အပြစ်ရှိသလိုခံစားရခြင်း

ရှန်းယွီသည် အလောင်းပေါ်မှ ကျောက်တုံးကြီးကို မြှောက်လိုက်သောအခါ လတ်ဆတ်သော သွေးများ စီးကျနေသည်။ ၎င်း၏ သွေးရောင်လမ်းကြောင်းများသည် ကြမ်းတမ်းသော မျက်နှာပြင်တစ်လျှောက် ထိတ်လန့်ဖွယ် ပုံသဏ္ဌာန်များကို ပုံဖော်နေသည်။ ထို ထိတ်လန့်ဖွယ် မြင်ကွင်းကြောင့် အန်ချင်သော်လည်း စိတ်ကိုတင်းတင်းထားကာ လုပ်ရမည့်အရာများကို လုပ်ဆောင်လိုက်သည်။ ဤသည်မှာ ရှင်သန်ခြင်းလိုခြင်းပင်။ အခြား ဘာမှမရှိပေ။ ကျင့်ကြံမှုလောက၏ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော သင်္ချာပညာသည် သူ၏ ရွေးချယ်မှုများကို သတ်ခြင်း သို့မဟုတ် အသတ်ခံရခြင်း ဟူသော ရိုးရှင်းသော ညီမျှခြင်းတစ်ခုအဖြစ် လျှော့ချနိုင်ခဲ့သည်။

ရှန်းယွီသည် ဆူညံသံကို အနည်းဆုံးဖြစ်အောင် တွက်ချက်ထားသည့် ခြေလှမ်းတိုင်းဖြင့် သတိထား၍ တောအုပ်ရှင်းလင်းရာနေရာသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသည်။ သူ၏ အာရုံများသည် လွန်ကဲစွာ နိုးကြားနေဆဲ ဖြစ်ပြီး ကျန်ရှိသော တပည့်များ၏ လက္ခဏာတစ်ခုခုကို ဆက်တိုက် စစ်ဆေးနေသည်။ ရှင်းလင်းရာနေရာ၏ အစွန်းသို့ ရောက်ရှိသောအခါ သူ ချက်ချင်း ဝင်မသွားခဲ့ပေ။ အရိပ်များထဲမှနေ၍ လှုပ်ရှားမှုများကို စောင့်ကြည့်ရင်း အသံများကို နားထောင်နေသည်။

ဧရိယာသည် မနှောင့်ယှက်ခံရဘဲ တည်ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။ ရှိပြီးသား ခြေရာများမှလွဲ၍ နူးညံ့သော မြေကြီးကို ခြေရာများဖြင့် ဖျက်ဆီးထားခြင်းမရှိသလို တိုးတိတ်သော လေညှင်းပေါ်တွင် တီးတိုးသံများပင် သယ်ဆောင်လာခြင်းမရှိပေ။

သူ့ထံမှ အပြုံးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

ဤအရာက လိုက်ရှာသူအဖွဲ့သည် အဖွဲ့ဝင်များအကြား ဆက်သွယ်ရေး နည်းလမ်းမရှိဟု သူ၏ သံသယကို အတည်ပြုပေးလိုက်ခြင်းပင်။ တပည့်တစ်ဦးစီသည် သီးခြားစီ လုပ်ဆောင်နေကြပြီး သူတို့၏ လျော့နည်းလာသော အရေအတွက်ကို မသိရှိကြပေ။

“ပြီးပြည့်စုံတယ်”

သူ တွေးလိုက်သည်။

“နောက်တစ်ယောက်အတွက် အချိန်တန်ပြီ”

ဗျူဟာမြောက်စွာဖြင့် ရှန်းယွီသည် ကျန်ရှိသူများထဲမှ အားအကောင်းဆုံး တပည့်နှစ်ဦးကို ပစ်မှတ်ထားခြင်းအား ရှောင်ရှားခဲ့သည်။ ထို့အစား ကျန်ရှိသည့် သုံးယောက်ထဲမှ ဒုတိယ အားအနည်းဆုံးသူလို့ ထင်ရသည့်သူကို သူ ရွေးချယ်လိုက်သည်။

