နက်ရှိုင်းမိုးကြိုးမြို့ကိစ္စ ဖြေရှင်းပြီး၊ ဝမ်သန့်မြို့သို့ ဝင်ရောက်ခြင်း

နက်ရှိုင်းမိုးကြိုးမြို့ ကိစ္စများ ဖြေရှင်းပြီးနောက် ရွှယ်အန်းသည် သူ၏ မိသားစုကို ကြိုးကြာငှက်နှင့် ဖီးနစ်ငှက်ရထားပေါ်သို့ တစ်ဖန်ပြန်လည် ဦးဆောင်ခေါ်ဆောင်ကာ၊ အလယ်ပိုင်းဒေသဆီသို့ ခရီးဆက်ခဲ့သည်။

အဆုံးတွင် အလွန်ကျယ်ပြန့်စွာ တည်ရှိနေသည့် တောင်တန်းကြီးများကို ဖြတ်ကျော်ပြီးနောက် သူတို့၏ ရှေ့မှ ကမ္ဘာကြီးသည် ရုတ်တရက် ကျယ်ပြန့်ပြီး အဆုံးအစမရှိသော နေရာတစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းသွားသည်။

ဤနေရာသို့ ဝင်ရောက်လိုက်သည်နှင့် ရွှယ်အန်းသည် ဤနေရာမှ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်သည် အရှေ့ပိုင်းဒေသထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမို ပေါများကြွယ်ဝနေသည်ကို ချက်ချင်း ခံစားလိုက်မိသည်။

အမည်မရှိသော တောင်ငယ်များပေါ်တွင်ပင် ဝိညာဉ်စမ်းရေတွင်းများက ပန်းထွက်နေပြီး ထူးဆန်းသော ပန်းများနှင့် ရှားပါးဆေးဖက်ဝင်အပင်မျိုးစုံကို နေရာတိုင်းတွင် တွေ့ရှိရသည်။

အခြားဒေသများတွင် တွေ့ရခဲသော ရှားပါးသားရဲများနှင့် ဧရာမငှက်ကြီးများသည် ဤနေရာတွင် သာမန်အရာများမျှသာ ဖြစ်နေသည်။

“တကယ်ပဲ၊ ဒီနေရာက ဝိညာဉ်စွမ်းအား ကြွယ်ဝတဲ့မြေမှာ ထူးချွန်ပြောင်မြောက်တဲ့ လူတွေ နေထိုင်တဲ့ နေရာပဲ”

ရွှယ်အန်းသည် ချီးကျူးစကား မဆိုဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

“သခင်... အလယ်ပိုင်းဒေသရဲ့ ကျယ်ပြန့်မှုက အရှေ့ပိုင်းဒေသထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုကြီးမားပါတယ်၊ ပြီးတော့ ကျွန်တော်တို့ သွားနေတဲ့ ဝမ်သန့်မြို့က အလယ်ပိုင်းဒေသရဲ့ အနောက်မြောက်ဘက်မှာ ရှိပြီး၊ ဒီနေရာကနေ ရက်အနည်းငယ်လောက် ခရီးဆက်ရဦးမှာပါ”

ရွှယ်အန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“ဒါဆိုရင် ခရီးမြန်မြန်နှင်ကြရအောင်”

“ဟုတ်ကဲ့”

ထို့နောက်တွင် ကြိုးကြာငှက်နှင့် ဖီးနစ်ငှက်ရထားသည် ဝမ်သန့်မြို့ရှိရာ အရပ်ဆီသို့ ပျံသန်းသွားသည်။

ခရီးလမ်းသည် အပြင်ဘက်ဒေသများထက် များစွာ သက်ဝင်လှုပ်ရှားနေသည်။

ရင်သပ်ရှုမောဖွယ် ဒီဇိုင်းများဖြင့် လှေများနှင့် ရထားများသည် ကောင်းကင်ယံတွင် ဂုဏ်ယူစွာ ပျံသန်းနေကြသည်ကို မြင်တွေ့နိုင်ပြီး အချို့မှာ ပေပေါင်း ထောင်နှင့်ချီ ရှည်လျားသော ဧရာမ မှော်ရတနာပစ္စည်းကြီးများဖြစ်ကြသည်။

ထိုကဲ့သို့သော အရာများနှင့် နှိုင်းယှဉ်လိုက်လျှင် အပြင်ဘက်တွင် အလွန် ခမ်းနားထည်ဝါပုံပေါက်သော ကြိုးကြာငှက်နှင့် ဖီးနစ်ငှက်ရထားသည် ဤနေရာတွင် အတော်လေး သာမန် ဖြစ်နေပုံရသည်။

