ရှင့်ရဲ့ပြိုင်ဘက်ကကျွန်မပဲ

သူတို့နှစ်ဦး အပြင်ထွက်လည်ပတ်ခဲ့ကြရာမှ ရရှိသော ပျော်ရွှင်မြူးကြွသည့် လေထုသည် ရှန်းယွီ၏ ရင်တွင်း ဒုက္ခများနှင့် ပြင်းထန်စွာ ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်နေသည်။ လီယောင်းက စိတ်မထိန်းနိုင်လောက်အောင် အားရပါးရ စိတ်အားထက်သန်မှုဖြင့် သေမျိုးတို့၏ မြို့ငယ်လေးထဲရှိ ဆိုင်ခန်းများနှင့် စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းသည့် နေရာအမျိုးမျိုးကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ လက်ညှိုးထိုးပြနေသော်လည်း ရှန်းယွီသည် သူ၏စိတ်ထဲတွင် လေးလံနေသော မကောင်းသည့် ခံစားချက်ကို ဖယ်ရှားပစ်လို့မရ ဖြစ်နေသည်။

သူ ဖတ်ဖူးသမျှသော ကျင့်ကြံရေးဝတ္ထုတိုင်းက သူ့စိတ်ထဲတွင် လျှပ်တစ်ပြက် ပြေးလွှားနေသည်။ ဂိုဏ်း၏ အကာအကွယ်အပြင်သို့ စွန့်စားထွက်ခွာသွားသော ဇာတ်လိုက်သည် မလွဲမသွေ ဘေးအန္တရာယ်တစ်ခုခုနှင့် ကြုံတွေ့ရမြဲပင်။

“ပျော်စရာ မကောင်းဘူးလား စီနီယာအစ်ကို”

လမ်းဘေးဆိုင်တစ်ဆိုင်မှ ဝယ်ထားသော သကြားရုပ်ကလေးကို ကိုင်ထားရင်း လီယောင်းက သူမ၏ မျက်လုံးများ အရောင်တောက်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

“လုံးဝ ကောင်းပါတယ်”

ရှန်းယွီသည် ဟန်ဆောင်အပြုံးဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သော်လည်း သူ၏စိတ်ထဲတွင် ဖြစ်နိုင်ခြေရှိသော ဘေးအန္တရာယ် အခြေအနေတိုင်းကို စိုးရိမ်တကြီး စဉ်းစားရေရွတ်နေမိသည်။ လောကကြီးသည် ဇာတ်လမ်းပုံစံအတိုင်း တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ မလိုက်နာဘဲ မနေနိုင်ဘူးလားဟု သူ တိတ်ဆိတ်စွာ တောင်းပန်နေမိပြီး လူစည်ကားသော ဈေးထဲတွင် လမ်းလျှောက်နေစဉ် ပျော်ရွှင်နေဟန်ကို ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းထားသည်။

နောက်ထပ် နာရီအနည်းငယ်ကြာအောင် ဤဟန်ဆောင်မှုက ဆက်လက်ရှိနေဆဲပင်။ လီယောင်းသည် သေမျိုးဘဝ၏ ရိုးရှင်းသော ပျော်ရွှင်မှုများတွင် နှစ်မြှုပ်နေပြီး ရှန်းယွီသည် သူမ၏ စိတ်အားထက်သန်မှုကို ဟန်ဆောင်ကာ မျှဝေနေဟန်ဖြင့် အန္တရာယ်များကို သတိကြီးစွာ စောင့်ကြည့်နေသည်။ နေ့လည်ခင်း ရောက်လာသည်နှင့်အမျှ သူ၏ တင်းမာမှုမှာ ပိုမို များပြားလာသည်။ ဘာမှမဖြစ်ဘဲ တစ်ခဏတာ လွန်မြောက်သွားခြင်းက သူ့ကို စိုးရိမ်စိတ် လျော့နည်းသွားစေမည့်အစား ပို၍ပင် ထိတ်လန့်စေခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် နေ့လည်ခင်း နေမင်းကြီး စတင်နိမ့်ဆင်းလာသောအခါ လီယောင်းက ကျေနပ်စွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

