ချီသွေးအသွင်ပြောင်းခြင်းအဆင့်ခုနစ်၊ ချီသွေးနဂါးရှည်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲခြင်း။ ဒဏ္ဍာရီတစ်ခုရဲ့ အဆုံးသတ်။(၂)

“ဘုန်း”

လက်သီးနှင့်လက်ဖဝါးတို့ ထိမိသည်နှင့် ပြင်းထန်သောစွမ်းအင်လှိုင်းတစ်ခု ပျံ့နှံ့သွားပြီး ဧည့်ခန်းမရှိ ဇိမ်ခံစားပွဲများနှင့် ထိုင်ခုံများကို အပိုင်းပိုင်း ကွဲကြေကုန်သည်။ စစ်ခုန်းဟွမ်နှင့် စစ်ခုန်းကျန့်တို့သည် အလိုလို ဘေးဘက်သို့ နောက်ဆုတ်သွားကြသည်။ ဧည့်ခန်းတစ်ခုလုံး ငလျင်လှုပ်ခတ်ပြီး ပြိုကျတော့မည့်အလား ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားလေ၏။

“ဟမ်?”

စူးချန်ခုန်း အံ့အားသင့်သွားသည်။ မုကျင်၏ လက်ဖဝါးမှ ထိုစွမ်းအင်အမျှင်များသည် သူ့လက်ဖဝါးကို လိုက်၍ သူ့ခန္ဓာကိုယ်သွေးကြောများတစ်လျှောက် ကျူးကျော်ဝင်ရောက်ဖို့ စိတ်အားထက်သန်နေသော အမျှင်များကဲ့သို့ တိုက်စားနိုင်သည့် စွမ်းရည်ရှိသည်ဟု ထင်ရသည်။

လိပ်အသက်ရှူနည်းပညာ။ လိပ်အသက်ရှူနည်းချီ သံချပ်ကာ!

ခဏလောက်ပင် တွန့်ဆုတ်မနေဘဲ စူးချန်ခုန်း၏ စွမ်းအင်စီးကြောင်း လှုပ်ရှားသွားပြီး သူ၏ အဆင့်ကိုး လိပ်အသက်ရှူနည်း စစ်မှန်သောချီကို အသက်သွင်းလိုက်သည်။ အလွန်ထူထဲသော ချီစွမ်းအားသည် ဗုံးကဲ့သို့ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး လက်ဖဝါးတိုက်ခိုက်မှုမှ မကောင်းသောစွမ်းအင်ကို ထိရောက်စွာ ငြိမ်းသတ်လိုက်သည်။

မုကျင်ကိုယ်တိုင်ပင် ဤချီစွမ်းအင်ပေါက်ကွဲမှုကြောင့် နောက်ပြန်လဲကျသွားခဲ့သည်။

စူးချန်ခုန်း၏ ဆံပင်များသည် ဆွဲငင်အားမရှိသကဲ့သို့ မြှောက်တက်သွားပြီး ထူထဲသော အစစ်အမှန်ချီသည် သူ့ပတ်ပတ်လည်တွင် သုံးလက်မထူသော ချီသံချပ်ကာတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ သူ့မျက်လုံးများသည် အေးစက်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။ "မုကျင်၊ မင်း တော်တော်မာနကြီးလာပုံပဲ။ ဒီနေရာက မင်း စိတ်ကြိုက်ပြေးလွှားလို့ရတဲ့နေရာ မဟုတ်ဘူး။"

"ဒီလောက်သေးငယ်တဲ့ နေရာလေးမှာ ဒီလောက်များပြားတဲ့ ချီစွမ်းအားက တကယ့်ကို အထင်ကြီးစရာပဲ!" မုကျင်သည် စူးချန်ခုန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖုံးအုပ်ထားသော အပြာရောင်ချီ သံချပ်ကာကြောင့် အံ့အားသင့်သွားပြီး သူ့ကိုယ်သူ မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။

ယေဘုယျအားဖြင့် ကျင့်ကြံနည်းစနစ်များကို ကျင့်ကြံခြင်းသည် သိုင်းပညာတွင် လူတစ်ဦး၏ နယ်ပယ်ကို တိုးမြှင့်ခြင်းထက် ပိုမိုခက်ခဲပြီး အရင်းအမြစ်များသာမက အရည်အချင်းများပါ လိုအပ်သည်။

