြင်းရှင်ခြင်းကြားမှ ပြင်းထန်သော ဝေဒနာကို ဖြတ်သန်းပြီးခါစဖြစ်သော လုကျင်းလုံသည် ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာပြီးနောက် အနည်းငယ် ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်နေဆဲဖြစ်သည်။

ရွှယ်အန်းသည် လက်တစ်ချောင်း ထောင်လိုက်ပြီး သူ၏အပြုံးမှာ အေးစက်နေသည်။

"မင်း ခုနက စာလုံး 16လုံး ပြောခဲ့တယ်၊ ဒါ့ကြောင့် မင်း ဆယ့်ခြောက်ခါ သေရမယ်၊ ခုနက ပထမတစ်ခါပဲ ရှိသေးတယ်၊ ရေတွက်ဖို့က မင်းအလှည့်ပဲ၊ မှတ်ထား... မင်း ရေတွက်တာ မှားသွားရင် အစကနေ ပြန်စရမယ်"

"အား အား အား အား အား မလုပ်..."

ဖောင်း!

ရွှယ်အန်းသည် ၎င်း၏ စကားမဆုံးမီမှာပင် ၎င်းဦးခေါင်းကို နောက်တစ်ကြိမ် ခြေမွလိုက်ပြန်သည်။

ဟစ်...

ကြည့်ရှုနေသူအားလုံး အသက်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းမိလိုက်ကြသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ရွှယ်အန်း၏ လုပ်ရပ်များသည် သတ္တိအရှိဆုံး လူများ၏ ဆံပင်မွှေးများပင် ထောင်သွားစေလောက်အောင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

အထူးသဖြင့် သူလက်ထဲရှိလူမှာ လုမိသားစု၏ သခင်လေး ဖြစ်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ထို့နောက် ရွှယ်အန်းသည် လုကျင်းလုံကို နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်လည်ကောင်းမွန်စေခဲ့သည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် လာကျင်းလုံသည် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရီနေပြီး နာကြည်းမှုအပြည့်နှင့် ပြည့်နေသော အသံဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"မင်းနာမည် ဘယ်လိုခေါ်လဲ၊ ငါ့ကို ပြောရဲတဲ့ သတ္တိရှိလား"

"ငါ့နာမည် ရွှယ်အန်း၊ ပြီးတော့ မင်း မရေတွက်ခဲ့ဘူး၊ ဒါ့ကြောင့် ဒီတစ်ခါကို ထည့်မတွက်ဘူး၊ အစကနေ ပြန်စမယ်"

ထိုသို့ပြောပြီး ရွှယ်အန်းသည် ၎င်း၏ဦးခေါင်းကို နောက်တစ်ကြိမ် ခြေမွလိုက်ပြန်သည်။

နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာပြီးနောက် သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် သေဆုံးရခြင်း၏ ပြင်းထန်သော ဝေဒနာကို ခံစားခဲ့ပြီးသော လုကျင်းလုံသည် နောက်ဆုံးတွင် ကြောက်ရွံ့မှုကို ခံစားလာရသည်။

"ရွှယ်အန်း ကျွန်တော် မှားသွားပါတယ်! ကျွန်တော် တကယ် မှားမှန်း သိပါပြီ၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ဒီတစ်ခါလေးပဲ ကျွန်တော့်ကို ချမ်းသာပေးပါဗျာ၊ ခင်ဗျား အင်မော်တယ်ကျောက်သလင်းတွေ လိုချင်တာပဲဖြစ်ဖြစ် တခြား ဘယ်လို ရတနာတွေပဲ လိုချင်လိုချင် ပြောလိုက်ရုံပဲ၊ ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို ကျေနပ်အောင် လုပ်ပေးမယ်လို့ အာမခံတယ် ဟုတ်ပြီလား? ကျွန်တော့်ကိုသာ ချမ်းသာပေးပါ၊ ကျွန်တော် ဘယ်လိုဟာမျိုးမဆို ပေးဖို့ ဆန္ဒရှိပါတယ်"

လုကျင်းလုံသည် သနားဖွယ်ကောင်းစွ။ တောင်းပန်စပြုလာသည်။

တစ်ချိန်က မောက်မာခဲ့သော လဝုမိသားစု၏ သားအကြီးဆုံး သခင်လေးသည် ရွှယ်အန်း၏ ရှေ့မှောက်တွင် ဝပ်တွား တောင်းပန်နေသည်ကို ပိုင်ချင်းအာနှင့် အခြားသူများမှာ ကြောင်တောင်တောင်ဖြင့် ကြည့်နေမိကြသည်။

သို့သော် ရွှယ်အန်းက ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"မရဘူး၊ ပြီးတော့ ထပ်ပြောရဦးမယ်... မင်း မရေတွက်ခဲ့ဘူး၊ ဒါ့ကြောင့် ဒါကို ထည့်မတွက်သေးဘူး၊ အစကနေ ပြန်စမယ်"