လေမိုးကြိုးတိတ်ဆိတ်ခြင်း။ သဘာဝလွန်နယ်ပယ် လေမိုးကြိုးမြားအတတ်။ (၃)

အော်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ခရီးသွားကုန်သည်များအဖြစ် ဝတ်ဆင်ထားသော ဓားပြနှစ်ဦးသည် တံခါးကို ပိတ်ဆို့ကာ စူးချန်ခုန်းကို ထွက်သွားခွင့်မပြုပေ။

စူးချန်ခုန်းသည် တံခါးဆီသို့ ရွေ့လျားသွားစဉ် ဘာမှမကြားသလို ပြုမူလိုက်ပြီး သူ့ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်ခြင်းမရှိပေ။

“သေစမ်း! မင်း ကန်းနေလား”

ဤအရာကိုမြင်သောအခါ ဓားပြနှစ်ဦး၏ မျက်လုံးများတွင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော အလင်းရောင်တို့ လက်ကနဲ။ သူတို့နှစ်ယောက်စလုံးသည် စူးချန်ခုန်း၏ ရင်ဘတ်ထံ လက်သီးကို တစ်ပြိုင်တည်း ဝှေ့ယမ်းလိုက်ကြသည်။ နှစ်ယောက်စလုံးသည် သာမန်လူများထက် များစွာသာလွန်သော ခွန်အားရှိသော သိုင်းပညာရှင်များဖြစ်သည်။ သူတို့၏ လက်သီးများ ပေါင်းစပ်လိုက်ပါက ပျဉ်းထူတစ်ချပ်ပင် ကွဲကြေသွားလိမ့်မည်။

“ဗြိ ဗြိ”

သို့သော် သူတို့၏ လက်သီးများသည် စူးချန်ခုန်း၏ ရင်ဘတ်ပေါ်သို့ မရောက်မီတွင် ကြည်လင်ပြတ်သားသော ဆုတ်ပြဲသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဓားပြများ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်လျက် သူတို့၏ လည်ပင်းတွင် သွေးစီးကြောင်းတစ်ခု ပေါ်လာပြီး သူတို့၏ ဦးခေါင်းများသည် လုံးဝပျက်စီးကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ အကြိမ်အနည်းငယ် လိမ့်ကျသွားသည်။

“ဒါက…”

ဒီမြင်ကွင်းကြောင့် တည်းခိုခန်းထဲက လူတိုင်း အံ့အားသင့်သွားပြီး ဘာတွေဖြစ်ပျက်ခဲ့လဲဆိုတာ လုံးဝမသိလိုက်ကြပါ။

“သူ ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်တာလား။ ဘာလို့… ငါ ဘာမှ မမြင်လိုက်တာလဲ။ ဘယ်လောက်တောင်မှ မြန်လို့လဲ။”

ခေါင်းဆောင်ဝမ့်ရဲ့ မျက်လုံးတွေက ခေါင်းပြတ်ဓားပြတွေကို ကြည့်ရင်း ပြူးကျယ်သွားလေ၏။ သူ့ရင်ထဲမှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားခဲ့သည်။

ခေါင်းဆောင်ဝမ့်ကလည်း ချီသွေးနယ်ပယ်မှာ သွေးသန့်စင်မှု တစ်ကြိမ်ပြီးမြောက်ထားတဲ့ သိုင်းပညာရှင်တစ်ယောက်ပါ။ ဒါပေမယ့် စူးချန်ခုန်းက သူ့ဓားကို ဘယ်လိုဆွဲထုတ်လိုက်လဲဆိုတာ သူ မမြင်လိုက်ရပေ။ သူ့ကို တားလိုက်တဲ့ ဓားပြတွေက ခေါင်းဖြတ်ခံလိုက်ရပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ် ခေါင်းပြုတ်ကျသွားတာတောင် စူးချန်ခုန်းရဲ့ ဓားဆွဲလိုက်ပုံကို သူ တစ်ချက်မှ မမြင်လိုက်ရပေ။

