ဆေးပညာပြိုင်ပွဲစတင်ခြင်း
Vol. 52 Ch. 768
ဝမ်တန်မြို့၏ အလယ်ဗဟိုတွင် မြင့်မားသော အဆောက်အဦတစ်ခု တည်ရှိသည်။ တာအိုစွမ်းအင်ရောင်ဝါများနှင့် ရောယှဥ်ထားသော ဤကျန်းရာနှင့်ချီ၍ မြင့်သည့် အဆောက်အဦသည် ဆေးဌာနချုပ်တည်ရှိရာ နေရာဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် နှစ်စဥ် ဆေးပညာပြိုင်ပွဲအတွက် ခန်းမလည်းဖြစ်သည်။ ဤအခိုက်အတန့်တွင် ဆေးမျှော်စင်၏ ကျယ်ဝန်းသောခန်းမအတွင်းတွင် အသံများ ဆူညံနေကာ လေထုသည်လည်း စည်ကားနေသည်။ နယ်မြေပေါင်းစုံမှ ဆေးပညာရှင်များသည် လွန်ခဲ့သည့် နှစ်များတွင် ၎င်းတို့၏ အတွေ့အကြုံများနှင့် ထိုးထွင်းသိမြင်မှုများကို အဖွဲ့လိုက်ဆွေးနွေးနေကြသည်။ ၎င်းသည်ကား ဆေးပညာပြိုင်ပွဲ၏ မရှိမဖြစ် လုပ်ဆောင်ချက်တစ်ခုလည်းဖြစ်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် ကွေ့ယီကြယ်၏ ကျယ်ပြန့်မှုသည် နယ်မြေများကို မိုင်ပေါင်းသောင်းနှင့်ချီ၍ ခြားထားသည်ဟု ဆိုလိုကာ ထိုမှော်ဆေးဆရာများသည် ပုံမှန်အခြေအနေများအောက်တွင် ၎င်းတို့၏လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များနှင့် အပြန်အလှန်ဆက်ဆံရန် စိန်ခေါ်မှုဖြစ်စေသည်။
ဤဆေးပညာပြိုင်ပွဲသည် နယ်မြေအားလုံးမှ ဆေးပညာရှင်များအတွက် ရှားပါးသော ဆေးပညာဖလှယ်မှုတစ်ခုလည်းဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် များစွာသော ဆေးပညာရှင်များက ဤအခွင့်အရေးကိုယူ၍ ၎င်းတို့ လိုအပ်သည်များကို လဲလှယ်ခွင့်ရရန်ကြိုးစားကြကာ ၎င်းတို့လိုအပ်သော ဆေးဖော်စပ်နည်းများ သို့မဟုတ် ဝိညာဉ်ရေးဆေးများ လဲလှယ်ရန် ဤအခွင့်အရေးကို ရယူခဲ့သည်။
ထို့နောက်တွင်၊ ချောင်တုရှန်သည် အသစ်စက်စက် ဆန်းကြယ်သော ဆေးဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားကာ မောက်မာစွာ ဝင်လာခဲ့သည်။ သူ့ကိုမြင်လိုက်ရသည်နှင့် ကျွမ်းကျင်သူများစွာက ကြောက်လန့်တကြား စတင်နှုတ်ဆက်ကြသည်။
“ဆေးဆရာချောင်ကို နှုတ်ခွန်းဆက်သပါတယ်”
“လူကြီးမင်းချောင်”
“ရက်နည်းနည်းပဲကြာသေးပေမယ့် လူကြီးမင်း တုရှန်ရဲ့ ဆေးပညာတာအိုကျင့်ကြံမှုက ပိုကောင်းလာပုံပဲ။ ဒီတစ်သက်တော့ ကမ္ဘာမြေအဆင့်ကိုရောက်ဖို့ မျှော်လင့်ချက်ရှိပုံရတယ်”
ချောင်တုရှန်အပေါ် ချီးကျူးစကားများစွာကို အဆက်မပြတ်ကြားနိုင်သည်။
