ဖမ်းဝရမ်း

"ဒီရှပ်အင်္ကျီကို ရောင်းတဲ့ ဆိုင်က ဒီဆိုင်လား။"

ဆယ်ဗားနပ်စ် လမ်းကြားအကွေ့ တစ်ခု၏ အဆုံးတွင် ရပ်နေခဲ့သည်။ အထည်ဆိုင် တစ်ဆိုင် အစား ရာဇဝတ်သားများ၏ အသိုက် ဟု ခေါ်ဆိုခြင်းက ပို၍ သင့်တော် ပေလိမ့်မည်။

အပြင်ဘက် နံရံများ ဂရပ်ဖီတီများဖြင့် ပြည့်နှက်နေစဉ် တံခါးမကြီးမှာ ယခင်က မီးလောင်ကျွမ်းမှုကြောင့် မည်းနက် နေခဲ့သည်။ ထို့အပြင် နံရံပေါ်တွင် ကြီးမားသော အနီရောင် "စုတ်ပြဲ" ဟူသော စကားလုံး တစ်လုံး ရှိနေခဲ့သည်။

ဆိုင်၏ ထောင့်တွင် မျက်လုံးခွံများ နက်ရှိုင်းပြီး အသိပညာကို တောင့်တနေသော မျက်လုံးများ ရှိသည့် ပိန်လှီသော ဂနိုမ်း တစ်ဦး စုတ်ပြတ်နေသော ရှေးဟောင်း သင်္ချာစာအုပ် တစ်အုပ်ကို စိတ်အား ထက်သန်စွာ ဖတ်ရှု နေခဲ့သည်။ တစ်စုံတစ်ယောက် ဝင်ရောက်လာသည်ကို တွေ့ရှိသော အခါတွင် သူ စိုးရိမ်တကြီး သူ၏ ဦးခေါင်းကို မော့လိုက်သည်။ သူ အာသာနှင့် သူ့ သူငယ်ချင်းများကို မြင်တွေ့လိုက် ရသောအခါတွင် ဂနိုမ်း ထွက်ပြေး သွားခဲ့သည်။

လမ်းကြား တစ်ခုလုံး စာရိတ္တ ပျက်ပြားမှု အငွေ့အသက်များဖြင့် ပြည့်နှက် နေခဲ့သည်။

"ငါ မသိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ဆိုင်ရှင်က ငါတို့ကို ဒီကို ညွှန်ခဲ့တာပဲ။" ရင်မွှေးမီးလောင်က နားမလည်နိုင်စွာ ဆို၏။

ဘောင်းဘီမဝတ်သူ ဆို၏။ "သူက ငါတို့ ထာဝရတိုင်းပြည်က လာလို့ လမ်းညွှန် ပေးနေတာလို့ ပြောပြီး တခြားသူတွေကို မပြောဖို့ သတိပေးခဲ့တယ်။"

"ဒါက ရာဇဝတ်သားတွေရဲ့ အသိုက် တစ်ခု ဖြစ်နိုင်သလား။"

"ဒီလိုဆို ပိုကောင်းတာပေါ့။ ငါတို့ သူတို့ကို လုယက်လို့ ရတယ်လေ။" ဂနိုင်သားက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ဆို၏။

"တခြားသူတွေကို လုယက်တာက တရားမဝင်ဘူးဟဲ့။" ဆယ်ဗားနပ်စ်က ဒေါသတကြီး ပြန်ဖြေ လိုက်သည်။

"အင်တာနက်က ဥပဒေရဲ့ အာဏာစက် အပြင်ဘက်မှာ ရှိနေတယ်လို့ မင်း ထင်နေတာလား။" ရင်မွှေးမီးလောင် ဆို၏။

"နောက်ပြောင်နေတာ ရပ်လိုက်တော့။ မင်းတို့ ထဲက တစ်ယောက်ယောက် တံခါးခေါက် ပေးနိုင်မလား။ ဆိုင် ဆိုင်းဘုတ်ပေါ်က မီးက လင်းနေတုန်းပဲ။" ဘောင်းဘီမဝတ်သူက အထက်မှ ဆိုင်ဆိုင်းဘုတ်ကို ညွှန်ပြကာ ဆို၏။