ခေါင်းမဲ့ခန္ဓာကိုယ်တွေက ကြမ်းပြင်ပေါ် လဲကျသွားပြီး စူးချန်ခုန်းက သူတို့ကို ကျော်ခွပြီး တည်းခိုခန်းရဲ့ တံခါးဝကို ဖြတ်ကာ အပြင်ကို ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

“အဲ့… အဲ့ဒါ ဘယ်လို ဓားနည်းပညာမျိုးလဲ။”

ကိုယ်ရံတော်အဖွဲ့နှင့် ဓားပြများသည် တံခါးဘေးရှိ ခေါင်းမဲ့အလောင်းနှစ်လောင်းနှင့် ပျံ့နှံ့နေသော စူးရှသော သွေးနံ့ကို ကြည့်ရင်း မျက်နှာပေါ်မှ ချွေးအေးများစီးကျလာ၏။

မူလက ကျန်းရှင်းယွင်သည် ဓားပြအုပ်စုတစ်စုကို ခေါ်လာပြီး တည်းခိုခန်းတွင် စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။ ခေါင်းဆောင်ဝမ့်၏အဖွဲ့ ရောက်လာပြီး ကုန်သည်ယာဉ်တန်းကို တိုက်ခိုက်လုယက်ရန် မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် တရားမဝင်အမြတ်အစွန်း ကြီးကြီးမားမား ရရှိရန် မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် ထိုင်နေကြတာပင်။

သို့သော် မယုံကြည်နိုင်စရာမှာ တည်းခိုခန်းထောင့်တွင် ထိုင်နေသော အမည်မသိသည့် နားလည်ရခက်ခဲသော လူငယ်တစ်ဦးသည် လူတိုင်းကို အံ့အားသင့်စေခဲ့သည်။ သူ့လက်နက်အား ဆွဲထုတ်လိုက်ပုံကို မည်သူမျှ မမြင်ခဲ့ကြသော်လည်း သူ့ကို တားလိုက်သော ဓားပြနှစ်ဦးသည် ခေါင်းဖြတ်ခံလိုက်ရသည်။

“ဒီလိုခွန်အားနဲ့ဆိုရင်… သူက တာ့ဖုန်းပြည်နယ်မြို့မှာ နာမည်မရှိတဲ့သူတစ်ယောက် မဖြစ်နိုင်ဘူးမဟုတ်လား။” ကျန်းရှင်းယွင်၏ နဖူးသည် ချွေးအေးများ တသီးသီးကျနေ၏။

“အစ်ကိုကြီး… ကျွန်တော်တို့ ဘာလုပ်ရမလဲ”

ဓားပြတစ်ဦးက တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။

“သွားတော့”

ကျန်းရှင်းယွင်သည် အံကြိတ်လျက် အမိန့်ပေး အော်ဟစ်လိုက်ကာ အခြားဓားပြများ၏ မျက်နှာများပေါ်၌ ကြောက်ရွံ့မှုများကို မြင်လိုက်ရသည်။

ထိုလူငယ်လေးက ဆက်လက်ဝင်ရောက်စွက်ဖက်လိုပုံမပေါ်သော်လည်း သူတို့ရဲ့လူ နှစ်ဦးကို သတ်လိုက်တာက သူ၏အပေါင်းအပါများကို စိတ်ဓာတ်ကျစေခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ သူပြန်လာနိုင်ခြေရှိသောကြောင့် ထိုအချိန်တွင် မြန်မြန်ဆုတ်ခွာတာက အကောင်းဆုံးဖြစ်သည်။

ကျန်းရှင်းယွင်၏အဖွဲ့သည် ဓားများကိုင်ဆောင်လျက် ခေါင်းဆောင်ဝမ့်နှင့် သူ၏လူများကို သတိထားစောင့်ကြည့်ပြီး တည်းခိုခန်းမှ ထွက်ခွာသွားကြသည်။

