လေမိုးကြိုးတိတ်ဆိတ်ခြင်း။ သဘာဝလွန်နယ်ပယ် လေမိုးကြိုးမြားအတတ်။ (၁ )

လူသူကင်းမဲ့သော တောရိုင်းတစ်ခုထဲတွင် စူးချန်ခုန်းသည် လေးအား အသင့်ပြင်ထားလျက် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေ၏။

“ဝှစ် ဝှစ် ဝှစ် ဝှစ်”

ရုတ်တရက် စူးချန်ခုန်းသည် မျက်လုံးဖွင့်ကာ လေးအား ဆွဲတင်ပြီး မြားများကို တာ့ကာ လေးကြိုးကို အကြိမ်ကြိမ် ဆွဲလျက် မိုးတိမ်များ လွင့်မျောနေပြီး ရေစီးသကဲ့သို့ ချောမွေ့သော ရွေ့လျားမှုဖြင့် မြားများကို တစ်ခုချင်းစီ ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။

ဆက်တိုက် မြားလေးစင်းသည် ကြယ်ကြွေများကဲ့သို့ လေထဲတွင် လေးဘက်လေးတန် ဦးတည်ရာဆီသို့ ပျံသန်းသွားသော်လည်း ထူးဆန်းစွာ တိတ်ဆိတ်နေပြီး အသံမထွက်ပေ။

“ဒုတ် ဒုတ် ဒုတ် ဒုတ်!”

သစ်ပင်များကို ထိမှန်သောအခါမှသာ ၎င်းတို့၏ ကြီးမားသော စွမ်းအားကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ပြီး ပင်စည်များကို ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်ကာ ဇလုံလုံးခန့်ရှိသော အပေါက်ငယ်များဖြင့် သစ်ပင်ငယ်တစ်ပင်စီကို မြားများက ထက်ခြမ်းခွဲလိုက်သည်။

မြားများသည် လေနှင့် မိုးကြိုးကဲ့သို့ မြန်ဆန်စွာ ပျံသန်းသွားပြီး တောအုပ်ထဲတွင် လေပွေများစွာကို နှိုးဆွပေးသောကြောင့် ဤမျှလောက် စွမ်းအားရှိလိမ့်မည်ဟု မယုံနိုင်စရာပင်။

လေမိုးကြိုးမြားအတတ် (အဌမအဆင့် သဘာဝလွန်နယ်ပယ် ၁%)

စူးချန်ခုန်းသည် သူ၏ အရည်အချင်းပြဘောင်ကွက်ကိုကြည့်ကာ လေမိုးကြိုးမြားအတတ်သည် အဆင့်ရှစ်သို့ရောက်ရှိသွားသည်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ့မျက်နှာတွင် ကျေနပ်အားရသော အပြုံးတစ်ခုပေါ်လာသည်။

လေမိုးကြိုးမြားအတတ် သတ္တမအဆင့်သို့ရောက်ရှိသောအခါ စူးချန်ခုန်းသည် လေမိုးကြိုးချိတ်ဆက်ပုတီးစေ့များကို စွမ်းဆောင်နိုင်ခဲ့ပြီး အဆင့်ရှစ်ကို ရောက်ပြီးနောက် သူ၏မြားပစ်စွမ်းရည်သည် ပိုမိုတိုးတက်လာပြီး 'လေမိုးကြိုးတိတ်ဆိတ်ခြင်း' အဆင့်သို့ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။ အားအပြည့်ပစ်ခတ်လျှင်ပင် အသံမထွက်ပါ။ အသံတိတ်ကိရိယာတပ်ဆင်ထားသကဲ့သို့ပင့် ရန်သူများသည် အန္တရာယ်ကျရောက်နေသည့်နေရာကို သိနိုင်ဖို့ခက်ခဲလိမ့်မည်။

"ဒီအားကောင်းသံလေးက နည်းနည်းတော့ ချွတ်ယွင်းနေသေးတယ်။ ငါ့ရဲ့ မြားပစ်စွမ်းရည်အပြည့်အဝကို မထုတ်နိုင်သေးဘူး။"