သူ၏ မျက်လုံးများသည် ဤတပည့် သွားခဲ့သော လမ်းကြောင်းကို ခြေရာခံလိုက်သည်။ တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ သူသည် သူ၏ လက်ထဲတွင် တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားဆဲဖြစ်သည့် လူသတ်လက်နက်ဖြင့် သူ၏ နောက်သို့ စတင် လိုက်သွားတော့သည်။

တပည့်များသည် ဝေးဝေးသို့ မရောက်ရှိခဲ့ကြ။ သူတို့၏ ခရီးစဉ်က ပုန်းခိုရန် ဖြစ်နိုင်ခြေရှိသော နေရာများကို စုံစမ်းရန် မကြာခဏ ရပ်တန့်ခြင်းကြောင့် နှေးကွေးနေသည်။ ရှန်းယွီသည် သူ၏ ပစ်မှတ်ကို လွယ်ကူစွာ ရှာတွေ့ခဲ့သည်။ တပည့်ဖြစ်သူသည် တစ်ခုခုကို စုံစမ်းရန် ရပ်တန့်လိုက်တိုင်း ချုံပုတ်များနှင့် သစ်ပင်များနောက်တွင် ငုံ့လိုက်သည်။ သူ၏ ချဉ်းကပ်မှုက နည်းလမ်းကျကာ ထိုတပည့် လှုပ်ရှားသောအခါ ရှေ့သို့ တိုးပြီး သူတို့ ရပ်တန့်သောအခါ ရပ်တန့်နေခြင်းပင်။

ထိုသို့ ရှေ့တိုးနေစဉ်အတွင်း ဘေးအန္တရာယ်နှင့် မကြာမီ ကြုံတွေ့လုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့သည်။ သူ၏ ခြေထောက်အောက်တွင် ခြောက်သွေ့သော သစ်ကိုင်းတစ်ခုသည် တိတ်ဆိတ်သော တောအုပ်တစ်ခုလုံးတွင် မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ ပဲ့တင်ထပ်သွားသည့် အသံဖြင့် ကျိုးသွားသည်။ ရှန်းယွီသည် ချက်ချင်းပင် သူ့ကိုယ်သူ အနီးရှိ သစ်ပင်လုံးကြီးတစ်ခုနှင့် ဖိကပ်လိုက်သည်။ သူ့နှလုံးပင် အပြင်သို့ပေါက်ထွက်မတက် တဒုတ်ဒုတ် ခုန်နေသည်။

ချုံပုတ်အုပ်စုတစ်ခုကို စစ်ဆေးနေခဲ့သော တပည့်က ချက်ချင်း မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။ “ဘယ်သူလဲ”

သူက ခေါ်လိုက်သည်။ အသံလာရာဆီသို့ လှည့်ကာ ရှန်းယွီ၏ နေရာဆီသို့ ချဉ်းကပ်လာသည်။

ချက်ချင်းပင် လိုက်လျောညီထွေ ပြုပြင်လိုက်ရင်း ရှန်းယွီသည် သူ၏ သွေးစွန်းနေသော ကျောက်တုံးကို သူ၏ ခေါင်းပေါ် မြှင့်တင်လိုက်သည်။ သူသည် အပြည့်အဝ ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေသည်။ ကြွက်သားတိုင်း တင်းမာကာ အဆင်သင့် ဖြစ်နေသည်။ ချဉ်းကပ်လာသော ခြေသံများကိုသာ အာရုံစိုက်ထားသည်။ ထိုတပည့် သစ်ပင်ကို ကျော်လွန်သည့် ခဏတာတွင် သူ တိုက်ခိုက်တော့မည်ဖြစ်သည်။