“ဒါက…”

ခေါင်းဆောင်ဝမ့်၊ သခင်ချမ်နှင့် အခြားသူများသည် ဤမြင်ကွင်းကို အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။ ဓားပြများနှင့် သွေးထွက်သံယို ပဋိပက္ခတစ်ခု ဖြစ်လာမည့်အရေးမှ အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူငယ်လေး၏ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်မှုကြောင့် အလျင်အမြန်ဆုတ်ခွာသွားကြခြင်းဖြစ်သည်။

သို့သော် ခေါင်းဆောင်ဝမ့်နှင့် အခြားသူများ၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ ယာဉ်တန်းကို ကာကွယ်ရန်ဖြစ်သောကြောင့် မလိုအပ်သော ရှုပ်ထွေးမှုများနှင့် ထိခိုက်ဒဏ်ရာရမှုများကို ရှောင်ရှားရန် လိုက်မသွားခဲ့ကြပေ။

“အဲဒီ သောက်ကျိုးနဲကောင်လေးက ဘယ်သူလဲဟ။ သူက ငါတို့ရဲ့ လူနှစ်ယောက်ကို ဒီအတိုင်းပဲ သတ်လိုက်တယ်။”

ဓားပြ ၃၀ ကျော်ဟာ တည်းခိုခန်းကနေ ထွက်ခွာသွားပြီး မိုင်အနည်းငယ်အကွာကို ရောက်တဲ့အထိ မရပ်တန့်ခဲ့ကြပါ။ အရပ်ရှည်ရှည် ပိန်ပိန်ပါးပါးနဲ့ ဓားပြတစ်ယောက်ရဲ့ မျက်နှာမှာ ကြောက်ရွံ့မှုတွေ ရှိနေ၏။ ခေါင်းဆောင် ကျန်းရှင်းယွင်ကတော့ တိတ်ဆိတ်နေပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်နေသည်။ ချီသွေးပြောင်းလဲခြင်းအဆင့်တစ်ကို ရောက်ရှိခဲ့တဲ့ သူတောင်မှ အနှီလူငယ်လေး သူ့ရဲ့ဓားကို ဘယ်လိုဆွဲထုတ်လိုက်လဲဆိုတာ မမြင်လိုက်ရပါ။

တစ်နည်းအားဖြင့် သူသာ အဲ့ဒီလူငယ်လေးကို တားခဲ့သူဆိုရင် သူ့ရဲ့ကံကြမ္မာဟာ ချက်ချင်းခေါင်းဖြတ်ခံရဖို့ များသည်။

“ဟမ့်။ သူပြေးတာ မြန်လို့ တော်သေးတာပေါ့။ မဟုတ်ရင် ငါ ကျားနက်နှလုံးဆွဲဖြဲနည်းကို သုံးပြီး သူ့ရင်ဘတ်ကို ဆွဲဖြဲပစ်လိုက်မှာ!”

စိတ်ဓာတ်ကျနေတဲ့လေထုကို သက်သာစေဖို့ မုတ်ဆိတ်မွေးနဲ့ ဓားပြတစ်ယောက်က အသံမြှင့်ပြီး ခပ်ကျယ်ကျယ် ပြောလိုက်သည်။

“ထားလိုက်တော့… ဒီနေ့ ကံဆိုးတာပဲ။ ငါတို့ ပစ်မှတ်အသစ်တစ်ခု ရှာရတော့မယ်။”

ဒါကိုမြင်တော့ အားလုံးက ရယ်မောပြီး အရင်က တင်းမာနေတဲ့ ခံစားချက်ကို ဖယ်ရှားကာ ဓားပြတိုက်ဖို့ နောက်ထပ်ပစ်မှတ်တစ်ခုကို ရွေးချယ်ဖို့ စဉ်းစားနေကြလေ၏။

“ဒုတ်!”