ဆိုင် ဆိုင်းဘုတ် လင်းနေဆဲပင်။

ဆိုင်းဘုတ်တွင် "အဝတ်အစားမရောင်းပါ— ဖွင့်သည်" ဟု ရေးသား ထားခဲ့သည်။

"ဖွင့်သည်" ဟု ဆိုသော်ငြား တံခါးမကြီးမှာ တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ပိတ်ထားခဲ့သည်။

အာသာ လျှောက်သွားပြီး တံခါး ခေါက်လိုက်သည်။

"ဘယ်သူလဲ။"

ဆိုင်ထဲမှ အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ် လာခဲ့သည်။ တံခါးမကြီး အနည်းငယ် ဟနေခဲ့ပြီး လုံးဝိုင်းသော အနက်ရောင် နှာခေါင်း တစ်ခု ချောင်းကြည့် နေခဲ့သည်။ နှာခေါင်း၌ ကြီးမားသော နှာခေါင်း ပေါက်များနှင့် ထူထဲသော နှာခေါင်းမွှေးများ ရှိနေခဲ့သည်။ ၎င်းပြင်းထန်စွာ အနံ့ခံ လိုက်သည်။

"အော့ခ်တွေလား။ မင်းတို့ ဘာလိုချင်လို့လဲ။ အကယ်၍ မင်းတို့ ငါ့ တံခါးနားမှာ စာခိုးသင်နေပြီး ငါ့ ဆီက အစားအသောက် တောင်းချင်တာဆိုရင် ကျေးဇူးပြုပြီး လဲသေလိုက်ကြပါ။"

...

ထိုသတ္တဝါ လျင်မြန်စွာ ပြောဆို လိုက်ပြီးနောက် အသက်ရှူမဝသည့် အလား ပြင်းထန်စွာ အသက်ရှူသွင်း လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ တံခါးပိတ်ရန် ပြင်ဆင်နေသော်လည်း အာသာ သူ့ကို တံခါးပိတ်ခြင်းမှ တားဆီး လိုက်ရာ မတော်တဆ အနက်ရောင် နှာခေါင်းကို ညှပ်မိ သွားခဲ့သည်။

"အောင့်။"

သူ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်နေစဉ်မှာပင် အာသာက ဆို၏။ "တောင်းပန်ပါတယ်၊ ငါတို့ ပစ္စည်းတွေ ဝယ်ဖို့ ဒီကို လာခဲ့တာပါ။"

နှာခေါင်းကြီးနှင့် သတ္တဝါ တံခါးပိတ်လိုက်ပြီး သူ၏ နောက်မှ သော့ခလောက် အများအပြားကို ဖွင့်လိုက်သည်။

တံခါး ပွင့်လာခဲ့ပြီး မျက်လုံး မှေးမှိတ်နေသော ပွေးတစ်ကောင် တံခါးဝတွင် ရပ်နေခဲ့သည်။ သူ ပြင်းထန်စွာ အနံ့ခံလိုက်ပြီးနောက် လမ်းဖယ်ပေးကာ ဆို၏။ "ခင်ဗျားတို့ ခြောက်ယောက်လား။ ကျေးဇူးပြုပြီး ဝင်ခဲ့ကြပါ။"

အာသာနှင့် သူ၏ သူငယ်ချင်းများ တစ်ယောက်နှင့် တစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြသည်။ သူတို့ ငါးယောက်သာ ရှိနေခဲ့သည်။ ပွေး၏ နှာခေါင်းမှာ သိပ်တိကျမှု မရှိခဲ့ချေ။

သူတို့ ငါးဦး ဆိုင်ထဲသို့ ဝင်ရောက် သွားကြပြီး ပွေးက သူတို့ကို ထိုင်ခုံများတွင် ထိုင်ရန် ဖိတ်ခေါ် လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ မီနူး တစ်ခုကို ထုတ်ယူ လိုက်ပြီး သူတို့၏ ရှေ့တွင် တင်ပေး လိုက်သည်။

"ခင်ဗျားတို့ ဘာစားချင်ကြလဲ။" ပွေးက ဘေးတွင် ရပ်ကာ မေးလိုက်သည်။

"မဟုတ်ဘူး၊ ငါတို့ စားဖို့ ဒီကို လာခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး။"