“ဒီနေ့တော့ ပျော်စရာ လုံလောက်ပြီ ထင်ပါတယ်။ ဆရာ သတိမထားမိခင် ပျောက်နေတာ မဖြစ်ရအောင် ပြန်ကြရအောင်”

သက်သာရာရမှုက ရှန်းယွီ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်လျှောက် ပြန့်နှံ့သွားသည်။

ငါတို့ အိမ်ပြန်ရတော့မယ်။

သူသည် ဂိုဏ်းအပြင်ဘက်တွင် တစ်နေကုန်လုံး ဇာတ်လိုက်ဗဟိုပြု အကျပ်အတည်းတစ်ခုခုကို အစပျိုးခြင်းမရှိဘဲ အသက်ရှင်နိုင်ခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုမှာ အခြေအမြစ်မရှိဘူးဟု သူ ယုံကြည်လိုက်သည်။

သူတို့သည် အဇူရာတိမ်တိုက်ဂိုဏ်းဆီသို့ ပြန်သွားသည့် တောင်ပေါ်လမ်းအတိုင်း လျှောက်လှမ်းနေစဉ် ရှန်းယွီသည် သူ၏ စိတ်ကို အနားပေးလိုက်သည်။ သူ၏ ပခုံးများ ပြေလျော့သွားပြီး သူ၏ အသက်ရှူနှုန်း နက်ရှိုင်းလာကာ ရိုးသားသော အပြုံးတစ်ခု စတင်ပေါ်ပေါက်လာသည်။

“ထွက်လာခဲ့။ မင်းတို့ အပြင်မှာ ရှိနေတာ ငါ သိတယ်”

လီယောင်း၏ ရုတ်တရက် အော်ဟစ်လိုက်သံက သူ၏ ခဏတာ ငြိမ်းချမ်းမှုကို ရိုက်ချိုးလိုက်သလိုပင်။

တောင်ထိပ်မှ ပြုတ်ကျသွားသော ကျောက်တုံးတစ်လုံးကဲ့သို့ ရှန်းယွီ၏ နှလုံးသားလေးပါ ထိုးကျသွားသည်။

“ငါ သိသားပဲ အခုလို ဖြစ်မယ်ဆိုတာ”

ကြောက်ရွံ့မှုအပေါ် စိတ်ပျက်အားငယ်မှုက လွှမ်းမိုးနေရင်း သူ ခါးသီးစွာ တွေးလိုက်သည်။ သာမန်အဆင့် ကျင့်ကြံသူများသာ ရှိသည့် မြို့ကို သေချာ ရွေးချယ်ခဲ့သော်လည်း ဇာတ်လမ်း၏ မရပ်မနားသော စက်ယန္တရားမှ သူ့ကို မလွတ်မြောက်စေခဲ့ပေ။ သူ အိမ်မှာသာနေပြီး တစ်ကိုယ်တည်း ကျင့်ကြံနေသင့်သည်ဟု သူ တွေးမိသည်။

မကြာမီတွင် လမ်းပတ်လည်ရှိ သိပ်သည်းသော သစ်တောထဲမှ ပုံပန်းသဏ္ဌာန် ခြောက်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ကျမ်းစာခန်းမ၏ ခန်းမမှူး ဂူဟန်မင်း ဦးဆောင်သော တပည့်ငါးဦးပင်။ ထိုမြင်ကွင်းက ရှန်းယွီ၏ အဆိုးဆုံး ကြောက်ရွံ့မှုများကို အတည်ပြုပေးလိုက်သည်။ ဒုက္ခသည် သူတို့ထံ အမှန်တကယ် ရောက်လာခဲ့ပြီ။

“ဟဲဟဲဟဲ မင်း တော်တော် ထက်မြက်သားပဲ ကလေးလေး”

