တိုက်ကြရအောင်
Vol. 2 Ch. 28
နံနက်ခင်း၏ ရွှေရောင် နေခြည်များက တောင်ကုန်းဘေးကို ခြယ်သနေစဉ် ရှန်းယွီသည် သူ၏ နံနက်ခင်း ဓလေ့ကို လုပ်ဆောင်နေသည်။ သူ၏ လက်ထဲရှိ ဓားမြှောင်သည် လေ့ကျင့်ထားသော တိကျမှုဖြင့် လေကို ဖြတ်တောက်နေသည်။ သူ၏ တည်ထောင်ထားသော လုပ်ရိုးလုပ်စဉ်
အတိုင်း သူသည် ဓားနည်းစနစ်များဖြင့် နေ့ကို စတင်ခဲ့ပြီး ညနေခင်း အချိန်များအတွက် ဓားရှည်လေ့ကျင့်မှုကို ချန်လှပ်ထားသည်။ သူ လေ့ကျင့်နေသည်မှာ တစ်နာရီပင် မပြည့်သေးချိန်
တွင် မမျှော်လင့်ထားသော မြေတုန်ခါမှုက သူ၏ အာရုံစူးစိုက်မှုကို အနှောင့်အယှက်ပေးခဲ့သည်။
သူ၏ ခြေဖဝါးအောက်ရှိ မြေပြင်သည် စည်းချက်ညီစွာ တုန်ယင်နေသည်။ တုန်ခါမှုတစ်ခုစီသည် နောက်တစ်ခုထက် ပိုမိုအားကောင်းလာသည်။ ရှန်းယွီ၏ ကြွက်သားများပင် အလိုအလျောက် တင်းမာသွားသည်။ သူ၏ ဓားမြှောင်ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ကာ ကာကွယ်ရေး ရပ်တည်ချက်ကို ချမှတ်လိုက်သည်။ သူ၏ စိတ်သည် ဖြစ်နိုင်ခြေများကို ဖြတ်သန်းပြေးလွှားနေသည်။ ခြိမ်းခြောက်မှုများနှင့် လွတ်မြောက်ရာ လမ်းကြောင်းများကို ကျွမ်းကျင်သော ထိရောက်မှုဖြင့် တွက်ချက်နေသည်။
“အဲဒါ တောထဲက သားရဲ ဖြစ်နေမလား”
သူ တွေးလိုက်သည်။ သစ်ပင်ကို ကြည့်နေစဉ် သူ့မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။
“ဒါပေမယ့် လီယောင်းက သူမ သတ်လိုက်တယ်လို့ ပြောခဲ့တာပဲ”
ချုံပုတ်များထဲမှ မည်သည့်အရာ ပေါ်ထွက်လာသည်ကို ရင်ဆိုင်ရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် ဒေါသထွက်ခြင်းက သူ၏စိတ်ထဲ၌ ပြင်းထန်လာသည်။
“သောက်လခွမ်း ငါ အလိမ်ခံလိုက်ရတာပဲ။ ငါ သေလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့တဲ့ ချိန်းတွေ့မှုကိုတောင် သွားခဲ့သေးတယ်။ ဒါ လုံးဝ လိမ်ညာခံရတာပဲ”
“ဒီအခြေအနေကနေ ငါ အသက်ရှင်ရင် ငါ့ဆုံးရှုံးမှုအတွက် တရားစွဲမှာ သေချာတယ်”
တုန်ခါမှုများ ပိုမိုပြင်းထန်လာသည်။ ရှင်းလင်းသောနေရာ၏ အစွန်းရှိ သစ်ရွက်များက ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါနေသည်။ ထို့နောက် ခွဲထွက်ကာ ပေါ်ထွက်လာသည်မှာ ကြောက်မက်ဖွယ် သားရဲမဟုတ်ဘဲ အံ့သြဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် တစ်ခုခုပင်။ သူ၏ ဂျူနီယာညီမလေးသည် ကြီးမားသော ကျောက်တုံးကြီးကို သူမ၏ နောက်မှ ဆွဲလာနေခြင်းပင်။
ရှန်းယွီ၏ မေးရိုးပင် တုန်လှုပ်စွာဖြင့် ပွင့်ကျသွားသည်။ သူ့ကို တုန်လှုပ်စေသည်မှာ ကျောက်
