တာ့ဖုန်းသမိုင်းမှတ်တမ်းများ။ တုန်းလင်တစ္ဆေဈေး။ (၁)

ဤဓားပြများကို အလွယ်တကူ သုတ်သင်ခြင်းက စူးချန်ခုန်းအတွက် အသေးအဖွဲမွှားလေးဖြစ်သာ်။ ဤနေရာသို့ သူ၏ခရီးစဉ်တစ်လျှောက် သူတစ်ယောက်တည်း ခရီးသွားနေသည်ကို မြင်သော ဓားပြအချို့သည် သွေးဆောင်ခံခဲ့ရသော်လည်း သူတို့အားလုံး သူ့လက်ချက်ဖြင့် အသက်ဆုံးရှုံးခဲ့ရသည်။

ဤဓားပြများ၏ အလောင်းများမှ စူးချန်ခုန်းသည် ငွေစက္ကူ သုံးထောင်ကျော်ကို စုဆောင်းရရှိခဲ့ပြီး ရှစ်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းလောက်က ခေါင်းဆောင် ကျန်းရှင်းယွမ်ထံမှ ရတာဖြစ်သည်။

ငွေတစ်ထောင်လောက်က စူးချန်ခုန်းကို စိတ်လှုပ်ရှားစေလောက်အောင် များပြားလှသည်မဟုတ်သော်လည်း ဘာမှမရတာထက်တော့ တန်ပါသေးသည်။

“ဟင်.. ဒါဘာလဲ”

ထို့အပြင် စူးချန်ခုန်းသည် ကျန်းရှင်းယွင်ထံတွင် မမျှော်လင့်ထားသော ပစ္စည်းတစ်ခုကိုလည်း တွေ့ရှိခဲ့သည်။

ကျန်းရှင်းယွင်သည် သူနှင့်အတူ တံဆိပ်ပြားတစ်ခုကို သယ်ဆောင်လာခဲ့သည်။

“လပြည့်ကျော် ၁၅ ရက်၊ အရှေ့ဘက်သစ်တောတောင်(တုန်းလင်)။”

ဤတံဆိပ်ပြားကို အနက်ရောင်စာလုံးများဖြင့် ထွင်းထားပြီး အဓိပ္ပာယ်မရှိသော စာလုံးများပါရှိသော မျဉ်းကြောင်းတစ်ခုလည်း ပါရှိသည်။

“အရှေ့ဘက်သစ်တောတောင်… အဲ့တာက တာ့ဖုန်းပြည်နယ်မြို့တစ်ဝိုက်မှာ မဟုတ်ဘူးလား။ လပြည့်ကျော် ၁၅ ရက်နေ့… တစ္ဆေဈေးများလား။”

မြေပုံဆွဲပြီး စူးချန်ခုန်းက သေချာစွာ စစ်ဆေးကြည့်လိုက်တော့ သူ့စိတ်ထဲ အတွေးတစ်ခု ဝင်လာသည်။

စူးချန်ခုန်းဟာ တစ္ဆေဈေးကို တစ်ကြိမ်ထက်မက သွားရောက်လည်ပတ်ဖူးသည်။ ဒေသတိုင်းလိုလိုမှာ တစ်ခုပဲ ရှိသည်။ တံဆိပ်ပြားမှာ ဖော်ပြထားတဲ့ ရက်စွဲဖြစ်တဲ့ လပြည့်ကျော် ၁၅ ရက်နေ့ဟာ တစ္ဆေဈေးဖွင့်ချိန်နဲ့ အတူတူပါပဲ။ အရှေ့ဘက်သစ်တောတောင်ဟာ တာ့ဖုန်းပြည်နယ်မြို့ကို ဝန်းရံထားတဲ့ လူသူကင်းမဲ့တဲ့ နေရာတွေမှာ တည်ရှိပါသည်။

အချက်အလက်နှစ်ခုကို ဆက်စပ်ပြီး စူးချန်ခုန်း သဘောပေါက်လိုက်တာက အရှေ့ဘက်သစ်တောတောင်မှာ တစ္ဆေဈေးတစ်ခု ရှိရမယ်ဆိုတာပါပဲ။ ဒီတံဆိပ်ပြားဟာ အဲဒီကို ဝင်နိုင်ဖို့ ဝင်ခွင့်လက်မှတ်တစ်ခု ဖြစ်နိုင်ပါသည်။