ပွေး ဆို၏။ "အစားအသောက် အတွက် မဟုတ်ဘူးလား။ အာ၊ ခင်ဗျားတို့ အခန်းငှားဖို့ လာခဲ့တာလား။ ကျွန်တော့်မှာ အရမ်း ကောင်းတဲ့ အခန်းတွေ ရှိနေတယ်။ ခင်ဗျားတို့ ဘာကြိုက်လဲ။ ပြတင်းပေါက် မပါတာလား။ ပြတင်းပေါက်ပါတဲ့ အခန်းတွေက မြေအောက်သတ္တဝါတွေ အတွက် အကောင်းဆုံးပဲ။ ပြတင်းပေါက်ဖွင့်ပြီး လေဝင်လေထွက် ကောင်းအောင် တောင်းဆိုတဲ့ သူတွေ၊ သူတို့ ဘာလို့ အဲ့ဒီလို လုပ်ခဲ့လဲ ဆိုတာ ငါ နားမလည်ဘူး..."

ပွေး စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖြစ်နေပုံ ရသော်လည်း သူ၏ ဧည့်သည်များက ဆို၏။ "မဟုတ်ဘူး၊ ငါတို့ အခန်းငှားဖို့ ဒီကို လာခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး။"

"ကျစ်၊ မင်းတို့ အဝတ်အစားတွေ ဝယ်ဖို့ ဒီကို လာခဲ့တာလား။" ပွေးက သူ၏ မထီမဲ့မြင်ပြုသည့် အကြည့်ကို ပြသလိုက်သည်။

"မဟုတ်ဘူး၊ ငါတို့ သတ္တဝါ တစ်ကောင်ကို ရှာဖို့ ဒီကို လာခဲ့တာ။" ဆယ်ဗားနပ်စ် ဆိုလိုက်ရာ ပွေး စိတ်လှုပ်ရှား သွားခဲ့သည်။

"သတ္တဝါ တစ်ကောင်ကို ရှာနေတာလား။ ခင်ဗျားတို့ မှန်ကန်တဲ့ စုံထောက်ကို ရှာတွေ့သွားပြီ။ ခင်ဗျားတို့ ဘယ်သူ့ကို ရှာနေ တာလဲ။ ဖောက်ပြန်တဲ့ အဖော်လား။ ကလေးရဲ့ စွဲလမ်းမှု ပစ်မှတ်လား။ ဒါမှမဟုတ် တခြားပစ်မှတ်တွေလား။ ဘာပဲ ဖြစ်ဖြစ်ပါ၊ ငါတို့ ‘အဝတ်အစား မရောင်းချင်ပါ’က ခင်ဗျားတို့ကို ကူညီပေးနိုင်ပါတယ်။ ငါတို့က စုံစမ်းထောက်လှမ်းမှုမှာ အကောင်းဆုံးပဲ။"

အာသာနှင့် သူ၏ သူငယ်ချင်းများ တစ်ယောက်နှင့် တစ်ယောက် ကြည့်လိုက် ကြသည်။ ထို့နောက် ဘောင်းဘီမဝတ်သူ ဓာတ်ပုံ တစ်ပုံကို ထုတ်ယူ လိုက်သည်။

"ဓာတ်ပုံထဲက သတ္တဝါကို ခင်ဗျား မှတ်မိလား။" ဘောင်းဘီမဝတ်သူ မေးလိုက်သည်။

ပွေး သူ၏ မျက်လုံးများကို မှေးမှိတ်လိုက်ပြီး တုံ့ဆိုင်း နေခဲ့သည်။ သူ အနံ့ခံလိုက်ပြီး ဆို၏။ "ခင်ဗျား သူ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ပစ္စည်းတွေကို ပေးနိုင်မလား။"

...

ပရော်ဖက်ဆာ ဘေကွန်၏ ကိုယ်ပိုင်ပစ္စည်းများ ရရှိရန် မခက်ခဲခဲ့ချေ။ အာသာနှင့် သူ၏ ရဲဘော်များ ထာဝရတိုင်းပြည်သို့ ပြန်သွားပြီး ဖိုးဉာဏ်ကျယ်ကို ရှာဖွေ ခဲ့ကြသည်။

ဖိုးဉာဏ်ကျယ် ဤမျှ လျင်မြန်စွာ သတင်းရရှိ လာလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ချေ။ သူ၏ ရုံးခန်းထဲတွင် ပရော်ဖက်ဆာ ဘေကွန် ပိုင်ဆိုင်သော ကိုယ်ပိုင်ပစ္စည်း များစွာ ရှိနေခဲ့သည်။