တုံး၏ ကြီးမားသော အရွယ်အစား သက်သက်သာ မဟုတ်ဘဲ လီယောင်းသည် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်အစား သန့်စင်သော ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခွန်အားကို အသုံးပြု၍ ဆွဲနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
ချီစုစည်းခြင်း နယ်ပယ်ထက် ကျော်လွန်သော ကျင့်ကြံသူများသည် ပုံမှန်အားဖြင့် အဆင့်တက်ခြင်းတစ်ခုစီနှင့်အတူ ၎င်းတို့၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခွန်အားကို မတိုးမြှင့်ကြပေ။ ၎င်းတို့သည် ထိုသို့သော စွမ်းရည်များအတွက် ချီမြှင့်တင်မှုအပေါ်တွင်သာ မှီခိုကြသည်။ သို့တိုင် ဤနေရာတွင် လီယောင်းသည် ကြွက်သားသက်သက်ကို အသုံးပြု၍ အလေးချိန်များစွာရှိသော ကျောက်တုံးကို ဆွဲနေခြင်းပင်။
“သူမ ခန္ဓာသန့်စင်ခြင်းရဲ့ ဆယ့်နှစ်ဆင့်မှာ အနည်းဆုံး ရှိကိုရှိရမယ်”
သူ့ဂျူနီယာညီမလေး၏ စွမ်းရည်များကို ပြန်လည် အကဲဖြတ်ရင်း မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားကာ တိတ်တဆိတ် တွက်ချက်လိုက်သည်။
ရုတ်တရက် သူ၏ လက်ထဲတွင် ရှိနေဆဲဖြစ်သော ဓားမြှောင်ကို သတိရလိုက်သော ရှန်းယွီသည် ၎င်းကို အလျင်အမြန် ဖုံးကွယ်လိုက်သည်။ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးဖြင့် သူမဆီသို့ ချဉ်းကပ်သွားသည်။
“ဂျူနီယာညီမလေး ဘာလုပ်နေတာလဲ”
“ကျွန်မ ခန္ဓာသန့်စင်ခြင်းကို လေ့ကျင့်ဖို့ စဉ်းစားနေတာပါ”
သူမ ရွှင်ရွှင်ပြစွာ ပြန်ဖြေသည်။
“စီနီယာအစ်ကိုကို အဖော်ပြုဖို့ ဒီမှာပဲ လေ့ကျင့်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်”
ရှန်းယွီ၏ နှုတ်ခမ်း၌ အပြုံးတစ်ခု တွန့်ကွေးသွားသည်။ သူမ၏ စဉ်းစားပေးမှုကို စိတ်ရင်းမှန်
ဖြင့် ထိမိခဲ့သည်။
“မင်း ဘယ်လို လေ့ကျင့်မလို့လဲ”
သူသည် ကြီးမားသော ကျောက်တုံးကြီးကို သိချင်စိတ်ဖြင့် ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။
“ဘယ်လိုလဲ။ ဒီ ကျောက်တုံးနဲ့ပဲ အကြိမ်ရေ နည်းနည်း လုပ်လိုက်ရုံပဲ”
သူမသည် အမှန်တရားကို ဖော်ပြသကဲ့သို့ ရှင်းပြလိုက်သည်။
ရှန်းယွီ၏ မျက်ခုံးများက ရှုပ်ထွေးမှုဖြင့် တွန့်သွားသည်။
“အဲဒီလို ကျမ်းစာရှိလို့လား”
သူ၏ မေးစေ့ကို စဉ်းစားဟန်ဖြင့် ပွတ်သပ်ရင်း မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်။ ထိုသို့သော ရိုးရှင်းသော နည်းလမ်းကို ဘာကြောင့် မကြားဖူးရတာလဲ။ ထိုသို့သော ချဉ်းကပ်မှုသာ ရှိခဲ့ပါက သူသည် အလေးမခြင်းဖြင့် အစားထိုးလိုက်ရုံဖြင့် ထို ရှက်စရာကောင်းသော လှုပ်ရှားမှုများကို လုံးဝ ရှောင်ရှားနိုင်ခဲ့ပေမည်။