သူတို့ စဉ်းစားနေတုန်းမှာပဲ ရုတ်တရက် ခပ်တိုးတိုးလေး ပေါက်ကွဲသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူတို့ မျက်နှာပေါ်မှာ နွေးထွေးတဲ့ အထိအတွေ့တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူတို့ တောင့်တင်းသွားပြီးမှ မုတ်ဆိတ်မွေးနဲ့ ဓားပြရဲ့ ဦးခေါင်းကို မမြင်ရတဲ့ အားတစ်ခုက ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားပြီး သွေးတွေနဲ့ ဦးနှောက်တွေက သူတို့တစ်ကိုယ်လုံးကို ပက်ဖြန်းသွားတယ်ဆိုတာကို သဘောပေါက်သွားကြသည်။

“ဖောင်းဖောင်းဖောင်း”

သူတို့ တုံ့ပြန်နိုင်ခြင်း မပြုမီမှာပင် အသားများ ဆုတ်ဖြဲသွားသည့် အသံသုံးသံ ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာပြီး ဓားပြသုံးဦးက သူတို့ရဲ့နှလုံးပေါက်သွားတာလား ခေါင်းပေါက်သွားတာလားဆိုတာ ဇဝေဇဝါဖြစ်နေရင်း မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသေဆုံးသွားကြသည်။

“ချောင်းတိုက်ခံနေရပြီ။ ချောင်းတိုက်ခံနေရပြီ။”

“အဲဒီကောင်လေးပဲ။ သူ့မှာ လေးနဲ့မြားတွေ ရှိတယ်။”

ချက်ချင်းပင် ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ဓားပြအဖွဲ့သည် အရိပ်ထဲမှ သူတို့ထံသို့ မြားများ ပစ်ခတ်နေတဲ့ အနက်ရောင်ဝတ်ရုံနှင့် ထိုလူငယ်လေးဖြစ်ကြောင်း ချက်ချင်း သဘောပေါက်လိုက်ကြသည်။ သူက အဝေးသို့ မသွားဘဲ တစ်ချိန်လုံး နောက်ယောက်ခံလိုက်နေခဲ့သည်။

“ဖောင်း ဖောင်း ဖောင်း”

ခြေလှမ်းသုံးရာကျော် အကွာတွင် စူးချန်ခုန်းသည် ဓားပြများကို ရေခဲတမျှ အေးစက်သော အကြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူသည် မြားများကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် လေးဖြင့် မြန်မြန်ဆန်ဆန် ပစ်ခတ်နေပြီး သူရဲ့ မြားပစ်သံက မကြားရသလောက်ပင်။ အသံထက် အဆပေါင်းများစွာ မြန်သော အရှိန်ဖြင့် ပျံသန်းနေသော မြားများသည် အဝေးမှ ဓားပြများကို အလောင်းများအဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်သည်။ မြားတွေက ဓားပြတွေကို လေထဲသို့ လွင့်သွားစေပြီးနောက် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျကာ နေရာ၌ပင် သေဆုံးသွားခဲ့ကြသည်။

စူးချန်ခုန်းဟာ မဖြစ်မနေ လုပ်ဆောင်ရမယ်ဆိုရင် အမြစ်ကနေ ဖယ်ရှားပစ်ရမယ်လို့ အမြဲတွေးထားခဲ့တာဖြစ်သည်။

ခုနက တည်းခိုခန်းမှာ စူးချန်ခုန်းက သူ့ကို ထွက်သွားဖို့ တားခဲ့တဲ့ ဓားပြနှစ်ယောက်ကိုပဲ သတ်ပစ်ခဲ့သည်။ အထဲမှာ တိုက်ခိုက်ဖို့ မကြိုးစားတာက အရိုးရှင်ဆုံးပြောရရင် နေရာက အရမ်းကျဉ်းပြီး ပျက်စီးစေတဲ့အရာတွေ လျော်ကြေးပေးရမှာဖြစ်သည်။