ခန်းမမှူးက ရယ်မောလိုက်သည်။ သူ၏ အသံသည် သူ၏ မကောင်းဆိုးဝါး စိတ်ကို ဖုံးကွယ်ရန် ဟန်ဆောင်ပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

“ဒါပေမဲ့ ဒါက ဘာမှ ပြောင်းလဲသွားမှာ မဟုတ်ဘူး”

သူတို့၏ အခြေအနေ မည်မျှပင် ဆိုးရွားနေပါစေ လီယောင်းက ချက်ချင်းပင် ရှန်းယွီ၏ ရှေ့တွင် ကာကွယ်ဟန်ဖြင့် နေရာယူလိုက်သည့် ထိုလုပ်ရပ်က သူ့ကို နာကျင်စေမိသည်။ သူသည် သူမ၏ စဉ်းစားပေးမှုကို အမှန်တကယ် ကျေးဇူးတင်မိသော်လည်း စိုးရိမ်ပူပန်မှုက သူ့ယုံကြည်ချက်ကို တိုက်စားနေဆဲပင်။

သူမသည် အုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးဖြစ်ပြီး သူမ၏ အသက်အရွယ်အတွက် အထင်ကြီးစရာကောင်းသော်လည်း ခန်းမမှူး၏ အဆင့်အတန်းမှာမူ လုံးဝ ကွဲပြားနေသည်။ ဂိုဏ်းတွင် ခန်းမမှူး ဖြစ်လာရန်အတွက် အနည်းဆုံး အူတိုင်ဖွဲ့စည်းခြင်း ကျင့်ကြံမှု ရှိရမည်ဖြစ်ရာ သူသည် လီယောင်း၏ အဆင့်ထက် အဆင့်တစ်ဆင့်လုံး မြင့်မားနေသည်။

စွမ်းအား ကွာခြားချက်မှာ နက္ခတ္တဗေဒပညာရပ်အရပင် အလွန်ကြီးမားသည်။ ၎င်းမှာ ဖယောင်းတိုင်ကို နေမင်းနှင့် နှိုင်းယှဉ်သကဲ့သို့ မယှဉ်သာအောင် ကွာဟသည်။ သို့သော်လည်း ရှန်းယွီသည် မျှော်လင့်ချက် တစ်စွန်းတစ်စကို ဆုပ်ကိုင်ထားဆဲပင်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေကာမူ ဇာတ်လိုက်ဆိုသည်မှာ အဆင့်အတန်းတစ်ခု သို့မဟုတ် နှစ်ခုကို ကျော်လွန်၍ တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်း မရှိလျှင် ဘာမှမဟုတ်ပေ။ ဇာတ်လိုက်ပုံစံနှင့် ကိုက်ညီသူတစ်ဦး ရှိခဲ့လျှင် လီယောင်း ဖြစ်မည်မှာ သေချာသည်။

“ဘာလိုချင်တာလဲ”

လီယောင်း၏ အသံက တည်ငြိမ်နေပြီး ကြောက်ရွံ့မှုကို လုံးဝ ဖော်ပြထားခြင်းမရှိပေ။

ခန်းမမှူး၏ မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး မုန်းတီးမှုက သူ့ထံမှ သိသာထင်ရှားသော လှိုင်းလုံးများအဖြစ် ပြန့်ကျဲလာသည်။

“မင်း မသိချင်ယောင်ဆောင်မနေနဲ့”

ဂူဟန်မင်းက ပြောလိုက်သည်။

“မင်းက ငါ့ညီလေးကို သတ်လိုက်တဲ့သူဆိုတာ ငါ သိတယ်”

သူ၏ လက်ချောင်းများမှာ မထိန်းနိုင်သော ဒေါသဖြင့် တဆတ်ဆတ်လှုပ်နေသည်။

“သူက လူကောင်းတစ်ယောက် မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ငါသိပေမဲ့…”

“ခဏ... ခဏ... ခဏ...”