လုယက်မှုတွေနဲ့ နေထိုင်တဲ့ ဓားပြခေါင်းဆောင်တစ်ယောက်အနေနဲ့ ကျန်းရှင်းယွင်ဟာ တစ္ဆေဈေးမှာ သူလုယက်လာတဲ့ ပစ္စည်းတွေကို ရောင်းချလေ့ရှိတာကြောင့် တည်နေရာကို သိနေတာက သဘာဝကျပါသည်။

“ငါ သိမ်းထားလိုက်မယ်။ အသုံးဝင်လောက်တယ်။”

တွန့်ဆုတ်ခြင်းမရှိဘဲ စူးချန်ခုန်းသည် တံဆိပ်ပြားကို သူ့အိတ်ထဲတွင် သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။

အရာအားလုံးကို ကိုင်တွယ်ပြီးနောက် မြေပြင်ပေါ်တွင် ပြန့်ကျဲနေသော အလောင်းများကို အာရုံမစိုက်တော့ဘဲ ထရပ်ကာ သူ့ခရီးကို ဆက်သွားလိုက်သည်။ ဤခေတ်တွင် လူအနည်းငယ် သေဆုံးခြင်းသည် ပုံမှန်ဖြစ်သည်။ ဤဓားပြများ၏ အလောင်းများကို သားရိုင်းတိရစ္ဆာန်များက စားရင်စား မဟုတ်ရင် တောရိုင်းထဲမှာ ပုပ်သိုးသွားနိုင်သည်။

ရက်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် ခရီးသွားဝတ်စုံဝတ်ဆင်ထားသော စူးချန်ခုန်းသည် တာ့ဖုန်းပြည်နယ်မြို့တော်၏ အရှေ့ဘက်တံခါးအပြင်ဘက်သို့ နောက်ဆုံးတွင် ရောက်လာခဲ့သည်။

“နောက်ဆုံးတော့ ရောက်ပြီကွ။”

အဝေးကနေ ကြီးကျယ်ခမ်းနားလှတဲ့မြို့ရိုးကြီးကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ သူမအံ့သြဘဲမနေနိုင်ခဲ့ပါ။

စူးချန်ခုန်းဟာ ‌ေတာနက်စီရင်စုမြို့ကနေ တာ့ဖုန်းပြည်နယ်မြို့တော်ကို ဆယ်ရက်ကျော် ခရီးသွားခဲ့ရသည်။ ဒါက သာမန်လူတစ်ယောက် ဒါမှမဟုတ် ကုန်သည်တစ်ယောက်အတွက် သုံးလကနေ လေးလအထိ ကြာတတ်တဲ့ ခရီးတစ်ခုဖြစ်သည်။

အရှေ့ဘက်မြို့တံခါးမှာ စူးချန်ခုန်းဟာ အနက်ရောင်သံချပ်ကာတပ်သားတွေကို စောင့်ကြပ်နေတာကို သတိထားမိခဲ့သည်။ ကုန်သည်တွေနဲ့ အစောင့်အကြပ်တွေ အပါအဝင် လူတွေ အဆက်မပြတ် သွားလာနေကြသည်။ ဘုန်းကြီးတွေ၊ တာအိုဝါဒီတွေနဲ့ ခါးမှာ လက်နက်တွေချိတ်ဆွဲထားတဲ့ သိုင်းပညာရှင် အများအပြားလည်း ပါဝင်သည်။

တာ့ဖုန်းပြည်နယ်ဟာ အလွန်တရာ ကြွယ်ဝချမ်းသာတာကြောင့် ကုန်သည်တွေနဲ့ သိုင်းပညာရှင် အများအပြားဟာ တာ့ဖုန်းပြည်နယ်မြို့တော်ကို ဝေးလံတဲ့ နေရာတွေကနေ လာခဲ့ကြသည်။ တချို့က ငွေကြေးဉစ္စာကို ရှာဖွေကြပြီး တချို့က ကျော်ကြားမှုကို ရှာဖွေကြသည်။ တချို့က ဆရာတစ်ယောက်ကို ရှာဖွေကြသည်။

ဒီလို လူအုပ်ကြားထဲမှာ စူးချန်ခုန်းဟာ ထူးခြားမှု မရှိပါ။

သူ့ရဲ့ ခရီးဆောင်အိတ်ကို သယ်ဆောင်ပြီး စူးချန်ခုန်းဟာ မြို့ထဲကို အေးအေးဆေးဆေး ဝင်သွားခဲ့သည်။ တာ့ဖုန်းပြည်နယ်မြို့တော်ရဲ့ လမ်းတွေဟာ လမ်းသွားလမ်းလာတွေနဲ့ မြင်းလှည်းတွေနဲ့ စည်ကားနေပြီး ညနေခင်းမှာတောင် စည်ကားနေဆဲပါ။