ဒါ့အပြင် စူးချန်ခုန်းက သူ့ရဲ့ မကြာသေးမီက အဆင့်တက်ထားတဲ့ “လေမိုးကြိုးတိတ်ဆိတ်ခြင်း” အဆင့်ရှစ် လေမိုးကြိုးမြားအတတ်ကို လေ့ကျင့်ဖို့ သူတို့ကို အသုံးပြုချင်ခဲ့သည်။ အဲဒါကြောင့် သူ တည်းခိုခန်းကနေ အရင်ထွက်သွားပြီး ဓားပြတွေလည်း ထွက်သွားပြီးနောက်မှာ သူတို့အားလုံးကို သတ်ဖို့ တိတ်တဆိတ် လိုက်လာခဲ့တာပင်။

လုယက်မှုနဲ့ ဓားပြတိုက်မှုတွေနဲ့ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းပြုနေတဲ့ ဒီဓားပြတွေကို ကိုင်တွယ်ရာမှာ စူးချန်ခုန်းက ကရုဏာတရား ဒါမှမဟုတ် နူးညံ့တဲ့ သဘောထား မပြခဲ့ပါ။ မကောင်းမှုကို လုံးဝ ဖယ်ရှားပစ်ရမည်။

“သူ ဘယ်မှာလဲ။”

“ကာကွယ်ကြ!”

ဓားပြတွေအားလုံး ကြောက်လန့်နေကြသည်။ စူးချန်ခုန်းရဲ့ မြားတွေက အသံတိတ်ဆိတ်နေပြီး သူ့ရဲ့ အနေအထားကို အဆက်မပြတ် ပြောင်းလဲနေတာကြောင့် အသံတစ်ခုတည်းနဲ့ သူ့ရဲ့ တည်နေရာကို တိတိကျကျ ညွှန်ပြဖို့ မဖြစ်နိုင်ပါ။ ဓားပြတချို့က အလျင်အမြန် တုံ့ပြန်ပြီး သစ်ပင်တွေနောက်မှာ ပုန်းနေကြသည်။

“ဖောင်း!”

ဒါပေမယ့် မြားတစ်စင်း လေထဲမှာ လွင့်ပျံလာတဲ့အခါ သစ်ပင်နောက်မှာ ပုန်းနေတဲ့ ဓားပြတစ်ယောက်ရဲ့ မျက်ဆန်များ ကျုံ့ဝင်သွားသည်။ သူ့ရှေ့က သစ်ပင်ကြီးဟာ ပန်းကန်လုံးလောက်ထူပြီး အပေါက်တစ်ခုနဲ့ ပေါက်ကွဲသွားခဲ့သည်။ အေးစက်တဲ့ အလင်းတန်းနဲ့ တောက်ပနေတဲ့ မြားတစ်စင်းဟာ သူ့ရင်ဘတ်ကို ရက်စက်စွာ အဆက်မပြတ် ထိုးဖောက်ပြီး သူ့ကို နောက်ပြန်လဲကျစေကာ မြေပြင်ပေါ် ပြုတ်ကျစေခဲ့သည်။ သူ့ရင်ဘတ်အခေါင်းပေါက်ကြီးဟာ ကယ်တင်လို့မရအောင် ပွင့်ထွက်သွားခဲ့လေပြီ။

လေတိုက်မိုးကြိုးမြားအတတ်ရဲ့ ရှစ်ဆင့်မြောက်အဆင့်မှာ စူးချန်ခုန်းဟာ ပစ်မှတ်ကို ဘယ်တုန်းကမှ မလွဲမသွေ ပစ်လွှတ်ခဲ့ပြီး မြားတွေဟာ အစွမ်းထက်သလောက် တိတ်ဆိတ်နေတဲ့အချိန်မှာ ဓားပြတွေဟာ ထွက်ပြေးသည်ဖြစ်စေ၊ ပုန်းအောင်းသည်ဖြစ်စေ သေခြင်းတရားကိုသာ ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသည်။