“စီနီယာအစ်ကို မသိဘူးလား။ ခန္ဓာသန့်စင်ခြင်းဆိုတာ ခန္ဓာကိုယ်ကို သန့်စင်ဖို့ပဲ”
လီယောင်းက သိသာထင်ရှားသော အရာတစ်ခုကို ရှင်းပြသည့် စိတ်ရှည်မှုဖြင့် အသေးစိတ် ရှင်းပြသည်။
“ကျမ်းစာတွေက လုပ်ငန်းစဉ်ကို ပိုပြီးလွယ်ကူစေရုံပဲ။ စီနီယာအစ်ကိုရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ကန့်သတ်ချက်အထိ တွန်းအားပေးသရွေ့ သေချာပေါက် တိုးတက်လာလိမ့်မယ်”
ဤ ထုတ်ဖော်ချက်သည် ရှန်းယွီကို ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ထိုးနှက်ချက်ကဲ့သို့ ထိမှန်သွားသည်။ ရှက်စရာကောင်းသော လှုပ်ရှားမှုများကို လုပ်ဆောင်ခဲ့ရသော နာရီများစွာက မလိုအပ်ခဲ့ဘူးလား။ သူသည် အလေးမနေရုံသာ လုပ်ဆောင်ခဲ့နိုင်သည်လား။ သူ၏ စိတ်သည် အကျိုးဆက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေစဉ် သူ၏ ခြေထောက်များက သူ မြေပြင်သို့ လဲကျသွားသကဲ့သို့ ခွေကျသွားသည်။
“စီနီယာအစ်ကို ဘာဖြစ်တာလဲ”
လီယောင်းသည် သူမ၏ အသံတွင် စိုးရိမ်မှုထင်ရှားစွာဖြင့် သူ၏ ဘေးသို့ အလျင်အမြန် ပြေးလာသည်။
ရှန်းယွီ၏ စိတ်ထဲတွင် အရာအားလုံးက ရုတ်တရက် ဆက်စပ်သွားသည်။ ဓားနည်းစနစ် အတွေ့အကြုံသည် တောင်နှလုံးသားကျမ်းစာသို့ ဘာကြောင့် ကူးပြောင်းသွားရတာလဲ။ လုံးဝ ကူးပြောင်းနေခြင်း မဟုတ်ပေ။ ဓားလေ့ကျင့်မှုမှ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပင်ပန်းမှုသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို တိုက်ရိုက် တိုးတက်စေခဲ့သည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် တိုးတက်လာသောကြောင့် ကျမ်းစာတိုးတက်သွားခြင်းပင်။
“ကျွန်တော့်ကို သတ်လိုက်ပါတော့”
သူ၏ မျက်နှာသည် ရှုံးနိမ့်မှုဖြင့် တွန့်လိမ်နေရင်း ညည်းတွားလိုက်သည်။
လီယောင်းသည် စိတ်ပူပန်စွာဖြင့် သူမ၏ စီနီယာအစ်ကိုကို ဤမျှ အကြီးအကျယ် စိတ်ပျက်အားငယ်နေသည်ကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့ပေ။ သူအရှက်ရမှု၏ ရင်းမြစ်ကို သဘောပေါက်ပြီး သူမသည် နှစ်သိမ့်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။
“စိတ်မပူပါနဲ့ စီနီယာအစ်ကို။ ဆရာနဲ့ ကျွန်မပဲ မြင်တာပါ”
သူမ၏ ကျောကို စာနာမှုဖြင့် ပုတ်ပေးရင်း စိတ်ချစေသည်။
“ပြီးတော့ ဆရာကလည်း မေ့သွားလောက်ပြီ။ ကျွန်မတစ်ယောက်တည်းမှာပဲ မှတ်ဉာဏ် ကျောက်သလင်း...”