ဖိုးဉာဏ်ကျယ် ပရော်ဖက်ဆာ ဝတ်စုံတစ်စုံကို ယူဆောင်လာပြီး အာသာထံသို့ ပေးအပ် ခဲ့သည်။

အာသာနှင့် သူ၏ ရဲဘော်များ ဝတ်စုံကို ယူလိုက်ပြီး ‘အဝတ်အစားမရောင်းချင်ပါ’ ဟု ခေါ်သော ဆိုင်သို့ အလျင်အမြန် ပြန်သွားခဲ့ကြသည်။ သူတို့ ပွေးအား ပရော်ဖက်ဆာ ဘေကွန်ကို ရှာဖွေခိုင်း လိုခဲ့ကြသည်။ သူတို့ ဆိုင်သို့ ပြန်ရောက်သော အခါတွင် မမျှော်လင့်ထားသော အရာ တစ်ခုကို တွေ့မြင် လိုက်ကြရသည်။

‘အဝတ်အစား မရောင်းချင်ပါ’ ဆိုင် ကြီးမားသော မီးလျှံများဖြင့် ဝါးမြိုခြင်း ခံနေခဲ့ရသည်။

...

ဆောင်းတောင်ကုန်းမြို့၏ မီးသတ်ကား ဘီးတယ်လ်မွန်များ လမ်းကြား အပြင်ဘက်တွင် ရပ်နား ထားခဲ့သည်။

ဝတ်စုံပြည့် အော့ခ်နှင့် ဂနိုမ်း ဒါဇင်ပေါင်း များစွာ မီးလောင်ကျွမ်းသွားသော ပျက်စီးနေသည့် ဆိုင်ထဲတွင် လူးလားခေါက်ပြန် ပြေးလွှား နေခဲ့ကြသည်။ သူတို့ ရှင်သန်ကျန်ရစ်သူများကို ရှာဖွေ နေခဲ့ကြသည်။

ချယ်ရီ ပျက်စီးနေသည့် ဆိုင်ဝင်ပေါက်တွင် ရပ်နေပြီး သူ၏ လောင်ကျွမ်းနေသော သတ္တုချောင်းကို မီးညှိ နေခဲ့သည်။

"ဒါက မတော်တဆမှု တစ်ခုပဲ။ ဒါက အထည် ဆိုင်တစ်ဆိုင်၊ ဒါပေမဲ့ လျှို့ဝှက်စွာနဲ့ပဲ အစားအသောက်နဲ့ အဖျော်ယမကာတွေ ရောင်းချနေခဲ့တယ်။ ဆိုင်နောက်ကျောမှာ လေဟာပြင် မီးဖိုချောင် တစ်ခု တောင် ရှိနေခဲ့တယ်။ အဖုံးမအုပ်ထားတဲ့ မီးက ကုန်လှောင်ရုံထဲက အထည်ပစ္စည်းတွေကို လောင်ကျွမ်းစေပြီး မီးလောင်မှု ဖြစ်ပွားခဲ့တာ။" တပ်စောင့် တစ်ဦးက ကနဦး စစ်ဆေးမှု အပြီးတွင် ကောက်ချက် ချလိုက်သည်။

အခြား တပ်စောင့် တစ်ဦး ဆို၏။ "မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။ ငါတို့ရဲ့ ထောက်လှမ်းရေး သတင်းအရ ထာဝရတိုင်းပြည်က နိုင်ငံသား ငါးယောက် ဒီကို သတ္တဝါ တစ်ကောင်ကို ရှာဖို့ လာခဲ့ ကြတယ်။ သူတို့ ထွက်ခွာသွားပြီး မကြာမီမှာပဲ ဆိုင် မီးလောင်ကျွမ်း သွားခဲ့ပြီး ဆိုင်ရှင်ပါ မီးလောင် သေဆုံးသွားခဲ့တယ်။ သူက ပွေးတစ်ကောင် ဖြစ်ပြီး ညဘက်မှာ အိပ်စက်ဖို့ မလိုအပ်ဘူး၊ ဒါကြောင့် သူ မီးလောင်မှုအတွင်း ဘာလို့ မလွတ်မြောက်ခဲ့တာလဲ။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေမှု ဖြစ်နေနိုင်တာကိုလည်း ငါတို့ မေ့ထားလို့ မရဘူး။"