“ပြေး! ပြေး! ဘယ်လိုတောင် ရက်စက်တဲ့ ကောင်လေးလဲ။ သူကလုံးဝအမြစ်ဖြတ်ဖို့ ရည်ရွယ်ထားတာပဲ။”

ဒီဓားပြအုပ်စုရဲ့ ခေါင်းဆောင် ကျန်းရှင်းယွင်ဆိုတဲ့လူဟာ သူ့ရဲ့ အမြန်နှုန်းနည်းပညာကို ထုတ်ဖော်ပြသပြီး အဝေးကို ထွက်ပြေးသွားတဲ့အခါ ကြောက်ရွံ့မှုနဲ့ စိတ်ပျက်အားငယ်မှုတွေ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။ သူ့မှာ တခြားသူတွေရဲ့ အသက်အတွက် စိုးရိမ်ပူပန်မှုတွေလည်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

“ဝုန်း!”

ရုတ်တရက် ကျောမှာ ဆူးတစ်ချောင်းလို အေးစက်တဲ့ ခံစားချက်တစ်ခု သူ့ဆီ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ဝတ်ရုံနက်နဲ့ လူငယ်လေးက သူ့ကို ပစ်မှတ်ထားလိုက်ပြီဆိုတာ ကျန်းရှင်းယွင်နားလည်လိုက်သည်။

“တိမ်ဖြိုလက်သီး!”

ဆံပင်တွေ အဖျားထောင်ပြီး ဦးရေပြားက ထုံကျင်နေကာ ရေခဲဂူထဲ ပြုတ်ကျနေသလို ရှင်သန်ခြင်းနဲ့ သေဆုံးခြင်းရဲ့ အစွန်းမှာ ရှိနေတဲ့ ကျန်းရှင်းယွင်ရဲ့ ချီနဲ့သွေးတွေက မြင့်တက်လာပြီး သူ့ပတ်ပတ်လည်မှာ ချီသွေး အကာအကွယ်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ကျယ်လောင်တဲ့ အသံနဲ့အတူ သူလှည့်ပြီး လက်ဖဝါးတစ်ဖက်ကို ထုတ်လိုက်ကာ မြားကို ရှောင်လွှဲဖို့ ကြိုးစားလိုက်သည်။

"ဂျွတ်!"

ဒါပေမယ့် လက်ဖဝါးနဲ့ မြားတို့ ထိပ်တိုက်တွေ့တဲ့အခါ ကျန်းရှင်းယွင်ဟာ ပေါ့ပါးတဲ့ မြားမှာ မိုးကြိုးပစ်တဲ့ စွမ်းအားတစ်ခု ပါဝင်နေတာကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ပေါက်ကွဲသံတွေကြားမှာ သူ့ကို ဖုံးလွှမ်းထားတဲ့ သူ့ရဲ့ ချီသွေးအကာကို ချက်ချင်းပဲ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားပြီး သူ့လက်ဖဝါး စုတ်ပြဲကာ အသားတွေ နေရာအနှံ့ လွင့်စင်သွားခဲ့သည်။ မြားဟာ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို အဆက်မပြတ် ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်နေပြီး ပန်းကန်လုံးတစ်ခုလောက် ကြီးမားတဲ့ အပေါက်တစ်ခု ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

ကျန်းရှင်းယွင်ဟာ မျက်လုံးပြူးကျယ်နဲ့ မြေပြင်ပေါ် လဲကျသွားပြီး မယုံနိုင်လောက်အောင်ဖြစ်နေသည်။ သူဟာ လူတစ်ရာကို တိုက်ခိုက်နိုင်တဲ့ ချီသွေးနယ်ပယ်က သိုင်းပညာရှင်တစ်ယောက် ဖြစ်ပေမယ့် အဲ့ဒီအနက်ရောင်ဝတ်စုံနဲ့ လူငယ်လေးကို ဆန့်ကျင်ပြီး သူဘယ်မှာရှိနေလဲဆိုတာ မသိနိုင်ခဲ့။ ခုခံဖို့ဆိုသာ ဝေးသေးသည်။ ပြီးတော့ သူ ချက်ချင်းပဲ ပစ်သတ်ခံလိုက်ရတာလား။