သူသည် ဟန်ဆောင်မာန်မာနဖြင့် အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်ပြကာ ပြုံးလျက်ပင် အဝါရောင်အဆင့် ဆေးပညာရှင်နှင့်အထက်ရှိသူများသာ ခံစားနိုင်သည့် ဆေးပညာခန်းထဲသို့ဝင်သွားသည်။ သူထွက်သွားပြီးနောက် ခန်းမထဲတွင် ဆွေးနွေးနေသော အကြောင်းအရာများအားလုံးက
သူ့ဆီသို့ ပြောင်းသွားသည်။
"မင်း ဝန်ခံရမှာက ဒီချောင်တုရှန်က တကယ်ကံကောင်းတာပဲ၊ ဟိုအရင်တုန်းက၊ သူဟာ သာမန်ဓားသမား ဆေးဆရာတစ်ယောက်ပဲ။ ဒါပေမယ့် နတ်ဆေးဘိုးဘေးကြီးနဲ့တွေ့ပြီး သူ့တပည့်ဖြစ်လာခဲ့တာ။ အဲ့အချိန်ကစလို့ သူ့ရဲ့ ဆေးပညာက ခုန်ပျံကျော်လွှားလာပြီး နှစ်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပဲ သူတကယ်ကို နက်နဲတဲ့ အဆင့်ကို ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့တယ်။"
“ကျစ်… နှမျောစရာပဲ။ သူ ဘိုးဘေးကြီးရဲ့တပည့်ဖြစ်လာပြီးတာနဲ့ အရင်က သူ့ကို ရန်ငြှိုးထားခဲ့တဲ့သူတွေအပေါ် အရမ်း လက်စားချေဖို့ ကြိုးစားခဲ့တယ်လို့ ငါကြားတယ်။ သူ့ကို မြင်ပြီး မှုတ်ဆက်တဲ့လူတွေကိုတောင် ရန်ငြှိုးထားနေတယ်တဲ့။ ဒီလူရူးနေတယ်ဆိုတာ သက်သေပြလိုက်တာပဲ”
ဤဆေးပညာရှင်၏ စကားကိုကြားသောအခါ ဘေးနားရှိလူများအားလုံး တိတ်ဆိတ်သွားကြကာ အမူအရာများလည်း ပြောင်းသွားကြသည်။ ဤစကားကိုကြားလျှင် ချောင်တုရှန်က လက်တုံ့ပြန်မည်ကို လူတိုင်းကြောက်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။
"ဒီအကြောင်း မပြောရအောင် ဟေး မင်းတို့ ကြားမိကြလား ချောင်တုရှန်က အရှေ့ပိုင်းနယ်မြေက ဆေးဆရာတစ်ယောက်နဲ့ လောင်းထားတယ်တဲ့ ရှုံးတဲ့သူက ကျင့်ကြံရေးအဆင့်ကို စွန့်လွှတ်ရုံတင်မကဘဲ တစ်ဖက်လူကို ‘အဘိုး’လို့လည်း အကြိမ်သုံးရာခေါ်ရမှာဆိုပဲ”
“ငါ ဘယ်လိုလုပ်မကြားဘဲနေမလဲ။ ဝမ်တန်မြို့တစ်ခုလုံးကို ဒီသတင်းက ပြန့်နေပြီ။ အရှေပိုင်းက ဆေးဆရာနာမည်က အငယ်တန်း ဆေးသခင်လို့ ခေါ်ပေမယ့် တကယ်တော့ သူက ဓားကျင့်ကြံသူဆေးဆရာပဲ”
“ဟား ဒါဆို ပွဲကြည့်ဖို့ မျက်မှန်တစ်လတ်တော့လိုမှာပဲ”
“အမှန်ပဲ ဒီလူတွေအများကြီးရှိတာကို ဘာလို့ ဒီကောင်ကို ရန်စနေကြတာလဲ”
ဤစကားပြောသံများကြားတွင်၊ ချောင်တုရှန်သည် ဆေးပညာအခန်းတွင်ထိုင်ကာ ကောင်လေးတစ်ယောက်က သူ့ဆီလာချပေးထားသော လက်ဖက်ရည်ကို အေးအေးဆေးဆေး မြည်းစမ်းကြည့်သည်။ ထိုအချိန်၌ အစေခံတစ်ဦးဝင်လာသည်။
"သခင်လေး!"