သူမ၏ အသံပင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ သူမ၏ အရေးပါသော အမှားကို သဘောပေါက်သွားသောကြောင့်ပင်။ ရှန်းယွီ၏ ခေါင်းသည် ရုတ်တရက် မော့လာသည်။ သူ၏ စကားများကို နားလည်လိုက်သည်နှင့်အမျှ မျက်လုံးများက အန္တရာယ်ရှိစွာ ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။
“အဲဒါ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ”
“စီနီယာအစ်ကို ကျေးဇူးပြုပြီး ရပ်ပါတော့။ ကျွန်မ မှားပါတယ်”
လီယောင်း၏ စိတ်အားထက်သန်သော အော်သံများသည် တောတစ်လျှောက် ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။ သူမသည် ရှန်းယွီ၏ ပေါင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေရင်း သူ၏ ဆုံးမမှု ရိုက်နှက်ခြင်းကို ခံယူနေသည်။
“မင်း စီနီယာအစ်ကိုကို ဘယ်လိုလုပ် စနောက်ရဲတာလဲ”
သူသည် သူမ၏ လက်ကို ဒေါသတကြီးဖြင့် ထပ်မံ ရိုက်ချလိုက်သည်။ မှတ်ဉာဏ် ကျောက်သလင်းများသည် နောက်ဆုံး ကောက်ရိုးပင်။ သူ၏ ရှက်စရာကောင်းသော တောင်နှလုံးသားကျမ်းစာ လေ့ကျင့်မှု၏ မှတ်တမ်းများကို နောင်လာနောက်သားများအတွက် ထိန်းသိမ်းထားခြင်းပင်။
“ကျွန်မ မှားပါတယ်”
သူမ ပြင်းထန်စွာ အော်လိုက်သည်။ သို့သော် အတွင်းစိတ်တွင် သူမ၏ အတွေးများသည် လုံးဝ ကွဲပြားသော လမ်းကြောင်းဖြင့် ပြေးလွှားနေသည်။
“စီနီယာအစ်ကိုက အရမ်း အာဏာပြနေတာပဲ”
သူမသည် မမျှော်လင့်သော ပျော်ရွှင်မှုဖြင့် တွေးလိုက်သည်။
“သူ မသိတာက ငါ ဒီ အရာကို ကြိုက်နေတာ...”
လီယောင်း၏ မဖုံးကွယ်ထားသော အတွေးများကို သိရှိသော ဧကရီသည် ပြင်းထန်သော စိတ်ပျက်အားငယ်မှုဖြင့်သာ ခေါင်းခါနိုင်သည်။ ဤ မိန်းကလေးက ကယ်တင်ခြင်းထက် ကျော်လွန်နေပြီ ဖြစ်သည်။
“မှတ်ဉာဏ် ကျောက်သလင်းတွေ ဘယ်မှာလဲ”
ရှန်းယွီက သူ၏ အသံတွင် တင်းမာသော အာဏာဖြင့် တောင်းဆိုလိုက်သည်။
“ဒီမှာပါ”
လီယောင်းက သံသယဖြစ်ဖွယ် ခုခံမှု အနည်းငယ်ဖြင့် သူမ၏ အိတ်ကို လှမ်းပေးရင်း ယဉ်ကျေးစွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
ရှန်းယွီသည် ပါဝင်ပစ္စည်းများကို စစ်ဆေးကြည့်ရှုပြီး သူ၏ မျက်နှာအမူအရာ မည်းမှောင်သွားသည်။ သူသည် မိမိကိုယ်ကို ထို ရယ်စရာကောင်းသော တောင်နှလုံးသားကျမ်းစာ လှုပ်ရှားမှုများကို လုပ်ဆောင်နေသည်ကို မှတ်တမ်းများတွင် မြင်လိုက်ရသောကြောင့်ပင်။ တွန့်ဆုတ်ခြင်းမရှိဘဲ သူသည် ကျောက်သလင်းများကို သူ၏ လက်ဖဝါးတွင် ခြေမွလိုက်သည်။ ၎င်းတို့၏ အပိုင်းအစများသည် တောကြမ်းပြင်တစ်လျှောက် ပြန့်ကျဲသွားသည်။
“မလုပ်ပါနဲ့”
လီယောင်းသည် စိတ်ပျက်အားငယ်မှုဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သို့သော် သူမ၏ ယုံကြည်စိတ်ချရသော ပျက်စီးခြင်း ပုံပန်းသဏ္ဍာန်နောက်ကွယ်တွင် ရယ်မောသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။
