ဆက်ဆံရေး
Vol. 16 Ch. 240
အိပ်မပျော်သူနှင့် တပေါင်တို့သည် ရွှမ်ဝမ်၏ ဘေးနှစ်ဖက်တွင် ထိုင်နေကြသည်။ ဂိမ်းဦးထုပ်ဆောင်းထားသော ကလေးသည် ဒေါသတကြီး ခြေဆောင့်လိုက်သော်လည်း မည်သို့မျှ မတတ်နိုင်ခဲ့ပေ။ သူ၏ အရင်းနှီးဆုံး သူငယ်ချင်းသည် အဘယ်ကြောင့် ရုတ်တရက် စိမ်းကားသွားပြီး ‘စုန်းမ’ တစ်ဦးနောက်သို့ လိုက်ပါသွားသည်ကို သူ နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေသည်။
ရွှမ်ဝမ်သည် ချည်နှင့်အပ်တချို့ကို ထုတ်ယူကာ ကလေးအား "ဒီလာခဲ့" ဟု ပြောလိုက်သည်။
ကလေးသည် မလိုလားသော်လည်း သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ သူ့အလိုလို ရွေ့လျားသွားသည်။ သူသည် ရွှမ်ဝမ်ဆီသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ တိုးသွားခဲ့ပြီး ရွှမ်ဝမ်က သူ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ပတ်တီးစည်းနေချိန်တွင် ကောင်လေးသည် ခေါင်းကို ဘေးဘက်သို့ လှည့်ထားလိုက်သည်။ သူ့စိတ်ထဲ၌ ရက်စက်သည့် အကြံအစည်တစ်ခုကို စဉ်းစားနေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
“နင်က ငါ့လက်တွေကို ဖြတ်ပြီး မင်းလက်ကောက်ဝတ်မှာ တပ်ဖို့ စီစဉ်နေတာလား”
ရွှမ်ဝမ်၏ အသံက ကောင်လေး၏ နားထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသဖြင့် သူ့အားထိတ်လန့်သွားစေသည်။
“ဗျာ... ကျွန်တော် အဲဒါကို အသံထွက်ပြောမိတာလား”
ကောင်လေးသည် ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ့ လက်ကောက်ဝတ်များကို ပတ်တီးများဖြင့် စည်းထားသည်ကို သူသတိပြုမိလိုက်သည်။
“ဘာလုပ်နေတာလဲ ၊ ခင်ဗျားက အဲဒီလူသားတွေဘက်ကလား!”
“ငါက ဆရာဝန်ပါ ၊ ငါက ဒါကို နင့်ကို ကူညီဖို့ လုပ်နေတာပါ!”
ရွှမ်ဝမ်က လက်ထဲတွင် ဝှက်ထားသော ခွဲစိတ်ဓားဖြင့် ကောင်လေး၏ လည်ပင်းနောက်ဘက်ကို ဖြတ်လိုက်သည်။ ဦးထုပ်၏ ဝါယာကြိုးများသည် ကောင်လေး၏ ကျောရိုးနှင့် ချိတ်ဆက်ထားပြီး သွေးကြောမျှင်များနှင့် ပေါင်းစပ်နေသည်။ ၎င်းတို့ကို အတင်းအကျပ် ဖြတ်တောက်ပါက ကောင်လေးသည် သူ၏ စိတ်ကို ဆုံးရှုံးသွားနိုင်သည်။
“ဂိမ်းကစားတာ မကောင်းတဲ့ အရာမဟုတ်ပေမယ့်၊ စွဲလန်းလွန်းတာက နင့်ကို ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဆုံးရှုံးသွားစေပြီး ဂိမ်းက ထိန်းချုပ်တဲ့ ရုပ်သေးရုပ် ဖြစ်သွားစေလိမ့်မယ်”
ရွှမ်ဝမ်သည် ကောင်လေး၏ သန္ဓေပြောင်းလည်ပင်းထဲသို့ လက် ထည့်လိုက်သည်။