တပည့်သည် ယုံကြည်မှုရှိသော ခြေလှမ်းများဖြင့် လျှောက်လာသည်။ လုံးဝ မစိုးရိမ်ပေ။ ခန္ဓာကိုယ် သန့်စင်ခြင်း၏ ဒုတိယအလွှာတွင်ရှိသော သူတစ်ဦးကို သေမျိုးသက်သက်တစ်ဦးက မည်သည့် ခြိမ်းခြောက်မှု ပေးနိုင်မှာလဲ။ ထိုသို့ လွန်ကဲသော ယုံကြည်မှုက သေစေနိုင်သည်ဟု သက်သေပြလိမ့်မည်ပင်။

တပည့်သည် သစ်ပင်ကို ကျော်လွန်သွားသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ရှန်းယွီသည် ကျောက်တုံးကို ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အားဖြင့် ရိုက်ချလိုက်သည်။ ၎င်းသည် တပည့်၏ ဦးခေါင်းနောက်ဘက်နှင့် တည့်တည့်ထိမိပြီး သူ၏ ဦးခေါင်းခွံကို ချက်ချင်း ပြိုကျသွားစေသည်။ ထိုသူ၏ မျက်လုံးများသည် နောက်သို့ လှန်သွားကာ ထိုသူသည် အသက်မဲ့စွာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပုံလဲကျသွားတော့သည်။

သူ၏ ဒုတိယမြောက်သားကောင်အပေါ်တွင် ရပ်နေစဉ် ရှန်းယွီသည် ထူးဆန်းသောအရာတစ်ခုကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ သူ၏ ပထမဆုံးလူသတ်မှုအပြီးတွင် သူ့ကို လွှမ်းမိုးလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့သော ရွံရှာမှုက သိသိသာသာ လျော့ပါးသွားခဲ့သည်။

“မှတ်တမ်းရုပ်ရှင်တွေထဲက အမှတ်စဉ်လူသတ်သမားတွေ ပြောတာ မှန်နေတာပဲ”

သူ ဆင်ခြင်တွေးတောမိသည်။

“လုပ်ရတာ အကြိမ်တိုင်း ပိုလွယ်လာတာကိုး”

လက်တွေ့ကျသော စွမ်းဆောင်ရည်ဖြင့် သူသည် အလောင်းကို အဖိုးတန်သည့် မည်သည့်အရာအတွက်မဆို ရှာဖွေခဲ့သော်လည်း တန်ဖိုးရှိသည့် မည်သည့်အရာကိုမျှ ထပ်မံ မတွေ့ရှိခဲ့ပေ။ သူ၏ သွေးစွန်းနေသော ကျောက်တုံးကို ပြန်ယူရင်း ရှန်းယွီသည် သူ၏ တိုးတက်မှုကို စိတ်ထဲမှ တွက်ချက်လိုက်သည်။

နှစ်ယောက်တော့ ကျသွားပြီ။ သုံးယောက် ကျန်သေးတယ်။

သူ၏ နည်းလမ်းများက ကြောက်ရွံ့စရာ ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်သည်။ သို့သော် ရှန်းယွီသည် ဤပဋိပက္ခကို တောင်းဆိုခဲ့ခြင်းမရှိသလို တိုက်ခိုက်မှု စည်းမျဉ်းများကို သဘောတူခဲ့ခြင်းမရှိပေ။ သူ၏ ပြိုင်ဘက်များသည် သူ့ကို တွေ့သည်နှင့် သတ်ပစ်ရန် တုံ့ဆိုင်းနေမည် မဟုတ်သည့်အခါ မျှတမှုအတွက် သူ ဘာကြောင့် စိုးရိမ်နေရမှာလဲ။