သူ့လက်ထဲက တွန့်လိမ်နေတဲ့ လေးကြီးကိုကြည့်ပြီး စူးချန်ခုန်း ခေါင်းခါလိုက်သည်။

ချီသွေးနယ်ပယ်မှာရှိတဲ့ ပုံမှန်သိုင်းပညာရှင်တစ်ယောက်အတွက် အားကောင်းသံလေးတစ်ချောင်းက လုံလောက်ပါသည်။ ဒါပေမယ့် သူ့အတွက်တော့ သူ့ရဲ့အစွမ်းအစအပြည့်အဝကို အသုံးပြုဖို့ မလုံလောက်သေးပါ။ မဟုတ်ရင် လေးပျက်စီးပြီး လေးကြိုးပြတ်သွားလိမ့်မည်။

လေးကောင်းတစ်ချောင်းဟာ လေးသမားတစ်ယောက်အတွက် အလွန်အရေးကြီးပါသည်။

ဒါပေမယ့် ဒီသံမဏိလေးဟာ လက်ရှိမှာ သူရနိုင်တဲ့ အကောင်းဆုံးလေးဖြစ်တာကြောင့် အနာဂတ်မှာ ပိုကောင်းတဲ့ပစ္စည်းတွေကို ရနိုင်ဖို့ မျှော်လင့်မိသည်။

“နောက်ထပ် သုံးလကြာသွားပြီ။ ငါ့ရဲ့လေမိုးကြိုးမြှားအတတ်ကို ပိုမြင့်တဲ့နယ်ပယ်ကို ရောက်သွားပြီဆိုတော့ ထွက်ခွာရမယ့်အချိန်ရောက်ပြီပဲ။”

စူးချန်ခုန်းရဲ့ အပြုံးဟာ သူ့ဘာသာသူ တွေးနေတဲ့အချိန်မှာပဲ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

သုံးလအကြာက သူသည် စစ်ခုန်းယုံအဖြစ် အယောင်ဆောင်ပြီး ဧရာမဝေလငါးဂိုဏ်းနဲ့ ပူးပေါင်းပြီး ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်ရာထူးကို စစ်ခုန်းကျန့်ဆီ လွှဲပြောင်းပေးပြီးနောက် သူ့ရဲ့ အဓိကတာဝန်ကို ပြီးမြောက်ပြီလို့ ယူဆခဲ့သည်။ အဲဒီအချိန်ကတည်းက သူဟာ တိတ်တဆိတ် လေ့ကျင့်နေခဲ့ပြီး စစ်ခုန်းချင်းကို အဂ္ဂိရတ်ပညာ သင်ကြားပေးနေခဲ့သည်။

သုံးလကြာပြီးနောက် စူးချန်ခုန်းရဲ့ မြားပစ်စွမ်းရည်ဟာ အဆင့်သစ်တစ်ခုကို ရောက်ခဲ့ပြီး သူ့သိုင်းပညာရဲ့ တခြားနယ်ပယ်တွေဟာလည်း အလွန်မြင့်မားတဲ့ အဆင့်ကို ရောက်ရှိခဲ့သည်။ အချိန်တိုအတွင်းမှာ သိသာထင်ရှားတဲ့ တိုးတက်မှုတစ်စုံတစ်ရာ ရှိလာမှာ မဟုတ်တော့ပေ။ သူသည် ချီသွေးအသွင်ပြောင်းခြင်းအဆင့်ခုနှစ်သို့ ခြေချလာသည်နှင့်အမျှ သူ၏ခွန်အားသည် သိသိသာသာ တိုးလာသော်လည်း တန့်နေသော အချိန်ကာလသို့လည်း ရောက်ရှိခဲ့သည်။

စူးချန်ခုန်းသည် ဒီကထွက်သွားပြီး တာ့ဖုန်းပြည်နယ်မြို့တော်သို့ သွားရောက်ကြည့်ရှုရန်၊ မြင့်မားသော နယ်ပယ်များသို့ ဖြတ်ကျော်ရန်၊ အခွင့်အလမ်းများကို ရှာဖွေရန် အချိန်တန်ပြီဖြစ်ကြောင်း နားလည်သည်။