“စီနီယာအစ်ကို မှတ်ဉာဏ် ကျောက်သလင်းတွေအကြောင်း သိသွားတာ မမျှော်လင့်ထားဘူး” သူမ ကျေနပ်စွာ တွေးလိုက်သည်။
“သူ မသိတာက သူမ မိတ္တူ တော်တော်များများကို တခြားနေရာမှာ သိမ်းထားပြီးသားဆိုတာပဲ”
ဆုံးမခြင်းကို နိဂုံးချုပ်လိုက်သည်။ ရှန်းယွီသည် သူ၏ နီရဲနေသော လက်ဖဝါးကို အနည်းငယ် အံ့သြမှုဖြင့် စစ်ဆေးလိုက်သည်။ ဆုံးမမှုကို ပေးဆောင်သူဖြစ်သော်လည်း သူ၏ လက်သည် သိသိသာသာ စပ်နေသည်။ သူ့ဂျူနီယာညီမလေး၏ ကြောက်မက်ဖွယ် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကျင့်ကြံမှု၏ သက်သေပင်။ ထိုမိန်းကလေးသည် လှည့်စားနိုင်လောက်အောင် အားကောင်းသည်။
သူသည် ဖျက်ဆီးခံရသော ကျောက်သလင်းများနှင့် ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးနေသော သူ၏ ဂျူနီယာညီမလေးကို ကျေနပ်မှုဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ အနည်းဆုံးတော့ သက်သေအထောက်အထားများအားလုံးကို ဖျက်ဆီးလိုက်ပြီ ဟု သူ သက်သာရာရစွာ တွေးလိုက်သည်။ တစ်နေ့၌ ကျင့်ကြံရေးလောကတွင် အရေးပါသော ပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်လာပြီး ဤ မှတ်တမ်းများ ပေါက်ကြားသွားပါက ဘာဖြစ်မလဲ။
သူ့ဂုဏ်သိက္ခာကို ဘယ်လိုလုပ် ထိန်းသိမ်းနိုင်တော့မလဲ။
သို့သော်လည်း စိတ်မသက်မသာဖြစ်စေသော ခံစားချက်တစ်ခုက သူ့ကို နှောင့်ယှက်နေသည်။ သူ အမှန်တရားတစ်ခုလုံးကို မပြောပြခံရဘူးဟူသော သံသယပင် ဖြစ်သည်။ ဒါ ငါ့ရဲ့ စိတ်ကူးယဉ်မှုပဲ ဖြစ်ပါလိမ့်မယ် ဟု သူ ပယ်ချလိုက်သည်။ သူ၏ ဓားမြှောင်ကို ပြန်ယူရင်း လေ့ကျင့်မှုသို့ အာရုံစိုက်လိုက်သည်။
သူ ပထမဆုံး လေ့ကျင့်မှု လှုပ်ရှားမှုကို မလုပ်ဆောင်မီ လီယောင်း၏ အသံသည် သူ၏ အာရုံစူးစိုက်မှုကို အနှောင့်အယှက်ပေးလိုက်သည်။
“စီနီယာအစ်ကို တိုက်ခိုက်ကြစို့”
သူမ၏ ယခင် မျက်ရည်များ လျှို့ဝှက်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားရင်း အကြံပြုလိုက်သည်။
ရှန်းယွီသည် အဆိုပြုချက်ကို စိတ်ဝင်စားမှုဖြင့် စဉ်းစားလိုက်သည်။ အမှန်တကယ် တိုက်ခိုက်မှုသည် တစ်ကိုယ်တော် လေ့ကျင့်မှုထက် သိသိသာသာ ပိုမိုများပြားသော အတွေ့အကြုံရမှတ်များကို ရရှိစေပြီး သူ၏ ဂျူနီယာညီမလေးနှင့် တိုက်ခိုက်ခြင်းက အမှန်တကယ် ခြိမ်းခြောက်မှုမရှိပေ။ အန္တရာယ်ကင်းစွာ တိုးတက်မှုအတွက် ပြီးပြည့်စုံသော အခွင့်အရေးပင်။
“ကောင်းပြီ”
သူ သဘောတူလိုက်ပြီး သူ လုပ်နေသော အမှားကို လုံးဝ မသိရှိခဲ့ပေ။