"ဘယ်လိုလဲ” ချောင်တုရှန်က ခေါင်းပင်ထောင်မကြည့်ပေ။
"နောက်ဆုံးသတင်းက အခုမှဝင်လာလို့ပါ။ ကျူတန်နန်းတော်ထဲမှာ လှုပ်ရှားမှုမမြင်ရသေးပါဘူး။ ဒါ့အပြင် ဆရာထွက်သွားပြီးတော့ ဒီ ရှောင်တန်ချန်က သတိလစ်နေတာ မနိုးသေးဘူးထင်တယ်”
"သတိလစ်သွားတာဟုတ်လား သူသေနေတာမဟုတ်ဘူးလား" ချောင်တုရှန်က ရယ်မော၍ ပြောလိုက်သည်။
ထိုအချိန်၌ပင် ဆေးပညာအခန်းအပြင်ဘက်ရှိ ခန်းမထဲမှ ရုန်းရင်းဆန်ခတ်အသံတစ်ခုကြားလိုက်ရသည်။
ချောင်တုရှန်သည် အနည်းငယ် လန့်သွားပြီး ဖြစ်ပျက်နေသည့်အရာကို ကြည့်ရန် ထရန်ပြင်လိုက်သည်။
ဆေးပညာအခန်း၏ တံခါးက ပွင့်သွားသည်။ ထို့နောက် ဖြူဖွေးသော ဆေးရောင်စုံအင်္ကျီကို ၀တ်ဆင်ထားသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် ဓားသွားကဲ့သို့ ချွန်ထက်သော မျက်ခုံးများကိုပင့်၍ သူမ၏ သိမ်မွေ့သော မျက်နှာအား တင်းမာမှု အရိပ်အမြွက်ပြကာ လှပစွာဝင်လာသည်။ အခြားသော ဆေးပညာရှင်များကလည်း သူမနောက်သို့ လိုက်လာကြကာ ဤအမျိုးသမီးကို အလွန်လေးစားကြောင်းပြောကြသည်။ သူမကို မြင်လိုက်ရသောအခါတွင် ချောင်တုရှန်၏ ဟန်ဆောင်မာနက ချက်ချင်းပျောက်ကွယ်သွားကာ မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။
“ဒါ.. လေးစားစရာ ပိုင်ယွဲ့ပဲ”
အမျိုးသမီးက လျှောက်လာရာမှ ရပ်ကာ ချောင်တုရှန်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။
“အာ… အဲ့တာ ချောင်တုရှန်ပဲ”
ချောင်တုရှန်သည် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်လှုပ်သွားပြီးနောက် စိတ်လှုပ်ရှားစွာပြောလိုက်သည်။
“မှန်ပါတယ်၊ကျွန်မပဲ”
ချောင်တုရှန်က ဤအမျိုးသမီးကို အလွန်လေးစားရသည့် အကြောင်းရင်းမှာ သူမသည် ဆေးပညာတာအိုအသင်း၏ ဂန္ထဝင်ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဆေးပညာတာအိုအသင်းတွင် တစ်ချိန်က ပုဂ္ဂိုလ်ကြီး ခုနှစ်ဦးရှိခဲ့ဖူးသည်ဟု ကောလာဟလများ ထွက်ပေါ်ခဲ့သည်။ သို့သော် နှစ်များစွာကြာပြီးနောက်၊ ဆေးဆရာအများစုသည် သီးသန့်ကျင့်ကြံနေသောကြောင့် ထွက်မလာကြခြင်း သို့မဟုတ် ကွယ်လွန်သွားကြခြင်းကြောင့် မမြင်ကြရပေ။
