လေးလံသော လိမ္မော်သီး

ဂျော့ချ် တိုက်ပွဲတွင် သေဆုံးခြင်း မရှိခဲ့ချေ။

သူရဲကောင်းအချို့ သေဆုံးသွားခဲ့ပြီး အချို့မှာမူ ထွက်ပြေး လွတ်မြောက် သွားခဲ့ကြသည်။ သူ၏ မိတ်ဆွေကောင်း ဂျွန် တိုက်ပွဲတွင် သေဆုံး သွားခဲ့သည်။ ဂျော့ချ် မျှော်လင့်ချက်မဲ့စွာ ဒူးထောက် ကျသွားပြီး သူ၏ လက်နက်ကို ချလိုက်သည်။

သူ လူဆိုးလေးကို ကြည့်လိုက်သည်၊ သူ အကြိမ်များစွာ ဓားဖြင့် အထိုးခံရပြီး သေဆုံးသွား ခဲ့သော်လည်း သူ၏ ရှေ့တွင် အကြိမ်ကြိမ် အခါခါ ပြန်လည် ပေါ်ထွက် လာနိုင်ခဲ့သည်။

လူဆိုးလေး လုံးဝ သေဆုံးသွားခြင်း မဟုတ်ဘဲ အစွမ်းထက်သော ဘုန်းတော်ကြီး တစ်ပါး၏ ပြန်လည် ကုသခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်။

ဤသည်မှာ ဂျော့ချ် ထင်မြင်မိသည့် အရာ ဖြစ်သည်။

သူ လက်နက်ချပြီးသောအခါတွင် အသတ်ခံရရန် စောင့်ဆိုင်း နေခဲ့သည်။ သို့သော် ဂိမ်းမာများ ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်ခြင်း ရပ်တန့် သွားသည်ကို သူ တွေ့ရှိ လိုက်ရသည်။

အခြား ဂိမ်းမာအချို့ သူ့ကို တိုက်ခိုက် လိုခဲ့ကြသော်လည်း အခြား သူများက တားဆီး လိုက်ကြသည်။

"အလိုလေး၊ ရိုက်တာ ရပ်လိုက်တော့။ ဘော့စ် သေသွားရင် ထူးဆန်းအံ့ဖွယ်ကြုံတွေ့မှုတွေ မရှိတော့ဘူး၊။"

"ဘော့စ် လက်နက် ချလိုက်ပြီ။ ကြည့်စမ်း၊ သူ လက်နက် ချလိုက်ပြီ။"

"မဟုတ်ဘူး၊ သူ ချပ်ဝတ် ဝတ်ထားတုန်းပဲ။"

"ဘာလဲ၊ သူ ဝတ်ထားတုန်းပဲလား။"

ဂျော့ချ် သူတို့ ဘာပြောနေသည်ကို နားမလည်ခဲ့ချေ။ သူတို့ သူ့ကို လက်နက်ချရန် တောင်းဆို နေကြသလော။

ဂျော့ချ် သူ၏ ရန်သူများ သူ့ကို သတ်ဖြတ်ရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိကြောင်း မြင်တွေ့လိုက် ရသောအခါတွင် ချပ်ဝတ်ကို ချွတ်လိုက်သည်။ သူ သူတို့ကို စကား နားလည်နိုင်ခြင်း မရှိသော အရိုင်းအစိုင်းများဟု ထင်မြင် ခဲ့သော်လည်း သူ့ အထင် မှားယွင်း နေခဲ့သည်။

သူတို့ လက်နက်ချလိုက်သော သူရဲကောင်း တစ်ဦးကို သတ်ဖြတ်ရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိခဲ့ကြချေ။ ဖြစ်နိုင်ခြေမှာ သူတို့ သူ့ကို သုံ့ပန်းအဖြစ် ဖမ်းဆီးနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ဂျော့ချ် အတွက်မူ ၎င်းသည် သတင်းကောင်း တစ်ခု ဖြစ်သည်။

သူ သေဆုံးတော့မည်ဟု ထင်မြင်ခဲ့သည်။ ယခု သူ အသက်ရှင်ရန် အခွင့်အရေး ရရှိသော အခါတွင် သူ မည်သို့ မပျော်ရွှင်ဘဲ နေနိုင်မည်နည်း။

ဂျော့ချ် သူ၏ ရင်ကာချပ်ဝတ်၊ ခြေကာချပ်ဝတ်နှင့် ပခုံးကာများကို ချွတ်ပေးလိုက်ရာ သူ၏ အဝတ်အစားများသာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

ဂိမ်းမာများ သူတို့၏ ဆွေးနွေးမှုကို ဆက်လက် ပြုလုပ် နေခဲ့ကြသည်။

"မဟုတ်ဘူး၊ ငါ သူ့ကို သတ်ရမယ်။ သူ အဝတ်အစားတွေ ဝတ်ဆင် ထားတုန်းပဲ။ အဲ့ဒါက အရည်အသွေး ကောင်းတဲ့ အဝတ်အစားတွေပဲ။"

"အလိုလေး၊ တကယ်လှတယ်ရော။ ဒါက မှူးမတ် တစ်ယောက်ရဲ့ အဝတ်အစားပဲ။"

"သူ့ကို ရိုက်တာ ရပ်လိုက်တော့။ ဘော့စ် လက်နက်ချလိုက်ပြီဟ။"

ဂိမ်းမာ အုပ်စု တစ်ယောက်နှင့် တစ်ယောက် အော်ဟစ် နေကြသည်။

ဂျော့ချ် အရှက်ရမှုကြောင့် မျက်ရည်ကျလု နီးပါး ဖြစ်သွား ခဲ့သော်လည်း သူ သည်းခံကာ သူ၏ အဝတ်အစားများကိုပင် ချွတ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် သူ ဖမ်းဆီးခြင်း ခံရပြီး ဗစ်တိုးရီးယားမြို့သို့ ပြန်လည် ခေါ်ဆောင်သွားခြင်း ခံခဲ့ရသည်။

...