စူးချန်ခုန်းထံမှ စစ်မှန်သော ချီစွမ်းအားပေါက်ကွဲထွက်လာခြင်းက အတွင်းအား၏ အလွန်နက်ရှိုင်းသောအဆင့်ကို ဖော်ပြနေသည်။

သို့သော် မကြာမီတွင် မုကျင်၏ နှုတ်ခမ်းပေါ်၌ အေးစက်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ “ဒါပေမယ့် ဒီလှည့်ကွက်လေးနဲ့ မင်းငါ့ကို ခုခံနိုင်မယ်လို့ ထင်နေလား။ ကွာဟချက်လို့ ခေါ်တဲ့အရာကို ဘာလဲဆိုတာ ငါပြမယ်!”

မုကျင်၏ မျက်လုံးများသည် မြွေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အစိမ်းရောင်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးမှ အစိမ်းရောင်အခိုးအငွေ့တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး သူ့ကို ဖုံးလွှမ်းကာ ရှည်လျားသော အစိမ်းရောင်နဂါးအဖြစ် ပေါင်းစပ်သွားသည်။ ၎င်းမှ အေးစက်ပြီး သေစေနိုင်လောက်သော အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အန္တရာယ်များသည့် ခံစားချက်တို့ ယိုဖိတ်လာ၏။

“ဟင်? ဒါက ဘာလဲ… ချီနဲ့ သွေးလား။ ဒါပေမယ့် ဘာလို့ ဒီအရောင်ဖြစ်နေရတာလဲ။”

စူးချန်ခုန်းလည်း အံ့အားသင့်နေမိသည်။ သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦး၏ ချီနှင့်သွေးသည် သဘာအားဖြင့် ပူလောင်ကာ မာကျောပြီး များသောအားဖြင့် မီးကဲ့သို့ရဲရဲတောက်သောအရောင်ဖြစ်သည်။ သို့သော် မုကျင်ပြသခဲ့သော ချီနှင့်သွေးသည် အေးစက်ပြီး စိမ်းပုပ်ရောင်ဖြစ်ကာ စူးချန်ခုန်း သူ့ဘဝတွင် အခုမှ မြင်ဖူးသည့်အရာဖြစ်သည်။

မုကျင် လှုံ့ဆော်လိုက်သော ချီနှင့်သွေးမှ ထူးဆန်းသောဖြစ်စဉ်များရှိနေသော်လည်း ၎င်း၏စွမ်းအားမှာ ချီသွေးရှည်နဂါး၏နယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိခဲ့သော ကုန်းပါးထက် များစွာသာလွန်သည်မှာ သေချာပါသည်။

ချီနှင့်သွေးမှ သရုပ်ပြသော အစိမ်းရောင်နဂါးရှည်သည် အရာအားလုံးကို ညှိုးနွမ်းစေနိုင်ကာ အေးစက်ပြီး ပျက်စီးစေသော အရှိန်အဝါကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။ ၎င်းရှေ့တွင် စစ်ခုန်းကျန့်နှင့် စစ်ခုန်းဟွမ်နှစ်ဦးစလုံးသည် ၎င်းတို့၏ ချီနှင့်သွေးကို မစုစည်းနိုင်ဘဲ ကျောက်ရုပ်ဖြစ်သွားသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။

“အဲဒါအသံက ဘာလဲ။ တစ်ယောက်ယောက်က ဧရာမဝေလငါးဂိုဏ်းအတွင်း လှုပ်ရှားနေတယ်!”

စူးချန်ခုန်းနှင့် မုကျင်တို့၏ ထိပ်တိုက်တွေ့မှုသည် ဧရာမဝေလငါးဂိုဏ်းအတွင်းမှ သိုင်းပညာရှင်အများအပြားကို ဆွဲဆောင်ခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သော်လည်း စူးချန်ခုန်းမှာ သူတို့ကို အာရုံစိုက်ရန် အချိန်မရှိခဲ့။ မုကျင်က အလွန်တရာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။ ငယ်ရွယ်သော ပုံပန်းသွင်ပြင်ရှိသော်လည်း သူက စူးချန်ခုန်း တွေ့ဖူးသမျှတွင် အားအကောင်းဆုံး သိုင်းပညာရှင်ဖြစ်နိုင်သည်။

"ငါ... သူ့ကို ခုတ်ပစ်ရမယ်!"