စူးချန်ခုန်းသည် ဧရာမဝေလငါးဂိုဏ်းသို့ ပြန်သွားပြီး သူ၏ ခရီးဆောင်အိတ်များကို ထုပ်ပိုးကာ စစ်ခုန်းကျန့်နှင့် စစ်ခုန်းဟွမ်တို့အား နောက်တစ်နေ့နံနက်တွင် ထွက်ခွာမည်ဖြစ်ကြောင်းနှင့် လိုက်ပို့ဖို့ မလိုအပ်ကြောင်း အသိပေးခဲ့သည်။

စစ်ခုန်းမောင်နှမတွေဟာ စူးချန်ခုန်း နောက်ဆုံးမှာ ထွက်သွားမယ်ဆိုတာ လပေါင်းများစွာကတည်းက သိထားကြတာကြောင့် သိပ်မအံ့သြသွားကြပါ။ အဲဒီညမှာ သူတို့သုံးယောက် အတူတူ ညစာစားပြီး အရက်တွေ အများကြီးသောက်ခဲ့ကြသည်။

အထူးသဖြင့် စစ်ခုန်းဟွမ်ဟာ ပါးတွေနီရဲလာတဲ့အထိ သောက်နေခဲ့ပြီး စကားပြောချင်သလို ဟန်ဆောင်နေပေမယ့် တကယ်တော့ ဘာမှ ပြောမထွက်ခဲ့ပါ။

ထို့အပြင် ဧရာမဝေလငါးဂိုဏ်းရဲ့ အဂ္ဂိရတ်ပညာနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ ကိစ္စတွေအတွက် စူးချန်ခုန်းက သူတို့ကို ဟိုးအရင်ကတည်းက လွှဲပြောင်းပေးခဲ့သည်။ အမှန်တော့ သူဟာ ချီသွေးအသွင်ပြောင်းခြင်းကို ရရှိဖို့အတွက် ချီသွေးဆေးတွေကို ဖော်စပ်ရာမှာပဲ အာရုံစိုက်နေခဲ့ပြီး လွန်ခဲ့တဲ့ ခြောက်လအတွင်း ဂိုဏ်းရဲ့ အဂ္ဂိရတ်ပညာအတွက် ဝင်ပါတာရှားပါသည်။

“မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပဲ… ငါဧရာမဝေလငါးဂိုဏ်းနဲ့ သုံးနှစ်နီးပါး ရှိနေခဲ့တာပဲ။”

စူးချန်ခုန်းဟာ ‌ေတာနက်စီရင်စုမြို့ကို ပထမဆုံးရောက်ခဲ့ပြီး ဧရာမဝေလငါးဂိုဏ်းထဲ ဝင်ခဲ့တဲ့ အတွေ့အကြုံတွေကို ပြန်ပြောင်းစဉ်းစားမိရင်း စိတ်ထဲကနေ သက်ပြင်းချမိခဲ့သည်။ ဒါတွေအားလုံးက မနေ့တစ်နေ့ကမှ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သလိုပါပဲ။

သံယောဇဉ်ရှိနေပေမယ့် စူးချန်ခုန်းဟာ သူ့ရဲ့ တိုးတက်မှုကို ရပ်တန့်ဖို့ ရည်ရွယ်ချက် မရှိပါ။ သူသည် အရှိန်အဟုန် မည်သို့ပင်ရှိစေကာမူ ရှေ့သို့ ဆက်လက်ချီတက်နေမည်ဖြစ်သည်။

နောက်တစ်နေ့နံနက်အစောပိုင်းတွင် မှောင်နေဆဲဖြစ်ပြီး စူးချန်ခုန်းသည် မည်သူ့ကိုမျှ မနှောင့်ယှက်ခဲ့ပါ။ သူ၏လေးနှင့်မြားများနှင့် ခရီးဆောင်အိတ်များကို သယ်ဆောင်ကာ ခါးတွင်ဓားကိုချိတ်လျက် အနက်ရောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး သူ၏နေအိမ်ကနေ တစ်ယောက်တည်း ဧရာမဝေလငါးဂိုဏ်းမှ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

နံနက်စောစောပိုင်းတွင် လေထုက မြူများဖြင့် စိုစွတ်နေဆဲဖြစ်သည်။

“စန်းတိ၊ လမ်းခရီးမှာ ဂရုစိုက်ပါ!”