အေးစက်သော သတ္တုလှောင်အိမ် တစ်ခု အတွင်းတွင် ဂျော့ချ် စိတ်ဓာတ်ကျဆင်းစွာ ခေါင်းငိုက်စိုက် ကျနေပြီး အပြင်ဘက်သို့ အားလျော့စွာ ကြည့်နေ ခဲ့သည်။ ၎င်းသည် အဆင်းရဲဆုံး ရွာတစ်ရွာထက်ပင် ပို၍ ပျက်စီး ယိုယွင်း နေခဲ့သည်။

ဤသည်မှာ ဗစ်တိုးရီးယား၊ ဗစ်တိုးရီးယား လွတ်လပ်သောမြို့ ဖြစ်သည်။

၎င်းသည် လူသားများ ပို၍ များပြားသော လွတ်လပ်သော မြို့တစ်မြို့ ဖြစ်သော်ငြား လမ်းများနှင့် အိမ်များမှာ သာမန် ရွာတစ်ရွာ ထက်ပင် နိမ့်ကျ နေခဲ့သည်။

ဂျော့ချ် ဗဟုသုတ မရှိသော်ငြား ဗစ်တိုးရီးယားမြို့တွင် အသုံးပြုသော ဆောက်လုပ်ရေး ပစ္စည်းများသည် ပရော်ဖက်ရှင်နယ် စက်များဖြင့် ထုတ်လုပ်ထားခြင်း မဟုတ်ကြောင်း သူ သိရှိနေခဲ့သည်။ ၎င်းတို့ကို အပျော်တမ်း သမားများက လက်တည့်စမ်း ထုတ်လုပ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ဂျော့ချ်ပင်လျှင် သူ ထုတ်လုပ်နိုင်သည်ဟု ထင်မြင်မိသည်။

တစ်ခု တည်းသော ဆွဲဆောင်မှု ရှိသော အဆောက်အအုံမှာ ရဲတိုက်ပင်။ ၎င်းသည် အပင်များဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော်ငြား ၎င်း၏ ခမ်းနားထည်ဝါမှုနှင့် အဆောက်အအုံပုံစံမှာ မျက်စိပသာဒ ဖြစ်လှ၏။ ၎င်း၌ ထုတ်လုပ်မှု ခြေရာလက်ရာများ တစ်စုံတစ်ရာမျှ မရှိခဲ့ချေ။

အဆောက်အအုံများ အပြင် သူတို့၏ ပစ္စည်းများကို သိုလှောင် သိမ်းဆည်းပုံမှာလည်း ထူးဆန်းလှ၏။ သူတို့၌ သီးသန့် ကုန်လှောင်ရုံအရာရှိ တစ်ဦး မရှိခဲ့ချေ။ ပစ္စည်း ကိရိယာ အားလုံးကို ရဲတိုက် အပြင်ဘက်မှ နေရာလွတ်တွင် စုပုံထားခဲ့ပြီး သွေးစွန်းနေသော ပစ္စည်း ကိရိယာများနှင့် စားစရာ ကုန်ကြမ်းများ နှင့်အတူ ရှိနေခဲ့သည်။

၎င်းသည် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှ၏။ သူတို့ ဤသို့သော အရာများကိုပင် စားသုံးကြသလော။ တိရစ္ဆာန် အစိတ်အပိုင်းများဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည့် အလား ထင်ရသော အစိမ်းရောင်၊ အပြာရောင်နှင့် ရောင်စုံ အရာများ။

ဂျော့ချ် သူတို့ အိုဂါများ မဟုတ်သည့် အတွက် ကံကောင်းသည်ဟု ခံစား နေခဲ့သည်။

သူ ဗစ်တိုးရီးယားသားများ သေဆုံးသွားသော လူသားများကို စုပုံထားသည်ကို မြင်တွေ့ လိုက်ရသည်။ ထို့နောက် သူတို့ အလောင်းများကို စိတ်ခံစားမှု သို့မဟုတ် ထုံးတမ်းစဉ်လာများ မရှိဘဲ မီးရှို့ ပစ်ခဲ့ကြသည်။

သူတို့ သေဆုံးသွားသော မြင်းများကို ပြန်လည် ယူဆောင်လာသော အခါတွင်မူ သူတို့ ဝမ်းနည်း ပူဆွေး နေခဲ့ကြသည်။