စူးချန်ခုန်းရဲ့ မျက်လုံးတွေက ဓားချီကြောင့် စူးရှစွာ တောက်ပသွားသည်။ နားလည်ရခက်သည့် မုကျင်နဲ့ ရင်ဆိုင်ရတဲ့အခါ သူ့အတွင်းက ဓားချီက မထိန်းချုပ်နိုင်လောက်အောင် ဖြစ်နေလေပြီ။ ရန်သူတွေအဖြစ် တိုက်ခိုက်ကြပြီဆိုမှတော့ သူ့ကို ချက်ချင်းသတ်ဖို့ သူ့မှာရှိတဲ့ နည်းလမ်းအားလုံးကို အသုံးပြုဖို့ပဲ ရှိတော့သည်။

"ဟင်?"

နှစ်ဖက်စလုံးက ကြီးမားတဲ့ တိုက်ပွဲတစ်ခုစခါနီးမှာ စူးချန်ခုန်းနဲ့ မုကျင်တို့ နှစ်ယောက်စလုံး အံ့အားသင့်တဲ့ အရိပ်အယောင်တွေ ပြသပြီး ခန်းမဝင်ပေါက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။ နေ့လည်ခင်းနေရောင်လို ပြင်းထန်တဲ့ အပူရှိန်တစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်လာတာကို သူတို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

ခန်းမဝင်ပေါက်မှာ ဝက်ဝံတစ်ကောင်လို အသွင်အပြင်တစ်ခုက ခံ့ခံ့ညားညားရပ်နေပြီး သူတို့ မသိလိုက်ဘဲ ပေါ်လာခဲ့သည်။

အဲ့ဒီလူထွားကြီးက အညိုရောင်ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ကြမ်းတမ်းတဲ့ပုံပေါက်ကာ ကြွက်သားတွေ သန်မာတာကြောင့် သူဟာ အလွယ်တကူ ရန်စလို့ မရတဲ့သူဆိုတာကို ပြသနေတဲ့ စွမ်းအားတစ်ခု ထုတ်လွှတ်နေလေ၏။

ပိုပြီး သတိထားစရာကောင်းတာက သူ့အတွင်းထဲမှာ ကြီးမားတဲ့ စွမ်းအားတွေ ရောပြွမ်းနေတာပါပဲ။ အဲ့တာတွေကို ထုတ်လွှတ်လိုက်တာနဲ့ သူ့ပတ်ဝန်းကျင်က အရာအားလုံး လုံးဝပျက်စီးသွားလိမ့်မည်။ ဒီအရှိန်အဝါရဲ့ ပြင်းထန်မှုက မယုံနိုင်စရာပင်။ ဧရာမ မီးဖိုကြီးတစ်ခုလို ပြင်းပြင်းထန်ထန် လောင်ကျွမ်းနေသည့်နှယ်။

“မုကျင်၊ မင်း ပြဿနာရှာလို့ မပြီးသေးဘူးလား။”

လူထွားကြီးရဲ့ မျက်လုံးတွေက ဒေါသတကြီးနဲ့ ကြေးခေါင်းလောင်းတွေလိုပါပဲ။ သူက အခန်းကို လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုပြီး မုကျင်ကို စိုက်ကြည့်ကာ ကျိန်းမောင်းလိုက်သည်။

ထိုလူထွားကြီးရဲ့ အသွင်အပြင်ကို မြင်တဲ့အခါ မုကျင်လည်း အံ့အားသင့်သွားလေ၏။ “ဟုန်ကျန်းရှန့်။ ခင်ဗျား ဘာလို့ဒီမှာရှိနေတာလဲ။”

“ဟုန်ကျန်းရှန့်!”

ဒီနာမည်ကို ကြားတော့ စစ်ခုန်းကျန့်ရဲ့ မျက်နှာမှာ အံ့အားသင့်မှု အရိပ်အယောင်တွေ ပေါ်လာ၏။

ဟုန်ကျန်းရှန့်ဆိုတာ တောနက်စီရင်စုမြို့မှာ သိပ်မသိကြတဲ့ နာမည်တစ်ခုဖြစ်ပေမယ့် စစ်ခုန်းကျန့်က ဒီလူအကြောင်းကို ငယ်ငယ်ကတည်းက စစ်ခုန်းယုံထံကနေ ကြားဖူးခဲ့သည်။