ခဏအကြာတွင် သူသည် နောက်ထပ် ပြင်းထန်သော ဖမ်းချုပ်မှုအပြီးတွင် ထရန် ရုန်းကန်ရင်း မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသည်ကို တွေ့ရှိရသည်။ လီယောင်းသည် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို အသုံးမပြုခဲ့သော်လည်း သူမ၏ နည်းပညာ ကျွမ်းကျင်မှုက လွှမ်းမိုးနေဆဲပင်။ သူမသည် လှောင်ပြောင်သော စိုးရိမ်မှုဖြင့် ချဉ်းကပ်လာသည်။ သူမ၏ အသံက စာနာမှုအပြည့်ဖြင့် စိမ့်ထွက်နေသည်။
“စီနီယာအစ်ကို ကျွန်မ ရပ်ရမလား”
ရှန်းယွီသည် သူမအား ပေါ့ပေါ့တန်တန်လုပ်ရန် တောင်းဆိုဖို့ စိတ်ကို မဆုံးဖြတ်နိုင်ခဲ့ပေ။ ဒါက အရင်က သူ့ကို ရိုက်ခဲ့တဲ့အတွက် လက်စားချေတာလား ဟု သူ ခါးသီးစွာ တွေးလိုက်သည်။
“စောင့်နေလိုက်။ ငါ မရှုံးနိမ့်နိုင်တဲ့အခါ မင်းကို နေ့စဉ် ရိုက်ပစ်မယ်။ မှတ်ထား”
လီယောင်းသည် သူ၏ အပေါ်တွင် အောင်ပွဲခံကာ ကျေနပ်မှုဖြင့် သူ၏ ဒေါသထွက်နေသော မျက်နှာအမူအရာကို ကြည့်နေသည်။
“စီနီယာအစ်ကို ဒေါသထွက်နေချိန်မှာ တကယ်ကို အမိုက်စားပဲ”
သူမ ကျေနပ်မှုဖြင့် တွေးလိုက်သည်။ ဤသည်မှာ သူမ၏ အဖိုးတန်သော မှတ်ဉာဏ် ကျောက်သလင်းများကို ဖျက်ဆီးခဲ့သည့်အတွက် တရားမျှတသော လျော်ကြေးပင်။ အရန်ကူးထားခြင်းရှိသော်လည်း ဆုံးရှုံးမှုအတွက် လက်စားချေလိုဆဲပင်။
ဧကရီသည် ဤ အကြောင်းပြချက်ကို လုံးဝ အံ့အားသင့်နေသည်။
“ဒါ ဘာကြီးလဲ”
“ဒီ မိန်းကလေး လူရော ဟုတ်ရဲ့လား”
လီယောင်းသည် ဤ စိုးရိမ်မှုများကို လုံးဝ ပယ်ချလိုက်သည်။ သူမသည် သူမ၏ စီနီယာအစ်ကိုကို တိုက်ခိုက်ရေး အတွေ့အကြုံမှတစ်ဆင့် ပိုမိုသန်မာလာအောင် ကူညီနေဆဲပင်။
ဘယ်အရာက သူ့ကိုပိုပြီး ပံ့ပိုးပေးနိုင်မလဲ။
သူမသည် အတုယူစရာ ဂျူနီယာညီမလေးတစ်ဦးပင်။
[ဟုတ်ပါပြီ ဟုတ်ပါပြီ။ မင်းပဲ ဒီလိုလုပ်နိုင်တဲ့ တစ်ဦးတည်းသောသူပါ]
ဧကရီ လက်လျှော့စွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ ဖြစ်နိုင်တာက သူမသည် မှားယွင်းသော ပုဂ္ဂိုလ်ကို ရွေးချယ်မိခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။
အကြီးအကဲကောင်းသည် သူ၏ တပည့်နှစ်ဦး လေ့ကျင့်နေသည်ကို သဘောတူသော အပြုံးဖြင့် ကြည့်ရှုနေသည်။ သူ၏ ရာသီဥတုဒဏ်ခံနေရသော မျက်နှာသွင်ပြင်သည် သူတို့၏ လုံ့လဝီရိယရှိသော ကြိုးစားမှုများကို လေ့လာနေစဉ် ပျော့ပြောင်းသွားသည်။ ဤသည်မှာ တောင်နှလုံးသားခန်းမသည် ယခင်က ၎င်း၏ ခန်းမများကို စိမ့်ဝင်ခဲ့သော ပျင်းရိမှု၏ တုံ့ဆိုင်းနေသော လေထုထက် ကျင့်ကြံမှု၏ စွမ်းအင်ဖြင့် ရှင်သန်နေခြင်းပင်။
“အခု စဉ်းစားကြည့်တော့ နေ့လယ်စာ စားဖို့ အချိန်မတန်သေးဘူးလား”
သူ၏ ရှည်လျားသော မုတ်ဆိတ်ကို စဉ်းစားဟန်ဖြင့် ပွတ်သပ်ရင်း တွေးလိုက်သည်။