သူတို့အတွက် မြင်းတစ်ကောင်သည် လူသား တစ်ဦးထက် ပို၍ အဖိုးတန်ပုံ ရ၏။

ဂျော့ချ် သူတော်စင် တစ်ဦး မဟုတ်ချေ။ သူ သူရဲကောင်း တစ်ဦးနှင့် ခရစ်ယာန် တစ်ဦး ဖြစ်သော်ငြား တိုက်ပွဲတွင် မည်သည့် ကရုဏာတရားမျိုးကိုမျှ မထားရှိခဲ့ချေ။

အလောင်း အားလုံးကို စုစည်း၍ မီးရှို့ပေးခြင်း မှာပင် ကြီးမားသော ကရုဏာတရား တစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့ပြီ။ ၎င်းသည် သူတို့၏ ကိုယ်ခန္ဓာများကို သားရဲကောင်များ စားသုံးခြင်းမှ ကာကွယ်ပေး ပေလိမ့်မည်။

သူတို့ ကပ်ရောဂါ ဖြစ်ပွားနိုင်ခြေကိုလည်း စိုးရိမ် နေခဲ့ကြသည်။

မည်သူ သိမည်နည်း၊ အဘယ်ကြောင့် သူတို့ စိုးရိမ် နေကြမည်နည်း။

ဂျော့ချ် သူ၏ စိတ်ကူးများကို လွတ်လပ်စွာ တွေးတော နေခဲ့သည်။ သူ ဤသို့သော လက်နက် အပြည့်အစုံပင် မရှိသည့် အရိုင်းအစိုင်းများထံ မည်သို့ ရှုံးနိမ့် ခဲ့ရသည်ကို နားမလည်နိုင်ဖြစ် နေခဲ့သည်။

ငြင်းပယ်၍ မရသည့် အချက်မှာ ဤအရိုင်းအစိုင်းများသည် ခန့်ညား၍ လှပကြခြင်းပင်။

ဖယ်ရီများနှင့် အက်လ်ဖ်များလည်း ရှိနေခဲ့သည်။

ဝဖီးနေသော ဟမ်းစတား တစ်ကောင် လှောင်အိမ် ရှေ့တွင် ပေါ်ထွက်လာပြီး သူ့ကို ကြောက်လန့်သွား စေခဲ့သည်။

"သူက ဘော့စ်လား။" ဟမ်းစတားက ဂျော့ချ်ကို စိုက်ကြည့်ကာ သူနားမလည်သော ဆိုးယုတ်သည့် ဘာသာစကားဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်၊ သူပဲ။ သူ့မှာ အဝါရောင်ဆံပင် ရှိတယ်..." အခြား ဟမ်းစတား တစ်ကောင် ချဉ်းကပ် လာခဲ့သည်။

"ငါတို့ ဘယ်တော့ ထမင်း စားရမှာလဲ။" ၎င်းသည် တတိယမြောက် ဟမ်းစတား ဖြစ်သည်။

"အိုး။ လန်ဆလော့ ဒီမှာ ရှိနေတယ်ရော။ လူသား ဘာသာစကားနဲ့ ပြောပါဟ။" ပထမဟမ်းစတားက စိုးရိမ်တကြီး ဆို၏။

"ဟိုင်း၊ ဂလာမော်ဂန်မြို့စား။ ခင်ဗျား ဘော့စ်ကို ကြည့်ဖို့ ဒီကို လာခဲ့တာလား။" ဒုတိယဟမ်းစတား သူ၏ ကိုယ်ကို မတ်မတ် ထားလိုက်သည်။ သူ ယခု ဂျော့ချ် နားလည်သော ဘာသာစကားဖြင့် ပြောဆို နေခဲ့သည်။

ဂျော့ချ် ဟမ်းစတား သုံးကောင်၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို နားလည်ရန် ကြိုးစားနေစဉ် မှာပင် သူ ရင်းနှီးသော မျက်နှာ တစ်ခုကို တွေ့မြင် လိုက်ရသည်။ ၎င်းသည် လန်ဆလော့ပင်။

သူ ဘယ်အချိန်က ဂလာမော်ဂန်မြို့စား ဖြစ်သွားခဲ့သနည်း။ သူ၌ မှူးမတ် တစ်ယောက်၏ ဘွဲ့ထူးဂုဏ်ထူး ရှိနေခဲ့သလော။

လန်ဆလော့ သူ၏ ဓားလက်ကိုင်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ လျှောက်လာခဲ့သည်။ သူ လှောင်အိမ်ထဲမှ ဂျော့ချ်နှင့် ဟမ်းစတား သုံးကောင်ကို ကြည့်လိုက် ပြီးနောက် ဟမ်းစတားများအား ဦးညွှတ် လိုက်သည်။ သူ ဂလာမော်ဂန်မြို့စား ဖြစ်နေသော်ငြား သူ စိတ်ထဲ မထားခဲ့ချေ။

"ဂလာမော်ဂန်မြို့စား၊ ကျွန်တော်တို့ ဒီရွှေရောင် ဆံပင်နဲ့ လူငယ်လေးကို ဘုရင်မ ဗစ်တိုးရီးယားဆီ ခေါ်သွားဖို့ ရည်ရွယ် ထားပါတယ်။ ခင်ဗျားမှာ ကိစ္စ တစ်ခုခု ရှိနေလို့လား။" ဘော့စ်အကြီးက လန်ဆလော့ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"မဟုတ်ပါဘူး၊ ကျွန်တော် အကျဉ်းသားရဲ့ ပုံပန်းသဏ္ဌာန်ကို ကြားလိုက်ရပြီး ကျွန်တော် သူ့ကို သိနိုင်လောက်တယ်လို့ ထင်မိလို့ပါ။ ဒါကြောင့် ကျွန်တော် လာကြည့်တာပါ။" လန်ဆလော့ ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ဂျော့ချ်ကို ကြည့်ကာ ထိုင်ချလိုက်သည်။