ရှုပ်ထွေးမှုဖြင့် သူမခေါင်းကို စောင်းလိုက်ရင်း လီယောင်းက ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

“ရှင် လူမှားနေတယ် ထင်တယ်။ ရှင့်ညီကို ကျွန်မ မြင်ဖူးတာ မမှတ်မိဘူး”

ခန်းမမှူး၏ မျက်နှာက ဒေါသဖြင့် ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက် ဖြစ်သွားသည်။

“ဘာ…ငါ့ညီလေးက မင်းတို့ စီနီယာအစ်ကိုကို စိန်ခေါ်ဖို့ မင်းတို့အဆောင်ကို လာခဲ့တာကို မင်းက သတ်လိုက်တာလေ”

သူ၏ အသံက ပို၍ စူးရှလာသည်။

“အခု မင်းက သူ့ကို မသိချင်ယောင် ဆောင်နေတယ်ပေါ့လေ”

လီယောင်း၏ မျက်နှာအမူအရာက ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားပြီး သူမ၏ ပါးစပ်က သဘောပေါက်နားလည်သည့် “အို” ပုံစံ ဖြစ်သွားသည်။

“အခု မှတ်မိပြီလား”

သူမ၏ ပြောင်းလဲသွားသော အမူအရာကို သတိပြုမိလိုက်သည့် ခန်းမမှူးက မေးလိုက်သည်။

“ဪ… အဲ့ဒီ အမှိုက်ပုံးကို ပြောတာလား”

သူမက စက်ဆုပ်ရွံရှာဟန်ဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။

“သူက သိပ် အရေးမပါလောက်အောင် လူပိန်းမို့လို့ ကျွန်မ မမှတ်မိဘူးလေ”

ခန်းမမှူး၏ မျက်နှာသည် နီရဲကာ မည်းမှောင်သွားသော်လည်း လီယောင်းက ဆက်လက် ဖိအားပေးနေပြီး သူ၏ ချဲ့ကားလွန်းသော အမူအရာကို အသေးစိတ် စစ်ဆေးမှုဖြင့် ကြည့်ရှုနေသည်။

“အခု ရှင့်ကို ကြည့်လိုက်တော့မှ ဆင်တူတာကို မြင်နိုင်ပြီ။ ဘာပဲပြောပြော ရှင်တို့နှစ်ယောက်စလုံးက အမှိုက်တွေပဲကိုး”

နောက်တစ်ခဏတွင် ဟန်ဆောင်မှုအားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ခန်းမမှူးသည် ပေါက်ကွဲအားဖြင့် သူ့ကိုယ်သူ ရှေ့သို့ တွန်းကန်လိုက်ပြီး သူတို့နှစ်ဦးဆီသို့ ဦးတည်ကာ တိုက်ခိုက်လာစဉ် စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ သူ့ပတ်လည်တွင် ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။ လီယောင်းသည် သူမ၏ ဓားကို တည်ငြိမ်စွာ ဆွဲထုတ်လိုက်ရာ ဓားသွားသည် နေ့လယ်ခင်းအလင်းရောင်တွင် တောက်ပနေ၏။

ရှန်းယွီသည် နုတ်ထွက်လိုစိတ်နှင့် စိတ်ပျက်အားငယ်မှု ရောနှောနေသော ရင်ဆိုင်မှုကို ကြည့်နေမိသည်။ ဘာလို့ သူ့ကို ရန်စရတာလဲဟု သူ တွေးလိုက်သည်။ အနည်းဆုံး သေရေးရှင်ရေး တိုက်ပွဲသို့ မခုန်ဆင်းမီ သံတမန်ရေးကို ကြိုးစားကြည့်လို့ မရနိုင်ဘူးလား။

“မင်း ငါ့ကို ဘယ်လိုများ စနောက်ရဲတာလဲ”