ဤ သဘောပေါက်နားလည်မှု သူ့အပေါ် ပေါ်ပေါက်လာသောအခါ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာက သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားသည်။ သဘောတူညီမှုသည် တုန်လှုပ်ဖွယ် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ဒေါသထွက်မှုအဖြစ်သို့ အရည်ပျော်သွားသည်။ သူ၏ ပိတ်ဆို့နေသော မျက်ခုံးမွှေးများပင် ကျဉ်းမြောင်းနေသော မျက်လုံးများအပေါ် မုန်တိုင်း တိမ်တိုက်များကဲ့သို့ ဆင်းသက်လာသည်။
“ဒီကောင်တွေ”
သူ၏ တရားထိုင်ရာ ထိုင်ခုံမှ မမျှော်လင့်သော သွက်လက်မှုဖြင့် ထလိုက်ရင်း အာမေဋိတ်သံပြုလိုက်သည်။
“သူတို့ ဆရာအတွက် ထမင်းတောင် မပြင်ဆင်ဘဲ တစ်နေကုန် ဆော့ကစားရဲကြတယ်။ သားသမီးဝတ္တရားကော ဘယ်မှာလဲ။ ငါ သူတို့ကို ပိုကောင်းအောင် မသင်ပြခဲ့ဘူးလား”
အကြီးအကဲ၏ ညည်းညူမှုများသည် သူ၏ သီးသန့်အခန်းများမှ ဆင်းလာသည်နှင့်အမျှ သူ့ခြေလှမ်းတိုင်းသည် ကျေးဇူးမသိတတ်သော တပည့်များနှင့် ဆရာဘဝ၏ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးများအကြောင်း ရေရွတ်နေသော မကျေနပ်မှုများဖြင့်ပင်။
မိနစ်အနည်းငယ်အကြာတွင် ထမင်းစားခန်း၏ လေထုက သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ အကြီးအကဲကောင်းသည် စားပွဲခုံ၏ ထိပ်တွင် ထိုင်နေပြီး သူ၏ စိတ်ကျေနပ်မှုသည် ဟင်းချို၏ နောက်ဆုံး ဇွန်းကို ထင်ရှားသော ကျေနပ်မှုဖြင့် ပြီးဆုံးသောအခါ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူ၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ရှန်းယွီနှင့် လီယောင်းနှစ်ဦးစလုံးသည် တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်နေကြသည်။ တစ်ဦးစီတွင် သူတို့၏ ဆရာ အစာ မပြင်ဆင်ထားသည်ကို တွေ့ရှိရသည့်အတွက် မကျေနပ်မှု၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ သတိပေးချက်အဖြစ် သေးငယ်သော အဖုလေးများ ခေါင်းပေါ်တွင် ရှိနေကြသည်။
“အဟမ်း”
အကြီးအကဲသည် သူတို့ နှစ်ဦးလုံး မျှဝေသော စားပွဲပေါ်တွင် စွဲမြဲနေသော စိတ်မသက်မသာဖြစ်ဖွယ် တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွဲရင်း တမင်တကာ လည်ချောင်းရှင်းလိုက်သည်။
“မင်းတို့ တခါတလေ ဆော့ကစားတာ ကိစ္စမရှိဘူး။ ဒါပေမယ့် အလွန်အကျွံ မလုပ်ကြနဲ့။ တာဝန်တွေကို မမေ့ကြနဲ့”
သူ၏ ဗိုက်ဆာမှုက ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သော စိတ်ခံစားမှုကြောင့် စိတ်မသက်မသာဖြစ်နေပုံရသည်။ သူထလိုက်သောအခါ ဖျော့တော့သော မျက်နှာနီမြန်းခြင်းက သူ၏ ပါးပေါ်တွင် အရောင်ဟပ်နေသည်။ တုံ့ပြန်မှုများကို မစောင့်ဘဲ သူ၏ ထိုင်နေရာမှ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
သူ၏ ထွက်ခွာမှုသည် သူ၏ အရင် ပေါ်ပေါက်လာမှုကဲ့သို့ ရုတ်တရက်ပင်။
“ဟွန်း လူအိုကြီး...”