ဟုန်ကျန်းရှန့်ဟာ တာ့ဖုန်းပြည်နယ်မှာ အစွမ်းထက်တဲ့ သိုင်းပညာရှင်တစ်ယောက်အဖြစ် နာမည်ကြီးပါသည်။ သူဟာ ငယ်စဉ်ကတည်းက သာမန်ထက်ထူးခြားတဲ့ ခွန်အားရှိတဲ့ လူတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး အသက်ငါးနှစ်နဲ့ ဒယ်အိုးကြီးတွေကို မနိုင်လောက်အောင် သန်မာတယ်လို့ ဆိုပါသည်။ သူ့ရဲ့ သိုင်းပညာမှာ တိုးတက်မှုမြန်ဆန်ခဲ့ပြီး နောက်ပိုင်းမှာ လေမဟာသံ မြင်းတပ်ထဲ ဝင်ကာ ချီးကျူးဂုဏ်ပြုမှုများစွာ ရရှိခဲ့သည်။ သူဟာ တာ့ဖုန်းပြည်နယ်မြို့ရဲ့ စစ်သူကြီးလေးဦးထဲက တစ်ဦးဖြစ်လာခဲ့ပြီး လေမဟာသံ မြင်းတပ်မှ တပ်သား တစ်သိန်းကျော်ကို ဦးဆောင်နိုင်ခဲ့သည်။ သူ့ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို တည်ဆောက်နိုင်ဖို့အတွက် တိုက်ပွဲပေါင်းများစွာကို ဆင်နွှဲခဲ့သူဖြစ်သည်။

ဒီလို အရေးပါတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ဟာ ဧရာမဝေလငါးဂိုဏ်းမှာ ပေါ်လာခဲ့ပြီး အဲ့တာက မုကျင်ကြောင့်လို့ ယူဆရသည်။

ဟုန်ကျန်းရှန့်လို့ လူသိများတဲ့လူက အေးတိအေးစက်ဖြင့် ဆိုလေ၏။ “ငါသာ မလာခဲ့ရင် မင်း တောနက်စီရင်စုမြို့ကို ဇောက်ထိုးလှန်ပစ်မှာ မဟုတ်ဘူးလား။ တောနက်စီရင်စုမြို့မှာ မိစ္ဆာနတ်ဆိုးတစ်ကောင်ရှိတယ်လို့ ကြားတော့ မင်းကူညီဖို့ဆိုပြီး ရောက်လာခဲ့တယ်။ ဒါပေမယ့် ကိုယ့်တာဝန်ကို ထမ်းဆောင်ရမယ့်အစား နတ်ဆိုးကို လူတွေကို ဒုက္ခပေးခွင့်ပေးခဲ့တယ်။ အခု မင်း နေရာတိုင်းမှာ ပြဿနာလိုက်ရှာနေပြန်ပြီ။ မင်းကိုယ်မင်း မျိုးရိုးမြင့်မိသားစုက ဆိုပြီး မထိခိုက်နိုင်ဘူးလို့ ထင်နေလား။”

“ထျဲဟေးလား။ အဲဒီခွေးကောင် ငါ့ကို သစ္စာဖောက်ခဲ့တယ်ပေါ့။” မုကျင်အံ့အားသင့်ပြီး ဒေါသထွက်သွားသည်။ ဟုန်ကျန်းရှန့်လိုလူတစ်ယောက် ဒီမှာပေါ်လာတာက သူနဲ့ လိုက်လာတဲ့ ထျဲဟေးက သတင်းပို့လိုက်လို့ ဖြစ်နိုင်တယ်ဆိုတာ နားလည်သွားသည်။

မုကျင်သည် နတ်ဆိုးကို လူများအား ဒုက္ခပေးခွင့်ပြုခဲ့ပြီး ၎င်းသည် ထျဲဟေးအား မကျေမနပ်ဖြစ်စေခဲ့သည်။ နတ်ဆိုးကို အမည်မသိကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးက သတ်ပြီးနောက် မုကျင်သည် ထိုကိစ္စကို လွှတ်ချရန် ငြင်းဆန်ခဲ့ကာ နေရာတိုင်းတွင် ပြဿနာလိုက်ရှာခဲ့သည်။ မုကျင် အလွန်အကျွံ ပြဿနာရှာမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် ထျဲဟေးသည် ထိုအဖြစ်အပျက်ကို သူ၏အထက်လူကြီးထံ အစီရင်ခံခဲ့ပြီး ထိုသူမှာ ဟုန်ကျန်းရှန့်ဖြစ်သည်။