ခန်းမမှူးသည် ဒေါသဖြင့် သူ့မျက်နှာမှာ ပုံပျက်ပန်းပျက်ဖြစ်ကာ၊လည်နေသော စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များဖြင့် ရစ်ပတ်ထားသည့် လက်သီးဆုပ်ဖြင့် လီယောင်းဆီသို့ အားသွန်ခွန်စိုက် တိုက်ခိုက်လာသည်။ သူ၏ လက်ဆစ်များပတ်လည်ရှိ လေထုသည် ထိုနေရာ၌ စုစည်းထားသော ပြင်းထန်သော စွမ်းအားကြောင့် ပုံပျက်သွားသည်မှာ သူ၏ အူတိုင်ဖွဲ့စည်းခြင်း ကျင့်ကြံမှုကို သက်သေခံနေသည်။

တစ်သားတည်းကျသော လှုပ်ရှားမှုဖြင့် လီယောင်းသည် သူမ၏ ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်ရာ တောအုပ်၏ အလင်းရောင်တွင် ဓားသွားက တောက်ပနေပြီး သူမ၏ ရှေ့တွင် ကာကွယ်ဟန်ဖြင့် နေရာယူလိုက်သည်။ ခန်းမမှူး၏ လက်သီးနှင့် သူမ၏ ဓားသွားတို့ ထိမိသောအခါ တောအုပ်တစ်ခုလုံး ပဲ့တင်ထပ်သွားသည့် မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ အသံကြီး ပေါ်ထွက်လာပြီး ဖုန်မှုန့်များနှင့် အပျက်အစီးများက ပြင်းထန်သော မုန်တိုင်းတစ်ခုကဲ့သို့ တိုက်စားခံလိုက်ရသည်။ ထိုတိုက်ခိုက်မှု၏ တုန်ခါမှုလှိုင်းသည် အနီးရှိ သစ်ပင်ငယ်လေးများကိုပင် မြေကြီးမှ ဆွဲနုတ်သွားကာ အမြစ်များပင် လေထဲတွင် လွင့်စင်သွားသည်။

ဖုန်မှုန့်များ နောက်ဆုံးတွင် ငြိမ်ကျသွားသောအခါ တိုက်ခိုက်သူနှစ်ဦးစလုံးသည် နောက်သို့ အနည်းငယ်စီ တွန်းပို့ခံခဲ့ရပြီး သူတို့၏ ခြေထောက်များက မြေကြီးထဲတွင် တိမ်ဝင်ရိုးများကဲ့သို့ ထွင်းထားသည်။ မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ ဒဏ်ရာရသည့် လက္ခဏာ မပြသော်လည်း သူတို့နှစ်ဦးကြား လေထဲတွင် သူတို့၏ စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ၏ ပြင်းထန်မှုက မမြင်နိုင်သော လျှပ်စီးများကဲ့သို့ တဖျစ်ဖျစ် မြည်ဟည်းနေသည်။

ခန်းမမှူးသည် ဟန်လုပ်၍ ပေါ့ပေါ့ဆဆပုံစံဖြင့် သူ၏ ဝတ်ရုံများကို ပြန်ပြင်ဝတ်ဆင်လိုက်သည်။

“ဟွန့် မင်း ငါ့ကို ဒေါသထွက်အောင် လုပ်နေတယ်ဆိုတာ ငါ သိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီလို ရန်စတာမျိုးကို ငါ အဖတ်လုပ်နေမှာ မဟုတ်ဘူး”

သူသည် သူ့မေးစေ့ကို မော့လျက် ကြေညာလိုက်သည်။

ရှန်းယွီသည် မယုံကြည်နိုင်ဘဲ ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်နေမိသည်။

“အခုလေးတင်တော့ မင်း အဖတ်လုပ်လိုက်ပြီလေ”

သူ တွေးလိုက်ပြီး ထိုအတွေးကို မိမိကိုယ်ကိုယ် သတိဖြင့် လိမ္မာပါးနပ်စွာ သိမ်းဆည်းထားရင်း ဖြည်းဖြည်းချင်း နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်သည်။