"အချိန်အတော်ကြာပြီပဲ၊ ဂျော့ချ်။"

"မင်း ရယ်ချင်ရင် ရယ်လိုက်ပါ၊ သစ္စာမရှိတဲ့ လန်ဆလော့။" ဂျော့ချ်က လန်ဆလော့ကို မထီမဲ့မြင်ပြုသည့် အကြည့်ဖြင့် ကြည့်ကာ ဆို၏။

ဂျော့ချ် ရယ်စရာ ကောင်းသော အခြေအနေတွင် ရှိနေခဲ့သည်။ သူ၌ အဝတ်အစားများ မရှိဘဲ သတ္တုလှောင်အိမ်ထဲမှ တိရစ္ဆာန် တစ်ကောင်နှင့် တူနေခဲ့သည်။

"ဘာကိစ္စလဲ။ ဘာဂျော့ချ်လဲ။ ဘာသစ္စာမရှိတဲ့ လန်ဆလော့လဲ။ မင်းတို့ နှစ်ယောက် အတန်းဖော်တွေလား။ မင်းတို့ အတန်းထဲမှာ တစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက် နာမည်တွေ ပေးခဲ့ကြတာလား။" ဒုတိယဘော့စ်က ဂျော့ချ်နှင့် လန်ဆလော့ကို နားမလည်နိုင်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။

ဘော့စ်အကြီးက ဆို၏။ "ဒါက သူတို့ရဲ့ ဓလေ့ထုံးစံပဲ။ သူတို့က ဘွဲ့ထူးဂုဏ်ထူးတွေ ဖန်တီးရတာကို ကြိုက်ကြတယ်။ လူဆိုးလေးလိုမျိုးပေါ့၊ သူက အိပ်စက်တာ ကောင်းတဲ့ အတွက် အိပ်စက်နေသော လူဆိုးလေးလို့ ခေါ်ကြတယ်။"

ဒုတိယဘော့စ် ဉာဏ်အလင်း ရသွားခဲ့သည်။

ဟမ်းစတားများ တစ်ယောက်တည်း စကားပြောဆို နေကြသော်လည်း လန်ဆလော့ ဂရုမစိုက်ခဲ့ချေ။ သူ ဂျော့ချ်ကို ကြည့်ကာ ဆို၏။ "ဘုရင်မ ဗစ်တိုးရီးယားက အရည်အချင်း ရှိတဲ့ အမျိုးသမီး တစ်ယောက်ပဲ။ သူ မင်းကို ဘာလုပ်ခိုင်းခိုင်း၊ မင်း ငြင်းပယ်မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ငါ မျှော်လင့်တယ်။ ဒါက မင်းရဲ့ နောက်ဆုံး အသက်ရှင်ခွင့်ပဲ။"

ဂျော့ချ် ရယ်မောလိုက်ပြီး စကား ပြန်မပြောခဲ့ချေ။

ဘော့စ်အကြီး သတ္တုလှောင်အိမ်ကို ဖွင့်လိုက်ပြီး ဒုတိယဘော့စ်က သူ့အား အဝတ်အစား တစ်စုံကို ပစ်ပေး လိုက်သည်။ သူ လီလိုကို တွေ့ဆုံသည့် အခါတွင် ကိုယ်ဗလာ ဖြစ်နေ၍ မဖြစ်ချေ။

ဝတုတ်အိုတာကု သတ္တုလှောင်အိမ်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသော အခါတွင် တံတွေးများ ယိုစီးကျနေ ခဲ့သော်လည်း ဘော့စ်အကြီးက ၎င်းကို ဆွဲယူ သွားခဲ့သည်။

ဂျော့ချ် ဟမ်းစတား သုံးကောင် နောက်သို့ လိုက်ပါကာ ရဲတိုက်သို့ သွားခဲ့သည်။ သူ ဘုရင်မ ဗစ်တိုးရီးယားနှင့် တွေ့ဆုံရန် အတွင်းသို့ ဝင်ရောက် ခွင့်ပြုခြင်း ခံရမည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။ ဆင်းရဲသော ဗစ်တိုးရီးယား ရွာတစ်ရွာတွင် အဘယ်ကြောင့် ဘုရင်မတစ်ပါး ရှိနေသည်ကိုတော့ သူ သေချာမသိပေ။

ဂျော့ချ် အလွန်အကျွံ စဉ်းစား နေခဲ့သည်။

ဒုတိယထပ်မှ သစ်သား လသာဆောင်၏ တံခါး ပွင့်လာပြီး ဆယ့်သုံး-လေးနှစ် အရွယ်ခန့် ရှိသော အလယ်အလတ် အရပ် ရှိသော မိန်းကလေးငယ် တစ်ဦး ထွက်လာခဲ့သည်။ သူမ၌ သရဖူ တစ်စုံတစ်ရာမျှ ဝတ်ဆင်ထားခြင်း မရှိ ခဲ့သော်လည်း သူမက ဘုရင်မ ဗစ်တိုးရီးယား — လီလို၊ သူတို့၏ အရှင်မြတ်ပင်။