တပ်စောင့်အနည်းငယ် ချယ်ရီကို လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသည်။

ချယ်ရီ မီးတောင်နက် တောင်ခြေရင်းမှ အဝေးရှိ မြို့ငယ်လေးတွင် အလုပ်,လုပ်နေစဉ်က သူ အမှုကြီး တစ်ခုကို ဖြေရှင်းရာတွင် အကျိုးပြုခဲ့သည်။

ချယ်ရီ သိပ်ဂုဏ်ကျေးဇူး များစွာ မရရှိ နိုင်ခဲ့သော်ငြား ဒန်ဂျင်အရှင် နီကိုလပ်စ် သူ့ကို ဆောင်းတောင်ကုန်းမြို့သို့ ပြန်လည် ဖိတ်ခေါ်ခဲ့ပြီး သူ့အား ရာထူး အသစ် တစ်ခု ပေးအပ်ခဲ့သည် — ဆောင်းတောင်ကုန်းမြို့ တပ်စောင့် စီနီယာဗိုလ်ကြီး။

စီနီယာဗိုလ်ကြီးမှာ ဗိုလ်ကြီးထက် ပို၍ ဂုဏ်သိက္ခာ ရှိလှ၏။

ချယ်ရီ ကမ်းလှမ်းချက်ကို စဉ်းစားလိုက်ပြီး အချိန်အတော်ကြာ ရုန်းကန် နေခဲ့ရသည်။ သုံးစက္ကန့်အကြာတွင် သူ ကမ်းလှမ်းချက်ကို မလိုလားစွာ လက်ခံခဲ့သည်။

အဖြစ်အပျက်ကို ပထမဆုံး တွေ့ရှိ ခဲ့သော ထာဝရတိုင်းပြည်မှ နိုင်ငံသားများ ချက်ချင်း တပ်စောင့်အား အကြောင်း ကြားခဲ့သည်။ စီနီယာဗိုလ်ကြီး ချယ်ရီ ရာဇဝတ်မှု ဖြစ်ပွားရာ နေရာသို့ အလျင်အမြန် ရောက်ရှိ လာခဲ့သည်။

လူတိုင်း ချယ်ရီကို ကြည့်နေ ခဲ့ကြသည်။ သူတို့ ချယ်ရီ၏ ပရော်ဖက်ရှင်နယ် အမြင်ကို စောင့်ဆိုင်း နေခဲ့ကြသည်။

ချယ်ရီ တိတ်ဆိတ်စွာ အသက် ရှူသွင်းလိုက်ပြီး "ဇီ၊ ဇီ၊ ဇီ" ဟူသော အသံများ ပြုလုပ် လိုက်ပြီးနောက် ဆို၏။ "သူတို့ထဲက ငါးယောက် ဒီကို မေးခွန်းတွေ မေးဖို့ လာခဲ့ကြပြီး ဆိုင်ရှင် သေဆုံးသွားခဲ့တယ်။ ဒါက မတော်တဆမှု တစ်ခုပဲ။"

ချယ်ရီ နာမည်ကြီး စုံထောက် တစ်ဦး ဖြစ်နိုင်ရန် တုံးအလွန်းလှ၏။ သူ၏ လက်ထဲမှ လောင်ကျွမ်းနေသော သတ္တုချောင်း မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျဆင်းသွားပြီး "ဒါ၊ ဒါ" ဟူသော အသံများ ပြုလုပ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ ဆို၏။ "ဒါက အထည်ဆိုင် တစ်ဆိုင်၊ ဒါပေမဲ့ စည်းကမ်းတွေကို ချိုးဖောက်ပြီး စားသောက်ဆိုင် အဖြစ် ဖွင့်လှစ်ထားခဲ့တယ်။ မီးဖိုချောင်ထဲက အဖုံးမအုပ်ထားတဲ့ မီးက ကုန်လှောင်ရုံထဲက အထည်ကို မီးစွဲလောင်စေပြီး မီးလောင်မှု ဖြစ်ပွားခဲ့တာ။"

"ဒါပေမဲ့ ဗိုလ်ကြီး ချယ်ရီ..."