လမ်းအကျယ်ကြီးတွေက မြင်းဆယ်ကောင်နီးပါး ဘေးချင်းယှဉ်ပြေးလွှားနေနိုင်လောက်အောင် ကျယ်ဝန်းပါသည်။

“အရင်ဆုံး တည်းခိုဖို့နေရာရှာမယ်။ ပြီးရင် တာ့ဖုန်းပြည်နယ်မြို့တော်အကြောင်း အချက်အလက်တချို့ စုဆောင်းမယ်။”

ခဏလောက် လျှောက်သွားပြီးတဲ့နောက် စူးချန်ခုန်း တည်းခိုဖို့နေရာရှာဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

တာ့ဖုန်းပြည်နယ်မြို့တော်ကို စူးချန်ခုန်း လာရောက်လည်ပတ်ရတဲ့ အဓိကရည်ရွယ်ချက်ကတော့ သူ့ရဲ့ သိုင်းပညာစွမ်းရည်ကို ပိုမိုကောင်းမွန်အောင် လေ့ကျင့်ပေးဖို့ပါပဲ။

မြို့ထဲက တည်းခိုခန်းတစ်ခုမှာ အခြေချပြီးနောက် စူးချန်ခုန်းက အစောင့်တစ်ယောက်ကို “ကျွန်တော် တာ့ဖုန်းပြည်နယ်မြို့တော်ကို အခုမှရောက်တာမို့ ဒီနေရာနဲ့ မရင်းနှီးသေးဘူး။ ကျွန်တော် အလုပ်ရှာနေပေမယ့် ဘယ်ကစရမှန်း မသိဘူးဖြစ်နေလို့ဗျာ။ အဲ့တာ သက်ဆိုင်ရာ အချက်အလက်တွေကို ဘယ်မှာရှာရမလဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။

ဤစကားများကိုကြားသောအခါ အစောင့်က အပြုံးလေးဖြင့် လျင်မြန်စွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “ဧည့်သည်ခင်ဗျ၊ ပင်လယ်ချောက်ကမ်းပါးအဆောက်အဦးကို သွားလည်ဖို့ အကြံပြုပါတယ်။ အဲ့ဒါမှာ တာ့ဖုန်းပြည်နယ်မြို့တော်အကြောင်း နိဒါန်းတွေ၊ လူပုဂ္ဂိုလ်အမျိုးမျိုးနဲ့ အရာဝတ္ထုအမျိုးမျိုးရဲ့ ဖော်ပြချက်တွေ အပါအဝင် စာအုပ်တွေအများကြီး စုစည်းထားတယ်။ တစ်ခုခုအကြောင်း ရှာဖွေလိုရင် အဲ့ဒီနေရာက စာအုပ်တွေကို လှန်လှောကြည့်ရှုရင် အသိဉာဏ်တိုးလာပါလိမ့်မယ်။”

“နားလည်ပါပြီ၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။” ဟု စူးချန်ခုန်းက ကျေးဇူးတင်စွာဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

တည်းခိုခန်းတွင် တစ်ညအိပ်ပြီးနောက် စူးချန်ခုန်း နောက်တစ်နေ့နံနက်အစောပိုင်းတွင် ပင်လယ်ချောက်ကမ်းပါးအဆောက်အဦးဆီသို့ ဦးတည်သွားခဲ့သည်။

ပင်လယ်ချောက်ကမ်းပါးအဆောက်အဦးသည် ‘စာကြည့်တိုက်’ တစ်ခုနှင့် ဆင်တူသည်။

ကဗျာနှင့် သီချင်းစုစည်းမှုများမှ ဝတ္ထုများနှင့် အတ္ထုပ္ပတ္တိများအထိ စာအုပ်များစွာ စုစည်းထားပြီး လူတိုင်း လိုချင်နိုင်သည့်အရာအားလုံးဖြစ်သည်။

“ဧည့်သည်ခင်ဗျ ပင်လယ်ချောက်ကမ်းပါးအဆောက်အဦး အထဲမှာ တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ်နေပါ။ စာအုပ်တွေကို မပျက်စီးပါစေနဲ့။ စာအုပ်ရှာဖို့ အကူအညီလိုရင် ကျွန်တော့်ကို မေးနိုင်ပါတယ်” ဟု ဝင်ပေါက်ရှိ တံခါးစောင့်က ပြောကြားခဲ့သည်။

