လေမိုးကြိုးတိတ်ဆိတ်ခြင်း။ သဘာဝလွန်နယ်ပယ် လေမိုးကြိုးမြားအတတ်။ (၂)

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပဲ စူးချန်ခုန်း ခရီးထွက်လာတာ ခုနစ်ရက်ကြာသွားခဲ့လေပြီ။

“အရမ်းပူတာပဲ!”

လမ်းမကြီးပေါ်တွင် လှည်းတစ်စီးသည် တိတ်တဆိတ် ရှေ့သို့ရွေ့လျားသွားနေ၏။ ကိုယ်ရံတော်ခေါင်းဆောင်အဖြစ် ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသားတစ်ဦးသည် မွန်းတည့်နေကို ကြည့်ပြီး မျက်နှာမှချွေးများကို သုတ်ကာ အကူအညီမဲ့စွာ ပြောလိုက်သည်။

“ငါတို့ လမ်းပေါ်ရောက်နေတာ ရက်အတော်ကြာ ပြီ။ ရှေ့မှာ တည်းခိုခန်းတစ်ခုရှိတယ်။ အဲဒီမှာ ခဏနားကြရအောင်။”

လှည်းပေါ်ရှိ ခပ်ဝဝကုန်သည်တစ်ဦးသည် အပူဒဏ်ကြောင့် ချွေးများရွှဲနစ်နေပြီးဖြစ်သောကြောင့် အကြံပေးလိုကါသည်။

“ဟုတ်ကဲ့ပါ။ သခင်ချမ်။”

ကိုယ်ရံတော်ခေါင်းဆောင်အဖြစ် ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသားသည် သဘောတူကြောင်း ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ သွားရမည့်လမ်းက အဝေးကြီးလိုသေးပြီး ဆက်သွားပါက လူတိုင်း၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာနှင့် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာသာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်သွားမည်ဖြစ်သည်။ သတိရှိရှိနေထိုင်ဖို့နှင့် ရုတ်တရက်ဖြစ်ပေါ်လာသော မတော်တဆမှုများကို ရင်ဆိုင်ဖြေရှင်းရန် အပြည့်အဝ ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာရန် လိုအပ်သည်။

ဒီအဖွဲ့ထဲက လူဒါဇင်ပေါင်းများစွာထဲဟာ အစွမ်းထက်တဲ့ သိုင်းပညာရှင်တွေဖြစ်ကြပြီး လမ်းမကြီးအတိုင်း ဆက်သွားတဲ့အခါ ရှေ့မှာ ရင်းနှီးတဲ့ တည်းခိုခန်းတစ်ခုကို နောက်ဆုံးတော့ ရှာတွေ့ခဲ့သည်။

“နောက်ဆုံးတော့ ငါတို့ ရောက်ပြီ… ကိုယ်ရံဝောာ်ခေါင်းဆောင်ဝမ့်၊ ကျေးဇူးပြုပြီး မြန်မြန်စီစဉ်ပေးပါ။ ငါ ရေကောင်းကောင်းချိုးပြီး ကောင်းကောင်းအိပ်ဖို့ လိုတယ်!”

လူတိုင်း စိတ်သက်သာရာရသွားကြသည်။ သခင်ကြီးချမ်ဟာ အထူးသဖြင့် ဇိမ်ခံပြီးနေရတဲ့ ဘဝနဲ့ ကြီးပြင်းလာတဲ့ ချမ်းသာတဲ့လူတစ်ယောက်ဖြစ်တာကြောင့် စိတ်သိပ်မရှည်ပါ။ အခု ဆွေမျိုးတွေဆီ ခိုလှုံဖို့အတွက် ခရီးသွားနေပြီး လမ်းမှာ လဝက်လောက် ရှိနေတာကြောင့် တစ်ကိုယ်လုံး စေးကပ်ကပ်ဖြစ်နေတာကို သည်းမခံနိုင်ပါ။

ကိုယ်ရံဝောာ်ခေါင်းဆောင်ဝမ့်ဟာ ကူကယ်ရာမဲ့နေပေမယ့် သူ့ရဲ့ကိုယ်ရံတော် အယောက်နှစ်ဆယ်ကျော်ကို ချက်ချင်း အစီစဉ်ချပေးခဲ့သည်။ “သုံးပုံတစ်ပုံက ပစ္စည်းတွေကို စောင့်ကြပ်ဖို့ နေခဲ့ပြီး ကျန်တဲ့သူတွေကတော့ အလှည့်ကျ အနားယူကြ။”

“ဟုတ်ကဲ့!”