ဤသည်အား ရွှယ်အန်းက ဂရုမစိုက်ပေ။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဤလှေများ မည်မျှပင် ကြီးမားစေကာမူ ကြယ်များကို တွန်းအားအဖြစ် အသုံးပြုပြီး ကြယ်ကြွေများကို လမ်းညွှန်ကြိုးအဖြစ် အသုံးပြုသော ထို ဧရာမအရာဝတ္ထုကြီးများလောက် ကြောက်ခမန်းလိလိ ကောင်းနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

၎င်းသည် ဤ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး အပိုင်းအစငယ်လေး အတွင်း၌ ခမ်းနားထည်ဝါမှုနှင့် တန်ခိုးအာဏာကို ပြသခြင်းမျှသာ ဖြစ်သည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ အန်းယန်နှင့် ကလေးမလေးနှစ်ယောက်သည် အပြင်ဘက် မြင်ကွင်းများကို ကြည့်ကာ အံ့ဩတကြီး အော်ဟစ်ရင်း စိတ်လှုပ်ရှားနေကြသည်။ သူတို့၏ အမူအရာများသည် ရွှယ်အန်းကို ရယ်ရမလို ငိုရမလို ဖြစ်သွားစေသည်။

ကြိုးကြာငှက်နှင့် ဖီးနစ်ငှက်ရထားသည် စည်ကားလှသော ရှေးဟောင်းမြို့ကြီးများကို ဖြတ်ကျော်ပျံသန်းခဲ့ပြီး အဆုံးတွင် ထိုနေ့၌ ဝမ်သန့်မြို့သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

မြို့တော်သည် ဆေးလုံးဖိုနှင့် ထူးထူးခြားခြား ပုံသဏ္ဌာန်တူသော တောင်ထိပ်တစ်ခုပေါ်တွင် တည်ရှိသည်။

မိုင်ပေါင်း တစ်ထောင် အကွာအဝေးတွင် ရှိနေသေးသော်လည်း မြို့တော်၏ ခမ်းနားထည်ဝါမှုနှင့် ကြီးကျယ်ခမ်းနားမှုကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့နေရပြီ ဖြစ်သည်။

လေထုထဲတွင်ပင် ဆေးဖက်ဝင်အပင်များ၏ ရနံ့များဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ဤနေရာတွင် ဆေးပညာ မည်မျှခေတ်စားသည်ကို ညွှန်ပြနေသည်။

“ဆရာ... ဒီနေရာက ဆေးပညာအဖွဲ့အစည်းရဲ့ ဌာနချုပ် တည်ရှိရာ နေရာပါ၊ ဆေးလုံးဖော်စပ်ခြင်း လောကမှာ ထိပ်တန်းအကျဆုံး ဝမ်သန့်မြို့လို့ လူသိများပါတယ်”

ရှောင်တန်ချန်က ပြောလိုက်သည်။

ရွှယ်အန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“အရင်ဆုံး ဝင်ကြရအောင်”

မကြာမီ ရွှယ်အန်းနှင့် သူ၏ အဖွဲ့သည် ဝမ်သန့်မြို့ထဲသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့ကြသည်။

လမ်းများပေါ်တွင် ဆေးပညာနှင့် သက်ဆိုင်သည့် အရာအားလုံးကို ရောင်းချနေသော ဈေးသည်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

လမ်းများပေါ်တွင် ချက်ချင်း ဆေးလုံးများ ဖော်စပ်နေသော ဆေးဆရာများပင်ရှိနေပြီး လူများသည် ဘေးတွင် ငွေဖြင့် ဝယ်ယူရန် စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။

ဆေးလုံးဖိုမှ မထုတ်ယူရသေးသော ဆေးလုံးများ၏ ဈေးနှုန်းသည် ပုံမှန် ဆေးလုံးများ၏ ဈေးနှုန်းထက် ထက်ဝက်နီးပါး သက်သာသည်။

သို့သော် ဆေးလုံးဖော်စပ်သည့် လုပ်ငန်းစဉ်အတွင်း တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းသွားပြီး ဆေးလုံး မရရှိခဲ့ပါက သို့မဟုတ် ဖိုဖွင့်သည့်အခါ အရည်အသွေး ညံ့ဖျင်းနေပါက ထိုသူသည် ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျသည်ဟု လက်ခံရုံသာ ရှိသည်။

ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ပြောရလျှင် ၎င်းသည် ကံတရားအပေါ် လောင်းကြေးထပ်ခြငဖြစ်သည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဈေးနှုန်း သက်သာမှုကြောင့် ဆေးလုံးဖိုတိုင်း၏ ပတ်ပတ်လည်တွင် ကျင့်ကြံသူများ စုပြုံနေကြဆဲ ဖြစ်သည်။

ရွှယ်အန်းက အတော်လေး စိတ်ဝင်စားနေသည်ကို မြင်သောအခါ ရှောင်တန်ချန်က ရှင်းပြလိုက်သည်။

“ဆရာ ဒါက ဒီနေရာမှာ အရမ်း ခေတ်စားတဲ့ အလေ့အကျင့်တစ်ခုပါ၊ ကျွန်တော်တို့က ဒါကို ဆေးလုံးလောင်းကစားလို့ ခေါ်ကြတယ်၊ အဓိကကတော့ ဒီဆေးလုံးတစ်သုတ်က အောင်မြင်မလား၊ မအောင်မြင်ဘူးလား ဆိုတာကို လောင်းကစားလုပ်တာပါပဲ”

ဆေးလုံးလောင်းကစား...

ရွှယ်အန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ထိုအမည်သညါ အတော်လေး ကိုက်ညီသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

“အရင်ဆုံး တည်းခိုစရာ နေရာတစ်ခု ရှာကြရအောင်”

ရွှယ်အန်းက ပြောလိုက်သည်။

ရှောင်တန်ချန်က ခါးသီးသော အပြုံးကို ပြလိုက်သည်။

“ဆရာ ကျွန်တော်တို့ ဒီတစ်ခါ နည်းနည်း နောက်ကျသွားတယ်၊ ဆေးလုံးပြိုင်ပွဲက စတော့မှာဆိုတော့၊ ဝမ်တန်မြို့က ဧည့်သည်တွေနဲ့ ပြည့်နေလောက်ပြီ၊ အခု ဘယ်နေရာမှာ တည်းခိုစရာ ရှာလို့ရတော့မှာလဲ”

“အိုး”

ရွှယ်အန်းက မျက်မှောင် အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်သည်။ ၎င်းသည် အမှန်တကယ်ပင် ပြဿနာတစ်ခု ဖြစ်နေသည်။

သူတို့ လမ်းပေါ်မှာ အိပ်ရတော့မှာလား...

ရှောင်တန်ချန်က ပြောလိုက်သည်။

“ဆရာ... ကျွန်တော် ဒီနေရာက ဆေးလုံးဆိုင်တစ်ခုရဲ့ ပိုင်ရှင်နဲ့ အတော်လေး ရင်းနှီးတယ်၊ အဲ့ဒီမှာ ရက်အနည်းငယ်လောက် နေလိုက်ကြရရော၊ ဆေးလုံးပြိုင်ပွဲ ပြီးသွားတာနဲ့ လစ်နေတဲ့ အိမ်တွေ ရလာ‌မှာပါ”

“ကောင်းပြီလေ”

ရွှယ်အန်းက သဘာဝအတိုင်း ကန့်ကွက်စရာ အကြောင်းမရှိပေ။

ထို့ကြောင့် ရှောင်တန်ချန်သည် ရွှယ်အန်းနှင့် သူ၏ မိသားစုကို အဓိကလမ်းမကြီးမှတစ်ဆင့် ဦးဆောင်ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ပြီး ဘယ်ချိုး ညာကွေ့ဖြင့် နောက်ဆုံးတွင် စည်ကားသော်လည်း သိပ်မကျယ်ဝန်းသော လမ်းကြားလေးတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာသည်။

လမ်းကြားအလယ်တွင် သစ်သားအဆောက်အအုံတစ်ခု တည်ရှိနေပြီး အမြင့်မှာ သိပ်မမြင့်မားလှသော်လည်း လက်ရာမြောက်စွာ တည်ဆောက်ထားကာ ၎င်းအပေါ်တွင် တံဆိပ်တုံးအက္ခရာဖြင့် ရေးသားထားသော စကားလုံးကြီး သုံးလုံး ရှိနေသည်။

ကျူသန့်နန်းတော်...