လီယောင်းသည် စိတ်ထဲတွင် ဒေါသတကြီး တွေးလိုက်သည်။
“ငါသာ ငါ့ရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ကို ဖုံးကွယ်မထားချင်ရင် နင့်ကို ရိုက်သတ်ပစ်မှာ”
[ငါ သိပ်မသေချာဘူး]
ဧကရီ၏ အသံသည် သူမ၏ အသိစိတ်အတွင်း၌ ပဲ့တင်ထပ်လာပြီး ပျော်ရွှင်မှု၏ အသံကို သယ်ဆောင်လာသည်။
“ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ”
လီယောင်းသည် သူမ၏ စိတ်ဝင်စားမှု ချက်ချင်း ပြင်းပြလာရင်း တိတ်တဆိတ် မေးလိုက်
သည်။
“လူအိုကြီးကလည်း ကျားကို စားဖို့ ဝက်အဖြစ် ဟန်ဆောင်နေတာလား။ သူ သူ့ရဲ့ စွမ်းအားအမှန်ကို ဖုံးကွယ်ထားတာလား”
[ကောင်းပြီ... အဲ့လိုမဟုတ်ဘူး]
ဧကရီက လီယောင်း၏ စပ်စုလိုသည်ကို သိသော်လည်း ထပ်မံ ရှင်းပြခြင်းမရှိဘဲ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်စွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
လီယောင်းသည် သူမ၏ မေးစေ့ကို သူမ၏ လက်ဖဝါးတွင် တင်လိုက်သည်။ အသစ်တွေ့ရှိထားသော သတိထားမှုဖြင့် သူမ၏ ဆရာအကြောင်းကို စဉ်းစားနေသည်။ သူမသည် အကြီးအကဲကောင်းကို သူတို့အားလုံးထဲတွင် အပျင်းဆုံးဟု အမြဲတမ်း ယူဆခဲ့သည်။ သူ၏ တပည့်များကို ပျင်းရိခြင်းမှ အမြဲတမ်း ဆုံးမနေသော်လည်း ထို အရည်အချင်းက သူကိုယ်တိုင် ပုံဖော်နေသူပင်။ သူသည် သူတို့ကို တိုက်ရိုက် သင်ပြခြင်း ရှားပါးပြီး ရင်းမြစ်များကိုသာ ပေးဆောင်ကာ အဆုံးမဲ့ တရားထိုင်ခြင်းအတွက် သူ၏ အခန်းများသို့ ပြန်လည် ဆုတ်ခွာသွားသည်။ တခါတရံ သူသည် တောထဲသို့ လှည့်လည်သွားပြီး ဘာမှမရှိသော အရာကို နာရီပေါင်းများစွာ စိုက်ကြည့်နေတတ်သည်။ ထို အပြုအမူကို သူမသည် အသက်ကြီးခြင်း သို့မဟုတ် ပျင်းရိခြင်းဟု သတ်မှတ်ခဲ့သည်။
သို့သော် ဧကရီ၏ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော မှတ်ချက်က ထိုဆရာဖြစ်သူတွင် ဖုံးကွယ်ထားသော နက်နဲမှုများ ရှိနိုင်သည်ဟု အကြံပြုနေသည်။ ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်သည်မှာ သူမ ယူဆခဲ့သကဲ့သို့ ရိုးရှင်းမည်မဟုတ်ပေ။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူမ၏ စိတ်ပိုင်းဖြတ်မှုကို ပြောင်းလဲခြင်းမရှိပေ။ သူ တကယ် အစွမ်းထက်သည်ဆိုလျှင်ပင် သူမ နားမလည်နိုင်သော ခွန်အားကို ဖုံးကွယ်ထားသည်ဆိုလျှင်ပင် ဤ မထိုက်တန်သော ခေါင်းပေါ်မှ အဖုအတွက် သူမသည် လက်စားချေခြင်းကို သေချာပေါက် ပြုလုပ်လိမ့်မည်ပင်။ သူမ လုံလောက်စွာ အစွမ်းထက်လာသောအခါ သူ၏ ခေါင်းကို သေချာပေါက် ခေါက်လိမ့်မည်ပင်
ဧကရီသည် ဤ သေးငယ်သော အတွေးကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်သောအခါ သူမပုဂ္ဂိုလ်၏ ခေါင်းမာသော သဘောသဘာဝကို မရယ်ဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။ ဤ မိန်းကလေးက စိတ်ဝင်စားစရာပင်။ အသေးငယ်ဆုံး မကျေနပ်မှုများကိုပင် မယိမ်းယိုင်သော စိတ်အားထက်သန်မှုဖြင့် ပြုစုနေသည်။
ဧကရီ၏ ပျော်ရွှင်မှုက အတိတ်ဆီသို့သာ ဦးတည်သွားသည်။
အဲ့ဒီအချိန်က ငါလည်း အဲ့လိုပဲဆိုရင် ဖြစ်နိုင်တာက...