တခြားကိုယ်ရံတော်တွေက သဘောတူတဲ့အနေနဲ့ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ကြသည်။ အားလုံးက တောင်ပိုင်း မြောက်ပိုင်းကို ဖြတ်ကျော်ခဲ့ကြတဲ့ အတွေ့အကြုံရင့် ကျွမ်းကျင်ပညာရှင်တွေဖြစ်သည်။ ကိုယ်ရံတော်တာဝန်ကို ပထမဆုံးအကြိမ် ထမ်းဆောင်တာ မဟုတ်တဲ့အတွက် အတွေ့အကြုံရှိကြသူများပင်။

"လေးစားအပ်ပါသော ဧည့်သည်တော်များခင်‌ဗျ၊ အထဲကြွပါ!"

ဤတည်းခိုခန်းကို လမ်းမကြီးဘေးတွင် တည်ဆောက်ထားပြီး အနားယူလိုသော ခရီးသွားများ မကြာခဏ လာရောက်လေ့ရှိကြသည်။ တည်းခိုခန်းဝင်ပေါက်သို့ ရောက်ရှိသောအခါ အငယ်တန်း ဧည့်ကြိုလေးတစ်ဦးက စိတ်အားထက်သန်စွာ ကြိုဆိုလေ၏။

ထိုအဖွဲ့သည် တည်းခိုခန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသောအခါ ပထမထပ်တွင် လူသုံးဆယ် လေးဆယ်ခန့်ဖြင့် ပြည့်ကျပ်နေသည်ကို တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။ လူသုံးယောက် ငါးယောက်အဖွဲ့သည် စားပွဲများတွင် လက်ဖက်ရည် သို့မဟုတ် အရက်သောက်ကာ ထိုင်နေကြပြီး သူတို့ထဲတွင် ခရီးသွားကုန်သည်များနှင့် ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ဝတ်ဆင်ထားသော လမ်းသွားလမ်းလာများ ပါဝင်သည်။ အတော်လေး သက်ဝင်လှုပ်ရှားနေသည်။

"အဲ့ဒီလူငယ်လေးက..."

ကိုယ်ရံတော်ခေါင်းဆောင်ဝမ့်၏ အကြည့်သည် အခန်းတစ်ခန်းလုံးကို ဝေ့ဝှက်ကြည့်ပြီး တည်းခိုခန်း၏ ခန်းမထောင့်တွင် ထိုင်နေသော အနက်ရောင်ဝတ်ရုံဝတ်ထားသည့် လူငယ်တစ်ဦးထံတွင် ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။

ထိုလူငယ်သည် အရပ်ရှည်ရှည် ခံ့ခံ့ညားညားနှင့် စားပွဲဘေးတွင် ထိုင်နေပြီး ဓားရှည်တစ်ချောင်းကို ဘေးတွင် ချထားကာ နံရံထောင့်တွင် ကြီးမားသော လေးတစ်ချောင်းကို ထောင်ထားသည်။ ၎င်း၏ အရွယ်အစားနှင့် ပုံစံအရ သာမန်လူတစ်ဦး ဆွဲနိုင်သည့်အရာ မဟုတ်ပါ။ ၎င်းက ကောင်းမွန်သော သံမဏိလေးတစ်ချောင်းဖြစ်သည်။

“ဒီလူငယ်လေးက တော်တော်လေးထူးခြားတယ်။ အနည်းဆုံးတော့ နတ်ဘုရားစွမ်းအားနယ်ပယ်မှာ ရှိလောက်တယ်” ဟု ကိုယ်ရံတော်ခေါင်းဆောင်ဝမ့်က စူးရှသောမျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီး ဤအနက်ရောင်ဝတ်ထားသော လူငယ်လေးသည် ကျင့်ကြံမှုတော်တော်လေးမြင့်သော သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦးဖြစ်နိုင်ကြောင်း ခန့်မှန်းလိုက်သည်။

ထုံးစံအတိုင်း အနက်ရောင် ဝတ်ထားသော ထိုလူငယ်မှာ စူးချန်ခုန်းမှလွဲ၍ အခြားသူမဟုတ်ပေ။

“သုံးရက်လေးရက်အတွင်း ငါတာ့ဖုန်းပြည်နယ်မြို့တော်နယ်မြေကို ရောက်လိမ့်မယ်” ဟု စူးချန်ခုန်းက သူ့ဘာသာသူ တွေးနေလိုက်သည်။ သူသည် တောနက်စီရင်စုမြို့တော်မှ ထွက်ခွာပြီး တစ်ပတ်အတွင်း စီရင်စုသုံးခုကို ဖြတ်ကျော်ကာ တာ့ဖုန်းပြည်နယ်မြို့တော်သို့ ဦးတည်လာခဲ့သည်။ နောက်ထပ်ရက်အနည်းငယ်သာ ခရီးသွားပြီးနောက် သူ၏ဦးတည်ရာသို့ ရောက်ရှိလိမ့်မည်။