အော့ခ် တစ်ဦး မေးခွန်း တစ်ခု မေးမြန်းရန် ပြင်ဆင်နေစဉ်မှာပင် အခြား တပ်စောင့် တစ်ဦး ချက်ချင်း သူ့ကို ပြင်ဆင် ပေးလိုက်သည်။ "သူ့ကို စီနီယာဗိုလ်ကြီး ချယ်ရီလို့ ခေါ်ပါ။"

"တောင်းပန်ပါတယ်၊ စီနီယာဗိုလ်ကြီး ချယ်ရီ၊ ဒါပေမဲ့ အကယ်၍ ဒါက မတော်တဆမှု တစ်ခု ဆိုရင် ပွေးဆိုင်ရှင် ဘာလို့ မလွတ်မြောက် နိုင်ခဲ့တာလဲ။ သူ အဲ့ဒီ အချိန်မှာ နိုးနေခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား။"

ချယ်ရီ နံရံကို မှီထားလိုက်ပြီး သူ၏ ခြေထောက် တစ်ဖက်ကို မြှောက်ကာ နံရံပေါ်သို့ တင်ထား လိုက်သည်။ သူ သူ၏ ဦးခေါင်းကို နှိမ့်ချလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာ တစ်ဝက်ကို အရိပ်များထဲတွင် ဖုံးကွယ် ထားလိုက်သည်။ သူ လေးနက်စွာ ဆို၏။ "တာဝန်ယူမှု။"

ဘေးမှ တပ်စောင့်များ တုန်လှုပ် သွားခဲ့ကြသည်။ မေးခွန်း မေးမြန်းခဲ့သော တပ်စောင့် ဉာဏ်အလင်း ရသွားခဲ့သည်။ သူက ဆို၏။ "အဲ့ဒီလိုလား။ ကျွန်တော် နားလည်ပါပြီ။ သူတို့ ငါးယောက်က ဆိုင်ရှင်နဲ့ တွေ့ဆုံဖို့ လာခဲ့ကြတာ၊ ဒါကြောင့် သူ သူတို့ ပြန်အလာကို စောင့်ဆိုင်း နေခဲ့တာ။ သူ့ရဲ့ လုပ်ငန်းမှတ်တမ်းတွေ အရ အဝတ်အစား အနည်းငယ် ရောင်းချရတာက လွဲရင် သူ့မှာ ဝင်ငွေ တစ်စက်မှ မရှိခဲ့ဘူး။ နောက်ဆုံးတော့ သူ လုပ်ငန်း တစ်ခု လုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့ပြီးမို့ သူ့အသက် သေရမယ် ဆိုရင်တောင် သဘောတူညီချက်ကို ပြီးမြောက် အောင်မြင်ချင်ခဲ့တာ။"

"ဒါကြောင့် သူ မီးလောင်သေဆုံး သွားခဲ့ရတာ။"

"ကျွန်တော် သိပါပြီ။"

"ကျွန်တော် နားလည်ပါပြီ။"

"အင်း၊ သက်သေ ငါးယောက် အတွက် ဖမ်းဝရမ်း ထုတ်လိုက်ပါ။ သူတို့သာ မရှိခဲ့ရင် ဆိုင်ရှင် သေဆုံးသွားမှာ မဟုတ်ဘူး။"

တပ်စောင့်များ သူတို့ ငါးဦးကို ဖမ်းဆီးရန် ပြင်ဆင်နေစဉ်မှာပင် တစ်စုံတစ်ယောက် အော်ပြော လိုက်သည်။ "စီနီယာဗိုလ်ကြီး။ ဒီကို ချက်ချင်း လာခဲ့ပါ။ ကျွန်တော့်မှာ တွေ့ရှိချက် အသစ် တစ်ခု ရှိနေပါတယ်။"

ချယ်ရီ သူ၏ ဦးခေါင်းကို မော့လိုက်ရာ ထာဝရတိုင်းပြည်မှ နိုင်ငံသားအချို့ အပျက်အစီးများကို ဝန်းရံကာ တစ်စုံတစ်ခုကို ကြည့်ရှု နေသည်ကို တွေ့မြင်လိုက် ရသည်။

ချယ်ရီ တိတ်ဆိတ်စွာ သတ္တုချောင်း တစ်ခုကို မီးညှိလိုက်ပြီး သူ၏ တပ်စောင့်များကို လှမ်းခေါ် လိုက်သည်။ သူ ဆို၏။ "အမှုမှာ တွေ့ရှိချက် အသစ်တွေ ရှိနေတယ်။"