လက်ရှိ ဆေးပညာတာအိုအသင်းတွင် သဘာဝအတိုင်း ဦးဆောင်သူမှာ နတ်ဆေးဘိုးဘေးဖြစ်သည်။ သို့သော် ဤအမျိုးသမီးသည် ထိုဘိုးဘေးနှင့် နှိုင်းယှဥ်လျှင် အနည်းငယ်မျှ နိမ့်ကျမည်မဟုတ်ပေ။ သူမ၏ ဆေးတာအိုကျင့်ကြံမှုကြောင့်သာမဟုတ်ဘဲ သူမ၏ အမည်ကြောင့်လည်းဖြစ်သည်။
လုပိုင်ယွဲ့
ကောင်းကင်ခန်းမဆောင်ရှိ လုမိသားစု၏ ဒုတိယမြောက် မမလေး။
ကွေ့ယီကြယ် ကျင့်ကြံသူများထဲတွင် ကျော်ကြားသော စကားတစ်ခွန်း အမြဲရှိခဲ့သည်။ ဓားပညာသည် ဆင်းရဲ၍ ဆေးပညာသည် ချမ်းသာသည်။
ဓားသမားသည် ဓားတစ်ချောင်းသာ လိုအပ်သောကြောင့် ဓားသမားသည် လွယ်ကူသော နည်းလမ်းဖြင့် လေ့ကျင့်နိုင်သည်ကို ရည်ညွှန်းသည်။ သို့သော် ဆေးဆရာတစ်ယောက်ဖြစ်လာရန်အတွက် များပြားလှသောငွေကြေးအရင်းအမြစ်များ မရှိမဖြစ်လိုအပ်သည်။ ဝင်ခွင့်အဆင့် လေ့ကျင့်ရန်အတွက်ပင်၊ ဝိညာဉ်ရေးဆေးများသည် ငွေပမာဏ နက္ခတ်ဗေဒင်ကိန်းဂဏန်းတစ်ခုအထိ လိုအပ်သည်။
လုပိုင်ယွဲ့သည် ဤစကားပုံ၏အမှန်တရားကို အပြည့်အဝအတည်ပြုခဲ့သည်။
ဆေးပညာတာအိုကို ငယ်စဉ်ကတည်းက ဝါသနာပါ၍ မရေမတွက်နိုင်သော အစွမ်းထက် ဆေးဆရာများအောက်တွင် လေ့လာခဲ့ကာ ခြောက်နှစ်သားအရွယ်မှစ၍ ဆေးများ စတင်ဖော်စပ်ခဲ့သည်။
သူမ၏ပံ့ပိုးမှုအဖြစ် လုမိသားစု၏ ပြိုင်ဘက်ကင်းလုနီးပါး ကြွယ်ဝချမ်းသာမှုနှင့်အတူ ဆေးပညာ၌ သူမ၏စွမ်းရည်များသည် ခုန်ပျံကျော်လွှားကာ တိုးတက်လာခဲ့သည်။
ယခု သူမသည် အလွန်ငယ်ရွယ်စဉ်တွင်ပင် ကမ္ဘာမြေအဆင့် သို့ရောက်ရန် ခြေလှမ်းတစ်ဝက်သာလိုတော့သည်။ သို့သော် ကမ္ဘာမြေအဆင့် ဆေးပညာရှင်ဖြစ်လာခြင်းမရှိသေးဘဲ လုပိုင်ယွဲ့သည် ဆေးပညာတာအိုအသင်း၏ ထိပ်တန်းပုဂ္ဂိုလ်များထဲတွင် ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။
နတ်ဆေးဘိုးဘေးပင်လျှင် သူမနှင့်တွေ့ဆုံရသောအခါ လေးစားမှုအတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ ထိန်းသိမ်းထားရန်လိုသည်။
ငွေကို စော်ကားရန် မည်သူက တတ်နိုင်သနည်း။
ဤအကြောင်းကြောင့်ပင်၊ အမြဲတစေ မာန်တက်လေ့ရှိသည်။ ချောင်တုရှန်သည် သူမအား ထိုကဲ့သို့ လေးစားမှု ပြသခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
“အရှေ့ပိုင်းနယ်မြေက ဆေးဆရာနဲ့ လောင်းထားတယ်လို့ ကျွန်မကြားတယ်” လုပိုင်ယွဲ့က ဘာသိဘာသာမေးသည်။
“ဟုတ်!”