အရပ်မျက်နှာအနှံ့ ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်နေသော ဓားပြများကြားတွင် တစ်စက္ကန့်အတွင်း မီတာတစ်ဆယ်ကျော် ပျံသန်းနိုင်သော အတွင်းစွမ်းအားနယ်ပယ်ကျွမ်းကျင်သူများ မရှားပါ။ သို့သော် မည်မျှပင် မြန်ဆန်ပါစေ စူးချန်ခုန်း၏ မြားများကို မကျော်လွှားနိုင်ပါ။ ကိုက်အနည်းငယ်အကွာသို့ မရောက်မီတွင်ပင် သူတို့သည် မြေပြင်ပေါ်တွင် သေဆုံးသွားကြသည်။

“ကျွန်တော့်ကို ချမ်းသာပေးပါ… ကျွန်တော့်ကို ချမ်းသာပေးပါ အရှင်!”

ဓားပြအချို့သည် ပြိုလဲသွားပြီး တက်မပြေးတော့ဘဲ မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်လျက် ငိုကြွေးရင်း အသနားခံကာ အသက်ချမ်းသာပေးမည်ဟု မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် ခုခံမှုကို စွန့်လွှတ်လိုက်ကြသည်။

“ဝှစ် ဝှစ် ဝှစ် ဝှစ်!”

သို့သော် မြားတစ်စင်းပြီးတစ်စင်း လေထဲသို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်ကာ နေရာတွင်ပင် ရက်စက်စွာ ပစ်ခံလိုက်ရသည်။

မကြာမီတွင် တောရိုင်းဒေသသည် ငြိမ်သက်သွားခဲ့ပြီး ယခုအခါ အလောင်းသုံးဆယ်ကျော်ဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေ၏။

စူးချန်ခုန်းသည် ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်သွားပြီး အလောင်းများကို ရှာဖွေကာ တစ်ချိန်တည်းတွင် သူ၏မြားများကို စုဆောင်းလိုက်သည်။

သာမန်မြားပစ်သမားတစ်ဦး အရည်အချင်းကောင်းမွန်သော မြားသမားတစ်ဦးပင်လျှင် စူးချန်ခုန်း၏ တစ်ယောက်တည်းဖြင့် လူသုံးဆယ်ကျော်ကို လွတ်မြောက်ခွင့်မပေးဘဲ ပစ်သတ်နိုင်သည့် လုပ်ရပ်ကို အတုယူရန် ခက်ခဲလိမ့်မည်။ စူးချန်ခုန်းရဲ့ မြားပစ်အတတ်ဟာ သဘာဝလွန်အဆင့်ကို ရောက်ရှိခဲ့ပြီး သူ့ရဲ့ ခိုင်မာတဲ့ အခြေခံအုတ်မြစ်ကြောင့် မြားတွေကို မြန်မြန်ဆန်ဆန် ပစ်လွှတ်နိုင်ခဲ့တယ်လို့ပဲ ပြောလို့ရပါသည်။

သူ့ရဲ့ မြားအတတ်တစ်ခုတည်းနဲ့တင် စူးချန်ခုန်းဟာ တောနက်စီရင်စုမြို့မှာ စိန်ခေါ်သူ အနည်းငယ်နှင့် လွှမ်းမိုးနိုင်တယ်လို့ ပြောရင် လွန်ရာမကျပေ။

စူးချန်ခုန်းတစ်ယောက်တည်းနဲ့ နတ်ဘုရားလက်တံဒူးလေး ဆယ်ချောင်း ဒါမှမဟုတ် အချောင်းနှစ်ဆယ်ထက်တောင် ပိုပြီး ကြောက်စရာကောင်းပါသည်။