ခန်းမမှူး၏ အကြည့်က ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားပြီး သူ၏ မျက်လုံးများအား ကျဉ်းမြောင်းကာ ရှန်းယွီအပေါ်သို့ စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

“မင်းက ငါ့ညီကို သတ်ရဲတဲ့အတွက်ကြောင့်မို့…”

သူက ခြိမ်းခြောက်ဟန်ဖြင့် ထပ်ကြေညာလိုက်သည်။

“ငါလည်း မင်းရဲ့ စီနီယာအစ်ကိုကို သတ်မယ်”

နောက်ဆုံး ဗျည်းအက္ခရာ မထွက်သွားမီမှာပင် သူသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်ဖြင့် ရှန်းယွီဆီသို့ သူ့ကိုယ်သူ တွန်းပို့လိုက်ပြီး အကွာအဝေးကို လျှင်မြန်စွာ ချဉ်းကပ်လိုက်သည်။

ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုက ရှန်းယွီကို ခေတ္တမျှ လှုပ်ရှားမှု ရပ်တန့်သွားစေသည်။

“ဘာ…ငါ ဘာလို့ ဒီကိစ္စတွေထဲ ပါလာတာလဲ။ ဒါက ငါနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ”

သူ၏ စိတ်သည် အပြင်းအထန် လှုပ်ရှားနေသော်လည်း ခန်းမမှူး၏ လက်သီးက သေစေနိုင်သော ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် တောက်ပနေပြီး သူ၏ မျက်နှာဆီသို့ လျှင်မြန်စွာ လာနေချိန်တွင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်က အေးခဲနေဆဲပင်။

“ဟာကွာ ငါ ဒီချိန်းတွေ့မှုကို သဘောမတူခဲ့သင့်ဘူး”

သူ မြည်တမ်းလိုက်သည်။ ဇာတ်လိုက်မလေးနှင့် အပြင်ထွက်ခြင်း၏ ရိုးရှင်းသော အမှားတစ်ခုအတွက် သူ၏ အသက်ဖြင့် ပေးဆပ်ရတော့မည်မှာ သေချာနေသည်။ ခါးသီးသော သရော်စာသည် သူ့အပေါ် မသက်ရောက်ဘဲ မနေခဲ့ပေ။ သူသည် နိုးနေသည့် အချိန်တိုင်း ဇာတ်လိုက်ဗဟိုပြု ဘေးအန္တရာယ်များကို ရှောင်ရှားရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း အခုတော့ ရိုးရာအဆန်ဆုံး နည်းလမ်းဖြင့် သေဆုံးရတော့မည် ဖြစ်သည်။

ခန်းမမှူး၏ လက်သီးနှင့် ထိလုနီးပါး ဖြစ်နေချိန်တွင် ကောင်းကင်ပြာရောင် ဝါးတားတား အရာတစ်ခုက သူ၏ အမြင်အာရုံရှေ့ လျှပ်တစ်ပြက် ဖြတ်သန်းသွားသည်။ လီယောင်းသည် အံ့ဩဖွယ် အရှိန်ဖြင့် လှုပ်ရှားသွားပြီး သူမ၏ ခြေထောက်က ခန်းမမှူး၏ ဆန့်ထုတ်ထားသော လက်မောင်းနှင့် ထိမိကာ အားပြင်းသော ကန်ချက်ဖြင့် သူ့ကို ထူထပ်သော သစ်ပင်လုံးကြီးတစ်ခုထဲသို့ ဘေးတိုက် ပစ်ကျသွားစေသည်။

“ရှင်ရဲ့ ပြိုင်ဘက်က ကျွန်မပဲ”

သူမသည် ရှန်းယွီနှင့် ခန်းမမှူးကြားတွင် ကာကွယ်ဟန်ဖြင့် နေရာယူလိုက်သည်။ သူမ၏ အသံက သေစေနိုင်သော အသံဖြင့် ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ကျွန်မရဲ့ စီနီယာအစ်ကိုကို ဒီကိစ္စထဲကနေ ထားခဲ့ပါ”