လုပိုင်ယွဲ့က အနည်းငယ် စိတ်ဝင်စားပုံရသည်။ သူမသည် ဤ ချောင်တုရှန်ကို အမှန်တကယ် မကြိုက်ပေ။ သူသည် နတ်ဆေးဘိုးဘေး၏ တပည့်တစ်ဦးဖြစ်သောကြောင့်၊ ယခင်က သူ့ကို သိပ်စိတ်မ၀င်စားခဲ့ပေ။
သို့သော် ယနေ့တွင်၊ တစ်စုံတစ်ယောက်သည် သူနှင့် ဆေးများကို အမှန်တကယ် လောင်းကြေးထပ်ရန် သတ္တိရှိလာသဖြင့် ၎င်းသည် သူမ အာရုံစိုက်ထားရမည့်အရာဖြစ်သည်။
နောက်ဆုံးတွင်မူ... လုမိသားစုသည် ကြီးကြီးမားမား အဖြစ်အပျက်တစ်ခုကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရကာ ၎င်းတို့သည် လူများကို လိုအပ်နေချိန်ဖြစ်သောကြောင့် ဆေးပညာတာအိုတွင် ကျွမ်းကျင်သော အခြားပညာရှင်ကို ဆွဲဆောင်ခြင်းသည် အကျိုးရှိမည်ဖြစ်သည်။
"ဒီလူ ရောက်ပြီလား" လုပိုင်ယွဲ့က မေးသည်။
ယခုအချိန်တွင် ဆေးခန်းမတွင် လူအမြောက်အမြားစုဝေးနေကြပြီဖြစ်သည်။ ချောင်တုရှန်နှင့် ပတ်သက်၍ အားလုံးက သိချင်နေကြသည်။
ထိုမေးခွန်းကိုကြားသောအခါ၊ ချောင်တုရှန်က ပြုံးပြုံးကြီးပြုံးလိုက်သည်။
“သူလာမယ်မထင်ဘူး”
"အိုး..ဘာဖြစ်လို့လဲ”
" ငါနဲ့ပြိုင်ရမယ့်လူက သတိမေ့နေတယ်လို့သတင်းကြားတယ်။ ဒီအလောင်းအစားကို ရှောင်ဖို့ သေချင်ယောင်ဆောင်ချင်ပုံရတယ်" ချောင်တုရှန်က ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ ပြောလိုက်သည်။
လုပိုင်ယွဲ့၏ မျက်ခုံးများက အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။
တခြားသူများကမူ အဓိပ္ပါယ်ရှိသော ဟန်ဖြင့် အကြည့်ချင်းဖလှယ်လိုက်ကြသည်။ ချောင်တုရှန်နှင့် ပတ်သက်မှု တစ်ခုခု ရှိနေသည်ဟု အားလုံးက ယုံကြည်ကြသည်။
သို့သော် ထိုအချိန်တွင် အပြင်ဘက်မှ ငြိမ်သက်အေးဆေးသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
"ချောင်တုရှန် ငါက သေချင်ဟန်ဆောင်ပြီး ဒါကိုရှောင်မယ်လို့ ဘယ်သူပြောလဲ"