ရှင်းလင်းရာနေရာသို့ တစ်ဖန် ပြန်လာပြီးနောက် သူသည် သူ၏ နောက်ထပ် ပစ်မှတ်သုံးယောက်ထဲတွင် အသန်မာဆုံးဟု ထင်ရသူကို ရွေးချယ်လိုက်သည်။ ဤသူကိုမူ အထူးသတိထားရန် လိုအပ်ပေလိမ့်မည်ပင်။

သူ ရွေးချယ်ထားသော လမ်းကြောင်းကို လိုက်သွားပြီး မကြာမီတွင် သူ၏ သားကောင်ကို တွေ့ရှိလိုက်သည်။ တစ်ဖန် ထပ်မံ၍ သူသည် သားကောင်ရှာဖွေသူ၏ အာရုံစူးစိုက်မှုဖြင့် ထိုတပည့်၏ လှုပ်ရှားမှုများကို စောင့်ကြည့်ရင်း သူ၏ ဂရုတစိုက် ချောင်းမြောင်းခြင်း လုပ်ရိုးလုပ်စဉ်ကို စတင်လိုက်သည်။ အချိန်ကိုက်သည်ဟု ထင်ရသောအခါ ရှန်းယွီသည် သူ၏ ကျောက်တုံးကို မြှောက်လျက် ရှေ့သို့ တိုးလာသည်။

သို့သော် တစ်ခုခု မှားယွင်းသွားခဲ့သည်။ သူသည် သေစေနိုင်သော ထိုးနှက်ချက်ကို ပေးရန် ပြင်ဆင်နေချိန်တွင် ထိုတပည့်က မမျှော်လင့်ဘဲ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ကျောက်တုံးသည် ရည်ရွယ်ထားသော ပစ်မှတ်ကို လွဲချော်သွားခဲ့သည်။ ထို့အစား ထိုတပည့် လဲကျသွားစဉ် သူ၏ ပခုံးနှင့် လက်မောင်းကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ကြေမွသွားစေခဲ့သည်။

နာကျင်မှု၏ စူးရှသော အော်သံတစ်ခုက တောအုပ်တစ်ခုလုံးကို ဖြတ်တိုက်သွားသည်နှင့် ငှက်များကို သစ်ပင်ထိပ်များမှ ထိတ်လန့်တကြား ပျံသန်းထွက်သွားစေသည်။ ရှန်းယွီသည် သူ ဆိုးရွားသော အမှားတစ်ခု ကျူးလွန်မိပြီဟု ချက်ချင်း သိလိုက်သည်။

တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ သူသည် သူ၏ ဓားကို ဓားအိမ်ထဲမှ ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး အော်သံများကို တိတ်ဆိတ်သွားစေရန် အပြင်းအထန် ကြိုးစားရင်း တပည့်၏ လည်ပင်းထဲသို့ အကြိမ်ကြိမ် ထိုးသွင်းလိုက်သည်။ ဓားသည် အသားထဲသို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သည့် စိုစွတ်သောအသံများက ထိုတပည့် နောက်ဆုံးတွင် ငြိမ်သက်သွားသည့်အထိ ဆက်လက် ဖြစ်ပေါ်နေခဲ့သည်။

လျင်မြန်စွာ မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး ရှန်းယွီ ထွက်ပြေးရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ အစောပိုင်း အော်ဟစ်သံက သူ၏ နေရာကို သံသယဖြစ်ဖွယ်မရှိ ဖော်ထုတ်ပေးခဲ့သည်။ ကျန်ရှိနေသော လိုက်ရှာသူများသည် မိနစ်ပိုင်းအတွင်း ဤနေရာသို့ စုဝေးလာကြလိမ့်မည်ပင်။

သူ ပြေးရန် လှည့်လိုက်စဉ် အေးစက်သော အသံတစ်ခုက သူ့ကို ထိုနေရာတွင် အေးခဲသွားစေသည်။

“ဒါဆို မင်း ဒီနေရာမှာ ရှိနေတာပေါ့လေ...”