စူးချန်ခုန်းသည်လည်း ကိုယ်ရံတော်အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ တည်းခိုခန်းထဲသို့ ဝင်လာသည်ကို သတိပြုမိသော်လည်း သူဂရုမစိုက်ပေ။ ဤခေတ်တွင် ကိုယ်ရံတော်အလုပ်က သာမန်အလုပ်တစ်ခုသာဖြစ်သည်။

ကိုယ်ရံတော်ခေါင်းဆောင်ဝမ့်၊ သခင်ကြီးချမ်နှင့် အခြားသူများသည် ထိုင်ခုံလွတ်များကို ရှာဖွေကာ သူတို့၏အစားအစာကို စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။ သို့သော် သိပ်မကြာခင် ခေါင်းဆောင်ဝမ်၏ မျက်နှာထား အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားလေ၏။

သူတို့တည်းခိုခန်းထဲဝင်လာတဲ့အခါ သာမန်ဈေးသည်တွေနဲ့ အစေခံတွေက သိပ်တုံ့ပြန်ပုံမပေါ်ပေမယ့် သူတို့ထဲက အများစုက သူတို့ကို သတိမထားမိလောက်အောင် အာရုံစိုက်နေကြပြီး တစ်ခုခုမှားနေပြီဆိုတာ ခေါင်းဆောင်ဝမ် သဘောပေါက်သွားသည်။

အဲဒီအချိန်မှာပဲ အစားအစာတွေ ဧည့်ခံပြီး သခင်ချမ်က မစောင့်နိုင်တော့ဘဲ စားဖို့ စိတ်အားထက်သန်နေသည်။ ရက်ပေါင်းများစွာ ခရီးသွားပြီးနောက် ဒီလိုအရသာရှိတဲ့ ဟင်းလျာတွေရဲ့ လတ်ဆတ်မှုကို သူဘယ်လိုလုပ် ငြင်းဆန်နိုင်မှာလဲ။

“ခဏနေဦး”

ဒါပေမယ့် ခေါင်းဆောင်ဝမ့်က သခင်ချမ်ကို တားလိုက်သည်။

ခေါင်းဆောင်ဝမ်က စူးစိုက်ကြည့်ကာ လေးနက်တဲ့လေသံနဲ့ “ကျွန်တော် ဝမ့်ခိုင်ရှန့်က လင်းယွမ်ကိုယ်ရံတော်အဖွဲ့က ခေါင်းဆောင်ပါ။ ဒီက မိတ်ဆွေတို့ ကျွန်တော်တို့ကို အကြံဉာဏ်ပေးလိုရင် နာမည်ပြောပြပေးပါ” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဆူညံနေတဲ့ တည်းခိုခန်းတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။

ကိုယ်ရံတော်အားလုံးက သတိထားတဲ့အမူအရာပြပြီး တည်းခိုခန်းရဲ့လေထုထဲမှာ တစ်ခုခုမှားနေတယ်ဆိုတာ ခံစားလိုက်ရသည်။ သာမန်ဝတ်စားဆင်ယင်ထားတဲ့ ဧည့်သည်တွေက သူတို့ကို ပစ်မှတ်ထားနေပုံရသည်။

"ခေါင်းဆောင်ဝမ့်၊ အစားပဲစားပြီး ပြဿနာမရှာရင် ပိုကောင်းမယ် မဟုတ်ဘူးလား" စားပွဲဘေးမှ မီးခိုးရောင်ဝတ်စုံနဲ့ အားကစားသမားတစ်ယောက်ရဲ့ ကိုယ်ခန္ဓာရှိတဲ့ ခရီးသွားကုန်သည်တစ်ယောက်က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