"မင်းက ဂျော့ချ်လား။" လီလို လသာဆောင်ပေါ်တွင် ရပ်နေပြီး ဂျော့ချ် ရှိရာ အောက်သို့ စိုက်ကြည့် လိုက်သည်။

ဂျော့ချ် ခေါင်းညိတ် လိုက်သည်။ သူ၏ ပုံပန်းသဏ္ဌာန်မှာ မကောင်းမွန်လှချေ။ သူ ဘုရင်မ ဗစ်တိုးရီးယား သူ့ကို အရှက်ခွဲနေခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်ဟု သံသယ ဝင်ခဲ့သည်။

ဘုရင်ပင်လျှင် လသာဆောင်ပေါ်တွင် ရပ်ကာ သူ့အား အထက်စီးဆန်သော ပုံစံဖြင့် စကားပြောဆိုနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ချေ။

"ကောင်းပြီ၊ ယော့ခ်နယ်စားကြီး ဘယ်မှာလဲ။ သူ့မှာ အမျိုးသမီး ဆက်ခံသူ ရှိသလား။ သူမ ဘယ်မှာလဲ။" လီလို မေးခွန်း အနည်းငယ်ကို ဆက်တိုက် မေးမြန်း လိုက်သော်လည်း ဂျော့ချ် အံ့အားသင့်နေပုံ ရ၏။ သူ ပြန်မဖြေခဲ့ချေ။

လီလို မျက်မှောင် ကြုတ်လိုက်သည်။ သူမ စိတ်ရှည်သည်းခံမှု ကုန်ဆုံးလု နီးပါး ဖြစ်နေခဲ့ပြီ။

ဖြူဖျော့နေသော လူသား တစ်ဦး ထွက်လာခဲ့သည်။ သူ ဆော့ဖ်တီ၏ ပစ်ခတ်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသောသူပင်။

လန်ဆလော့ ထိုလူ ထွက်လာသည်ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ နှလုံးသား တူဖြင့် ထုခံလိုက်ရ သကဲ့သို့ ခံစားလိုက် ရသည်။ ၎င်းသည် အချစ်၏ ခံစားချက် ဖြစ်ပြီး ပစ်မှတ်မှာ လူငယ်လေး တစ်ဦး ပင်...

"အရှင်မြတ် ဘုရင်မ ဗစ်တိုးရီးယား။ ကျွန်တော့်ကို စကားအနည်းငယ် ပြောခွင့်ပြုပါ။" ထိုလူ အင်အားအပြည့်ဖြင့် အော်ပြော လိုက်သည်။

ဂိမ်းမာများစွာ ကြည့်ရှု နေကြသော်လည်း လီလို သူတို့၏ စကားပြောဆိုသံများကို မကြား လိုခဲ့သောကြောင့် သူမ သူတို့ကို ထိန်းချုပ်ရန် သူမ၏ အရှိန်အဝါကို အသုံးပြု လိုက်သည်။ ဂိမ်းမာများ ဇာတ်လမ်းပိုင်း အန်နီမေးရှင်းပုံစံတွင် ရှိနေသောကြောင့် ဂရုမစိုက်ခဲ့ကြချေ။

ဘုရင်မ ဗစ်တိုးရီးယား ထိုလူကို ကြည့်လိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ်ကာ သူ့အား စကားပြောခွင့် ပြုလိုက်သည်။

ထိုလူ စိတ်လှုပ်ရှား နေသောကြောင့် သူ၏ကိုယ် တုန်ခါ နေခဲ့သည်။ သူ လသာဆောင်ပေါ်မှ ဘုရင်မ ဗစ်တိုးရီးယားထံသို့ ပြောလိုက်သည်။ "အရှင်မြတ်။ ကျွန်တော် ယော့ခ်နယ်စားကြီးရဲ့ ရဲတိုက် တည်နေရာကို သိပါတယ်။ ကျွန်တော် သူ့ရဲ့ ဆက်ခံသူ အကြောင်းကိုလည်း သိပါတယ်။ ကျွန်တော်က သူ့ရဲ့ ဆက်ခံသူတွေ ထဲက တစ်ယောက်ပါ။"

ထိုလူ အော်ဟစ်လိုက်စဉ်မှာပင် ဂျော့ချ် ကျယ်လောင်စွာ အော်ပြော လိုက်သည်။ "သစ္စာဖောက်ကောင်။ မင်း မင်းရဲ့ ဦးလေးကို စိတ်ပျက်အောင် လုပ်နေတာလား။"

သူ အော်ဟစ်နေစဉ်မှာပင် သူ ဆိုးသွမ်းသော ဟမ်းစတား သုံးကောင်၏ ထိန်းချုပ်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်။

လီလို စဉ်းစားခြင်း မရှိဘဲ ဆိုလိုက်၏။ "ကောင်းပြီ၊ မင်း ဂလာမော်ဂန်မြို့စားရဲ့ ဇနီး ဖြစ်လာလိမ့်မယ်။ ငါတို့ ယော့ခ်နယ်စားကြီးကို သတ်ပစ်ပြီး မင်း သူ့ နေရာကို ဆက်ခံ ရလိမ့်မယ်။ ယော့ခ်ပိုင်နက်က ငါ့ရဲ့ ပိုင်နက် နယ်မြေရဲ့ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ဖြစ်လာ လိမ့်မယ်။ ဆုံးဖြတ် ပြီးသွားပြီ။"