လီယောင်း၏ ဓားပတ်လည်ရှိ ကောင်းကင်ပြာရောင် စွမ်းအင်က ပိုပြင်းထန်လာသည်။ သူမ၏ ခိုင်မာသော မျက်နှာသွင်ပြင်တစ်လျှောက် နတ်ဘုံမှ အလင်းရောင်ကို ပစ်ချနေသည်။ သေစေနိုင်သော ကျော့ရှင်းမှုဖြင့် သူမသည် အောက်သို့ ခွဲချလိုက်ရာ သူမ၏ ဓားသွားဖြင့် လေကို ထိုးခွဲသွားသည့် အားက လက်တွေ့ဘဝကိုယ်တိုင်ပင် နှစ်ပိုင်းကွဲသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ဓားသွား၏ ဆင်းသက်ရန် လမ်းကြောင်းတစ်ခုကို ဖန်တီးပေးသည်။ သူ့ကို တိုက်ခိုက်တော့မည့် ဆဲဆဲတွင်ရှိသော ခန်းမမှူးသည် ကြောက်ရွံ့မှုက သူ့နှလုံးကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်သောကြောင့် ထိတ်လန့်တကြား မော့ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ ဗီဇများက ဤတိုက်ခိုက်မှုသည် သူ၏ အသက်ကို အဆုံးသတ်လိမ့်မည်ဟူသော မလွဲမသွေ အမှန်တရားတစ်ခုကို အော်ဟစ်နေသည်။

မိမိကိုယ်ကို ကာကွယ်လိုစိတ်က လွှမ်းမိုးသွားတော့သည်။ သူသည် သူ၏ တိုက်ခိုက်မှုကို စွန့်လွှတ်လိုက်ပြီး ပြင်းထန်စွာ လှည့်၍ ထွက်ပြေးစဉ် သူ၏ ကျင့်ကြံမှုကို အစွမ်းကုန် တွန်းထုတ်လိုက်သည်။ သို့သော် သူ မည်မျှပင် အသည်းအသန် ပြေးစေကာမူ မြေပြင်ပေါ်ရှိ ဓား၏ အရိပ်သည် သူ၏နောက်တွင် ကျယ်ပြန့်လာပြီး ကံကြမ္မာကိုယ်တိုင်ကဲ့သို့ သူ့နောက် လိုက်လံရင်း မဖြစ်နိုင်လောက်အောင် ရှည်ထွက်နေသည်။

လီယောင်း၏ ဓားသွားသည် စွမ်းအားကို ဆက်လက် စုစည်းနေသည်။ စွမ်းအင်သည် ၎င်း၏ လက်လှမ်းမီမှုကို တိုးချဲ့ကာ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ လက်နက်ကို ကျော်လွန်သော အရာတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်သည်။ ခန်းမမှူးသည် သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် အားလုံးကို သူ၏ ခြေထောက်များထဲသို့ သွန်းလောင်းလိုက်ပြီး အပြင်းအထန် အရှိန်ဖြင့် ရှေ့သို့ တွန်းပို့နေစဉ် သူ၏ ခြေထောက်များက မြေကြီးဖြင့် မထိတထိဖြစ်နေသည်။ သူ၏ အသည်းအသန် ထွက်ပြေးမှုကြားမှ ဓားက သူ့ကို ရှာတွေ့ခဲ့သည်။ အပြာရောင်အလင်း၏ တောက်ပသော အကွေးအဝိုက်သည် သူ၏ ကျောကို ခုတ်ထစ်လိုက်သည်။ သူ့ကို တိုက်ပွဲနယ်မြေတစ်လျှောက် လွင့်စင်သွားစေသည်။

သူသည် တုန်ယင်နေသော ခြေလက်များပေါ်တွင် ထရပ်ရန် ရုန်းကန်နေရင်း အကြိမ်များစွာ လူးလိမ့်သွားပြီးမှ ရပ်တန့်သွားသည်။