ပြီးတော့ သူ့မျက်လုံးတွေကို စူးရှစွာကြည့်လိုက်ပြီး "ငါက တိတ်ဆိတ်လေမိုးကြိုးဓားသွားအဖွဲ့ရဲ့ ကျန်းရှင်းယွင်ပဲ။ ငါက လူ့အသက်အတွက် မဟုတ်ဘဲ ကုန်ပစ္စည်းတွေအတွက် ဒီကိုရောက်လာတာ။ ကုန်ပစ္စည်းတွေကို ထားခဲ့ပြီး ထွက်သွားလိုက်ဝောာ့!" ဟု ကြေညာလိုက်သည်။

တည်းခိုခန်းထဲက ဖောက်သည် သုံးဆယ်ကျော်လုံး စားပွဲအောက်ကနေ လက်နက်တွေကို ဆွဲထုတ်ကာ မတ်တပ်ရပ်လိုက်ကြပြီး ဝမ့်ခိုင်ရှန့်နဲ့ တခြားအစောင့်တွေကို အေးစက်စက် စိုက်ကြည့်နေကြသည်။

ကျန်းရှင်းယွင်ဆိုတဲ့ နာမည်က ဝမ့်ခိုင်ရှန့် တစ်ခါမှ မကြားဖူးတဲ့ နာမည်ဖြစ်ပြီး သူ အံ့သြစရာတော့ မဟုတ်ပါ။ ဓားပြဂိုဏ်းတွေနဲ့ သောင်းကျန်းသူတွေ အများကြီးဟာ လှည့်လည်သွားလာပြီး ရာဇဝတ်မှုတွေ ကျူးလွန်ကြတာဖြစ်သည်။ တစ်နေရာကို တိုက်ခိုက်ပြီး နောက်တစ်နေရာကို ပြောင်းရွှေ့ကြသည်။ တစ်ခါတလေ အလုပ်တစ်ခုတည်းအတွက် ယာယီဖွဲ့စည်းပြီး လုယက်ပစ္စည်းတွေကို ခွဲဝေပြီးတဲ့နောက် အဖွဲ့ကို ဖျက်သိမ်းကြသည်။

ကျန်းရှင်းယွင်က ဒီလိုလူမျိုးလို့ ထင်ရသည်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ ချီနဲ့ သွေးတွေ လိမ့်တက်နေပြီး ချီသွေးပြောင်းလဲခြင်း ခံယူထားတဲ့ ကျွမ်းကျင်သူတစ်ယောက်ဖြစ်တာကြောင့် လွယ်ကူတဲ့ပြိုင်ဘက်တစ်ယောက် မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သေချာပါသည်။

“ဓားပြတွေလား။” သခင်ချမ်ရဲ့ မျက်နှာက ဖြူဖျော့သွားပြီး ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် တုန်ယင်နေ၏။ ပြင်ပလောကမှာ ဓားပြတွေ ပျံ့နှံ့နေတယ်ဆိုတဲ့အကြောင်း အများကြီး ကြားခဲ့ရလို့ သူနဲ့ သူ့မိသားစုကို ကာကွယ်ဖို့ လင်းယွမ် ကိုယ်ရံတော်အဖွဲ့ကို ငှားရမ်းခဲ့တာပင်။ ဒါပေမယ့် သူဟာ ဓားပြတွေရဲ့ ပစ်မှတ်တစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။

တင်းမာတဲ့ ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်မှုတစ်ခု ဖြစ်ပွားပြီး ပဋိပက္ခတစ်ခုက ရှောင်လွှဲ၍မရသည့်ပုံပင်။

ဒီအချိန်မှာ လူတိုင်းရဲ့ အကြည့်တွေက စူးချန်ခုန်းဆိုတဲ့ တစ်ဦးတည်းသော လူတစ်ယောက်ဆီ စုပြုံသွားခဲ့သည်။

“ငါ ဗိုက်ပြည့်ပြီ။ ထွက်သွားရမယ့်အချိန်ရောက်ပြီ။”

စူးချန်ခုန်းက နှစ်ဖက်စလုံး ပဋိပက္ခဖြစ်ပွားဖို့ အသင့်ဖြစ်နေပြီး သွေးထွက်သံယို ရန်ပွဲတစ်ခု ဖြစ်လာနိုင်တယ်ဆိုတာ သိတဲ့အတွက် သူ ကြာကြာမနေချင်တော့ပါ။ သူ့အစားအစာအတွက် ငွေတစ်ပြားကို စားပွဲပေါ်တင်ပြီး ဓားရှည်ကို ဆွဲကိုင်ကာ တည်းခိုခန်းအပြင်ဘက်ကို ဦးတည်သွားလိုက်သည်။

“ကောင်လေး၊ အဲဒီမှာ ရပ်လိုက်စမ်း”