“ငါက နင့်ကို ဂိမ်းနဲ့ တိုက်ရိုက် ဝေးဝေးနေခိုင်းမှာမဟုတ်ဘူး ငါကနင့်ကို ပိုစိတ်ဝင်စားစရာကောင်းတဲ့ ဂိမ်းတစ်ခုကို ရှာဖွေပေးရုံပဲ ၊ဒါမှ နင့်ဦးနှောက်က လူသတ်တာတွေကိုပဲ စဉ်းစားမနေတော့မှာလေ “
သူမအတွက် ကောင်းမင် ပြုလုပ်ပေးထားသည့် ဂိမ်းကို ဖွင့်ကာ ကွန်ဆိုးဖြင့်ကောင်လေး၏ ဦးနှောက်ထဲသို့ ထိုးသွင်းလိုက်သည်။ သူမသည် ဝါယာကြိုးများကို ကောင်လေး၏ သွေးကြောများနှင့် ညင်သာစွာ ချိတ်ဆက်လိုက်သည်။ ကောင်လေး၏ ကြမ်းတမ်းသော မျက်လုံးများသည် တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်သွားသည်။ သူ့ မျက်လုံးထဲရှိ ကမ္ဘာကြီးသည် ပြောင်းလဲသွားပုံရသည်။ ဆုမိုသည် အံ့အားသင့်နေခဲ့သည်။ ရွှမ်ဝမ်၏ လူနာများကို ကုသသည့် နည်းလမ်းသည် အတော်ပင် ပြင်းထန်သည်။
“ဘ...ဘာဂိမ်းလဲ ဒါက”
ကောင်လေး၏ အသံသည် ပိုမို တည်ငြိမ်လာသော်လည်း သူ့မျက်လုံးထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှုများ ပေါ်ပေါက်လာ၏။ အရိပ်ကမ္ဘာ၏ လွှမ်းမိုးမှုအောက်တွင် ဂိမ်းထဲ၌ သူ မြင်တွေ့ခဲ့ရသော သွေးထွက်သံယို မြင်ကွင်းများသည် လက်တွေ့ဖြစ်လာပြီး သာမန်ဖြစ်နေကျကိစ္စများ ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ထိုအရာများကို အသားကျပြီးနောက် ပုံမှန် အခြေအနေများကို မြင်ရသည့်အခါ သူသည် ကြောက်ရွံ့ပြီး မသက်မသာ ခံစားနေရခြင်းဖြစ်သည်။
“နင်က အရမ်းကို ပုံမှန်ဖြစ်တဲ့ လူနာတစ်ယောက်ပါပဲ၊ နောင်တစ်ချိန် မြို့တစ်ခုလုံး ဧရာမ ခြောက်ခြားဂိမ်းကြီး ဖြစ်လာတဲ့အခါ နင့်လို လူနာတွေ ပိုများလာလိမ့်မယ် ၊ သူတို့က ပုံမှန်မဟုတ်တာကို ပုံမှန်လို သဘောထားပြီး လူသားဆန်မှုရဲ့ အဖိုးအထိုက်ဆုံးအရာကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဆုံးရှုံးသွားလိမ့်မယ်၊ နောက်ဆုံးမှာတော့ သရဲတွေရဲ့ အစာ ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်”
ရွှမ်ဝမ်က ကောင်လေး၏ ဂိမ်းဦးထုပ်ကို ပုတ်လိုက်သည်။ သူမ၏ ညင်သာသော အမူအရာကြောင့် ကောင်လေးသည် တုန်လှုပ်သွားခဲ့သည်။
“ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို ဘာလုပ်လိုက်တာလဲ။ ကျွန်တော့် ကမ္ဘာကြီးက ဘာလို့ ဒီလိုဖြစ်နေတာလဲ”
“ရယ်စရာကောင်းတဲ့ အချစ်ဇာတ်လမ်းကလွဲရင် ငါနင့်ကို ပေးလိုက်တဲ့ ဂိမ်းက လက်တွေ့ဘဝနဲ့ ပိုတူတယ်လေ”
ရွှမ်ဝမ်က ကောင်လေးကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ပွေ့ချီလိုက်သည်။ ဂိမ်းဦးထုပ်ကို ကောင်လေးကသာ ဖယ်ရှားနိုင်သည်။
“လွှတ်! ငါ့ကို လွှတ်စမ်း!”