“ဆရာ ဒီနေရာပါပဲ၊ ကျွန်တော် ဒီနေရာက ပိုင်ရှင်နဲ့ တော်တော် ရင်းနှီးတယ်၊ ရက်အနည်းငယ်လောက် တည်းခိုဖို့က လုံးဝ ပြဿနာ မရှိဘူး”

ထိုသို့ပြောပြီး ရှောင်တန်ချန်သည် ရွှယ်အန်းနှင့် အခြားသူများကို အဆောက်အအုံထဲသို့ ဦးဆောင် ခေါ်သွားသည်။

သူတို့ တံခါးခုံကို ဖြတ်ကျော်လိုက်သည်နှင့် သူတို့၏ ရှေ့တွင် မြင်ကွင်းကို ပြတ်သားစွာ မြင်လိုက်ရသည်။

အတွင်းဘက်ရှိ ဧရိယာသည် အပြင်ဘက်မှ မြင်တွေ့ရသည်ထက် များစွာ ကြီးမားကျယ်ပြန့်နေသည်။

ရွှယ်အန်း၏ မျက်ခုံးများ အနည်းငယ် ပင့်တက်သွားသည်။

ဤအဆောက်အအုံသည် ပြုပြင်မွမ်းမံ ခံထားရမည်မှာ သေချာသည်။ သို့မဟုတ်ပါက ဤကဲ့သို့သော အံ့ဖွယ် မြင်ကွင်းမျိုး ပေါ်ပေါက်လာမည် မဟုတ်ပေ။

ဤအချက်တစ်ခုတည်းကပင် ကျိသန့်နန်းတော်၏ အင်အားကို သက်သေပြရန် လုံလောက်သည်။

အဓိက ခန်းမဆောင်ကြီးအတွင်းတွင် ကျောက်သလင်းဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ကောင်တာများစွာ ရှိပြီး ထိုကြည်လင်သော ကောင်တာများအတွင်း၌ ဆေးလုံးမျိုးစုံကို ထည့်သွင်း ပြသထားသည်။

သာမန် လူသားအဆင့် ဆေးလုံးများရှိသလို ပြင်းထန်သော ဆေးဖက်ဝင်အငွေ့အသက်များ ထုတ်လွှတ်နေသော ကောင်းကင်အဆင့် ဆေးလုံးများလည်း ရှိနေသည်။

အစေခံများနှင့် ဆေးဆရာများသည် ဖောက်သည်များအား ဆေးလုံးများအကြောင်းကို ကြိုးကြိုးစားစား မိတ်ဆက်ပေးနေကြသည်။

ဤအချက်က ခန်းမဆောင်ကြီးကို အလွန် သက်ဝင်လှုပ်ရှားပြီး စည်ကားဝပြောနေကဲ့သို့ ဖြစ်စေသည်။

ရွှယ်အန်းသည် သူ့ဘာသာသူ ခေါင်းညိတ်လိုက်မိသည်။ ဤအဆောက်အအုံကို စီစဉ်ခဲ့သူသည် ဖောက်သည်များ၏ စိတ်ပညာကို အလွန် ကောင်းမွန်စွာ နားလည်သော ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦး ဖြစ်သည်မှာ ထင်ရှားသည်။

အလင်းရောင်ဖြစ်စေ၊ အပြင်အဆင်ဖြစ်စေ၊ အရာအားလုံးသည် ဆေးလုံးများ၏ ထူးခြားမှုကို သိမ်မွေ့စွာ မြှင့်တင်ပေးပြီး ဝယ်ယူလိုစိတ်ကို လှုံ့ဆော်ပေးနေသည်။

သူ တွေးတောနေစဉ်တွင်...

သပ်ရပ်စွာ ဝတ်ဆင်ထားသော အစေခံတစ်ဦးသည် သူတို့ထံ ချဉ်းကပ်လာပြီး ပြောလာသည်။

“ကျွန်တော် မေး... အိုး ဒါ ဆေးဆရာ ရှောင် မဟုတ်လား၊ ခင်ဗျားလည်း ဒီကို ရောက်နေတာကိုး”

ဤအစေခံသည် ရှောင်တန်ချန်ကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် မှတ်မိသွားသည်။

ရှောင်တန်ချန်သည် သူ၏ မုတ်ဆိတ်မွေးကို ပွတ်သပ်ရင်း ပြုံးလိုက်သည်။

“ငါ ဒီကို အခုမှ ရောက်တာ၊ မင်းတို့ ဆိုင်ရှင်ရှိလား”

“ရှိပါတယ်၊ သူ အခု နောက်ဘက်မှာ ဧည့်သည်တွေကို ဧည့်ခံနေပါတယ်၊ ကျွန်တော့်နောက်လိုက်ခဲ့ပါ”