လီလို လှည့်ထွက် သွားရန် ပြင်ဆင် နေသော်လည်း သူမ တစ်စုံတစ်ခုကို အမှတ်ရလိုက်သည်။ သူမ ဟမ်းစတား သုံးကောင်၏ ထိန်းချုပ်ခြင်းကို ခံနေရသော ဂျော့ချ်ထံသို့ ညွှန်ပြကာ ဆို၏။ "သူ့ကို လွှတ်ပေးလိုက်ပါ။ ယော့ခ်နယ်စားကြီးကို သူ့ရဲ့ စစ်သည်တော်တွေနဲ့ ပစ္စည်း ကိရိယာတွေ ပြင်ဆင်ထားဖို့ အကြောင်းကြား ခိုင်းလိုက်။ ဗစ်တိုးရီးယားမြို့က ငါတို့ရဲ့ လက်စားချေမှုကို ဆောင်ရွက်တော့မှာ။"

လီလို စကား ပြောပြီးနောက် သူမ၏ ရဲတိုက်ထဲသို့ ပြန်သွားခဲ့သည်။

ဂျော့ချ်၊ လန်ဆလော့နှင့် ယော့ခ်ပိုင်နက်၏ အမည်မသိ ဆက်ခံသူတို့ ပါးစပ် အဟောင်းသား ဖြစ်ကာ အံ့အားသင့် နေခဲ့ကြသည်။

"အိုး၊ အိုး၊ အိုး။"

ဂျော့ချ် ဟမ်းစတား သုံးကောင်၏ ဆွဲယူခြင်းကို ခံနေရသည်။

လန်ဆလော့ အော်ပြော လိုက်သည်။ "နေဦး၊ နေဦး ခဏလေး။ သူက လူငယ်လေး တစ်ယောက်ဗျ။"

လီလို ရပ်တန့်ရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိခဲ့ချေ။ ချစ်စရာ ကောင်းသော ကောင်လေး အံ့အားသင့် သွားခဲ့သော်လည်း သူ လန်ဆလော့ထံသို့ ပြေးသွားပြီး သူ့အား ဦးညွှတ်လိုက်ကာ သူ၏ မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားရင်း ပြောလိုက်သည်။ "ဒီနေ့ကစပြီး ကျွန်တော်က ခင်ဗျားရဲ့ ဇနီးပါပဲ။ ယော့ခ်နယ်စားကြီးကို အနိုင်ယူဖို့ ကျွန်တော့်ကို ကူညီပါ။ ယော့ခ်ပိုင်နက်ကို ပြန်ရဖို့ ကျွန်တော့်ကို ကူညီပေးပါ။"

"အာ။" လန်ဆလော့ ဘာဖြစ်နေသည်ကို နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေခဲ့သည်။

ဇာတ်လမ်းပိုင်း အန်နီမေးရှင်း ပုံစံမှ လွတ်မြောက်သွားသော ဂိမ်းမာများလည်း ပျော်ရွှင်စွာ ထွက်ခွာသွား ခဲ့ကြသည်။

သူတို့ ပစ္စည်း ကိရိယာများနှင့် မြင်းများ ရရှိ ခဲ့ကြသည်။ မဝေးတော့သော အနာဂတ်တွင် သူတို့ ယော့ခ်ပိုင်နက်ကို တိုက်ခိုက်ရန်ပင် အခွင့်အရေး ရရှိပေလိမ့်မည်။ သူတို့ မည်သို့ မပျော်ရွှင်ဘဲ နေနိုင်မည်နည်း။

သူတို့ ဇာတ်လမ်း နည်းပါးသည်ဟု ညည်းညူ နေခဲ့ကြသည်။ ယခုမူ သူတို့ လျှော့ချရန် ဆန္ဒ ရှိကြသော်လည်း ယော့ခ်ပိုင်နက်ကို တိုက်ခိုက်လိုသည့် ဆန္ဒကို မတွန်းလှန် နိုင်ခဲ့ကြချေ။

...

ဆောင်းတောင်ကုန်းမြို့တွင်။

အာသာ၊ ဘောင်းဘီမဝတ်သူ၊ ဆယ်ဗားနပ်စ်၊ ဂနိုင်သား၊ ရင်မွှေးမီးလောင်နှင့် အခြား ရှေ့ဆောင်လမ်းပြ မဟာမိတ်အဖွဲ့ဝင် နှစ်ဆယ်ခန့် ဖြစ်နိုင်ခြေ ရှိသော သဲလွန်စများကို ရှာဖွေ နေခဲ့ကြသည်။

မကြာသေးမီက ထာဝရတိုင်းပြည်မှ ဂိမ်းမာများ ထူးဆန်းအံ့ဖွယ်ကြုံတွေ့မှု မစ်ရှင် အတွက် သဲလွန်စများ ရှာဖွေရန် လမ်းများပေါ်တွင် ပိုက်စိပ်တိုက် ရှာဖွေ ခဲ့ကြသည်။

အခြား ဂိမ်းမြေပုံများမှာ မကြီးမားခဲ့ဘဲ ဆောင်းတောင်ကုန်းမြို့ မြေပုံသာလျှင် ကြီးမားလှ၏။

လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ် အတွင်း ထာဝရတိုင်းပြည်မှ ဂိမ်းမာများ ဆောင်းတောင်ကုန်းမြို့ကို ရှာဖွေ ခဲ့ကြသည်။

အထူးသဖြင့် ကြီးမားသော အစည်းအရုံးများပင်။ အစည်းအရုံးများကြားမှ ရန်ငြိုးများကြောင့် သူတို့ သူတို့၏ ပြိုင်ဘက်များ ထူးဆန်းအံ့ဖွယ်ကြုံတွေ့မှု မစ်ရှင်၏ သဲလွန်စများကို ရှာဖွေ တွေ့ရှိမည်ကို မလိုလား ခဲ့ကြချေ။ သို့သော် သူတို့ ဆောင်းတောင်ကုန်းမြို့တွင် တစ်ယောက်နှင့် တစ်ယောက် တိုက်ခိုက် သတ်ဖြတ်နိုင်ခြင်းလည်း မရှိခဲ့ကြချေ။ ထို့ကြောင့် သူတို့ သူတို့၏ အချိန်ကို အပြည့်အဝ အသုံးချကာ ဖြစ်နိုင်ခြေ ရှိသော သဲလွန်စများကို ရှာဖွေရန် အထိရောက်ဆုံး နည်းလမ်းများကို အသုံးပြု ခဲ့ကြသည်။

ဤသည်မှာ အာသာ၏ အစည်းအရုံး လုပ်ဆောင်နေသည့် အရာလည်း ဖြစ်သည်။

"ငါတို့ လေးလံသော လိမ္မော်သီးနဲ့ သေတ္တာထဲက ကြောင်ကို ဘယ်မှာ ရှာတွေ့နိုင်မလဲ။ ဒီကမ္ဘာမှာ လိမ္မော်ရောင်ကြောင် ရှိလို့လား။" ဂနိုင်သား အချိန်အတော်ကြာ လျှောက်လှမ်းခဲ့ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများ ဝေဝါးလာ ခဲ့သော်လည်း သူ ကြောင်တစ်ကောင်မျှ မတွေ့ရှိ ခဲ့ချေ။

အရှင်ရှားလော့ခ်၌ အနက်ရောင် ကြောင်တစ်ကောင် ရှိခဲ့သည်။ ၎င်းသည် လိမ္မော်ရောင် ကြောင်တစ်ကောင် မဟုတ်သော်ငြား သူ ဂိမ်းမာများ၏ နှောင့်ယှက်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်။ ကြောင်များနှင့် နီးစပ်သော ဆက်စပ်မှု တစ်ခုခု ရှိနေသမျှ ကာလပတ်လုံး ဂိမ်းမာများသည် သဲလွန်စများ ရှာဖွေ တွေ့ရှိနိုင်၊ မတွေ့ရှိနိုင် စုံစမ်း စစ်ဆေး ကြပေလိမ့်မည်။

ဆွေးနွေးခန်း ဖိုရမ်မှ ပို့စ်များအရ ဂိမ်းမာများ မည်သည့် အောင်မြင်မှုမျှ မရရှိခဲ့ကြချေ။

ညဉ့်နက်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်ပြီး ဂိမ်းမာများ တစ်နေ့တာ ရှာဖွေမှု အပြီးတွင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ် နေခဲ့ကြသည်။ ဂိမ်းမာများစွာ အော့ဖ်လိုင်း ဖြစ်သွား ခဲ့ကြသည်။ သူတို့ မနက်ဖြန်တွင် ရှာဖွေမှုကို ဆက်လက် ပြုလုပ်ကြ ပေလိမ့်မည်။

အာသာ သူ၏ အစည်းအရုံးဝင်များကို သဲလွန်စများ ရှာဖွေရန် အချိန် ပိုနေခိုင်းခြင်း ပြုလုပ်မည် မဟုတ်ချေ။ အမှန်စင်စစ် သူတို့သည် ကွန်ပျူတာ ဂိမ်းကစားနေကြခြင်း ဖြစ်ပြီး အလုပ်,လုပ်နေကြခြင်း မဟုတ်ချေ။ အာသာ သူ၏ အဖွဲ့ဝင်များကို အခြား ချမ်းသာသော အစည်းအရုံးများကဲ့သို့ လစာ တစ်စုံတစ်ရာမျှ မပေးထားချေ။

နောက်ဆုံးတွင် အာသာနှင့် သူ၏ အဖွဲ့ဝင် ငါးဦးသာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

မိုးလက်ဖက်ရည်က ညတိုင်း အချိန်မှန် အော့ဖ်လိုင်း ဖြစ်သွားလေ့ ရှိသည်။

"ငါတို့ ဘာလုပ်ကြမလဲ။ ငါတို့လည်း အော့ဖ်လိုင်း ဖြစ်သွားကြမလား။ မနက် သုံးနာရီတောင် ရှိနေပြီ။ ဂိမ်းမာတွေ အများကြီး မကျန်တော့ဘူး။ ညဈေးတောင် ပိတ်သွားပြီ။" ရင်မွှေးမီးလောင်က ညအတွက် သိမ်းဆည်း နေသော ဆိုင်တစ်ဆိုင်ကို ညွှန်ပြကာ ဆို၏။