ကောင်လေးက ရုန်းကန်သော်လည်း ရွှမ်ဝမ်က သူ့အား လုံးဝအလျှော့မပေးခဲ့ပေ။ သူ့ ဒဏ်ရာပေါ်တွင် သူမ၏ လက်ချောင်းများကို တင်၍ ပျက်စီးနေသော ဝါယာကြိုးများနှင့် သွေးကြောများကို ဖြည်းညှင်းစွာ ပြန်ချည်ပေးလိုက်သည်။ လူနာသုံးဦးကြားတွင် ရပ်နေသော ရွှမ်ဝမ်သည် အိမ်တွင် ရှိနေရသကဲ့သို့ ခံစားချက်ကို ဘယ်သောအခါမျှ မခံစားခဲ့ရဖူးပေ။
ဆုမိုသည် ထိုအရာများကို ရှုပ်ထွေးသော ခံစားချက်များဖြင့် ကြည့်နေခဲ့သည်။ သူသည် ဒေါက်ဖိနပ်တစ်ရံကို ကိုင်ဆောင်ထားဆဲ ဖြစ်သည်။ အစောပိုင်းက သူမှန်တစ်ချပ်ကို ဖြတ်လျှောက်စဉ်က ဖိနပ်ပိုင်ရှင်သည် သူ့နောက်ကျောသို့ ရွေ့လျားလာပြီး သူ၏ လည်ပင်းကို မည်းမှောင်နေသော အမူအရာဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်ကို သတိပြုမိခဲ့သည်။
“သူက ဒီက တကယ့် ဆရာဝန်အစစ်လား ၊ မဟုတ်ဘူး! ဒီက ဆရာဝန်တွေထက် ပိုကျွမ်းကျင်တဲ့ ပညာရှင်တစ်ယောက်ပဲ!”
ဆုမိုက ရွှမ်ဝမ်သည် အသက်ရှင်သော လူသား ဟုတ်၊ မဟုတ် တွေးတောနေစဉ် သူမ၏ ဖုန်းမြည်လာ၏။ ၎င်းသည် အထူးဖုန်းခေါ်ဆိုမှုတစ်ခု ဖြစ်သည်။
“သူက ဂိမ်းထဲမှာတောင် ဖုန်းကို အသံတိတ်မလုပ်ထားဘူးလား ၊ ဘယ်လောက်တောင် သတ္တိကောင်းလိုက်သလဲ”
ဆုမိုလို အတွေ့အကြုံမရှိသူပင် ဖုန်း ပိတ်ထားရမှန်း သိပေသည်။ ရွှမ်ဝမ်ကတော့ ဖုန်းမြည်သံကို နားထောင်ရုံဖြင့် ဘယ်သူ ခေါ်ဆိုမှန်း သိသည်။ သူမက လွှတ်ပေးလိုက်ရာ ကောင်လေးသည် 'ဘုတ်' ဟူသော အသံဖြင့် ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားသည်။
ရွှမ်ဝမ်သည် ဖုန်းကို ထုတ်လိုက်ပြီး ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် တွေဝေတုံ့ဆိုင်းနေခြင်းကို ပြသမိလိုက်သည်။ ဆုမိုလည်း အလေးအနက် ဖြစ်သွားသည်။ လူနာသုံးဦးကို တည်ငြိမ်အေးချမ်းစွာ ရင်ဆိုင်ခဲ့သော ရွှမ်ဝမ်သည် ထိုဖုန်းခေါ်ဆိုမှုကို ရင်ဆိုင်ရသောအခါ စိတ်လှုပ်ရှားနေခဲ့သည်။
အတွင်းစိတ်ထဲ၌ ပဋိပက္ခအချို့ ဖြစ်ပွားပြီးနောက် ရွှမ်ဝမ်က ဖုန်းကို ဖြေလိုက်သည်။
“ဘာကိစ္စလဲ”
သူမ၏ လေသံမှာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးဖြစ်နေသော်လည်း တည်ငြိမ်မှုအောက်၌ တစ်ခုခု ဖုံးကွယ်ထားသည်ကို လူတိုင်း ကြားနိုင်လေသည်။
“မှောင်ခါနီးနေပြီ ၊ ကိုယ် အခု လီစန်းဆေးရုံကို သွားနေတယ် ၊မင်းဘက်က အခြေအနေကကော ဘယ်လိုရှိလဲ”
အမျိုးသားတစ်ဦး၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဆုမိုသည် ထိုအသံကို ကြားသောအခါ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ ထိုအသံသည် အလွန် ရင်းနှီးနေသည်ဟု သူ ထင်မိသည်။
“ကျွန်မ ဆေးရုံမှာ ရှိတယ် ၊ စုံစမ်းစစ်ဆေးရေးဌာနက လူတွေ ရောက်နေတယ် ၊ ရှင်သတိထားရမယ်”
ရွှမ်ဝမ် သူမ၏ နှလုံးခုန်နှုန်း မြန်နေသောကြောင့် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ အရာအားလုံးကို မထိန်းချုပ်နိုင်သော အခြေအနေများကို သူမ မုန်းတီးပေသည်။ထိုအရာကို မြင်သောအခါ ဆုမိုက ထိုနှစ်ဦးကြားက ဆက်ဆံရေး သဘောသဘာဝကို မတွေးဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။