လမ်းပေါ်တွင် စစ်ခုန်းဟွမ်နှင့် စစ်ခုန်းကျန့်တို့သည် လမ်းမကြီး၏အဆုံးတွင် စူးချန်ခုန်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို တိတ်တဆိတ် ကြည့်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်ကြသည်။

စူးချန်ခုန်းက သူ့ကို လိုက်မပို့ဖို့ တောင်းဆိုထားသော်လည်း သူထွက်သွားသည်ကို တိတ်တဆိတ်ကြည့်နေကြသည်။

“သူ… ပြန်လာမှာလား”

စစ်ခုန်းဟွမ်က မျက်နှာထက်တွင် ဝမ်းနည်းမှုများဖြင့် အကြာကြီး ရပ်နေခဲ့သည်။ ယခုတစ်ခေါက် စူးချန်ခုန်း ထွက်ခွာသွားခြင်းသည် ဧရာမဝေလငါးဂိုဏ်းသို့ အချိန်အတော်ကြအောင် ပြန်လာတော့မည်မဟုတ်ကြောင်း သူ နားလည်ပြီး သူရဲ့နှလုံးသားထဲမှာ မျိုသိပ်ထားတဲ့ ခံစားချက်များကို မဖော်ပြနိုင်ခဲ့သည့်အတွက် နောင်တရနေမိသည်။

“ဟမ်း…”

စစ်ခုန်းကျန့်က တိုးတိုးလေး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ ဤအချိန်အတွင်း စူးချန်ခုန်း ပြသခဲ့သော ထူးခြားလှသည့် ယုံကြည်အားကိုးရသည့် အရည်အချင်းက အလွန်ဆွဲဆောင်မှုရှိသည်ကို သူလည်းနားလည်သည်။ စစ်ခုန်းဟွမ်ပင်မဆိုနှင့် သူသာ အမျိုးသမီးတစ်ဦးဖြစ်ခဲ့လျှင်ပင် ဆွဲဆောင်ခံရမည်ဖြစ်သည်။

သို့သော် တစ်ခါတစ်ရံတွင် အချို့သောအရာများကို အတင်းအကျပ်လုပ်၍မရပါ။ လွှဲသွားပြီဆိုမှတော့ လွှဲချော်သွားပြီသာဖြစ်သည်။

“ပြန်ကြရအောင်” ခဏအကြာတွင် စစ်ခုန်းကျန့်က စစ်ခုန်းဟွမ်အား ပြောလိုက်သည်။

“အင်း” စစ်ခုန်းဟွမ်သည် ညင်သာစွာခေါင်းညိတ်ပြီး ပုံရိပ်လေး ပျောက်ကွယ်သွားသည့် အဝေးကလမ်းကို နောက်ဆုံးအကြိမ်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် စစ်ခုန်းကျန့်နှင့်အတူ ဧရာမဝေလငါးဂိုဏ်းသို့ ပြန်သွားခဲ့သည်။

…

“တာ့ဖုန်းပြည်နယ်မြို့တော်ရေ..ငါလာပြီဟ!”

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် စူးချန်ခုန်းသည် တာ့ဖုန်းပြည်နယ်မြို့တော်ဆီသို့ လျင်မြန်သော ခြေလှမ်းများဖြင့် ချီတက်နေလေ၏။

တာ့ဖုန်းပြည်နယ်တွင် အချမ်းသာဆုံးမြို့ဖြစ်သော တာ့ဖုန်းပြည်နယ်မြို့တော်သည် နေရာငယ်များတွင် ရှာဖွေရန်ခက်ခဲသော လူများနှင့် အရာများကို စုစည်းပေးရာနေရာဖြစ်သည်။ ၎င်းက ခရီးရှည်တစ်ခုဖြစ်ရာ စူးချန်ခုန်း၏ အရှိန်အဟုန်ဖြင့်ပင် ဆယ်ရက်နီးပါးကြာလိမ့်မည်။

ဒါပေမယ့်စူးချန်ခုန်းကတော့ အလျင်မလိုခဲ့ပါ။ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အနှေးနဲ့အမြန် အဲဒီကိုရောက်မယ်ဆိုတာ သူသိနေလို့ပင်။

ဆောင်းဦးရာသီဖြစ်ပေမယ့် နွေရာသီရဲ့ နွေးထွေးမှုက လေထဲမှာ ရစ်ဝဲနေဆဲပင်။