ကြေးဒင်္ဂါးပြား ၃၀ ပေးဆောင်ပြီးနောက် စူးချန်ခုန်းသည် ပင်လယ်ချောက်ကမ်းပါးအဆောက်အဦးထဲသို့ ဝင်ရောက်ရန် လက်မှတ်တစ်စောင်ရခဲ့ပြီး တံခါးစောင့်က သူ့ကို သတိပေးချက်အချို့လည်း ပေးခဲ့သည်။

စူးချန်ခုန်း ခေါင်းညိတ်ပြပြီး အဆောက်အဦးထဲသို့ ခြေလှမ်းလိုက်သည်။

အတွင်းပိုင်းတွင် ပင်လယ်ကမ်းပါး အဆောက်အဦးသည် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေပြီး ကြော့ရှင်းလှပကာ ပန်းအိုးများဖြင့် အလှဆင်ထားသည်။စာအုပ်အပြည့်ရှိသော စာအုပ်စင်များကြားတွင် စားပွဲခုံများနှင့် ထိုင်ခုံများ အတန်းလိုက်ရှိသည်။ ၎င်းသည် 'စာကြည့်တိုက်' နှင့် သိပ်မကွာခြားပါ။

အထဲတွင် အခြားဧည့်သည်များ ရှိနေပြီး အားလုံးက တိတ်ဆိတ်စွာ လက်ဖက်ရည်သောက်ကာ စာအုပ်များဖတ်လျက် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သော လေထုကို ဖန်တီးနေကြသည်။

စူးချန်ခုန်းသည် စာအုပ်စင်များရှေ့တွင် ခဏတာ လျှောက်ကြည့်နေသည်။ ပင်လယ်ချောက်ကမ်းပါး အဆောက်အဦးတွင် ကဗျာနှင့် တရားဝင်မဟုတ်သော သမိုင်းများမှသည် လှပစွာ သရုပ်ဖော်ထားသော ကာမပန်းချီများပါသည့် ညစ်ညမ်းဝတ္ထုများအထိ စာအုပ်အမျိုးအစားအားလုံးကို ရနိုင်ကြောင်း သူတွေ့ရှိခဲ့သည်။

"တာ့ဖုန်း သမိုင်းမှတ်တမ်းတဲ့လား။"

မကြာမီတွင် စူးချန်ခုန်းသည် "တာ့ဖုန်းသမိုင်းမှတ်တမ်းများ" ဟု ထင်ရှားစွာ ပြသထားသော တူညီသောစာအုပ်၏ မိတ္တူများဖြင့် ပြည့်နေသော စာအုပ်စင်တစ်ခုကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

သူက မိတ္တူတစ်အုပ်ကိုယူပြီး ထောင့်နားက ထိုင်ခုံတစ်လုံးကို ရှာဖွေကာ တိတ်တဆိတ် လှန်လှောကြည့်လိုက်သည်။

“ပင်လယ်ချောက်ကမ်းပါးအဆောက်အဦးမှ ရေးသားသော တာ့ဖုန်းသမိုင်းမှတ်တမ်းများတွင် တာ့ဖုန်းပြည်နယ်အတွင်းရှိ နာမည်ကြီးဂိုဏ်းများ၊ သြဇာအာဏာကြီးမားသော ပုဂ္ဂိုလ်များနှင့် ချမ်းသာကြွယ်ဝသော မိသားစုများအပြင် သူရဲကောင်းအမျိုးမျိုး၊ သန်မာသောပုဂ္ဂိုလ်များနှင့် မကြာသေးမီက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော အဓိကဖြစ်ရပ်အချို့ကို စာရင်းပြုစုထားသည်…”

နိဒါန်းကို ဖတ်ပြီးနောက် စူးချန်ခုန်း၏ မျက်လုံးများ အရောင်တောက်လာသည်။ “တာ့ဖုန်းသမိုင်းမှတ်တမ်းများ” စာအုပ်သည် တာ့ဖုန်း ပြည်နယ်မြို့တော်အကြောင်း အခြေခံအချက်အလက်များကို ရင်းနှီးစေရန် သူလိုအပ်သော စာအုပ်တစ်အုပ်ဖြစ်လေသည်။