သူမ၏ ပြိုင်ဘက်ကို မျက်စိမှ မခွာဘဲ သူမက နောက်လှည့်ကာ အော်ပြောလိုက်သည်။

“ပြေးတော့ စီနီယာအစ်ကို”

သို့သော် သူမ ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ရှန်းယွီက ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူမ အခွင့်အရေး ဖန်တီးပေးလိုက်သည့် ခဏတာအတွင်း၌ သူသည် ထူထပ်သော ချုံနွယ်ပိတ်ပေါင်းများထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။ သူ၏စိတ်ထဲတွင် အသက်ရှင်သန်လိုသည့် ဗီဇက နှုတ်ဖြင့် အားပေးစကား လိုအပ်ခြင်းမရှိပေ။ ခန်းမမှူးကြောင့် အဝေးသို့ လွင့်စင်သွားသည့် ခဏတာတွင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်က အလိုအလျောက် လှုပ်ရှားသွားပြီး တောအုပ်၏ အကာအကွယ် ရင်ခွင်ထဲသို့ သူ့ကို တွန်းပို့လိုက်သည်။

ခန်းမမှူးသည် အခြေအနေကို အကဲဖြတ်ရင်း သူ၏ ဝတ်ရုံများမှ အစင်းအစများကို ဖယ်ရှားလိုက်ပြီး လျင်မြန်စွာ ပြန်လည် နာလန်ထူလာသည်။ သူ၏ အကြည့်သည် ကွင်းပြင်အစွန်းတွင် မသေချာမရေရာ ရပ်နေဆဲဖြစ်သော တပည့်ငါးဦးဆီသို့ ရွှေ့သွားသည်။

“ဘာရပ်လုပ်နေကြတာလဲ”

ထို့နောက် သူ အော်လိုက်သည်။

“သူ့နောက်ကို လိုက်ကြ”

တပည့်များသည် ချက်ချင်းပင် လှုပ်ရှားလာပြီး ရှန်းယွီ ပျောက်ကွယ်သွားသည့် တောအုပ်ဆီသို့ အပြေးအလွှား သွားကြသည်။ လီယောင်းသည် သူတို့ကို တားဆီးရန် လှုပ်ရှားလိုက်သည်။ သူမ၏ ဓားသွားသည် သေစေနိုင်သော အကွေးအဝိုက်ဖြင့် လျှပ်တစ်ပြက် လင်းလက်သွားစဉ် သူတို့ကို ပိတ်ဆို့ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

“အဲ့လောက် အလျင်မလိုပါနဲ့”

သူမက အော်ပြောလိုက်သော်လည်း သူမ၏ ဓားသွားက ပစ်မှတ်ကို မထိမီ ခန်းမမှူးသည် သူမနှင့် သူ၏ တပည့်များကြားတွင် ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်။ သူ၏ လက်ဖြင့် သူမ၏ ဓားသွားကို လျှင်မြန်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ရာ ဓား၏ ထက်မြက်သော အစွန်းကို ခံနိုင်ရည်ရှိနေပုံရသည်။

သူ၏ လွတ်နေသော လက်ဖြင့် သူ၏ နောက်လိုက်များအား ဆက်လက် လိုက်လံရန် အချက်ပြလိုက်သည်။ လီယောင်းထံ ပြန်လှည့်လာစဉ် သူ့နှုတ်ခမ်းထောင့်များတွင် လှောင်ပြောင်သောအပြုံးတစ်ခု သမ်းနေသည်။

“မင်းရဲ့ ပြိုင်ဘက်က ငါပဲ”

သူမ၏ စကားများကို လှောင်ပြောင်သံဖြင့် ပဲ့တင်ထပ်လိုက်သည်။

“ငါ့ရဲ့ တပည့်တွေကို ဒီကိစ္စထဲက ထားလိုက်ပါ”