“သူတို့ ဘယ်နှစ်ယောက် ရှိသလဲ”
ထိုလူက မေးသည်။
“ရှင်းလုက လုံခြုံရေးအဖွဲ့ နှစ်ဖွဲ့ပါတယ်၊ အများဆုံး လူနှစ်ဆယ်လောက် ရှိမယ်”
ရွှမ်ဝမ်သည် ဤအချက်ကို ကောင်လေးကို မေးမြန်း၍ သိရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
“မင်းကရော”
“ကျွန်မကို စိတ်မပူပါနဲ့ ၊ ကျွန်မမှာ သန္ဓေပြောင်း လူနာသုံးယောက်ရယ်၊ အလားအလာကောင်းတဲ့ တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားတစ်ယောက် ရှိတယ် ၊ သူက အရိပ်ကမ္ဘာရဲ့ နှစ်သက်ခံရပုံရပြီး အရိပ်ရဲ့ ဖြစ်တည်မှု ရှိနေတယ်”
ရွှမ်ဝမ်တွင် ဆုမိုကို သူမနှင့်အတူ ခေါ်ဆောင်လာရသည့် အကြောင်းပြချက်များ ရှိသည်။
“ဂရုစိုက်ပါ၊ သူတို့နဲ့ မတိုက်ခိုက်ပါနဲ့ ၊ ကိုယ်မကြာခင် ရောက်လာတော့မယ်”
ဖုန်းထဲမှ အသံသည် မကြာမီ ပျောက်ကွယ်သွားသော်လည်း ရွှမ်ဝမ်သည် ဖုန်းကို ဆက်လက် စိုက်ကြည့်နေဆဲဖြစ်သည်။ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများ ကွေးညွှတ်သွားပြီး သူမ မသိသောအကြောင်းအရင်းကြောင့်လည်း စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်နေပုံရသည်။ အလုပ်ကိစ္စမှအပ တခြား မည်သည့်အရာမျှ မပြောသော ထိုလူကြောင့်လော။ သို့မဟုတ်သူမသည် သူမ၏ စိတ်ခံစားချက်များ၏ လွှမ်းမိုးမှုကို ခံနေရခြင်းပေလော။
“ငါက လူဆိုးတစ်ယောက်ပဲ ၊ သူက ဘာလို့ ငါ့ကို ယုံကြည်နေတာလဲ”
ရွှမ်ဝမ်သည် ဖုန်းကို ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။ ကောင်းမင်သည် သူမအတွက် သီးသန့် ဂိမ်းတစ်ခုကို ဖန်တီးပေးခဲ့ပြီး ရေသေဖိုရမ်ကိုပင် သူမအား ကိုင်တွယ်ခိုင်းခဲ့သည်။ သူ ထိုသို့ ပြုလုပ်ခြင်းသည် သူမသည် သူ့အတွက် ထူးခြားသူအဖြစ် သဘောထားခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်ဟု ခံစားရသည်။ သို့သော် ရွှမ်ဝမ်၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် သူမသည် ဥမင်လိုဏ်ခေါင်းဝင်ပေါက်သို့ သူ့အား တစ်ကြိမ်သာ သွားကြိုခဲ့ဖူးသည်။
“သူက ရိုးလွန်းတဲ့သူမို့လား ၊ မဖြစ်နိုင်ဘူး၊ သူက အကြိမ်ပေါင်းများစွာ သေခဲ့ပြီးပြီ”
ရွှမ်ဝမ်သည် နံရံကို မှီကာ သူ့ကိုယ်သူ တီးတိုးညည်းတွားနေလေသည်။ လူနာသုံးဦးသည် ထိုအရာကို သတိပြုမိသော်လည်း မည်သူမျှ ဘာမှ ပြောဝံ့ခြင်း မရှိပေ။ ဆုမိုသည်သာ အရဲရင့်ဆုံးဖြစ်ပြီး တိုးတိုးလေး မှတ်ချက်ပေးလိုက်သည်။
“ခင်ဗျားကို ဖုန်းခေါ်တာ ခင်ဗျားယောက်ျားလား ၊ သူ့အသံကို တစ်နေရာရာမှာ ကြားဖူးသလိုပဲ”
ဆုမိုက တကယ်သိချင်နေခြင်းဖြစ်သည်။သို့သော် ထိုမေးခွန်းကို မေးပြီးနောက် ရွှမ်ဝမ်က သူ့ကို တည့်တည့် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
“ဘာ... ဘာဖြစ်တာလဲ”
“ကျွန်မနဲ့ သူ့ကြားမှာ ဘာမှ မရှိဘူး ၊ ပြီးတော့ သူ ကျွန်မကို ချစ်မှာမဟုတ်ဘူး ၊ ဒါက သူ ကျွန်မကို ကတိပေးထားတာပဲ”