ငါ ထွက်ပြေးရမယ်။ ရှင်သန်ခြင်းက ထိုအပေါ်တွင် မူတည်နေသည်။ သို့သော် သူ မတ်တပ်ရပ်နိုင်ခဲ့သော်လည်း သူ၏ နှလုံးသားက နစ်မြုပ်သွားသည်။ လီယောင်းသည် သူ၏ရှေ့တွင် ရပ်နေပြီး သူမ၏ စိတ်ခံစားမှုကင်းမဲ့သော အကြည့်သည် မည်သည့်ဒေါသထက်မဆို ပို၍ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းနေသည်။

“မင်း... မင်း တကယ်ကို ဓားသိုင်းတစ်ခုကို ပြီးပြည့်စုံတဲ့ အဆင့်အထိ ကျင့်ကြံနိုင်ခဲ့တာလား”

မယုံကြည်နိုင်မှုသည် သူ၏ မျက်နှာသွင်ပြင်တစ်လျှောက် ထွင်းထုထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေရင်း သူ မောဟိုက်စွာ အော်ပြောလိုက်သည်။

“ဒါက အဆင့်နိမ့် နည်းပညာလည်း မဟုတ်ဘူး”

အဓိပ္ပာယ်သက်ရောက်မှုများက သူ့ကို တုန်လှုပ်သွားစေသည်။ ကျင့်ကြံသူများသည် ပုံမှန်အားဖြင့် နည်းပညာများကို ထိုသို့သော ပြီးပြည့်စုံမှု အဆင့်အထိ ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်ရန် ရာစုနှစ်များစွာ အချိန်ယူကြရသည်။ သူကိုယ်တိုင်ပင် နှစ်ပေါင်း သုံးရာကြာ ကျင့်ကြံခဲ့သော်လည်း မည်သည့် နည်းစနစ်ဖြင့်မျှ ထိုသို့သော ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်မှုကို မအောင်မြင်သေးပေ။ ဤသည်မှာ ပါရမီရှင်၏ စစ်မှန်သော အလားအလာလား။ သို့မဟုတ် ပို၍ နားမလည်နိုင်သော အရာတစ်ခုလား။

လီယောင်းသည် သူ၏ တုန်လှုပ်နေသော မေးခွန်းကို မည်သည့် တုံ့ပြန်မှုမှ မပေးခဲ့ချေ။ သူမသည် သူမ၏ ဓားကို နောက်တစ်ကြိမ် မြှောက်လိုက်ရုံသာ ဖြစ်ပြီး ၎င်း၏ အနားက သေစေနိုင်သော အလင်းဖြင့် တလက်လက် တောက်ပနေသည်။

“နေ... နေဦး... နေဦး”

ခန်းမမှူး၏ အသံပင် ကွဲအက်သွားသည်။

“မင်း ငါ့ကို သတ်လို့မရဘူး။ ဒါက စည်းကမ်းတွေကို ချိုးဖောက်တာ။ ဂိုဏ်းက မင်းကို လွှတ်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး”

မျှော်လင့်ချက်၏ နောက်ဆုံး အပိုင်းအစများကို ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း သူ၏ စကားများ အပြင်းအထန် ထွက်ပေါ်လာသည်။

လီယောင်းသည် သူ့ကို အေးစက်သော လျစ်လျူရှုမှုဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

“ကိစ္စမရှိပါဘူး”

သူမ၏ အသံသည် သာယာသော်လည်း ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းနေသည်။

“ဘယ်သူမှ သိမှာ မဟုတ်ဘူး”

“မလုပ်နဲ့”

သူ အော်ဟစ်နေစဉ် ဓားသည် သူ၏ နှလုံးဆီသို့ ထိုးစိုက်ကျသွားသည်။ သူ၏ ကန့်ကွက်မှုသည် ဓားက ၎င်း၏ ပစ်မှတ်ကို ရှာတွေ့သောအခါ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။ သူ့ကို ထာဝရ တိတ်ဆိတ်သွားစေခဲ့သည်။