ရှောင်တန်ချန် ပြောခဲ့သည့်အတိုင်းပင် ဤနေရာရှိ အစေခံများသည် သူနှင့် အလွန် ရင်းနှီးကြပြီး ရွှယ်အန်းတို့ကို အဓိက ခန်းမဆောင်မှတစ်ဆင့် နောက်ဘက်ရှိ နေအိမ်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။

ကျူသန့်နန်းတော်၏ အပြင်ဘက်သည် အထင်ကြီးစရာ မကောင်းလှသော်လည်း အတွင်းဘက်တွင်မူ လုံးဝ အခြားကမ္ဘာတစ်ခု ဖြစ်နေသည်။

ရှေ့ဘက်ရှိ အရောင်းအဝယ် နေရာကို ဖြတ်ကျော်ပြီးနောက် အတော်လေး ခမ်းနားထည်ဝါသော နေအိမ်တစ်ခု ရှိနေသည်။

၎င်းတွင် ရွှေအင်မော်တယ်အဆင့်တစ်ဦး၏ တိုက်ခိုက်မှုများကိုပင် ခံနိုင်ရည်ရှိသော အမျိုးမျိုးသော ကာကွယ်ရေး အစီအရင်များ ချထားသည်။

“ရှောင်သခင်ကြီး... ဒီနေရာမှာ ခဏလောက် စောင့်ပေးပါ၊ ဆိုင်ရှင်က သူ့ဧည့်သည်တွေနဲ့ တွေ့ဆုံလို့ ပြီးပြီလားဆိုတာ ကျွန်တော် သွားကြည့်လိုက်ပါဦးမယ်”

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက်၊ အစေခံမလေးတစ်ယောက်သည် လက်ဖက်ရည် လာချပေးလာစဉ် အစေခံသည် လက်ဖက်ရည်ခန်းမှ ထွက်ခွာသွားသည်။

“ဆရာ... ကျူသန့်နန်းတော်ရဲ့ ဆိုင်ရှင်က အတော်လေး ထူးခြားတဲ့ လူတစ်ယောက်ပါ၊ အစပိုင်းမှာ ဒီနေရာက သာမန် စီးပွားရေးလုပ်ငန်း ဆိုင်သေးသေးလေးတစ်ခုပဲ၊ ဒါပေမဲ့ သူမ တာဝန်ယူလိုက်တဲ့ အချိန်ကစပြီး၊ တဖြည်းဖြည်း ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်လာပြီး အခုလို အခြေအနေထိ ကြီးထွားလာခဲ့တာပါ”

ရှောင်တန်ချန်က တိုးညှင်းစွာ ရှင်းပြသည်။

ထိုအချိန်တွင် သူတို့သည် အပြင်ဘက်မှ အဆင်တန်ဆာများ၏ တချွင်ချွင် အသံကို ကြားလိုက်ရပြီး အလွန် ဝမ်းမြောက်နေသော အသံတစ်ခုလည်း အတူလိုက်ပါလာသည်။

“ရှောင်သခင်ကြီး နောက်ဆုံးတော့ ရှငိရောက်လာပြီပေါ့”

ထိုစကားနှင့်အတူ တောက်ပသော မျက်လုံးများနှင့် ဖြူဖွေးသော သွားများ ပိုင်ဆိုင်သည့် အသက် နှစ်ဆယ့်ရှစ်နှစ်အရွယ်ဟု ထင်ရသော မိန်းကလေးတစ်ဦး ဝင်ရောက်လာသည်။

ရွှယ်အန်း အံ့အားသင့်သွားသည်။

ရှောင်တန်ချန်၏ မိတ်ဆက်စကားအရ သူသည် ဆိုင်ရှင်မှာ လည်လွန်းပြီး တွက်ချက်တတ်သော မျက်နှာထားရှိသည့် အဘိုးကြီးတစ်ဦး ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ယူဆခဲ့သည်။

သို့သော် ဤကဲ့သို့ ကျက်သရေရှိသော မိန်းကလေးတစ်ဦး ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

ရှောင်တန်ချန်က ပြုံးလျက် ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

“ကျွန်တော် လာရင်း လမ်းမှာ ကြန့်ကြာမှုတွေ ရှိခဲ့လို့ ရောက်တာ နည်းနည်း နောက်ကျသွားတယ်”

မိန်းကလေးက ခေါင်းညိတ်လိုက်သော်လည်း သူမ၏ အကြည့်ကို ရွှယ်အန်း၊ အန်းယန်နှင့် အခြားသူများထံသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

“ပြီးတော့ ဒီလူတွေက...”