ဆောင်းတောင်ကုန်းမြို့တွင် ညဈေး တစ်ခု ရှိနေခဲ့သည်။ ဂိမ်းမာများ ထိုအကြောင်းကို သိရှိ ကြ၏။ အာသာနှင့် သူ၏ အဖွဲ့ဝင်များသည် အော့ဖ်လိုင်း မဖြစ်မီ ညဉ့်နက်သည်အထိ ရှာဖွေ နေခဲ့ကြသည်။

အာသာ အချိန်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး အော့ဖ်လိုင်း ဖြစ်ရန် ရည်ရွယ် လိုက်သည်။ ထိုစဉ် ဘောင်းဘီမဝတ်သူ ရုတ်တရက် အော်ပြော လိုက်၏။ "အလိုလေး။ အဲ့ဒါ လေးလံသော လိမ္မော်သီးလား။"

သူ သိမ်းဆည်း ပိတ်သိမ်းနေသော ဆိုင်တစ်ဆိုင်ကို ညွှန်ပြ လိုက်သည်။ သူတို့ ရင်ဘတ်တွင် လိမ္မော်ရောင် ကြောင်တစ်ကောင်ပုံ ရိုက်နှိပ်ထားသော အဝတ်အစားများ ဝတ်ဆင်ထားသည့် ဆိုင်ရှင် တစ်ဦးကို တွေ့မြင်လိုက် ရသည်။ လိမ္မော်ရောင်ကြောင်မှာ ဝဖြိုးခြင်း မရှိခဲ့သော်လည်း ဆိုင်ရှင်မှာမူ အဝလွန် နေခဲ့သည်။

လေးလံသော လိမ္မော်သီး။

သူတို့ ငါးဦး တစ်ယောက်နှင့် တစ်ယောက် မျက်လုံးချင်းဆုံ ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ပြေးသွား ခဲ့ကြသည်။ ဆိုင်ရှင် သူတို့ကို သတိပြု မိလိုက်ပြီး ဆိုင်ပိတ်သိမ်းခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်သည်။ သူ သူတို့ ထံသို့ အော်ပြော လိုက်သည်။ "မင်းတို့ ထာဝရတိုင်းပြည်ကလား။ တောင်းပန်ပါတယ်၊ ငါ ဒီနေ့ ကိုင်တွယ် ဖြေရှင်းစရာ ကိစ္စတချို့ ရှိနေလို့ပါ။ ပုံမှန်ဆိုရင် ငါ မင်းတို့ကို အစားအသောက် တစ်ပန်းကန် ကျွေးမွေးမှာပါ။"

"မဟုတ်ဘူး၊ ဆိုင်ရှင်၊ ငါတို့ စားဖို့ ဒီကို လာခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး။ ငါတို့ မင်းကို မေးခွန်းတွေ မေးချင်လို့ပါ။" ဆယ်ဗားနပ်စ် ဦးခေါင်းခွံ တစ်ခုပုံ ပါသော ဓာတ်ပုံ တစ်ပုံကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။ "မင်း သူ့ကို သိလား။"

ဆိုင်ရှင် ဓာတ်ပုံကို ကြည့်လိုက်ပြီး သေချာစွာ စစ်ဆေးကြည့်ရှု လိုက်သည်။

ဂနိုင်သားကလည်း အခြား အရိုးစုကောင် တစ်ကောင်ပုံ ပါသော ဓာတ်ပုံ တစ်ပုံကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး ဆို၏။ "ဒါက သူ့ရဲ့ ပျောက်ဆုံးနေတဲ့ ဆရာရဲ့ တပည့်ပါ။ မင်း သူ့ ဆရာကို အရင်က တွေ့ဖူးလား။"

ဆိုင်ရှင် ဓာတ်ပုံ နှစ်ပုံကို ကြည့်လိုက်သည်။ ဓာတ်ပုံများကို နှိုင်းယှဉ် ကြည့်ရှုပြီး ဘက်ပြောင်း ကြည့်ရှုပြီး နောက်တွင် သူ ဂိမ်းမာ ငါးဦးကို ကြည့်လိုက်သည်။ ပြီးနောက် ဓာတ်ပုံများကို စစ်ဆေး ကြည့်ရှုရန် သူ၏ ဦးခေါင်းကို နှိမ့်ချ လိုက်ကာ ဆို၏။ "မင်းတို့ ငါ့ကို လာလှည့်စားဖို့ ကြိုးစားနေတာလား။"

...

သူတို့ သတင်း အချက်အလက် တစ်စုံတစ်ရာမျှ မရရှိခဲ့ကြချေ။ ဆိုင်ရှင် ထူးဆန်းသော အကြောင်းပြချက် တစ်ခုခုကြောင့် ဒေါသထွက်နေခဲ့ပြီး အော်ပြော လိုက်သည်။ "ငါ အရိုးစုကောင်ကို မမြင်ဖူးဘူး။ အခု ထွက်သွားကြစမ်း။"

သူတို့၏ သဲလွန်စ အဆုံးသတ် သွားသည်ကို မြင်တွေ့လိုက် ရသောအခါတွင် ဂနိုင်သားက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မေးလိုက်သည်။ "ဆိုင်ရှင်၊ ရှပ်အင်္ကျီကို ဘယ်က ဝယ်ခဲ့တာလဲ။"