သူမ၏ရန်သူအပေါ်တွင် ရပ်နေရင်း လီယောင်း၏ မထီမဲ့မြင်ပြုသော အကြည့်က သူ၏ အလောင်းကို လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုလိုက်သည်။ သူမသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို စနစ်တကျ ရှာဖွေပြီး၊ သူ၏ အဆင့်အတန်းအရ မထင်မှတ်လောက်အောင် နည်းပါးသည်ဟု ထင်ရသည့် ပစ္စည်းအချို့ကို စုဆောင်းခဲ့သည်။

“ချီး... အမှိုက်ပဲ”

သူမက ပေါ့ပေါ့ဆဆ ရေရွတ်လိုက်သည်။ သို့သော် သူမသည် ထိုပစ္စည်းများကို သူမ၏ အိတ်ထဲသို့ သေချာ ထည့်သွင်းလိုက်သည်။

“ဒါပေမဲ့ စီနီယာအစ်ကိုအတွက်တော့ အသုံးဝင်နိုင်တယ်”

သူမ၏ အာရုံစူးစိုက်မှုသည် ခန်းမမှူး၏ အသက်မဲ့သော ခန္ဓာကိုယ်ဆီသို့ ပြန်ရောက်လာသည်။ အလောင်းကို ဤနေရာတွင် ထားခဲ့ခြင်းက ရှုပ်ထွေးမှုများကို ဖြစ်စေလိမ့်မည်ပင်။ စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုတစ်ခုက သူသည် ရန်စသူ ဖြစ်ခဲ့သည်ကို နောက်ဆုံးတွင် ဖော်ထုတ်နိုင်သော်လည်း လီယောင်းသည် သူမ၏ စီနီယာအစ်ကိုကို ထိုသို့သော စစ်ဆေးမှုမျိုး ခံယူစေရန် စိတ်မဝင်စားပေ။ ဂိုဏ်းသားများက သူမကို တိုက်ရိုက် ကိုင်တွယ်လို့မရနိုင်ကြောင်း တွေ့ရှိပါက သူတို့သည် မလွဲမသွေ သူ့ကို အစားထိုး ပစ်မှတ်ထားလိမ့်မည်ပင်။

တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ သူမသည် သူမ၏ ချီကို အလောင်းထဲသို့ ဖြန့်ထုတ်လိုက်သည်။ အပြာရောင် မီးတောက်များ ခန္ဓာကိုယ်တစ်လျှောက် ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။ သဘာဝလွန် ပြင်းထန်မှုဖြင့် ၎င်းကို လောင်ကျွမ်းစေသည်။ စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်း မည်သည့်အရာမျှ မကျန်ခဲ့ပေ။ သက်သေအထောက်အထား မရှိသလို ဖြစ်ပွားခဲ့သော ပဋိပက္ခ၏ ခြေရာမျှပင် မရှိတော့ပေ။

နောက်ဆုံး မီးကျွမ်းမှုများ မှေးမှိန်သွားချိန်တွင် သစ်တော၏ အတွင်းပိုင်းမှ လာသော စူးရှသော အော်သံတစ်ခုက တောအုပ်၏ တိတ်ဆိတ်မှုကို ထိုးဖောက်သွားသည်။ လီယောင်း၏ နှလုံးက ရုတ်တရက် စိုးရိမ်မှုဖြင့် တုန်လှုပ်သွားသည်။

“သေစမ်း... စီနီယာအစ်ကို”

သူမက အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သူမ၏ ဝတ်ရုံများ သူမနောက်တွင် လေထဲ၌ လှုပ်ခါနေစဉ် မနောက်ကျမီ သူ့ဆီသို့ ရောက်ရှိရန် အပြင်းအထန် ပြေးလွှားရင်း အသံလာရာဆီသို့ ချက်ချင်း အပြေးအလွှားသွားလိုက်သည်။